Tibetan
་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་ནས་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པར་འཆར་རོ། །འགའ་ཞིག་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་ཅི་ནས་ཀྱང་ཤར་མ་ཐུབ་ན། རེ་ཞིག་མཉམ་རྗེས་སུ་དགེ་སྦྱོར་སྐྱོང་ཚུལ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་སྐྱོང་ཞིང་། ཕྱིས་རིམ་པས་གཉིས་འཛིན་སྟོང་འཛིན་སོགས་ཀྱི་འཛིན་པ་དང་ཡང་ཡང་ཕྲལ་ནས་བསྒོམས་པས་རྟོགས་པ་རིམ་གྱིས་འཆར་བར་བཞེད་དོ། །གནས་ལུགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་གཤའ་མ་ཅིག་ཤར་ན་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མདོ་རྒྱུད་མན་ངག་དང་བཅས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་འདི་ཉིད་ཡིན་པས། ལམ་གཞན་དང་བརྒྱུད་པ་གཞན་ལས་ཆེས་ཆེར་ཟབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལམ་ཁྱེར་གྱི་སྤྱོད་པས་རྩལ་སྦྱོང་བ་ལ། ལམ་ཁྱེར་གྱི་དུས་དང་སྤྱོད་པ་བཤད་པ། ལམ་ཁྱེར་སྤྱིའི་གནད་བཤད་པ། ལམ་ཁྱེར་དྲུག་སོ་སོར་ (༦༡༩)བཤད་པ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། ལམ་ཁྱེར་བྱ་བའི་དུས་ལ་སྤྱིར་སེམས་ཉིད་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་ཞིང་། ཁྱད་པར་རྣམ་རྟོག་ལྷན་སྐྱེས་དང་སྣང་བ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་མཐོང་ནས། དགེ་སྦྱོར་གྱི་དྲན་པས་ནམ་ཟིན་རྗེས་ཤེས་དང་རྗེས་སྣང་ཕལ་ཆེར་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འཆར་བ་ན་ལམ་ཁྱེར་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་ནི་ལྷན་སྐྱེས་གསུམ་ངོ་མ་ཕྲོད་པར་རྐྱེན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལམ་དུ་ཇི་ལྟ་བར་ཁྱེར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ཁྱེར་བྱ་དགོས་པའི་དུས་ནི། སྒོམ་ངོ་མཐོང་གི་རྟོགས་པ་ཤར་ཡང་ཚེ་འདིའི་སྣང་ཤས་ཀྱི་དབང་དུ་སོང་ནས་ཆགས་སྡང་གི་ཞེན་འཛིན་འཐས་ཏེ་ཐ་མལ་པར་ལུས་པའི་སྐབས་དང་། ཡུལ་རྐྱེན་དྲག་པོས་དཀྲུགས་པའི་སེམས་འཁུ་ཕྲིག་ཅན་རང་བབས་སུ་ལམ་དུ་སློང་དཀའ་བའི་དུས་དང་། བདེ་དལ་གྱི་ཚེ་རྣམ་རྟོག་བག་ལ་ཉལ་ངོ་མ་ཤེས་སུ་སོང་བའི་དུས་དང་། མདོར་ན་དགེ་སྦྱོར་གྱི་དྲན་པས་ཤུགས་འབྱུང་དུ་ལམ་དུ་སློང་དཀའ་བ་དང་། རེ་དོགས་ལ་སོགས་པའི་འཁུ་ཕྲིག་གི་རྟོག་ (༦༢༠)པ་རང་མཚན་པས་རྒྱུད་མ་རུངས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་རྣམས་དང་། ཡང་དབེན་པའི་གནས་སུ་སྒོམ་ཁོར་ཡུག་ཤར་ན་དེ་བརྟན་ཞིང་བོགས་དབྱུང་བ་ལ་རྐྱེན་ཐོག་ཏུ་འཁྱེར་བའི་སྤྱོད་པ་བྱེད་དགོས་པས། དེའི་སྐབས་སུ་སེམས་ལ་འཁུ་ཕྲིག་འབྱུང་བའི་དུས་རྣམས་ལ་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་དྲན་པ་ཡེངས་མེད་དུ་གྱུར་པ་ན་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་འགྲོས་སྐྱོང་བ་དོར་ནས། སླར་གཉེན་པོ་ཅན་གྱི་ལམ་ཁྱེར་དང་བཟློག་སྒོམ་སོགས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཤོར་ས་ཅི་རིགས་སུ་འཆོར་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་དུས་ནི། བརྟག་གཉིས་སུ། ཅུང་ཟད་དྲོད་ནི་ཐོབ་པ་ན། །གལ་ཏེ་སྤྱོད་པ་བྱེད་འདོད་པས། །གལ་ཏེ་འགྲུབ་འགྱུར་འདོད་ཡོད་ན། །འདིས་ནི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་ཉིད། །ཅེས་དྲོད་རྟགས་རྙེད་ནས་སྤྱོད་པ་བྱ་བར་གསུངས་ཤིང་། སྒྲུབ་བརྒྱུད་འདིར་ཡང་སྤྱོད་པ་དུས་ཚོད་དང་འབྲེལ་བ་ཞིག་དགོས་པར་བཞེད་པས། ལ་ལ་དག་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོ་མ་འཕྲོད་པར་ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་ (༦༢༡)སྣང་ཅི་རིགས་ཤར་བ་ཙམ་དང་། འགའ་ཞིག་དེ་ལྟ་བུའང་མེད་པར་ལོ་འདོད་དང་གྲགས་འདོད་དང་རྙེད་པའི་ཕྱིར་དུ་དུར་ཁྲོད་དང་བཞི་མདོ་སོགས་བགྲོད་ཅིང་། དེ་ཡང་དང་པོར་སྡུག་སྲན་དང་ཕྱིས་དྲེད་པོར་སོང་བ་དག་སྣང་ཡང་། དེ་དག་གིས་དགེ་སྦྱོར་ལ་ཡང་དག་པའི་བོགས་མི་ཐོན་ཏེ། དེས་ལམ་དུ་འཁྱེར་རྒྱུའི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་དང་ལམ་དུ་འཁྱེར་སའི་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་པའི་དགོས་པ་ནི། འདོད་ཡོན་ལམ་བྱེད་ཁོ་ནའི་ཆེད་དུ་མ་ཡིན་པར་ཡིད་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་རོ་མཉམ་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ཏེ། བརྟག་གཉིས་སུ། གང་བཤད་འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི། །སྤྱོད་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཕྱིར་མ་གསུངས། །ཡིད་ནི་བརྟན་ནམ་གཡོ་འམ་ཅི། །རང་གི་སེམས་ནི་སོ་སོར་བརྟག །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱོད་པ་དངོས་ནི། གསང་སྔགས་ལ་ཕ་རྒྱུད་ནས་སྤྲོས་བཅས་དང་སྤྲོས་མེད་དང་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ (༦༢༢)གསུམ་དང་། མ་རྒྱུད་ནས་གསང་སྤྱོད་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་སྤྱོད་པ་གསུམ་དང་། གྲུབ་སྙིང་གི་སྐོར་ནས་ཀུན་བཟང་གི་སྤྱོད་པ་དང་གསང་སྤྱོད་སྦས་པའི་སྤྱོད་པ་དང་རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་སྤྱོད་པ་བཞི་དང་། གཞན་ཡང་། ལས་དང་པོ་པའི་སྤྱོད་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་པའི་སྤྱོད་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལ་ཆེར་དབང་བའི་སྤྱོད་པ་དང་། རྣམ་གྲོལ་གྱི་སྤྱོད་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་སྒྲུབ་པ་པོ་གསང་སྔགས་པ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་མན་ངག་ཟབ་མོ་དང་འབྲལ་ན་སྤྱོད་པ་དེ་དག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བའི་སྤྱོད་པར་ཡང་རུང་བར་མངོན་ཏེ། གྲུབ་སྙིང་གི་གཞུང་རྣམས་དང་། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོའི་དོ་ཧ་དང་། ཤ་ཝ་རི་དབང་ཕྱུག་དང་བིར་ཝ་པ་དང་ཏཻ་ལོ་པའི་ཕྱག་ཆེན་གྱི་གཞུང་རྣམས་ལས་སྤྱོད་པ་དེ་དག་ཅི་རིགས་བྱ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་སྒྲུབ་བརྒྱུད་འདིའི་བཞེད་པ་ནི། དུས་འཁོར་ (༦༢༣)ནས་སྡོམ་བརྩོན་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཕལ་ཆེར་བཀག་པ་ལྟར། སྒོམ་བོགས་འདོན་གྱི་སྤྱོད་པ་ཙ
Chinese
根据大小的差别，显现也不一定。有些人始终无法生起那样的证悟，那么暂时按照之前所说的，在入定和出定中修持善行，之后逐渐地反复分离二取、空取等的执着进行修习，证悟会逐渐生起。一旦生起纯正的实相证悟，那就是诸佛的教言，包括经、续、窍诀在内的精要意义，因此比其他道和传承更为深奥。第二，以道用的行为来锻炼，其中分三点：讲述道用的时间和行为，讲述道用总体的要点，分别讲述六种道用（６１９）。第一点是：关于进行道用的时间，一般来说，当见到心性俱生之本体，特别是彻底见到分别念俱生和显现俱生之本体后，善行的忆念一旦抓住，后得的智慧和后得的显现大多显现为后得时，就应进入道用。否则，在没有领会三种俱生的本体时，无法将因缘显现的觉受如何转为道用。必须进行道用的时间是：即使生起了见解的证悟，但由于受到今生现象的影响，贪嗔的执着强烈，停留在庸常状态的时候；以及受到强烈的外境因缘扰乱，难以自然地将内心烦乱的状态转为道用的时候；以及安乐闲暇时，分别念潜伏，无法觉察的时候；总之，难以通过善行的忆念自然地将内心转为道用，以及希望和恐惧等烦乱的念头（６２０）以自相扰乱心续的时候。还有，在寂静的地方，如果生起禅修的氛围，为了稳固和提升它，必须采取在因缘上转为道用的行为。因此，在那些内心生起烦乱的时候，才转为道用。否则，如果入定和出定的忆念变得毫不散乱，就放弃守护实相的自然运行，再次进行对治性的道用和还灭修等，那就是落入了之前所说的各种错失之处。进入行为的时间是，《观察二续》中说：稍微有些暖
English
Depending on the difference between large and small, appearances are not fixed. If some people are unable to generate such realization at all, then for the time being, cultivate virtuous actions in post-meditation as previously explained. Later, gradually and repeatedly separate the grasping of duality, the grasping of emptiness, and other attachments through meditation, and realization will gradually arise. Once a pure realization of reality arises, it is the essence of the teachings of the Buddhas, including the sutras, tantras, and pith instructions. Therefore, it is much deeper than other paths and lineages. Second, training through the practice of path application, which has three points: explaining the time and practice of path application, explaining the general key points of path application, and explaining the six path applications individually (619). The first point is: Regarding the time for engaging in path application, in general, when the nature of innate mind is seen, and especially after the nature of innate conceptual thought and innate appearance are thoroughly seen, and once the mindfulness of virtuous activity takes hold, the wisdom of subsequent attainment and the appearances of subsequent attainment mostly arise as subsequent attainment, then one should engage in path application. Otherwise, without understanding the nature of the three innate aspects, one cannot transform the consciousness of conditioned appearances into the path. The time when path application must be done is: even if the realization of seeing the face of meditation has arisen, but due to being influenced by the appearances of this life, attachment to desire and aversion is strong, and one remains in an ordinary state; and when the mind is disturbed by strong external circumstances, and it is difficult to naturally transform the disturbed state into the path; and when in ease and leisure, conceptual thoughts are dormant and cannot be recognized; in short, when it is difficult to naturally transform the mind into the path through the mindfulness of virtuous activity, and when disturbing thoughts such as hope and fear (620) disturb the mindstream with their own characteristics. Also, in a solitary place, if a meditative atmosphere arises, in order to stabilize and enhance it, one must take the practice of transforming it into the path on the spot. Therefore, it is at those times when disturbing thoughts arise in the mind that one transforms it into the path. Otherwise, if the mindfulness of meditation and post-meditation becomes unwavering, abandoning the natural flow of guarding reality, and again engaging in antidotal path application and reversal meditation, etc., then one falls into the various places of loss mentioned earlier. The time to enter into practice is, in the Two Examinations: "A little warmth is th
Chinese
如果想要修行，如果想要成就，这就是修行本身。这样，据说获得暖相后才应修行。在此实修传承中，也认为修行需要与时机相结合。有些人因为没有真正理解心的本质，仅仅生起各种止观的体验（621），有些人甚至连这样的体验都没有，为了名利和获得供养，而游走于坟地和十字路口等地方。虽然最初能忍受痛苦，后来变得厚颜无耻，但这并不能真正提升善行，因为他们不了解作为道路的觉悟的本质，也不了解作为道路之地的心的实相。修行的必要性，不仅仅是为了将欲望作为道路，而是为了使信任和一切动摇都与法性的本质融为一体。如《二观察》中所说：所说的可怕形象的修行，不是为了享受，而是为了检验心是稳定还是动摇，各自观察自己的心。实际的修行是：密宗父续中有有相、无相和极无相三种修行（622），母续中有秘密行、苦行和彻底胜利行三种修行，成就心髓中有普贤行、秘密行、隐秘行、明智苦行和彻底胜利行四种修行。此外，还有初学者的修行、掌握智慧的修行、更加掌握智慧的修行和解脱的修行等四种。也就是说，如果修行者密咒士不离开生圆次第的甚深口诀，那么这些修行也可以成为大手印的修行。因为成就心髓的论典、大婆罗门的道歌、夏瓦里自在、毗瓦巴和泰洛巴的大手印论典中都说应该根据情况进行这些修行。然而，此实修传承的观点是，如时轮（623）中对守护誓言者几乎禁止贪欲的修行一样，仅仅是提升禅修效果的修行。
English
If one wishes to practice, if one wishes to achieve, this is practice itself. Thus, it is said that practice should be done after obtaining the sign of warmth. In this practice lineage as well, it is considered necessary for practice to be combined with the right timing. Some, because they have not truly understood the nature of the mind, merely experience various kinds of calm abiding (shamatha) experiences (621), and some, without even having such experiences, wander through cemeteries and crossroads for the sake of fame, profit, and gain. Although they may initially endure suffering and later become shameless, this does not truly enhance virtuous actions, because they do not understand the nature of the conceptualization that is to be taken as the path, nor do they understand the reality of the mind that is the place to be taken as the path. The necessity of practice is not merely for the sake of using desire as the path, but for the sake of making trust and all wavering become one taste in the nature of reality. As it is said in the Two Examinations: "The practice of fearful forms that is spoken of is not for the sake of enjoyment, but to examine whether the mind is stable or wavering, examine your own mind separately." The actual practice is: In the Father Tantras of Secret Mantra, there are three practices: with characteristics, without characteristics, and extremely without characteristics (622). In the Mother Tantras, there are three practices: secret practice, ascetic practice, and complete victory practice. In the context of the Heart Essence of Accomplishment, there are four practices: Samantabhadra's practice, secret practice, hidden practice, wisdom ascetic practice, and complete victory practice. Furthermore, there are the practice of the beginner, the practice of mastering wisdom, the practice of greatly mastering wisdom, and the practice of liberation, among others. That is to say, if a practitioner, a mantra practitioner, does not separate from the profound instructions of the generation and completion stages, then these practices can also become practices of the Great Seal (Mahamudra). For it is said in the treatises of the Heart Essence of Accomplishment, the Dohas of the Great Brahmin, and the Mahamudra treatises of Shavari the Empowered, Virupa, and Tailopa that these practices should be done as appropriate. However, the view of this practice lineage is that, just as the practice of desire is almost forbidden to those who guard vows in the Kalachakra (623), it is merely the practice of enhancing meditation.