Tibetan
། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་དེ་དུ་མ་རེ་གཅིག་གི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་མཉམ་གཞག་ཆེན་པོ་ཡིན། ཞེས་མདོར་བསྡུས་པ་དང་། གཞན་ཡང་རྣམ་གཞག་མང་དུ་གསུངས་པའི་དོན་བསྡུས་ན། རྩེ་གཅིག་ནི། སེམས་གནས་འགྱུ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་རིག་པ་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཐའ་དབུས་མེད་པའི་ངང་དུ་ས་ལེ་སིང་ངེ་ཡེ་རེ་གནས་པ་ཞིག་སྟེ། རྗེ་ཕག་གྲུས། དང་པོ་རྩེ་གཅིག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་དུས་དེར། །ཚིག་ལས་འདས་པའི་སིང་ངེ་ཡེ་རེ་བ། །བར་སྣང་ལྟ་བུར་གསལ་ལ་དངོས་པོ་མེད། །ཅེས་སོགས་དང་། རྗེ་ཞང་གིས། རྩེ་གཅིག་རྣལ་འབྱོར་ཤར་དུས་སུ། །རང་གི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས། །བར་སྣང་དག་པའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ། །གསལ་སྟོང་མ་འགགས་མཐའ་དབུས་མེད། །སིང་ངེ་ཡེ་རེ་གནས་པ་དེ། །རྣལ་འབྱོར་དང་པོའི་མཉམ་ (༦༧༢)གཞག་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྲོས་བྲལ་ནི། གཟུང་འཛིན་ནམ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་མཚན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་ནས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་སྟེ། རྗེ་ཕག་གྲུས། དེ་ནས་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་འཆར་འགྱུར་ཏེ། །ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེས་དམ་པས་གསུངས། །ངོ་བོ་སྤྲོས་བྲལ་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་དབྱིངས། །རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ཉིད། །བཤད་ཀྱང་ངོ་བོ་སྤྲོས་བྲལ་གཅིག་ལས་མེད། །རྟག་ཆད་མཐའ་བྲལ་སྐྱེ་འགག་སྤྲོས་དང་བྲལ། །བླང་དོར་གཉིས་མེད་ཕྱི་ནང་མ་ལུས་ཀུན། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་དབེན་ཞིང་དབུ་མའི་ལམ། །ཞེས་སོགས་དང་། རྗེ་ཞང་གིས། སྤྲོས་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་ཤར་དུས་སུ། །རང་གི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྟོགས། །རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་རྒྱུན་ཆད་མེད། །སྐྱེ་འགག་བླང་དོར་མེད་པ་ཡི། །རང་སེམས་ཆོས་སྐུར་གནས་པ་དེ། །རྣལ་འབྱོར་གཉིས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རོ་གཅིག་ནི། སྣང་སྲིད་ (༦༧༣)འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེ་འགག་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་མ་བྲལ་སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་དང་སྤང་བླང་མེད་པར་གཉུག་མའི་ངང་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། རྗེ་ཕག་གྲུས། དེ་ལ་བསྒོམས་པས་དུ་མ་རོ་གཅིག་འཆར། །སྣང་དང་མི་སྣང་སྣ་ཚོགས་སེམས་དང་སྟོང་། །སྟོང་དང་མི་སྟོང་རོ་གཅིག་དབྱེར་མེད་སྟོང་། །རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་རོ་གཅིག་མཉམ་རྗེས་མེད། །སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་རོ་གཅིག་དག་པའི་ངང་། །སྤྲོས་བྲལ་སྤྲོས་བྲལ་རོ་གཅིག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཞེས་
Chinese
雖然顯現為多種多樣，但認識到自性為一，那是多數為一的瑜伽。 無間斷地認識到顯現與空性無別，那是大平等性。 這是簡要的歸納。 此外，如果歸納廣泛講述的各種分類的含義，則一心是：心安住、流動融入一體的覺性，如虛空般明空，處於無邊無際的狀態，薩勒辛格、耶熱地安住。 帕竹仁波切說：當初一心在相續中生起時，有超越言辭的辛格耶熱，如虛空般清明而無實質。 香仁波切說：一心瑜伽生起時，認識到自心的自性，如清淨虛空的中心，明空無礙、無邊無際，辛格耶熱地安住，那是最初瑜伽的平等性。 如是。 離戲是：從所取能取或內外一切法的三生滅和名相執著的戲論中解脫，一切都斷絕了對無生空性的增益，帕竹仁波切說：從那以後，離戲將會顯現，聖者說那是見到本性。 本性離戲是輪涅一切的法界，證悟與未證悟都是佛與有情。 即使解說，本性也只有離戲一者，遠離常斷二邊，與生滅戲論分離，無取捨二元，內外一切都遠離戲論的邊，是中道。 香仁波切說：離戲瑜伽生起時，認識到自心的本性，覺性離戲、無間斷，沒有生滅取捨，自心安住於法身，那是第二瑜伽的平等性。 如是。 一味是：對顯有（673）輪涅的一切法，沒有生滅的戲論，沒有分離與不分離、空與不空等的破立和取捨，在原始的狀態中轉變為平等性。 帕竹仁波切說：對此修習，多數將顯現為一味，顯現與不顯現、多種多樣、心與空性，空與不空，一味無別是空性，證悟與未證悟，一味沒有同等和先後，修與不修，一味是清淨的狀態，離戲離戲，一味是法界。
English
Although appearing in various ways, realizing the nature as one is the yoga of many as one. Uninterruptedly realizing the inseparability of appearance and emptiness is the great equanimity. This is a brief summary. Furthermore, if we summarize the meaning of the various classifications that are extensively taught, one-pointedness is: the mind abiding, the awareness of movement merging into one, clear and empty like the sky, in a state without beginning or end, abiding in a state of salé singé yeré. Jjé Phagdru said: When one-pointedness arises in the continuum for the first time, there is singé yeré that transcends words, clear like the sky and without substance. Jjé Zhang said: When one-pointed yoga arises, one realizes the nature of one's own mind, like the center of a pure sky, clear and empty, unobstructed, without beginning or end, abiding in a state of singé yeré, that is the equanimity of the first yoga. Thus it is. Freedom from elaboration is: liberation from the elaborations of the apprehended and the apprehender, or the three arising, abiding, and ceasing of all inner and outer phenomena, and the clinging to characteristics, cutting off all imputation of non-arising emptiness. Jjé Phagdru said: Thereafter, freedom from elaboration will arise, the holy ones said that is seeing the essence. The essence, freedom from elaboration, is the realm of phenomena of all samsara and nirvana, realization and non-realization are both buddhas and sentient beings. Even if explained, the essence is only freedom from elaboration, free from the extremes of permanence and annihilation, separated from arising, ceasing, and elaboration, without the duality of acceptance and rejection, all inner and outer phenomena are free from the extremes of elaboration, it is the middle way. Jjé Zhang said: When freedom from elaboration yoga arises, one realizes the essence of one's own mind, awareness is free from elaboration, uninterrupted, without arising, ceasing, acceptance, or rejection, one's own mind abides in the dharmakaya, that is the equanimity of the second yoga. Thus it is. One taste is: for all phenomena of existence (673), samsara and nirvana, without the elaboration of arising and ceasing, without separation or non-separation, emptiness or non-emptiness, etc., without affirmation or negation, acceptance or rejection, transforming into equanimity in the original state. Jjé Phagdru said: By meditating on this, the many will appear as one taste, appearance and non-appearance, various, mind and emptiness, emptiness and non-emptiness, one taste inseparable is emptiness, realization and non-realization, one taste without equality or sequence, meditation and non-meditation, one taste is the state of purity, freedom from elaboration, freedom from elaboration, one taste is the realm of phenomena.
Tibetan
སོགས་དང་། རྗེ་ཞང་གིས། རོ་གཅིག་རྣལ་འབྱོར་ཤར་དུས་སུ། །རང་གི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས། །རང་སེམས་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་སྐུ་ལས། །འཁོར་འདས་དུ་མར་ཤར་བར་རྟོགས། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་མི་རྟོག་དང་། །སྣང་དང་སྣང་མེད་གནས་པ་དང་། །མི་གནས་སྟོང་དང་མི་སྟོང་དང་། །གསལ་དང་མི་གསལ་སྣ་ཚོགས་ཀུན། །འོད་གསལ་ཆོས་སྐུར་རོ་གཅིག་པས། །ཞེས་སོ། །སྒོམ་མེད་ནི། སྔར་གྱི་ཉམས་ (༦༧༤)དང་མྱོང་བའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དག་ནས་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ལུགས་འདྲེས་ཏེ་མཉམ་རྗེས་དང་དྲན་ཡེངས་མེད་པ་ཞིག་སྟེ། རྗེ་ཕག་གྲུས། དེ་ལ་གོམས་པས་མཐར་ཕྱིན་མངོན་འགྱུར་པས། །རིག་པ་རྟེན་མེད་གཅིག་ཏུ་རྗེན་པར་སོང་། །རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་འདི་ཉིད་སྒོམ་དུ་སོང་། །ཕྱི་ནང་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་མི་དམིགས་པས། །བསྒོམ་བྱའི་ཤེས་པ་འོད་གསལ་ངང་དུ་ཐིམ། །མཉམ་བྲལ་བློ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཅེས་སོགས་དང་། རྗེ་ཞང་གིས། སྒོམ་མེད་རྣལ་འབྱོར་ཤར་དུས་སུ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་རྟེན་དང་བྲལ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་བསྒོམ་རྒྱུ་མེད། །སྒོམ་མཁན་མི་འདུག་ཕྱལ་བར་སོང་། །སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་གྱི། །སངས་རྒྱས་རང་ལ་ཚང་ངོ་ཟེར། །འདི་རང་ཡིན་པར་དག་དོད་ཤེས། །ཞེས་སོགས་བཤད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་ངོས་འཛིན་ལ་སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཀྱི་གསུང་སྒྲོས་ཤིན་ཏུ་མང་བ་སྣང་ཡང་ཕལ་ཆེར་དགོངས་པ་མཐུན་པར་སྣང་བས་མ་སྤྲོས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ (༦༧༥)ཉམས་ཀྱི་འཁོར་ས། རྗེས་ཤེས་སྐྱེ་ལུགས། དག་བྱའི་དྲི་མ། རྗེས་ཐོབ་འདག་ཚུལ། མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ཁྱད་པར། དུས་ཚོད་ཀྱི་དབྱེ་བ། ཁྱད་པར་གཞན་བཤད་པ་དང་བརྒྱད་ཀྱི། དང་པོ་ནི། རྗེ་སྒོམ་ཆུང་གིས། རྩེ་གཅིག་དུས་སུ་ངོ་བོ་རྟོགས། །སྤྲོས་བྲལ་དུས་སུ་རང་བཞིན་རྟོགས། །རོ་གཅིག་དུས་སུ་མཚན་ཉིད་རྟོགས། །སྒོམ་མེད་རྟོགས་པ་འཁོར་ཡུག་མ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྤྱིར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་གསུམ་གི་རྣམ་གཞག་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ལ། འདིར་རྩེ་གཅིག་གི་སྐབས་སུ་སེམས་རྟོག་མེད་དུ་གསལ་ལ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་མྱོང་ཐོག་ཏུ་ཁེལ་ཞིང་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་དང་། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དུས་སེམས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་འདུས་མ་བྱས་རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་པ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་དང་། རོ་གཅིག་གི་དུས་སེམས་ཉིད་བག་ཆགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་རྣམས་སྐྱེ་མེད
Chinese
等等。杰香说：当一味瑜伽生起时，证悟自心的体性。证悟自心是离戏法身，显现为轮回涅槃诸多的现象。分别和无分别，显现和不显现，存在和不存在，空和不空，明和不明，种种的一切，与光明法身成为一味。这样说。无修是：以前的体验（６７４）和经验的垢染全部清净，道路的证悟和自性的实相融合，成为无有禅定和散乱的状态。杰帕竹说：对此习惯后最终现前圆满，觉性成为无有依靠的赤裸。觉性离戏的此者成为禅修。内外没有所修和能修的执着，所修的觉知融入光明之中。是超越禅定，心识之外的自性。等等。杰香说：当无修瑜伽生起时，觉性的自性脱离依靠。瑜伽士没有要修的东西。没有禅修者，变得空闲。三身五智圆满的，佛陀说自己已经具足。确信这就是自己。等等这样说。对于四瑜伽的认识，噶举派的教言非常多，但大多数观点相似，所以不广说了。第二，证悟的差别（６７５），体验的范围，后得智生起的方式，需要清净的垢染，后得清净的方式，禅定和后得的差别，时间的区分，其他差别的解说等八个方面。第一是：杰贡秋说：在专注的时候证悟体性，在离戏的时候证悟自性，在一味的时候证悟相，无修的证悟没有范围。这样说。总的来说，心的体性、自性和相这三者的分类，要像之前说的那样理解。这里，在专注的时候，心在无分别中清晰，没有执着，在体验中确定，生起定解，这是证悟心的体性。在离戏的时候，心脱离生、住、灭三者，在无为法中，没有自性，觉性是证悟心的自性。在一味的时候，心本身显现为习气的各种形象，这些都是无生
English
Etc. Je Zhang said: When the one-taste yoga arises, realize the nature of one's own mind. Realize that one's own mind is the dharmakaya free from elaboration, appearing as many phenomena of samsara and nirvana. Discrimination and non-discrimination, appearance and non-appearance, existence and non-existence, emptiness and non-emptiness, clarity and non-clarity, all kinds of things, become one taste with the clear light dharmakaya. So it is said. Non-meditation is: all the defilements of previous experiences (674) and experiences are purified, the realization of the path and the reality of one's own nature are integrated, becoming a state without meditation and distraction. Je Phagdru said: By becoming accustomed to this, perfect realization is ultimately manifested, awareness becomes naked in a single, unconditioned state. This awareness, free from elaboration, becomes meditation. Since there is no object of meditation or meditator to be found inside or outside, the consciousness of the object of meditation dissolves into the clear light. It is the nature beyond meditation and mind. Etc. Je Zhang said: When non-meditation yoga arises, the nature of awareness is free from dependence. Yogis have nothing to meditate on. There is no meditator, it becomes idle. The Buddha, complete with the three bodies and five wisdoms, says that he himself is complete. Be sure to know that this is yourself. Etc. So it is said. Regarding the recognition of the four yogas, there seem to be many instructions from the Kagyu lineage, but most of them seem to have similar views, so I will not elaborate. Second, the difference of realization (675), the scope of experience, the way of arising of subsequent wisdom, the defilements to be purified, the way of purifying after attainment, the difference between meditation and after attainment, the division of time, and the explanation of other differences, etc., in eight aspects. The first is: Je Gomchung said: At the time of one-pointedness, realize the essence; at the time of freedom from elaboration, realize the nature; at the time of one taste, realize the characteristics; the realization of non-meditation has no scope. So it is said. In general, the classification of the three aspects of mind, namely essence, nature, and characteristics, should be understood as explained earlier. Here, at the time of one-pointedness, the mind is clear in non-discrimination, without clinging, and is determined in experience, giving rise to certainty, which is the realization of the essence of mind. At the time of freedom from elaboration, the mind is free from the three aspects of arising, dwelling, and ceasing, and in the unconditioned dharma, there is no self-nature, and awareness is the realization of the nature of mind. At the time of one taste, the mind itself appears as various images of habitual tendencies, all of which are unborn.