Tibetan
།དེ་རྟོགས་པས་ལྟ་བ་ངན་པའི་དྲྭ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་དྲན་རྟོག་དང་ཡིད་བྱེད་སྤོང་བ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དྲན་རྒྱུན་དང་ཡིད་བྱེད་བསྟེན་པའི་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དྲན་པ་དང་ཡིད་བྱེད་ཐམས་ཅད་དགག་བྱར་བྱས་ནས་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་ན་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ། མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ངོས་འཛིན། སྐྱོང་ཚུལ་སྤྱིའི་རྣམ་དབྱེ། མཉམ་གཞག་གི་སྐྱོང་ཐབས་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐྱོང་ཐབས། མཉམ་རྗེས་འདྲེ་ཚུལ་གྱི་རྣམ་དབྱེ་ལྔའི། དང་པོ་ནི། སྒོམ་སྤྲོས་བྲལ་ཡན་ཆོད་ལ་མཉམ་རྗེས་ཇི་ལྟ་བ་འབྱེད་ཀྱང་། རྩེ་གཅིག་ (༤༩༦)གི་སྐབས་སུ་ཉམས་སྣང་ཁོ་ན་ཤས་ཆེ་བས་མཉམ་རྗེས་མཚན་ཉིད་པ་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་རང་སའི་མཉམ་རྗེས་ཙམ་འབྱེད་དུ་རུང་བར་བཞེད་པ་ལས། མཉམ་གཞག་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་སྔར་ངོ་སྤྲད་པའི་སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ལ་བློ་བཞག་ནས། དེ་ལས་གཞན་པའི་དྲན་རྟོག་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་མཚན་མའམ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཡེང་བ་མ་བྱུང་གི་བར་དེ་སྲིད་དུ་སེམས་རྣལ་དུ་ཕབ་ལ་འཇོག་པ་སྟེ། ཇོ་བོའི་དབུ་མའི་མན་ངག་ཏུ། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བསལ་ཏེ། བར་སྐབས་དེར་ཤེས་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན། དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་མཚན་མའམ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དགྲའམ་ཆོམ་རྐུན་མ་ལངས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཤེས་པ་གནས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་དང་ཡིད་བྱེད་སྤོང་ཚུལ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར། དོན་ཐོག་དེར་མ་ཡེངས་པའི་ (༤༩༧)དྲན་པ་དང་ཡིད་བྱེད་རྩ་བ་ནས་གཏོང་བ་མིན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་གློ་བུར་དུ་འཆར་བའི་དྲན་རྟོག་དང་ཡིད་ཀྱི་བྱ་བྱེད་རྣམས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ཇི་སྲིད་མ་ཡེངས་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྟོག་པ་ཡེ་མི་འབྱུང་ལ། ཅུང་ཟད་ཡེངས་པ་དང་རྟོག་པ་ཡེར་གྱི་འབྱུང་ཞིང་། ཤིན་ཏུ་ཡེངས་པ་ན་མཚན་འཛིན་དང་བཅས་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བ་ཅི་རིགས་འཆར་བས། དེ་ནི་རྗེས་ཤེས་དང་རྗེས་སྣང་རང་ཁ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་འཁྲུལ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ཡིན་ལ། སླར་ཡང་སྔར་གྱི་དྲན་པ་རྙེད་པའི་ཚེ་རྟོག་སྣང་མ་འགགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་དྲན་པའི་རྩིས་ཟིན་ནས། རྟོག་སྣང་དེ་ཡང་མ་འགགས་ཤིང་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ཤོར་བའི་རྗེས་སུ་སླར་ཐོབ་པས་ན་རྗེས་ཐོབ་ཅེས་ཟེར་ཏེ། མཉམ་གཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ད
Chinese
因此，通过了悟它，就能舍弃一切邪见的罗网。如是。因此，必须了解舍弃能取所取的念头和作意，以及依止不分别的念流和作意的方式。如果将一切忆念和作意都作为遣除的对象，那就太过分了，是不可以的。第二，关于止观的认识，修持方式总体的分类，止的修持方法，观的修持方法，止观混合方式的分类这五个方面。第一方面是，即使在“修习离戏”之前，可以区分止观，但在专注一境（496）时，体验和显现占主导地位，因此没有止观的定义。然而，有人认为可以区分各自位置上的止观。止的修持是指，不离沉没和掉举的过失，安住于先前介绍的俱生心性之本体上。放下除此之外的一切念头和作意，在没有出现执相或分别念的散乱之前，一直将心安住于平静的状态。正如乔沃（阿底峡）的《中观诀窍》中所说：“消除沉没和掉举等一切过失，在此期间，觉知什么也不分别，什么也不执著。舍弃一切忆念和作意，在执相或分别念的敌人或盗贼没有出现之前，就让觉知安住于此。”如是。其中，舍弃忆念和作意的方式是，如上所述，并非从根本上放弃不散乱于该事物本身的（497）忆念和作意，而是舍弃除此之外突然产生的念头和作意。而且，只要忆念不散乱，分别念就不会产生。稍微散乱，分别念就会突然产生。如果非常散乱，就会出现伴随执著的分别念和各种显现。这仅仅是被称为后得智和后得显现的错觉。当再次寻回之前的忆念时，忆念就掌握在未停止的分别念之上。分别念也没有停止，并且在没有确定本体的情况下，显现为空性双运。这是因为在迷失之后又重新获得，所以被称为后得。止的修持就像天空一样……
English
Therefore, by realizing it, one abandons all nets of wrong views. Thus it is. Therefore, it is necessary to understand how to abandon the thoughts and intentions of grasping and being grasped, and how to rely on the stream of non-conceptual mindfulness and intention. If all mindfulness and intention are taken as objects to be eliminated, it would be too extreme, which is not permissible. Second, regarding the recognition of shamatha and vipassanā, the general classification of cultivation methods, the cultivation method of shamatha, the cultivation method of vipassanā, and the classification of the mixing method of shamatha and vipassanā, there are five aspects. The first aspect is that even before "cultivating freedom from elaboration," shamatha and vipassanā can be distinguished, but when focusing on one point (496), experience and appearance dominate, so there is no definition of shamatha and vipassanā. However, some believe that it is possible to distinguish shamatha and vipassanā in their respective positions. The cultivation of shamatha means that without being separated from the faults of sinking and agitation, one rests the mind on the very nature of co-emergent mind, which was previously introduced. Abandoning all thoughts and intentions other than that, one keeps the mind calm until no conceptualization or distraction of signs arises. As it is said in Jowo's (Atisha's) "Quintessence of Madhyamaka": "Eliminate all faults such as sinking and agitation, and during that time, awareness does not conceptualize anything, nor does it grasp anything. Abandon all mindfulness and intention, and let awareness abide in that state until the enemy or thief of conceptualization or distraction does not arise." Thus it is. Among them, the way to abandon mindfulness and intention is, as mentioned above, not to fundamentally abandon the (497) mindfulness and intention that are not distracted from the matter itself, but to abandon the thoughts and activities of the mind that suddenly arise other than that. Moreover, as long as mindfulness is not distracted, conceptualization will not arise at all. If one is slightly distracted, conceptualization will suddenly arise. If one is very distracted, conceptualizations with attachment and various appearances will arise. This is merely an illusion called subsequent wisdom and subsequent appearance. When the previous mindfulness is found again, the mindfulness takes hold of the uninterrupted conceptualization. The conceptualization has not stopped, and without determining the essence, it appears as the union of appearance and emptiness. This is called subsequent attainment because it is regained after being lost. The cultivation of shamatha is like the sky...
Tibetan
ང་རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ངོ་ཐོག་ཏུ་མ་ཡེངས་པ་རྩེ་གཅིག་པ་ཐུན་མཚམས་སུ་བྱུང་རུང་མཉམ་གཞག་ཏུ་འགྱུར་ལ། ཅུང་ (༤༩༨)ཟད་ཡེངས་པའི་རྗེས་ལ་དྲན་པའི་རྩིས་ཟིན་པ་ཐུན་དངོས་གཞི་ལ་བྱུང་ཡང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། རྗེ་ཞང་གིས། བར་སྣང་དག་པའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ། །གསལ་སྟོང་མ་འགགས་མཐའ་དབུས་མེད། །སིང་ངེ་ཡེ་རེ་གནས་པ་དེ། །རྣལ་འབྱོར་དང་པོའི་མཉམ་གཞག་ཡིན། །དེ་ལས་རྣམ་རྟོག་འཕྲོས་པ་དེ། །མལ་ན་བསྒོམས་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ཡིན། །གསལ་སྟོང་སིང་ངེ་ཡེ་རེ་བ། །གནས་ན་ལབ་ལོབ་འགྲོ་འདུག་ཀྱང་། །མཉམ་གཞག་དང་ལ་གནས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འདིའི་སྐབས་སུའང་རང་སའི་དྲན་རྒྱུན་གོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མཉམ་རྗེས་འདྲེ་བ་ལྟ་བུ་འབྱུང་སྟེ། མཉམ་རྗེས་མཚན་ཉིད་པ་མིན་ཡང་ཉམས་ཀྱི་འཁོར་ཡུག་ཅེས་བཞེད་དོ། །འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དོན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་མི་རྟོག་མེད་པར་ཅི་ཤར་གང་བྱུང་གི་གནས་ལུགས་ངོ་ཤེས་པའི་ངང་དེ་ཉིད་མ་བཅོས་པར་བྱ་བ་ལས་སྤང་བླང་དང་བཅས་བཅོས་གཏན་མི་རུང་བ་ཞིག་ཡིན་ཡང་། དེང་སང་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ (༤༩༩)ཚེ། རྟོགས་པའི་མཉམ་རྗེས་མ་འདྲེས་ཀྱི་བར་དུ་ཐུན་གྱི་དངོས་གཞི་ལ་མཉམ་གཞག་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ་ངོ་བོ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱོང་བ་དང་། ཐུན་མཚམས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྗེས་ཐོབ་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་ལམ་དུ་ཁྱེར་ནས་སྐྱོང་བ་སྒྲུབ་བརྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པར་གོ་ཞིང་། ཕལ་ཆེར་ལ་སྐྱོང་ཚུལ་དེ་ལྟར་བྱས་པས་མཉམ་གཞག་རྐང་ཚུགས་པ་དང་རྗེས་ཐོབ་གཅོད་ཆེ་བ་གཉིས་ཀ་འབྱུང་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱང་ཅིག་གི་བོགས་ཅིག་གིས་བཏོན་ནས་སྒོམ་སྐྱེད་ཆེ་བ་འོང་བར་སྣང་བས། འདིར་ཡང་ཚུལ་དེ་དང་མཐུན་པར་བཤད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱི་ཙམ་དུ་སྒོམ་སྐྱོང་ཚུལ་ལ། རྗེ་སྒམ་པོ་པས་མཁས་པ་གསུམ་གྱི་ཐ་སྙད་གསུངས་པ་ལྟར་ན། དང་པོར་སྒོམ་འགོ་རྩོམ་པ་ལ་མཁས་པ་ནི། ལུས་གནད་ལེགས་པར་བྱས་ནས་སྔར་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་དད་འདུན་དྲག་པོ་བསྐྱེད་ཅིང་གཞན་པའི་སེམས་ཀྱི་ (༥༠༠)ཟུག་རྔུ་ཐམས་ཅད་བསལ་ནས་འཇུག་པའོ། །བར་དུ་ཉམས་བསྟེན་པ་ལ་མཁས་པ་ནི། ཤེས་པ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་རྣམས་བཅོས་ཤིང་ཉམས་མྱོང་མཐུད་པོའི་རླན་དང་བྲལ་བར་བྱས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྗེན་པར་སྐྱོང་བའོ། །མཐའ་མར་འཕྲོ་གཅོད་པ་ལ་མཁས་པ་ནི། གསལ་ལ་ཡུན་ཐུང་བ་ཡང་ཡང་བསྐྱང
Chinese
我被称为后得如幻。这样，如果正行时没有散乱，一心一意，即使在座间休息时也变成等持，稍微（498）散乱之后，忆念的算计在正行时出现，也变成后得。如杰香所说：犹如虚空清净的中心，明空无碍，无边无中，松坦耶然安住，是初学瑜伽士的等持。从那之中生起分别念，即使在床上修习也是后得。明空松坦耶然者，安住时语无伦次，行住坐卧也安住于等持之中。就像这样。此时也依赖于串习自性的忆念之流，会出现等持和后得混合的情况。虽然不是等持和后得的定义，但也认为是体验的氛围。这里大印的意义是不论有无分别，对所显现、所发生的一切，认识其本性的状态，不加改造，不做取舍和改造是绝对不行的。但是现在初学者在修习（499）时，在证悟的等持和后得未混合之前，在座上的正行时，主要修习等持，一心一意地守护自性；在座间休息等时候，主要修习后得，将分别念和显现转化为道用而守护，这是噶举派的观点。大多数情况下，按照那种方式修习，会产生等持稳固和后得决断力强这两种结果。而且，这两种结果也是一个促进另一个，看起来会使修行增进。因此，这里也按照那种方式来讲述。第二是，大致地修习守护的方式。如冈波巴大师所说的三种智者的说法那样，首先，开始修习的智者是，身体姿势端正，如先前在止观时所说的那样，从见到三摩地的功德的角度生起强烈的信心和意乐，消除其他心的（500）所有烦恼而进入。中间，依止体验的智者是，纠正昏沉和掉举的过失，使体验不离连续不断的滋润，赤裸裸地守护心的本性。最后，断除延续的智者是，明晰但时间短，要反复修习。
English
I am known as the post-meditation like illusion. Thus, if there is no distraction in the actual practice, being one-pointed, even during the breaks between sessions, it becomes equipoise. If, after a slight (498) distraction, the calculation of mindfulness occurs during the actual session, it becomes post-meditation. As Je Zhang said: Like the center of pure space, clear and empty, unobstructed, without beginning or end, that which abides serenely and naturally is the equipoise of the first yogi. From that, the arising of discursive thoughts, even if meditated upon in bed, is post-meditation. The clear and empty, serene and natural one, even if abiding, chattering, walking, standing, sitting, or lying down, abides in the state of equipoise. Like that. At this time also, relying on the habit of the continuous stream of one's own nature, something like a mixture of equipoise and post-meditation occurs. Although it is not the definition of equipoise and post-meditation, it is considered to be the atmosphere of experience. Here, the meaning of Mahamudra is that, regardless of whether there are thoughts or not, recognizing the nature of whatever appears or arises, without alteration, it is absolutely impermissible to engage in acceptance or rejection and alteration. However, nowadays, when beginners practice (499), until the equipoise and post-meditation of realization are not mixed, during the actual session, mainly practicing equipoise, guarding the essence one-pointedly; during breaks between sessions and so on, mainly practicing post-meditation, transforming thoughts and appearances into the path and guarding them, this is understood to be the view of the Kagyu lineage. In most cases, practicing in that way will result in both stable equipoise and strong decisiveness in post-meditation. Moreover, these two also promote each other, and it seems that meditation will increase. Therefore, here also, I will explain it in accordance with that method. Secondly, regarding the general way of practicing and guarding meditation, according to the three terms of the three wise ones as stated by Lord Gampopa, firstly, the wise one who begins meditation is: having properly arranged the posture, as previously explained in the context of calm abiding, generating strong faith and aspiration from the perspective of seeing the qualities of samadhi, and entering after eliminating all the (500) afflictions of other minds. In the middle, the wise one who relies on experience is: correcting the faults of dullness and excitement, making the experience free from the moisture of continuous connection, and guarding the essence of the mind nakedly. Finally, the wise one who cuts off the continuation is: clear but short in duration, to be cultivated again and again.