Tibetan
ར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དགོངས་གཅིག་པ་རྡོ་རྗེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས། བདེ་ཉམས་ཆགས་པར་མ་སོང་བས་འདོད་ཁམས། གསལ་ཉམས་འཛིན་པར་མ་སོང་བས་གཟུགས་ཁམས། མི་རྟོག་པ་བློས་བྱས་སུ་མ་སོང་བས་གཟུགས་མེད་འགྲུབ། ཅེས་འཆད་དེ། དེའི་ཤུགས་བསྟན་གྱིས་བདེ་ཉམས་ལ་ཆགས་པ་དང་གསལ་ཉམས་ལ་འཛིན་པ་སྐྱེས་པ་དང་མི་རྟོག་པ་བློས་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱོན་ཆེན་པོར་འཕངས་སོ། །དེས་ན་སྐྱེ་མེད་དུ་མ་ངེས་པའི་མི་རྟོག་པས་ནི། དེས་རྒྱུ་བྱས་ནས་སྟོང་འཛིན་སྐྱེས་ཤིང་ཆད་ལྟ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བས། དེའི་འབྲས་བུ་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་དང་ཆགས་ཞེན་མེད་ཀྱང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཆར་ (༥༧༩)གཏོགས་ཀྱི་སེམས་བཏང་སྙོམས་པ་དང་། ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གོལ་སར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྔར་སྒོམ་སྐྱོན་སེལ་བའི་སྐབས་སུ་བརྗོད་ཟིན་ལ། གཞན་ཡང་རྗེ་སྒམ་པོ་པས། ཤེས་བྱ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་སྟོང་པ་དེ། །ཞེན་པ་བྲལ་ཡང་དོན་མ་མཐོང་། །གཉིས་འཛིན་མ་བྲལ་སྒོམ་པ་དེ། །ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་དོན་མ་མཐོང་། །རྟོགས་པ་མེད་པའི་ལྟ་བ་དེ། །མཐའ་བྲལ་ཟེར་ཡང་བློས་བྱས་ཡིན། །སྡོས་ཐག་མ་ཆོད་སྒོམ་ཆེན་དེ། །ཏིང་འཛིན་བཟང་ཡང་འཁོར་བའི་རྒྱུ། །སྙིང་རྗེ་མེད་པའི་ཆོས་པ་དེ། །འབད་རྩོལ་བྱས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལམ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ཆར་གཏོགས་ཀྱི་ཉམས་ཕལ་ཆེར་གོལ་སར་འགྱུར་བའི་རྐྱེན་ནི། ཉམས་མྱོང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་ཞིང་རང་བཞིན་ངོས་བཟུང་མེད་པ། སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པར་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ལུས་ཀྱི་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེའི་རྟེན་ (༥༨༠)འབྲེལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤར་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉམས་སྣང་ལ་དངོས་འཛིན་དང་བདེན་ཞེན་ཞུགས་ནས་གོལ་བ་ཡིན་ལ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེ་མེད་དུ་ངེས་པའི་དྲན་རྒྱུན་དང་ལྡན་པས་བདེན་ཞེན་གྱི་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་པར་བསྐྱང་བས་གོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་སྐྱེ་མེད་དུ་ངེས་སུ་འཇུག །སྐྱེ་མེད་དུ་མ་ངེས་ན་ནི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཞེས་སོགས་གོང་དུ་དྲངས་པ་དང་། ཡང་། སྤྱིར་ཁམས་གསུམ་དང་བསམ་གཏན་བཞི་དང་སྐྱེ་མཆེད་བཞིར་གོལ་བར་བཤད་པ་དེ་འཛིན་པ་བག་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་གོལ་བ་ཡིན། ཉན་ཐོས་སུ་གོལ་བ་ནི་དཔྱད་པའི་སྟོང་པ་ལ་གོལ་བ་ཡིན། ངོ་བོ་འཛིན་མེད་དུ་གནས་པ་ལ་གོལ་ས་མེད་པ་ཡིན། ཞེས་དང་། སྤྱིར་གོལ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེན་པའམ་འཛིན་པས་གོལ་བ་ཡིན་པས། ཞེན་པའ
Chinese
消失了。 又，观点一致的，金刚智慧说：乐的体验没有变成贪著，故为欲界；明的体验没有变成执取，故为色界；无分别没有变成心造作，故成无色界。这样讲的，它的言外之意是，对乐的体验产生贪著，对明的体验产生执取，以及无分别变成心造作，这些都造成了很大的过失。 因此，对于没有确定为无生的无分别，以它为因而产生了空执，变成了大断见。它的结果是堕入恶趣，即使没有贪著，也属于乐明无分别的范畴（579）的心处于舍的状态，以及所有无记的意识，都会变成歧途的原因，这在之前消除禅修过失的时候已经说过了。此外，冈波巴大师说：所知被能取所取空掉的那个，即使没有执着，也没有见到实义；没有脱离二取而禅修的那个，即使体验了，也没有见到实义；没有证悟的见解，即使说脱离了边，也是心造作的；没有下定决心的禅修者，即使禅定很好，也是轮回的因；没有慈悲的修行人，即使努力了，也是声闻道。 第三，像这样，乐明无分别范畴的大部分体验变成歧途的原因是：所有这些体验的自性，与生灭分离且自性无法确定，没有确定为无生空性，仅仅停留在世俗层面，依赖于身体的脉、气、明点的关联（580）而产生的习气性的体验显现，产生了实执和真执而导致的歧途。因此，对于一切都具有确定为无生的忆念相续，没有产生真执的执着而修持，就不会变成歧途。冈波巴大师说：乐明无分别三者，确定为安住于无生。如果没有确定为无生，就叫做对显现不确定，等等，如上文所引。又，一般说堕入三界、四禅和四无色定，这是依赖于少许执着而导致的歧途。堕入声闻乘是堕入了思辨的空性。安住于自性无执就没有歧途。并且，一般来说，所有的歧途都是因为执着或执取而导致的歧途，所以执着
English
disappeared. Furthermore, the like-minded Vajra Wisdom said: The experience of bliss not becoming attachment is the desire realm; the experience of clarity not becoming grasping is the form realm; non-conceptuality not becoming mind-made is the formless realm. This is how it is explained. Its implication is that attachment to the experience of bliss, grasping to the experience of clarity, and non-conceptuality becoming mind-made, all cause great faults. Therefore, the non-conceptuality that is not ascertained as unborn, because of it as the cause, the clinging to emptiness arises and becomes a great nihilistic view. Its result is falling into the lower realms, and even without attachment, the mind belonging to the category of bliss, clarity, and non-conceptuality (579) remains in a state of equanimity, and all the undeclared consciousness becomes a cause for straying into the wrong path. The reason for this has already been stated earlier when eliminating the faults of meditation. Furthermore, Lord Gampopa said: That which is empty of the apprehended and the apprehender of knowable objects, even without attachment, does not see the true meaning. That which meditates without abandoning dualistic grasping, even if experienced, does not see the true meaning. The view without realization, even if it says it is free from extremes, is mind-made. The great meditator who has not made a firm decision, even if the samadhi is good, is the cause of samsara. The Dharma practitioner without compassion, even if he makes effort, is the path of the Hearers. Third, the reason why most of the experiences belonging to the category of bliss, clarity, and non-conceptuality become stray paths is: The nature of all those experiences is that they are separated from arising and ceasing, and their nature is not ascertainable. Not being ascertained as unborn emptiness, but merely remaining on the conventional level, relying on the connection of the channels, winds, and bindus of the body (580), the habitual appearances that arise cause straying due to the entry of substantial grasping and true clinging. Therefore, by cultivating the continuous remembrance of being certain of the unborn in everything, without the entry of grasping of true clinging, it will not become a stray path. Lord Gampopa said: The three, bliss, clarity, and non-conceptuality, are made certain to abide in the unborn. If it is not ascertained as unborn, it is called uncertain about appearance, etc., as quoted above. Also, generally speaking, falling into the three realms, the four dhyanas, and the four formless absorptions is straying due to relying on a slight amount of grasping. Falling into the Hearer's vehicle is falling into speculative emptiness. There is no straying in abiding in the nature of non-grasping. And, in general, all straying is straying due to clinging or grasping, so clinging
Tibetan
མ་འཛིན་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བྱས་ལ། ཞེན་མེད་འཛིན་མེད་དུ་ཁྲེས་སེ་བཞག་གོ །བླང་ (༥༨༡)དོར་བྱར་མེད་དུ་ཁྲེས་སེ་བཞག་གོ །དེ་ལྟར་མ་བཅོས་པར་བཞག་པ་དེ་ཀ་ལ་སྒོམ་ཞེས་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོན་མ་ལས། བཏང་སྙོམས་ཙམ་དུ་མ་བཅོས་དང་བཞག་ན། །ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་སྒོམ་ཞེས་དེ་ལ་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་སྐྱེ་མེད་དུ་ངེས་པ་ཁོ་ནས་ཆོག་མོད་པ་དེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་མྱོང་གཏན་མི་དགོས་སམ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་ཅུང་ཟད་མིན་ཏེ། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་མེད་པར་སེམས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་ཡང་ངེས་ན། བླ་མ་མི་ལའི་ཞལ་ནས། དེ་དེ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་མིན། །སྡོང་པོ་ཡིན་ཏེ་འབྲས་བུ་མིན། །ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ་རྟོག་མེད་མིན། །གསུང་། ཇོ་བོ་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། ངེས་འབྱུང་བག་ཆགས་བྲལ་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་མཐོང་བ། །ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བུང་བས་འཇིབ་པ་འདྲ། །ཞེས་པ་དྲངས་ཏེ་རྟོགས་པ་དང་ཉམས་མྱོང་གཉིས་ཀ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ལྟ་ (༥༨༢)བ་རྟོགས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཞེས་པ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་མཐའ་བྲལ་ལམ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བློས་བྱས་པའམ་གོ་ཚོད་ཙམ་དུ་མ་ལུས་པར། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བལྟས་པས་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང་སྨྲ་བསམ་ཤེས་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཞིག་དང་། ལྟ་བ་དེའི་སྒོམ་པ་ཉམས་མྱོང་དང་འབྲེལ་བ་ཞེས་པ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་ཡང་གོ་ཡུལ་ཙམ་བརྒྱད་དུ་མ་ལུས་པར་རིག་ཐོག་ཏུ་གསལ་སིང་ངེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞིག་དགོས་པར་གསུངས་ཤིང་། ཡང་རྗེ་སྒམ་པོ་པས། དེ་ཡང་དང་པོར་སློབ་པའི་དུས་སུ་རིག་པ་གསལ་སིང་ངེ་བ་ལ་སློབ། དེ་ཡང་ཤེས་པ་མ་ཡེངས་པ་ལ་སློབ། དེ་ཡང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཡེ་མ་ཡེངས་པར་བྱ། དེ་ལ་གོམས་ཙ་ན་རང་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཡིན། ཞེས་དང་། དེ་ཡང་རིག་པ་གསལ་སིང་ངེ་བ་དེ་ཉམས་མྱོང་ཡིན། དེ་ལ་མ་ཡེངས་པ་དེ་གནས་པ་ཡིན། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བལྟས་པས་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དེ་རྟོགས་ (༥༨༣)པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཉམས་མྱོང་ལ་ནི་རྟོགས་པའི་རང་ཉམས་སམ་ངོ་བོའི་རང་ཉམས་ཞེས་བཞེད་ཅིང་། ཉམས་རྟོགས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་སྒོམ་པ་གོལ་འཆུགས་དང་བྲལ་བར་བཞེད་དེ། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། འོ་ན་སྒོམ་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཉམས་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ངོ་བོའི་རང་ཉམས་ཟེར། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་ཉམས་ཟེར། གཉུག་མའི་རང
Chinese
已经断绝了一切执着的方面，无有贪恋，无有执着地，赤裸裸地安住。（５８１）无有取舍地，赤裸裸地安住。像这样不作修饰地安住，就给它起个名字叫作禅修。正如《灯论》中所说：如果只是不作修饰地安住于舍的状态，那么就只是名言上称它为禅修。正如所说的那样。那么，仅仅确定为无生就足够了吗？难道完全不需要明朗、无分别的体验吗？也不是稍微不需要。嘉波巴尊者说：如果没有乐、明、无分别，即使仅仅确定心的无生自性，米拉日巴尊者也说：那是那个，但不是那个本身。是树，但不是果实。是功德，但不是无分别。乔沃切大师说：远离出离心和习气，瑜伽士无法见到（实相），就像蜜蜂吸食空中的花朵一样。引用这些话，说明证悟和体验两者都是需要的。那么，应该怎样呢？所谓见解与证悟相关联，就是说，心的自性、自性的实相，不是仅仅在头脑中臆造或理解为远离边或远离戏论，而是通过智慧观察，没有任何事物可以成立，并且现量证悟到超越言说、思考、知识和表达的境界。所谓见解的禅修与体验相关联，就是说，如此证悟的意义，也不是仅仅停留在理解的层面，而需要在觉性中清晰地体验。嘉波巴尊者又说：在最初学习的时候，要学习觉性清晰明朗。学习觉性不散乱。要让觉性的自性根本不散乱。一旦习惯了，自然会生起定解。而且，觉性清晰明朗就是体验。不散乱就是安住。通过智慧观察，没有任何事物可以成立就是证悟。（５８３）像这样的体验，被称为证悟的自证或自性的自证。认为体验和证悟无二无别的禅修，是远离过失和错误的。嘉波巴尊者说：那么，与禅修相关的体验是什么呢？叫做自性的自证。叫做俱生自证。叫做本
English
Having severed all aspects of grasping, without attachment, without clinging, one rests nakedly. (581) Without acceptance or rejection, one rests nakedly. Just like that, resting without artificiality, that is what is labeled as meditation. As it says in the Lamp: If one rests without artificiality in a state of equanimity, then it is merely nominally called meditation. Just as it says. So, is it sufficient to merely ascertain unbornness? Is there absolutely no need for the experience of clarity and non-conceptuality? That is not at all the case. Lord Gampopa said: Without bliss, clarity, and non-conceptuality, even if one merely ascertains the essence of the unborn mind, Lama Milarepa said: That is that, but it is not that itself. It is a tree, but not a fruit. It is a quality, but not non-conceptuality. Geshe Potowa said: Without renunciation and the imprints of habits, the yogi does not see (reality), like a bee sucking on a flower in the sky. Quoting these words, he said that both realization and experience are necessary. So, how is it? "The view is connected with realization" means that the essence of the mind, the nature of its reality, is not merely fabricated or understood in the mind as being free from extremes or free from elaboration, but rather, through looking with wisdom, nothing can be established as its essence, and one directly realizes that it transcends the realm of speech, thought, knowledge, and expression. "The meditation of the view is connected with experience" means that the meaning of such realization is not merely left in the realm of understanding, but one needs to clearly experience it in awareness. Lord Gampopa also said: In the beginning, when learning, one learns to have clear and vivid awareness. One learns not to be distracted from that awareness. One should make sure that the essence of awareness is never distracted. Once one becomes accustomed to that, one will naturally generate certainty. And also, that clear and vivid awareness is experience. Not being distracted from that is abiding. Seeing with wisdom that nothing can be established as its essence is realization. (583) Such an experience is considered to be the self-experience of realization or the self-experience of essence. The meditation of the inseparability of experience and realization is considered to be free from faults and errors. Lord Gampopa said: So, what is the experience related to meditation? It is called the self-experience of essence. It is called the co-emergent self-experience. It is called the inborn