Tibetan
འང་འཆད་ཤེས་ཀྱང་། དེ་ཉིད་གཞན་ཞིག་ (༥༥༣)ན་ཡོད་པ་ལྟར་སོང་ནས་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་རང་གི་རིག་ཐོག་ཏུ་ངོ་མ་འཕྲོད་ཅིང་ཉམས་མྱོང་གི་ཐོག་ཏུ་མ་ཁེལ་བའི་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་ཉིད་ལམ་དུ་ཤོར་བ་ལ། སྒོམ་ལམ་འབྲས་དབྱེར་མེད་རང་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཉིད་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་རྫོགས་ཤིང་དབྱེར་མེད་པས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་རང་ཆས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་མ་རྟོགས་པར། ད་ལྟ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལམ་བྱས་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་གྱི་སངས་རྒྱས་གཞན་ཞིག་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ཡེ་ཤོར་དང་། གནས་ལུགས་ཀྱི་སྒོམ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཉམས་ལེན་རང་ལ་སྐྱོང་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་། དེ་ལ་བློ་མ་ཁེལ་བར་དེ་མིན་པ་ཞིག་གམ་དེ་བས་ལྷག་པ་ཞིག་ཡོད་དུ་རེ་ནས་གཞན་དུ་འཚོལ་བའམ། སེམས་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་ལ་བདེ་གསལ་གསལ་ལ་སོགས་པའི་ལྷག་པ་མཁན་ནས་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་འཕྲལ་ཤོར་ (༥༥༤)གཉིས། སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཤོར་བ་ལ། སྒོམ་སྤང་གཉེན་དབྱེར་མེད་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རང་གཤིས་ཉིད་གཉེན་པོ་སྟོང་ཉིད་དུ་གནས་ཤིང་། དེ་ཉིད་རང་ངོ་རང་རིག་པས་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ཉིད་གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བ་མ་གོ་བར། ཉོན་མོངས་དང་སྟོང་ཉིད་སོ་སོར་བཟུང་སྟེ་ཉོན་མོངས་སྤངས་ནས་དེའི་གཉེན་པོར་སྟོང་ཉིད་ཟུར་དུ་སྒོམ་དགོས་པའམ། ཉོན་མོངས་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་བློས་དཔྱད་ནས་འཇོག་དགོས་པ་ཡེ་ཤོར་དང་། རྐྱེན་སྣང་གི་རྟོག་པ་ཤར་བའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རང་ངོ་ཤེས་པའི་དྲན་པ་མི་སྐྱོང་བར། རྟོག་པ་དེ་ཉིད་བཤིག་པའམ་བཀུག་ནས་སྒོམ་གྱི་ཐོག་ཏུ་འཇོག་དགོས་པ་འཕྲལ་ཤོང་གཉིས། སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བ་ལ། སྒོམ་ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་དམིགས་བཅས་དམིགས་མེད་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་མ་རིག་པར། སྦྱིན་སོགས་དཀར་པོའི་ཆོས་ཅི་དང་ཅི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དང་པོར་དམིགས་པ་དང་མཚན་འཛིན་དུ་བྱས་ནས། རྗེས་ལ་རིགས་ (༥༥༥)པའི་གཞལ་གཞིག་གམ། སྭ་བྷཱ་ཝའི་སྔགས་དོན་སོགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་བློ་བཟོ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ཡེ་ཤོར་དང་། སྒོམ་སྐྱོང་དུས་མགོ་རྐང་མ་འགྲིག་ཅིང་ལམ་དུ་མ་སློངས་པར་ཕྱི་སྙགས་བྱས་ཏེ་སྒོམ་ཡིན་སྙམ་དུ་གསལ་འདེབས་པའམ། རྗེས་ཤེས་ལམ་དུ་མ་སློངས་པར་སྔ་ན་ཡེངས་ནས་མཉན་སླར་སྒོམ་སྙམ་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་འཕྲོ་སྒོམ་གྱིས་གཅོད་པ་ལྟ་བུའི་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས
Chinese
即使能讲解，也像是到了另一个（553）地方，实则对于实相本身，既没有在自己的觉知上真正领会，也没有落在经验上，这是两种暂时的过失。同样，对于落入歧途的空性，由于修道与果位无别，自心的实相本身，基道果三者圆满为一体且无有差别，没有证悟心的自性本身就是果位法身任运自成。现在把空性作为道来修持，却认为由此能获得具有三身五智的另一个佛，这是根本的过失。明明可以自己修持如实观修实相的意义，却不满足于此，期望有其他或更好的，而去别处寻觅，或者在心的自性实相上，添加乐、明等内容来进行修持，这是两种暂时的过失（554）。对于将空性作为对治法而落入歧途，修与所断对治无别，所断烦恼的自性本身安住于对治空性之中，并且没有理解到，通过自知自证，所断烦恼本身显现为对治智慧。执着于烦恼和空性是分开的，认为必须断除烦恼，并单独修持空性作为其对治，或者认为必须通过分别念来分析烦恼本身无自性，这是根本的过失。当生起缘起显现的分别念时，不培养认识其自性本面的正念，而是破坏或压制分别念，并将其置于修行的位置上，这是两种暂时的过失。对于将空性作为增上的手段而落入歧途，由于不了解修法与智慧无别，有相与无相等一切法的体性本身安住于其中。首先将布施等一切善法都执着于对境和相，之后再用理（555）性的分析，或者用萨瓦巴瓦（藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ།，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性）的咒语意义等来人为地制造无自性，这就像是根本的过失。修行时，开始和结尾不一致，也没有融入道中，只是做表面功夫，自认为是在修行，或者没有将后得融入道中，之前散乱，之后又认为通过修持来切断分别念的延续，这就像是两种暂时的过失。
English
Even if one can explain it, it's as if one has gone to another (553) place, and in reality, one has neither truly understood the nature of reality in one's own awareness nor has it landed in one's experience, these are two temporary faults. Similarly, regarding emptiness falling into a wrong path: Because the path of meditation and the result are inseparable, and the very nature of one's own mind is complete and indivisible as the basis, path, and result in one essence, without realizing that the nature of mind itself is the spontaneously accomplished Dharmakaya as the result, now taking emptiness as the path and meditating, one expects to attain another Buddha with the three kayas and five wisdoms, this is a fundamental mistake. Although one can cultivate the practice of meditating on the meaning of reality as it is, one is not satisfied with it, hoping for something else or something better, and searching elsewhere, or adding happiness, clarity, and so on to the very nature of mind and meditating on it, these are two temporary faults (554). Regarding emptiness falling into being an antidote: The nature of what is to be abandoned, the afflictions, dwells in the antidote emptiness, without understanding that the afflictions themselves appear as the antidote wisdom through self-knowing and self-awareness, holding onto afflictions and emptiness as separate, thinking that one must abandon afflictions and separately meditate on emptiness as their antidote, or thinking that one must analyze the afflictions themselves as being without inherent existence through conceptual thought, this is a fundamental mistake. When thoughts of conditioned appearances arise, without cultivating the mindfulness of knowing their own nature, one destroys or suppresses the thoughts and places them in the context of meditation, these are two temporary faults. Regarding emptiness falling into being an embellishment: Without realizing that the essence of all dharmas, such as meditation, method, wisdom, with and without object, dwells within it, one first makes all virtuous deeds such as generosity objects of focus and conceptualization, and then uses rational (555) analysis, or artificially creates non-inherent existence through the meaning of the Svabhava (藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ།，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性) mantra, this is like a fundamental mistake. During meditation, the beginning and end are not aligned, and one does not integrate it into the path, but only does superficial work, thinking that one is meditating, or without integrating post-meditation into the path, one is distracted beforehand, and then thinks of cutting off the continuation of conceptual thoughts through meditation, these are like two temporary faults.
Tibetan
་ཏེ། འདིས་མཚོན་ཞིང་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་སྒོམ་གྱི་ཤོར་ས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ཤོར་ས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཡེ་ནས་ཤོར་བ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐྱོན་ཆེ་བའི་ལོག་ལྟ་སྟེ། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། དངོས་མེད་འཛིན་པ་དེ་བས་ཀྱང་ནི་བླུན། །ཞེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཆད་ལྟ་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ་དེའི་འབྲས་བུ་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་སྟེ། མེད་པ་པོ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཞེས་དང་། རྗེ་སྒམ་པོ་པས་ཀྱང་། (༥༥༦)ཤེས་བྱ་གཤིས་ཀྱི་སྟོང་པ་དེ། །ཞེན་པ་བྲལ་ཡང་དོན་མ་རྟོགས། །ཞེས་སོ། །ཤོར་ས་གཞན་རྣམས་སུ་ཤོར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ལོག་ལྟར་མི་འགྱུར་ཡང་གནས་ལུགས་དཔྱིས་ཕྱིན་པའི་སྒོམ་ཁྱེར་དུ་མི་འགྲོ་བས་མ་ཤོར་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་གཤིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ། ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་པ་དེ་ན་རྫུན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པས་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་། དེའི་གདངས་མི་འགགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་སྣ་ཚོགས་པར་འཆར་བས་ན། སྟོང་ཉིད་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྙིང་པོ་དང་རྟེན་འབྲེལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་ཤེས་པས་སྟོང་ཉིད་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་མི་འཆོར་ཏེ། རྩ་ཤེར། གང་ཞིག་རྟེན་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་དུ། ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐ་མལ་ (༥༥༧)གྱི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་འདི་ཉིད་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱབ་བདག་གམ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པར་རིག་པས་སྟོང་ཉིད་ལམ་དུ་མི་འཆོར་ཏེ། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། ས་དང་ལམ་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པའི། །གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་ཡིད་ཀྱིས་ཡིད་ལ་དྲིས། །ཞེས་དང་། བསམ་དུ་མེད་པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་གང་སྒོམ་པ། །དེ་ནི་འབྲས་བུ་མ་ལུས་བསྒོམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། འབྲས་བུ་ཐོགས་པ་མེད་པ་གདོད་ནས་རང་ལ་གནས། །དེ་བཞིན་རེ་དང་དོགས་པའི་གཉེན་པོས་འཆིང་མི་དགོས། །ཞེས་དང་། ཨཱརྱ་དེ་ཝས། དངོས་གཅིག་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད། །དངོས་ཀུན་དངོས་པོ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཅེས་དང་། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། རང་རིག་ངོ་བོ་གསལ་སྟོང་འདི། །ཆོས་སྐུ་ཡིན་པར་ད་གཟོད་ཤེས། །ཐོག་མེད་རང་སེམ
Chinese
因此，这表明一切众生都是修行的错处。第二，在这些错处中，从知性的本质上完全迷失是最严重的邪见。如大婆罗门说：“执着于无实有，那更是愚蠢。”龙树菩萨说：“若于空性见颠倒，具有慧浅者自摧。”这是所说的大断见，其果报是堕入恶趣。“无有者堕恶趣。”冈波巴大师也说：（556）“知性本质之空性，虽离执着未解义。”如果迷失于其他错处，虽然不会变成那样的邪见，但也不会成为彻底的修行方式，所以必须避免迷失。所谓大手印，就是自己的本性无生，存在与不存在、常与断灭，在那之上，由于空性而没有任何事物成立，但其光芒不灭，显现为各种世俗的缘起，因此，了知空性是缘起的精华，缘起是空性的自性，就不会在知性的本质上迷失于空性。如《中观根本慧论》云：“非缘起之法，少分亦无有。是故无空性，少分亦无有。”《菩提心释》中说：“世俗说为空性，空性唯是世俗。”如同此理。此外，大手印平凡（557）的觉性自性，了知其安住于基、道、果等一切法的遍主或本体之中，就不会在道上迷失于空性。如大婆罗门说：“地与道与一切佛，一味之本初智慧，此乃以心问于心。”又说：“不可思议之自生智慧，若修习，则一切果皆成修习。”又说：“无碍之果，本自安住，如是无需以希望与疑虑之对治束缚。”圣天说：“一物乃一切物之本体，一切物乃一物之本体。”冈波巴大师说：“自知自性明空此，今知是为法身。
English
Therefore, this indicates that all sentient beings are places where meditation goes astray. Secondly, among these places of straying, completely losing oneself in the nature of knowledge is a very serious wrong view. As the great Brahmin said, "Holding onto non-existence is even more foolish." Nagarjuna said, "If one has a wrong view of emptiness, those with little wisdom will be destroyed." This is the great annihilationist view that is spoken of, and its result is being born into the lower realms. "Those who deny existence go to the lower realms." Gampopa also said, "(556) The emptiness of the nature of knowledge, even if free from attachment, does not understand the meaning." If one strays into other places of straying, although it will not become such a wrong view, it will not become a thorough practice of the state of affairs, so one must avoid straying. That which is called Mahamudra is that one's own nature is unborn, existence and non-existence, permanence and annihilation, are empty of all phenomena such as falsehood, so nothing is established, but its radiance is unceasing, appearing as various conventional interdependent relationships. Therefore, knowing that emptiness is the essence of interdependence and that interdependence is the nature of emptiness, one will not stray into emptiness in the nature of knowledge. As it is said in the Root Wisdom, "There is no phenomenon that is not interdependent. Therefore, there is no phenomenon that is not empty." In the Explanation of the Mind of Enlightenment, it says, "Conventionality is explained as emptiness, emptiness alone is conventionality." Likewise. Furthermore, the nature of ordinary (557) awareness of Mahamudra, knowing that it abides as the master or essence of all phenomena such as ground, path, and result, one will not stray into emptiness on the path. As the great Brahmin said, "The ground, the path, and all the Buddhas are of one taste. This primordial wisdom asks mind of mind." And, "Whatever spontaneously arisen wisdom that is inconceivable is meditated upon, all results will be meditated upon." And, "The unobstructed result abides within oneself from the beginning. Likewise, one does not need to be bound by the antidotes of hope and doubt." Aryadeva said, "One thing is the essence of all things, all things are the essence of one thing." Gampopa said, "This self-aware essence, clear and empty, is now known to be the Dharmakaya.