Tibetan
་རྗེས་ཐོབ་འདྲེས་པའི་ཚད་ཅི་ཙམ་ལགས། མཉམ་གཞག་རྩེ་གཅིག་དང་མ་བྲལ་བར་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་བཏུབ་པ་ལགས་སམ། རྗེས་ཐོབ་ལ་རྣམ་རྟོག་དང་འགྲོགས་སུ་ཡོད་པ་ལགས་སམ། རྗེས་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལགས་སམ། རྗེས་ལ་རྣམ་རྟོག་ཏུ་སྣང་བ་དེའི་རྗེས་ཆོད་པ་ལགས་ཞུས་པས། སྔ་མ་ལྟར་བྱུང་ན་བཟང་སྟེ་སྲིད་པ་ཙམ་ཡིན། བར་པ་དེས་ཆོག་པ་ཡིན། རྗེས་ལ་རྣམ་རྟོག་ཐ་མལ་དུ་སོང་ནས་རྗེས་མ་ཆོད་ན་མཉམ་རྗེས་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་གསུང་། ཞེས་པ་དང་། གཞན་ཡང་སྒྲུབ་བརྒྱུད་གོང་མ་འགའི་གསུང་སྒྲོས་ལ་དཔགས་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་ཤར་བའི་སྐབས་སུ་མཉམ་རྗེས་འདྲེ་བའི་ཐ་སྙད་བྱས་ཀྱང་མི་འགལ་བར་མངོན་ཏེ། མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པ་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་འོད་གསལ་འབའ་ཞིག་པ་མི་དགོས་པར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྣམ་རྟོག་དང་འགྲོགས་པས་ཆོག་པ་དང་། རྗེས་ཤེས་སུ་དུམ་རེ་ཡེངས་པའི་ཚེ་ནའང་། རྗེས་ལ་དེའི་གནས་ལུགས་རིག་ནས་རྗེས་ཆོད་པས་ཆོག་པར་ (༥༤༩)གསུངས་པས། སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་ཡན་ཆད་ལ་དེ་ལྟར་འབྱུང་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྡུད་པ་ལས། འདི་ནི་མཉམ་པར་བཞག་ཅེའམ་ལངས་ཞེས་རློམ་སེམས་མེད། །ཅི་ཕྱིར་ཞེས་ན་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ཕྱིར། །ཞེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་མཉམ་རྗེས་འདྲེ་བར་གསུངས་པ་དང་། ཤ་ཝ་རས། རང་གི་དེ་ཉིད་རང་གིས་རྟོགས་གྱུར་ན། །ཡེངས་པའི་སེམས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འཆར། ཞེས་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ན་དྲན་ཡེངས་མེད་པ་སྒོམ་དུ་འཆར་བར་གསུངས་པས། དེའི་ཚེ་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུའང་མཉམ་རྗེས་འདྲེ་བ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་ཉམས་མྱོང་འཆར་ཚུལ་དང་བསྟུན་ནས་རང་སའི་མཉམ་རྗེས་འདྲེ་ཚུལ་བརྗོད་ན། སྒོམ་རྩེ་གཅིག་གི་སྐབས་སུ་ཉམས་མྱོང་གི་ཞེན་འཛིན་མ་དག་པས། མཉམ་རྗེས་མཚན་ཉིད་པ་མེད་ཀྱང་རང་སའི་མཉམ་རྗེས་ཡོད་པ་ལས། རྩེ་གཅིག་འབྲིང་པོའི་རྗེས་ཤེས་སུ་སྔར་ (༥༥༠)གྱི་རྟོག་སྣང་རགས་པ་དེ་ཕྲ་ཉལ་གྱི་སོང་ནས་ཨ་འཐས་སུ་འཆར་བ་ཉུང་ཞིང་རྟོག་སྣང་ཕལ་ཆེར་རང་དྭངས་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བ་འབྱུང་བ་རང་སའི་མཉམ་རྗེས་ཅུང་ཟད་འདྲེ་འདོད་པ་དང་། རྩེ་གཅིག་ཆེན་པོར་ཉམས་མྱོང་འཁོར་ཡུག་ཏུ་འཆར་བར་བཤད་པ་ནི་རང་སའི་མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པར་བྱེད་དགོས་ལ། སྒོམ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་སྐབས་སུ་ནི་མཉམ་རྗེས་མཚན་ཉིད་པ་འཆར་བར་བཤད་པ་ལས། སྤྲོས་བྲལ་འབྲིང་པོའི་རྗེས་ཤེས་སུ་རྟོག་པ་དག་པའི་ངོ་ཐོག་འབའ་ཞིག་པར་འཆར
Chinese
后得混合的程度如何？能否在不离专注一境的情况下，所有行为都可行？后得是否可以与分别念相伴？后得是否如梦幻一般？请问，后得显现为分别念之后，是否能断除后患？答：如果像之前那样出现，那很好，仅仅是存在而已。中间的那个就可以了。如果后得变成普通分别念，而不能断除后患，那就是止观没有混合，这样说。此外，如果根据一些噶举派上师的语录来看，在盛大的离戏显现之时，即使使用止观混合的说法，似乎也没有矛盾。因为止观混合，并不需要所有后得都是纯粹的光明，与如幻的分别念相伴就可以了。即使在后得意识中偶尔散乱，如果在后得中认识到它的实相，并断除后患就可以了（549）。因此，据说在盛大的离戏以上会出现这种情况。此外，《摄颂》中说：“此乃安住或起立，皆无骄慢之心。何以故？因已完全知晓法之自性。”意思是说，以知晓一切法的自性为理由，因此说它是止观混合。夏瓦拉说：“若以自性自证悟，散乱之心亦显现为大手印。”意思是说，如果证悟法性，那么无有散乱，显现为禅修。因此，在那时，即使在盛大的离戏之时，止观混合也是恰当的。然而，如果在这里结合体验的显现方式来讲述自地的止观混合方式，那么在禅修专注一境之时，由于对体验的执着不净，虽然没有止观的体性，但有自地的止观。在中等专注一境的后得意识中，先前（550）粗大的分别念变得微细潜伏，很少显现为明显的形象，大部分分别念自然清净，自然解脱，这被认为是自地止观稍微混合。据说在盛大的一境中，体验会周遍显现，这需要自地止观混合。据说在禅修离戏之时，止观的体性会显现。在离戏中等的后得意识中，只会显现清净分别念的本面。
English
What is the extent of the mixing of post-attainment? Is it possible to perform all actions without separating from single-pointed concentration? Is it possible for post-attainment to be accompanied by conceptual thoughts? Is post-attainment like a dream or illusion? When post-attainment appears as conceptual thought, is it possible to cut off the aftermath? The answer is: If it appears as before, that is good, it is merely existence. The middle one is sufficient. If post-attainment becomes ordinary conceptual thought and the aftermath cannot be cut off, then it is said that shamatha and vipashyana are not mixed. Furthermore, if we consider the sayings of some of the Kagyu lineage masters, it seems that there is no contradiction even if we use the term "mixing of shamatha and vipashyana" when great freedom from elaboration arises. Because for the mixing of shamatha and vipashyana, it is not necessary for all post-attainment to be purely clear light; it is sufficient to be accompanied by illusion-like conceptual thoughts. Even when there is occasional distraction in post-awareness, it is said (549) that it is sufficient to recognize its nature in post-attainment and cut off the aftermath. Therefore, it is said that this occurs above great freedom from elaboration. Furthermore, the Compendium says: "This is neither abiding nor rising, without arrogance. Why? Because the nature of dharma is fully known." It means that by knowing the nature of all dharmas, it is said to be the mixing of shamatha and vipashyana. Shawa Ripa said: "When one's own suchness is realized by oneself, even the distracted mind appears as the great mudra." It means that if one realizes the nature of reality, then there is no distraction, and it appears as meditation. Therefore, at that time, even during great freedom from elaboration, the mixing of shamatha and vipashyana is appropriate. However, if we describe the way of mixing shamatha and vipashyana in one's own ground here, according to the way experiences arise, then during single-pointed concentration in meditation, due to the impurity of attachment to experience, although there is no nature of shamatha and vipashyana, there is shamatha and vipashyana in one's own ground. In the post-awareness of intermediate single-pointed concentration, the previous (550) coarse conceptual appearances become subtle and latent, and it is rare for them to appear as obvious images. Most conceptual appearances naturally purify and naturally liberate themselves. This is considered to be a slight mixing of shamatha and vipashyana in one's own ground. It is said that in great single-pointed concentration, experience appears pervasively, which requires the mixing of shamatha and vipashyana in one's own ground. It is said that during freedom from elaboration in meditation, the nature of shamatha and vipashyana appears. In the post-awareness of intermediate freedom from elaboration, only the face of pure conceptual thought appears.
Tibetan
་བ་མི་འོང་ཡང་། ཕལ་ཆེར་བཟུང་དྲན་གྱིས་ཟིན་པ་དང་། དེའི་ཚེ་རིག་སྟོང་སྣང་སྟོང་གི་ཉམས་བཟང་པོ་དང་བཅས་པའི་དགེ་སྦྱོར་ཤིན་ཏུ་སྐྱོང་བདེ་བ་འབྱུང་བ་མཉམ་རྗེས་ཅུང་ཟད་འདྲེ་འདོད་པ་དང་། ཉམས་དག་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་ལ་ཉིན་ཚན་འཁོར་ཡུག་ཏུ་འགྲོ་བ་མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པར་འཇོག་དགོས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་རོ་གཅིག་འབྲིང་པོར་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་ཉུང་ཞིང་སྣང་བ་ཤས་ཆེར་སྒོམ་དུ་འཆར་བ་མཉམ་རྗེས་ (༥༥༡)ཅུང་ཟད་འདྲེ་འདོད་པ་དང་། རོ་གཅིག་ཆེན་པོར་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་མཐའ་དག་པ་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར་བ་མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པར་འཇོག་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་འདི་དག་ལ་བརྟེན་ནས་རྗེ་སྒམ་པོ་པ་ཁུ་དབོན་གསུམ་དང་རྗེ་ཕག་མོ་གྲུ་པོ་དང་རྗེ་རྒྱ་རས་སློབ་མ་དང་བཅས་པས་རོ་གཅིག་གི་སྐབས་སུ་མཉམ་རྗེས་འདྲེ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྤྲོས་བྲལ་དང་རོ་གཅིག་གི་དགེ་སྦྱོར་དང་དེའི་མཉམ་རྗེས་ལའང་ན་འཕང་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་མང་དུ་ཡོད་པ་དག་ནི་སླར་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལས་ཤེས་སོ། །དེ་དག་གིས་དགེ་སྦྱོར་སྐྱོང་ཚུལ་གྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གསུམ་པ་སྒོམ་གྱི་ཤོར་ས་དང་གོལ་ས་གཅོད་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་ཀྱི་ཤོར་གོལ་གཅོད་པ་དང་། བར་དུ་གཅོད་པའི་གེགས་བསལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཤོར་ས་བཞི་གཅོད་པ་དང་། གོལ་ས་གསུམ་གཅོད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། ཤོར་ས་བཞི་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེར་མི་འཆོར་ (༥༥༢)བའི་ཐབས་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྟོང་ཉིད་ལ་ཤོར་ས་གཞིར་བཤད་པའི་རེ་རེ་ལའང་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་གོ་ཡུལ་དུ་ཤོར་བ་ལ་ཡེ་ཤོར་གྱི་ཐ་སྙད་དང་། ཉམས་སུ་ལེན་ལུགས་འཁྲུལ་པ་ལ་འཕྲལ་ཤོར་གྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པར་སྣང་སྟེ། དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཤོར་བ་གཉིས་ནི། སྒོམ་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཅེས་པ་སྟོང་པ་དང་རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་མེད་དུ་གནས་པའི་ཚུལ་མ་རིག་པར། སྟོང་ཉིད་དེ་སྐྱོན་ཡོན་གང་གིས་ཀྱང་མི་གོས་པའི་གཏན་མེད་ཡེ་མ་གྲུབ་པ་གཅིག་ཏུ་བློས་ཐག་བཅད་ནས། དགེ་སྡིག་གི་རྒྱུ་འབྲས་ཁྱད་དུ་གསོད་པའམ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་དག་ཡེ་གྲོལ་ལ་སོགས་པའི་གཤིས་ཀྱང་དུ་ཤོར་ཞིང་། དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་རྩིས་ཁྱེར་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་བྱན་མ་ཚུད་པ་ཡེ་ཤོར་དང་། ཐོས་བསམ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒོམ་རྒྱུའི་སྟོང་ཉིད་དེའི་དོན་སྤྱི་ཇི་ལྟ་བ་རང་གི་བློ་ཡུལ་དུ་གོ་ཞིང་དེའི་ཚུལ་གཞན་ལ
Chinese
即使不会完全如此，但大多会被忆持所抓住。那时，伴随着觉性空性、显现空性的良好体验，会非常容易修持善行，想要稍微混合共同后得。在清净体验的广大离戏中，需要在白天整段时间里将行住坐卧融入共同后得。同样，于中等的一味中，后得的错觉很少，显现大多作为禅修而生起，想要稍微混合共同后得(551)。于广大的一味中，后得的一切显现都如明空无执、如幻般生起，需要融入共同后得。基于这些理由，噶当派的上师冈波巴师徒三尊、帕摩竹巴以及嘉热师徒等，都说在一味的阶段要混合共同后得。此外，离戏和一味的善行以及它们的共同后得，在力量强弱方面也有很多差别，这些将在后面讲述。以上讲完了修持善行的方式的分类。第三，断除禅修的错处和歧途。其中又分：断除三摩地本身的错处和歧途，以及遣除中间阻断的障碍两部分。第一部分又分：断除四种错处和断除三种歧途两部分。第一部分又分：确定四种错处和指示不落入其中的方法两部分。第一部分是：一般来说，对于空性，所说的每一种错处，在意义上，落入对总相的理解中，称为“俱生错处”，对体验方式的错谬，称为“偶发错处”。其中，落入空性所知的体性有两种：所谓“修习显空无别、具足一切殊胜相的空性”，如果没有认识到空性和缘起无二而存在的方式，就断定空性是不受任何好坏影响的、彻底不存在的、本来就没有成立的一种东西，从而轻视善恶的因果，或者落入一切法本来清净、本来解脱等等的体性中。像这样执着于空，却不熟悉世俗的缘起，就是俱生错处。依靠闻思等，在自己的心识中理解了作为禅修对象的空性的总义，并且把它的方式告诉了别人
English
Even if it doesn't happen completely, it will mostly be grasped by recollection. At that time, with the good experience of awareness-emptiness, appearance-emptiness, it will be very easy to cultivate virtue, wanting to slightly mix common post-attainment. In the vast non-elaboration of pure experience, it is necessary to integrate walking, staying, sitting, and lying down into common post-attainment throughout the day. Similarly, in the intermediate one taste, there are few illusions of post-attainment, and appearances mostly arise as meditation, wanting to slightly mix common post-attainment (551). In the vast one taste, all appearances of post-attainment arise as clear-emptiness, ungrasping, like illusion, and it is necessary to integrate into common post-attainment. Based on these reasons, the Kadampa masters Gampopa and his three disciples, Phagmo Drupa, and Jiare and his disciples, all said that in the stage of one taste, common post-attainment should be mixed. In addition, there are many differences in the strength of non-elaboration and one-taste virtuous practices and their common post-attainment, which will be explained later. The classification of how to cultivate virtuous practices has been explained above. Third, cutting off the mistakes and deviations of meditation. This is further divided into: cutting off the mistakes and deviations of samadhi itself, and eliminating the obstacles that interrupt in between. The first part is further divided into: cutting off the four mistakes and cutting off the three deviations. The first part is further divided into: identifying the four mistakes and indicating the method of not falling into them. The first part is: In general, for emptiness, each of the mistakes that are said to be the basis, in terms of meaning, falling into the understanding of the general aspect, is called "innate mistake", and the error in the way of experiencing is called "occasional mistake". Among them, there are two types of falling into the nature of emptiness-knowable: The so-called "meditation on emptiness that is inseparable from appearance and emptiness, possessing all supreme aspects", if one does not recognize the way in which emptiness and dependent arising exist inseparably, then one concludes that emptiness is something that is not affected by any good or bad, completely non-existent, and originally not established, thereby belittling the cause and effect of good and evil, or falling into the nature of all phenomena being originally pure, originally liberated, and so on. Holding on to emptiness in this way, but not being familiar with conventional dependent arising, is an innate mistake. Relying on hearing, thinking, etc., one understands the general meaning of emptiness as the object of meditation in one's own mind, and tells others about its way