Tibetan
་ཉམས་ཟེར། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་ཉམས་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་གང་ལ་ཟེར་ན་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཟེར། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ངོས་བཟུང་རྒྱུ་སྐྲའི་རྩེ་མོ་བརྒྱར་བཤགས་པ་ཙམ་ཡང་མེད། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་རྒྱུ་དང་རྟོགས་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་གསལ་སྟོང་ངོས་བཟུང་མེད་པ། གསལ་སྟོང་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ཤར་དགོས། དེ་ལྟ་བུ་ཤར་ན་སྒོམ་པ་ཉམས་མྱོང་དང་འབྲེལ་བ་བྱ་བ་ཡིན། ཉམས་དང་རྟོགས་པ་དུས་གཅིག་མཆི། །ཟེར་བའང་དེ་ལ་ (༥༨༤)ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འགའ་ཞིག་གིས། བདེ་དང་གསལ་དང་མི་རྟོག་གསུམ། །དེ་གསུམ་སྒོམ་གྱི་གོལ་ས་ཡིན། །བདེ་དང་གསལ་དང་མི་རྟོག་གསུམ། །དེ་གསུམ་སྒོམ་གྱི་ཡང་རྩེ་ཡིན། །ཞེས་གླེང་པ་ཡང་། སྔ་མ་ཞེན་འཛིན་ཞུགས་པའི་ཉམས་མྱོང་དང་། ཕྱི་མ་རྟོགས་པའི་རང་ཉམས་ལ་ཟེར་རོ། །འདིར་ཁ་ཅིག །གོལ་ས་གསུམ་པོ་བཅད་ཙམ་གྱིས། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ན་ནི། །ཉན་ཐོས་འགོག་པ་དེར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཟེར་བའང་སྨྲ་འདོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒོམ་པ་ལ་གོལ་ས་གསུམ་པོ་གཅོད་དགོས་པར་འདོད་ཀྱི། གོལ་ས་གསུམ་པོ་བཅད་པ་ཙམ་གྱིས་ཕྱག་ཆེན་དུ་འགྱུར་བར་ཁས་མ་བླངས་པས་བསྙོན་ཚིག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། གོལ་ས་གསུམ་ནི་ཁམས་གསུམ་ཡིན་ཞིང་དེར་མ་གོལ་བ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ལ། ཉན་ཐོས་འགོག་པ་ཁོ་ན་དམིགས་བསལ་དུ་བརྗོད་པ་སྐབས་སུ་མི་བབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉན་ཐོས་འགོག་སྙོམས་ལ་ (༥༨༥)འཇུག་ནུས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཕྱིར་མི་འོང་ལུས་མངོན་བྱེད་དང་། གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དགྲ་བཅོམ་ཡིན་ལ། དེ་དག་འདོད་ཁམས་པ་དང་གཟུགས་ཁམས་པའི་ལུས་ཀྱི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་གོལ་ས་གསུམ་པོ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འདྲིས་བྱ་ཡི། །སྟོང་ཉིད་མངོན་དུ་མ་བྱེད་ཅེས། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལས་གསུངས། །སྟོང་ཉིད་རྐྱང་པ་བསྒོམས་ན་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་མི་ནུས། །གལ་ཏེ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ན་ཡང་། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ནི་འགོག་པར་ལྟུང་། །ཞེས་པའང་མི་ལེགས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་མངོན་དུ་མ་བྱས་པར་སྟོང་ཉིད་ལ་གོམས་འདྲིས་བྱ་བར་མི་ནུས་པས། དེ་ཤེར་ཕྱིན་ལས་གསུངས་པ་རྫུན་རིབ་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། འདིར་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་རྐྱང་པ་བསྒོམས་པའི་སྐྱོན་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་ཕྱི་མ་ག
Chinese
叫做“体验”。叫做“大手印的自体验”。那是指什么呢？是指自己的心性。那是什么样的呢？不是存在，没有可以把握的，连头发尖分成一百份那么细微的东西也没有。也不是不存在，因为有可以体验和证悟的。像那样的心性，必须显现为明空无执，明空无间断。那样显现，才是修行与体验相结合。也正如所说“体验和证悟同时具足”。有些人说：乐、明、无念这三者，是修行的歧途；乐、明、无念这三者，是修行的顶峰。这样说，前者是指陷入执着的体验，后者是指证悟的自体验。这里有些人说：仅仅断除三个歧途，就能变成大手印的话，那声闻的灭定也变成大手印了。这样说也只是想当然而已，因为修大手印是认为必须断除三个歧途，但并没有承认仅仅断除三个歧途就能变成大手印，所以这显得像是否定之词。而且，三个歧途是三界，还有其他没有陷入其中的，而特别提到声闻的灭定是不恰当的。能够进入声闻灭定（585）的是声闻不来果身证者，以及从二者部分解脱的阿罗汉。那些是有欲界和色界的遗身，所以没有舍弃三个歧途。又有些人说：应当串习空性，不要现证空性，这是《般若波罗蜜多》中所说的。如果仅仅修空性，连空性也无法证悟。即使证悟了空性，也会堕入声闻的灭定。这样说也不好，因为没有现证空性就无法串习空性，所以那句《般若波罗蜜多》中所说的话就变成了虚妄之谈。而且，在这里修习具足一切殊胜相的空性，不会有仅仅修习空性的过失。后面的过
English
It is called "experience." It is called "the self-experience of Mahamudra." What does that refer to? It refers to the nature of one's own mind. What is that like? It is not existent, there is nothing to grasp, not even something as subtle as a hair tip split into a hundred pieces. It is also not non-existent, because there is something to experience and realize. Such a nature of mind must appear as clear emptiness without grasping, clear emptiness without interruption. When it appears like that, it means that practice is combined with experience. As it is said, "Experience and realization are simultaneously present." Some say: Bliss, clarity, and non-thought, these three are the wrong paths of practice; bliss, clarity, and non-thought, these three are the pinnacle of practice. This saying refers to the experience of clinging in the former case, and the self-experience of realization in the latter. Here, some say: If merely cutting off the three wrong paths could transform into Mahamudra, then the cessation of the Shravakas would also become Mahamudra. Saying this is just wishful thinking, because practicing Mahamudra means that one must cut off the three wrong paths, but it is not admitted that merely cutting off the three wrong paths can transform into Mahamudra, so it seems like a denial. Moreover, the three wrong paths are the three realms, and there are others who have not fallen into them, and it is inappropriate to specifically mention the cessation of the Shravakas. Those who can enter the cessation of the Shravakas (585) are the Shravaka non-returners who have realized the body, and the Arhats who are liberated from both aspects. Those are with the remaining bodies of the desire realm and the form realm, so they have not abandoned the three wrong paths. Again, some say: One should familiarize oneself with emptiness, but not directly realize emptiness, as stated in the Prajnaparamita. If one only meditates on emptiness, one will not be able to realize emptiness. Even if one realizes emptiness, one will fall into the cessation of the Shravakas. Saying this is also not good, because one cannot familiarize oneself with emptiness without directly realizing emptiness, so what is said in the Prajnaparamita becomes a false statement. Moreover, here, when meditating on emptiness with all excellent aspects, there is no fault of only meditating on emptiness. The latter fault
Tibetan
ཉིས་ཁྱེད་རང་གི་ལྟ་བ་དཔྱད་སྟོང་མེད་དགག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་བཟློག་ (༥༨༦)པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དཔྱད་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ནི་དུས་འཁོར་ཡེ་ལེའི་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པར་ཆད་ལྟའི་སྟོང་ཉིད་དུ་བཤད་ནས་དེ་སྤང་བྱར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ༈ །གཉིས་པ་བར་དུ་གཅོད་པའི་གེགས་བསལ་བ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྤྱིའི་གེགས་བསལ་བ་དང་། ཕྱི་ནང་གི་གེགས་གཞན་བསལ་བ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཅི་འདྲ་ཞིག་སྐྱོང་ཡང་། སྐྱོང་རྒྱུའི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་སྒྲིབ་གཡོགས་དང་བྲལ་བར་གསལ་ཐོན་པ་ཞིག་དང་། གསལ་བ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་གཡེང་བས་མི་གཡོ་བར་བརྟན་པ་ཅིག་སྟེ་གཉིས་ཚོགས་དགོས་པ་ལས། སྔ་མའི་གེགས་ནི་བྱིང་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེད་ལ། ཕྱི་མའི་གེགས་ནི་རྒོད་ཕྱོགས་ཀྱིས་བྱེད་པས་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོང་བའི་གེགས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་ལ། ནང་སེལ་དུ་ཕྱེ་ན། བྱིང་ཕྱོགས་ལ་བྱིང་བ་ཉིད་དང་རྨུགས་པ་དང་ཐིབས་པ་དང་། གཉིད་དང་སྙོམས་པ་སོག་པ་དང་། རྒོད་ཕྱོགས་ལ་རྒོད་པ་ཉིད་དང་འགྱོད་ (༥༨༧)པ་དང་ཐེ་ཚོམ་དང་འདོད་འདུན་དང་གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལས་དང་པོ་པ་ལ་དེ་དག་གེགས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས་བསལ་དགོས་ལ། དེ་དག་གི་ངོས་འཛིན་དང་གཉེན་པོ་བསྐྱེད་ཚུལ་རྣམས་ཞི་ལྷག་སྤྱི་བཤད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་རོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རིག་ནས་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དག་ལ་ནི་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རིག་པས་དེ་ཉིད་སྒོམ་དུ་འཆར་བ་ཡིན་ཏེ། རྗེ་བཙུན་ཆེན་པོས། སྒོམ་པ་ཡིན་པར་ངེས་ཀྱི་བྱིང་རྒོད་སྐྱོན་མ་བསལ། །སྒོམ་པ་འཐོར་རྨུགས་བྱིང་རྒོད་སྐྱོན་བསལ་ན། །ཉིན་པར་མར་མེ་འདེགས་པ་འདྲའོ་ཨང་གི་སྟོན་པ་བ། །ཞེས་དང་། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། བྱིང་རྒོད་བྱུང་ན་དེ་ཉིད་རང་ལ་ལྟོས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་ལས། དེ་ལ་གེགས་ནི་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ཕྱི་དང་ནང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཞེས་དང་། གློ་ལུད་དབུགས་བརྣངས་རིམས་དང་སྐྱུག །སྐྱ་སྦབ་ནད་དང་ (༥༨༨)ཡི་ག་འཆུ། །དེ་ལ་སོགས་པའི་རིམས་རྣམས་ནི། །རླུང་གྲང་ཚ་བ་ལ་སོགས་པ། །མི་བཟད་ངོ་བོ་ཅན་འབྱུང་བ། །ནང་གི་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་གེགས་ཆེན་རྣམས། །མི་དང་དེ་བཞིན་མི་མིན་ཏེ། །ཡེ་ཤེས་ཚེར་མ་དེ་དག་ནི། །སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། །འཇིག་རྟེན་གཞིག་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་སྟེ། །དཀའ་ཐུབ་གནས་ན་རྨོངས་པར་བྱེད། །ཅེས་
Chinese
二、因为您认为将您的观点驳斥为空无，会适得其反（586），并且因为所考察的空性被说成是断见的空性，从而成就不了时轮耶隶的至高智慧，所以说这是应该断除的。༈。第二，遣除阻碍的障碍。分为遣除三摩地总体的障碍，以及遣除内外其他的障碍两种。第一是：总的来说，无论修持何种三摩地的差别，所修持的对境都必须是远离遮蔽而清晰显现的，并且显现的对境不会因散乱而动摇，必须是稳固的，这二者必须具备。前者的障碍是沉没方面造成的，后者的障碍是掉举方面造成的，因此沉没和掉举是修持三摩地的根本障碍。如果从内部进行区分，沉没方面有沉没本身、昏沉、迟钝、睡眠和昏睡等，掉举方面有掉举本身、后悔（587）、怀疑、贪欲和嗔恨等。对于初学者来说，这些会成为障碍和过失，因此必须遣除。这些的认识和生起对治的方法，已经在止观总说的时候讲过了。对于认识一切法的自性而证悟现前者来说，由于认识到沉没掉举等的自性，因此这些会显现为修持。如杰尊大师说：“确定是修持，却没有遣除沉没掉举的过失。修持时散乱昏沉，遣除沉没掉举的过失，就像白天举着火把一样，啊！导师啊！”又如杰岗波巴说：“如果出现沉没掉举，就看它自身。”第二是，在《现观庄严论》中说：“于此障碍有二种，外及内之行境故。”又说：“咯血气闷及瘟疫，呕吐白浊病及呃，彼等以及诸瘟疫，风寒热等所生起，不悦意相之显现，当知是为内之障。外之大障乃人与，以及如是不非人，彼等智慧之荆棘，以诸行相之种种，为坏世间故生起，于苦行处令迷乱。”
English
Secondly, because you think that refuting your view as empty is counterproductive (586), and because the emptiness that is examined is said to be the emptiness of nihilistic views, thereby not achieving the supreme wisdom of Kalachakra Yeli, it is said that this should be abandoned. ༈. Secondly, eliminating the obstacles that hinder. It is divided into two types: eliminating the general obstacles of samadhi, and eliminating other external and internal obstacles. The first is: In general, no matter what kind of samadhi is cultivated, the object to be cultivated must be clear and manifest, free from obscuration, and the manifest object must not be shaken by distraction, it must be stable, these two must be present. The former obstacle is caused by the sinking aspect, and the latter obstacle is caused by the excitement aspect, so sinking and excitement are the root obstacles to cultivating samadhi. If we distinguish internally, the sinking aspect includes sinking itself, lethargy, dullness, sleep, and drowsiness, etc., and the excitement aspect includes excitement itself, regret (587), doubt, desire, and hatred, etc. For beginners, these will become obstacles and faults, so they must be eliminated. The recognition of these and the methods of generating antidotes have already been discussed in the general discussion of calm abiding and insight. For those who recognize the nature of all dharmas and realize manifestation, because they recognize the nature of sinking and excitement, etc., these will appear as practice. As Jetsun Chenpo said: "It is certain to practice, but the fault of sinking and excitement has not been eliminated. When practicing, there is distraction and lethargy, and the fault of sinking and excitement is eliminated, it is like holding a torch in the daytime, ah! Teacher!" Also, as Je Gampopa said: "If sinking and excitement arise, look at it itself." Secondly, in the Ornament of Clear Realization, it says: "Here obstacles are of two kinds, external and internal realms of activity." It also says: "Coughing up phlegm, shortness of breath, and epidemics, vomiting white turbidity, disease, and hiccups, these and all epidemics, wind, cold, heat, etc. arise, the manifestation of unpleasant appearances, know that these are internal obstacles. External great obstacles are humans and likewise non-humans, those thorns of wisdom, with various modes of action, arise to destroy the world, causing confusion in places of asceticism."