Tibetan
་པས་དངོས་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་དང་། སྤྲོས་བྲལ་ཅི་རིགས་ལའང་ (༦༨༡)སྟོང་འཛིན་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ཡོད་པས་སྟོང་ཕྱོགས་དགེ་སྦྱོར་དུ་བདེ་ཞིང་སྣང་ཕྱོགས་མི་བདེ་བར་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ངོ་མ་ཤེས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་། རོ་གཅིག་ཏུའང་ཟུང་དུ་མ་ཚུད་པའི་སྟོང་འཛིན་ཕྲ་མོ་དང་། ཟུང་དུ་ཚུད་ཀྱང་དེ་ལའང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྣང་བའི་ཉམས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་། སྒོམ་མེད་ཅི་རིགས་ལ་རྗེས་སྣང་དུ་མི་རྟོག་ངོ་མ་ཤེས་ཞེས་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རྟོག་བྲལ་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གནས་པ་ཡོད་པར་བཤད་པ་དེ། ཆོས་ཉིད་རང་གསལ་དུ་མ་ཤར་བའི་ཆ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཤེས་བྱའི་དྲི་མ་ཞེས་བཞེད་དོ། །ལྔ་པ་ནི། རྗེ་སྒོམ་ཆུང་གིས། རྩེ་གཅིག་བྲལ་ཡོད་ཐོབ་པ་མེད། །སྤྲོས་བྲལ་བྲལ་ཐོབ་གཉིས་ཀ་ཡོད། །རོ་གཅིག་བྲལ་མེད་ཐོབ་པ་ཡོད། །སྒོམ་མེད་བྲལ་ཐོབ་གཉིས་ཀ་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇུར་དྲན་ཡེངས་ན་སྒོམ་འཆོར་བས་བྲལ་བ་ཡོད་ལ། དྲན་པས་ཟིན་ཡང་རང་སའི་དགེ་སྦྱོར་དེའི་རྒྱུན་རྙེད་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་ཇི་ལྟ་བའི་སྒོམ་ཐོབ་རྒྱུ་མེད་ (༦༨༢)པ་དང་། སྤྲོས་བྲལ་དུ་བཟུང་དྲན་ཤོར་ན་སྒོམ་འཆོར་བས་བྲལ་བ་ཡོད་ལ། དྲན་པས་ཟིན་ཙ་ན་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་བའི་སྒོམ་ཇི་ལྟ་བ་ཐོབ་པས་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་དང་། རོ་གཅིག་ཏུ་རྗེས་སྣང་གི་ཐོག་ཏུ་དྲན་པས་མ་ཟིན་ཡང་རྟོགས་པའི་རྒྱུན་མ་ཆད་པས་བྲལ་བ་མེད་ལ། ཡང་དག་གི་དྲན་པས་ཟིན་མ་ཐག་སྣང་སྟོང་དུ་འཆར་བས་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་དང་། སྒོམ་མེད་དུ་དྲན་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཤར་བས་སྒོམ་དང་བྲལ་བ་མེད་ལ། སྣང་བ་གང་ཤར་དེ་ཀས་ཆོག་པས་གསར་དུ་སྒོམ་ཐོབ་པ་མེད་པར་བཞེད་དོ། །དྲུག་པ་ནི། རྗེ་སྒོམ་ཆུང་གིས། རྩེ་གཅིག་རང་སའི་མཉམ་རྗེས་ཡོད། །སྤྲོས་བྲལ་མཉམ་རྗེས་སོ་སོར་འབྱེད། །རོ་གཅིག་དུས་སུ་མཉམ་རྗེས་འདྲེ། །སྒོམ་མེད་མཉམ་གཞག་འབའ་ཞིག་གོ །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྩེ་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟ་བ་མ་སྐྱེས་པས་མཉམ་གཞག་མཚན་ཉིད་པ་མེད་ཅིང་། སྣང་བ་སྐྱེ་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པར་རྗེས་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མི་འཆར་ (༦༨༣)བས་རྗེས་ཐོབ་མཚན་ཉིད་པ་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་རྩེ་གཅིག་རང་སའི་དགེ་སྦྱོར་དེ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་རྒྱུ་དང་ཡེངས་ནས་དྲན་པའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་རྒྱུ་ཡོད་དོ། །སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཉིས་འཛིན་ལས་གྲོལ་ཏེ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཟང་ཐལ་དུ་ཤར་བ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་མཉམ་གཞག་མཚན་ཉིད
Chinese
由于对实有的执着，以及各种离戏论（681）也存在对空性的执着和定解，因此在空性方面的修持感到舒适，而在显现方面感到不适，这是因为对双运的真实意义没有理解的缘故。即使在唯一味中，也存在未能融入双运的微细空执。即使融入了双运，也存在如同幻觉般显现的体验上的瑕疵。对于各种无修状态，存在于后得中未能认识到不分别的真实意义，这些都被说成是存在阿赖耶识，处于无分别、无记的状态。这是因为法性自明尚未显现的部分，因此被认为是所知障的瑕疵。第五，杰·贡琼说：专注一境有分离，没有获得。离戏论有分离，也有获得。唯一味没有分离，有获得。无修既没有分离，也没有获得。意思是说，在专注一境中，如果散乱，就会失去禅修，因此有分离。即使被忆念抓住，也只是找回了自身状态的善行，除此之外，没有获得如实的禅修（682）。在离戏论中，如果抓住后失去忆念，就会失去禅修，因此有分离。一旦被忆念抓住，就能看到无生的自性，因此能获得如实的禅修，所以有获得。在唯一味中，即使在后得状态中没有被忆念抓住，证悟的相续也不会中断，因此没有分离。一旦被正确的忆念抓住，就会显现为空性，因此有获得。在无修中，由于忆念智慧的轮子显现，因此没有与禅修分离。由于任何显现都足够，因此认为没有新获得的禅修。第六，杰·贡琼说：专注一境有自性的入定和后得。离戏论入定和后得各自 अलग。唯一味时入定和后得相混。无修唯有入定。意思是说，在专注一境中，由于没有生起如实的不分别智慧，因此没有入定的自性。由于没有证悟显现为无生，因此后得不会像幻觉一样显现（683），因此没有后得的自性。然而，在专注一境的自性善行中，有入定和从散乱中忆念后获得。在离戏论中，对于内外一切法，从对境和有境的二取中解脱出来，二取的智慧通透地显现，这是不分别的智慧，因此是入定的自性。
English
Due to the clinging to inherent existence, and even in various kinds of freedom from elaboration (681), there is a part of clinging to emptiness and definite understanding. Therefore, one feels comfortable in virtuous practices related to emptiness, but uncomfortable with the aspect of appearance. This is because one has not truly understood the essence of union. Even in the state of one taste, there is a subtle clinging to emptiness that has not been integrated into union. Even if integrated into union, there is a flaw in the experience where it appears like an illusion. In various kinds of non-meditation, there is a failure to recognize non-conceptualization in the subsequent appearance. It is said that these exist in the foundational consciousness, abiding in a state of non-conceptual, unspecified nature. This is because the self-clarity of reality has not yet dawned, and therefore it is considered a flaw of the knowable. Fifth, Je Gomchung said: 'Single-pointedness has separation, no attainment. Freedom from elaboration has both separation and attainment. One taste has no separation, has attainment. Non-meditation has neither separation nor attainment.' This means that in single-pointedness, if one becomes distracted, meditation is lost, so there is separation. Even if held by mindfulness, one only finds the continuity of that virtuous practice in one's own state, but there is no way to attain the meditation as it is (682). In freedom from elaboration, if one grasps and then loses mindfulness, meditation is lost, so there is separation. Once held by mindfulness, one sees the nature of unborn, so one attains meditation as it is, so there is attainment. In one taste, even if not held by mindfulness in the post-meditation state, the continuity of realization is not interrupted, so there is no separation. As soon as one is held by correct mindfulness, appearance dawns as emptiness, so there is attainment. In non-meditation, since the wheel of mindful awareness arises, there is no separation from meditation. Since whatever appears is sufficient, it is considered that there is no newly attained meditation. Sixth, Je Gomchung said: 'Single-pointedness has its own state of equipoise and post-meditation. Freedom from elaboration distinguishes equipoise and post-meditation separately. One taste mixes equipoise and post-meditation at the same time. Non-meditation is solely equipoise.' This means that in single-pointedness, since the wisdom of non-conceptualization as it is has not arisen, there is no characteristic of equipoise. Since appearance is not realized as unborn, post-meditation does not appear like an illusion (683), so there is no characteristic of post-meditation. However, in the virtuous practice of single-pointedness in its own state, there is the ability to abide in equipoise and to attain after being distracted and remembering. In freedom from elaboration, for all phenomena of outer and inner, having been liberated from the dualistic grasping of object and subject, the wisdom of non-duality dawns transparently, which is non-conceptual wisdom, therefore it is the characteristic of equipoise.