Tibetan
ཟོ་བཅོས་བྱས་ཤིང་ལྷན་པ་བཏབ་ནས་བསྒོམས་ན་སེམས་མ་བཅོས་པ་ཞེས་པའི་དོན་དང་མི་མཐུན་ཞིང་། གནས་ལུགས་ཀྱི་སྒོམ་དུ་མི་འགྱུར་ལ། འོན་ཀྱང་འཛིན་པ་དང་བཅས་པའི་འཁྲུལ་ཤས་ལང་ཅན་པར་ནི་སྐད་ཅིག་ཀྱང་ཡེངས་ན་མི་རུང་སྟེ། གསང་བ་བདུད་རྩི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་འོད་ (༤༧༣)གསལ་བ། །བསྒོམས་པས་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་རྙེད་པ་མིན། །སྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོག་པ་སྟེ། །མི་སྒོམ་པ་ཡང་རྟོག་པ་ཉིད། །བསྒོམ་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་ལ། །ཡེངས་སུ་སྐད་ཅིག་མེད་པའོ། །ཞེས་དང་། ཤ་ཝ་ལས། གང་ལའང་སྐྱོན་དུ་མི་བལྟ་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཉམས་སུ་བླང་། །དྲོད་རྟགས་ལ་སོགས་འདོད་མི་བྱ། །སྒོམ་དུ་མེད་པར་བསྟན་མོད་ཀྱང་། །ལེ་ལོ་བཏང་སྙོམས་དབང་མི་བཏང་། །རྒྱུན་དུ་དྲན་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། སྒོམ་དོན་གྲུབ་པ་ལས། སྒོམ་པའི་ཚེ་ན་ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་སྟེ། །ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་སྒོམ་ཞེས་དེ་ལ་བརྗོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྐྱེན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་སེམས་སྟོང་སང་ངེ་བའམ། བདེ་ལམ་མེ་བའམ། རྣམ་རྟོག་འཚུབ་ཟིང་ངེ་འགྲོ་བའམ། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་བཀྲ་ལམ་གྱིས་འཆར་ཡང་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་རྩལ་ལ་འཁུ་ཕྲིག་མི་བྱེད་པར། རང་ངོ་ཤེས་ཤིང་རང་རིག་པའི་དྲན་པ་དེ་ཉིད་མ་ཡེངས་པས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཟོ་མ་བཅོས་ (༤༧༤)པར་ལྷུག་པར་སྐྱོང་བ་ཡིན་གྱི། རྟོག་པ་འཕྲོ་བ་འགུགས་པ་དང་སྣང་བ་འཆར་བ་བཀག་ནས་མི་རྟོག་པར་འཇོག་དགོས་པ་ལ་རྗེ་གཙང་པ་རྒྱ་རས་ཀྱིས་སྒོམ་ལྕགས་ཀྱུ་མའི་ཐ་སྙད་མཛད་ཅིང་སྒོམ་རླབས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཆུང་བ་ཡིན་ལ། སེམས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བའི་འཆར་སྒོ་སོགས་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་གཏན་མེད་པས། ཉི་མ་ལས་འོད་འཕྲོ་བའམ་མཚོ་ལས་རླབས་ཤར་བའི་དཔེས་མཚོན་པར། སེམས་རིག་པའི་རང་རྩལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱི་རང་བབས་ལ་ཅི་ཤར་ཅི་སྣང་ཡང་དོན་ལ་བཟང་ངན་མེད་དོ། །དེས་ན་གནས་ན་གནས་ཐོག་འགྱུ་ན་འགྱུ་ཐོག་སྣང་ན་སྣང་ཐོག་དེ་ཀ་རང་ངོ་ཤེས་ཤིང་རང་རིག་པའི་དྲན་པས་སྐྱོང་བ་ལས་གཞན་པའི་བསྒྱུར་བགོད་དང་བཟོ་བཅོས་བྱ་མི་དགོས་ཏེ། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྩོལ་བ་མི་བྱ་བར་མི་རྟོག་པར་འདུག་ཀྱང་རུང་། རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་ཀྱིན་འདུག་ཀྱང་རུང་། མ་བཅོས་ (༤༧༥)པར་བཞག་པ་རང་གིས་གཉིས་འཛིན་དང་བྲལ། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རང་དུ་འདུག་ཨང་སྙམ་པའི་གོ་བ་བྱུང་ཙ་ན། སེམས་ཁོ་རང་གི་ངོ་
Chinese
如果通过人为修饰和缝补来进行禅修，这与“不造作心”的含义相悖，也不会成为实相的禅修。然而，对于那些执着深重、容易散乱的人来说，片刻的散乱也是不行的。正如《秘密甘露王续》中所说： “自性空性光明（４７３）， 通过禅修无法获得， 不禅修也无法获得。 禅修本身也是分别念， 不禅修也是分别念。 对于没有丝毫禅修之物， 片刻的散乱也是不行的。” 正如夏瓦巴所说： “对任何事物都不视为过错， 对任何事物都不执取而修持。 不希求暖相等等， 虽说无修而示， 但不要放任懒惰和舍弃， 应恒常以正念修持。” 正如《禅修义成》中所说： “禅修之时什么也不修， 仅仅是名言上称之为禅修。” 因此，对于因缘显现的觉知，无论是心空荡荡的，还是安乐明亮的，还是分别念纷乱涌动，还是各种显现鲜明地呈现，都不要对实相的自性功用进行干预。认识自性，不忘失自明的正念，这样才能让所有这些不加修饰（４７４）地自然运行。如果为了阻止分别念的生起和阻碍显现的呈现而强行安住于无分别，那么尊者藏巴嘉热就称之为“禅修铁钩”，而且禅修的浪潮也会变得微弱。因为心性的本体、分别念和显现的呈现方式等，根本不存在各自独立自主的实体。正如太阳放射光芒或大海涌起波浪的例子所表明的那样，心识的自性功用会以各种方式显现。因此，对于心的自然状态，无论显现什么，呈现什么，实际上都没有好坏之分。所以，安住时就在安住的状态中，流动时就在流动的状态中，显现时就在显现的状态中，认识到这就是自性，并以自明的正念来守护，除此之外，不需要进行任何改变和修饰。正如冈波巴尊者所说：即使不作扬弃和取舍的努力而安住于无分别，或者即使各种分别念纷乱涌现，只要能认识到“安住于不造作（４７５）的状态，自然就能脱离二取，无二的智慧自然就会显现”，那么，心本身的面目
English
If one meditates by artificially modifying and patching things up, it contradicts the meaning of "unfabricated mind" and will not become meditation on reality. However, for those who are heavily attached and prone to distraction, even a moment of distraction is not permissible. As it says in the Tantra of the Secret Ambrosia King: "The nature is emptiness, luminosity (473), It is not attained through meditation, Nor is it attained without meditation. Meditation itself is also conceptual thought, Non-meditation is also conceptual thought. For that which has not even an atom to meditate on, There should not be a moment of distraction." As Shawa said: "Do not regard anything as a fault, Do not grasp at anything, but practice. Do not desire warmth signs, etc., Although it is shown as without meditation, Do not give power to laziness and indifference, Constantly meditate with mindfulness." As it says in "Accomplishing the Meaning of Meditation": "At the time of meditation, do not meditate on anything, It is merely in name that it is called meditation." Therefore, with regard to the awareness of circumstantial appearances, whether the mind is empty and clear, or blissful and radiant, or conceptual thoughts are turbulent and flowing, or various appearances are vividly arising, do not interfere with the natural function of reality. Recognize your own nature, and without forgetting that self-aware mindfulness, allow all of these to unfold naturally without fabrication (474). If one tries to stop the arising of conceptual thoughts and block the appearance of phenomena in order to settle into non-conceptuality, then Lord Tsangpa Gyare called it the "iron hook of meditation," and the waves of meditation will also become somewhat small. Because the essence of mind itself, conceptual thoughts, and the ways in which appearances arise, etc., have absolutely no independently established entities. As illustrated by the example of the sun radiating light or waves arising from the ocean, the natural function of mind-awareness manifests in various ways. Therefore, in the natural state of mind, whatever arises and whatever appears, there is actually no good or bad. Therefore, when abiding, abide in the state of abiding; when moving, move in the state of moving; when appearing, appear in the state of appearing. Recognize that this is the nature itself, and maintain it with self-aware mindfulness. Other than that, there is no need to make any changes or modifications. As Lord Gampopa said: Even if you do not make the effort of rejecting and accepting and abide in non-conceptuality, or even if various conceptual thoughts are turbulently arising, as long as you recognize that "abiding in the unfabricated (475) state, you will naturally be free from dualistic grasping, and the non-dual wisdom will naturally manifest," then the very face of the mind itself
Tibetan
བོའམ་གཤིས་སམ་འདུག་ཚུལ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གོ་ན་སྒོམ་བྱ་མི་དགོས། བོར་བའམ་བཞག་ཏུ་མི་བཏུབ་པར་སྒོམ་དབང་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་དགག་ཏུ་མི་བཏུབ་པར་འཆར་བར་འདུག་ཙ་ན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དགག་ཏུ་མི་བཏུབ་པར་འཆར་རོ། །ཞེས་དང་། རྗེ་སྒོམ་ཆུང་གིས། རིག་པ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་དེ། །འབྲལ་མེད་ཡེངས་མེད་རྒྱུན་ཆད་མེད། །དེ་ཡི་ངང་ལ་དྲན་རྟོག་ནི། །སྣ་ཚོགས་གང་དང་གང་བྱུང་བ། །ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཡིན། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་མ་ཡེངས་ན། །དྲན་རྟོག་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟ་མི་དགོས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་ཁྲིད་རིམ་ལྟར་འཁྲིད་མི་དགོས་པར་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་སེམས་ལ་ཅི་ཤར་དྲན་པས་བཟུང་བས་ཆོག་གམ་སྙམ་ན། ཅིག་ཅར་བའི་རིམས་ (༤༧༦)ཅན་ཁ་ཅིག་ལ་དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ངོ་སྤྲད་པས་ཆོག་པ་སྲིད་ཀྱང་། ཕལ་ཆེར་ལ་ཁྲིད་རིམ་ལྟར་མ་འཁྲིད་པ་ལ་སེམས་ཉིད་དང་རྟོག་པ་དང་སྣང་བའི་གནས་ཚུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་མི་ཆོད་ཅིང་། དེ་དག་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བའི་ཉམས་མྱོང་དང་ངེས་ཤེས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས། དྲན་པ་སྤྱི་ཙམ་པ་ཡོད་ཀྱང་། རང་ངོ་ཤེས་ཤིང་རང་རིག་པའི་དྲན་པ་མེད་པས་མི་འོང་སྟེ། འདི་ལ་རྗེ་སྒམ་པོ་པས། འོ་ན་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་རང་གར་འདུག །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་རང་ག་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པར་འདུག་པ་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། ཁྱད་པར་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་རང་གྲོལ་དུ་མི་འགྲོའམ་སྙམ་ན། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པའི་གདམས་ངག་མེད་པས་གཉིས་མེད་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་འཛིན་འབའ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། །གདམས་ངག་ཐོབ་ཀྱང་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངེས་མེད་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་པས་གཉིས་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ལས་གྲོལ་ས་མེད་པར་སྐྱེས་ (༤༧༧)སོ། །ཆོས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་གཉིས་འཛིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྦྱངས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྒྱུ་དང་བྲལ་ནས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངེས་མེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་གནད་ཀ་དེ་ལས་བྱུང་ངོ་། །ཞེས་མཐའ་བཅད་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་གིས་ངོ་སྤྲོད་པའི་རིམ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།གསུམ་པ་སྒོམ་གྱི་ཉམས་ལེན་སྐྱོང་ཚུལ་ལ། དགེ་སྦྱོར་ངོ་འཕྲོད་ནས་སྐྱོང་དགོས་ཚུལ། ཁྱད་པར་མཉམ་རྗེས་སུ་སྒོམ་སྐྱོང་ཐབས། སྒོམ་ཕྱི་ཤོར་ས་དང་གོལ་ས་གཅོད་པ། སྐྱེ་མེད་དུ་ཐག་
Chinese
是认识到体性或状态或存在方式。如果这样理解，则不需要修习。因为无法抛弃或放置，所以自然而然地生起禅定。既然无法阻止各种念头生起，那么也无法阻止无二智慧的显现。如是说。杰·贡钦也说：觉性明朗的自性，无离无散，相续不断。在那样的状态中，念头，各种各样的念头，所有生起的，都是它的自性。如果平常的觉知不散乱，所有的念头都是觉性。不必将此视为过失。等等，如是说。那么，是否可以不按照引导次第进行引导，而是从一开始就用正念抓住心中所显现的一切呢？对于一些具有顿悟根器（476）的人来说，这样做并进行介绍或许可以。但是，对于大多数人来说，如果不按照引导次第进行引导，就无法断除对于心性、念头和显现状态的增益和妄加臆测，也无法产生证悟这些自性的经验和定解。即使有一般的正念，也无法生起认识自性和自明的正念。对此，杰·冈波巴说：那么，世间人也任由念头自在，瑜伽士也安住于平常的觉知中，那么这两者有什么区别呢？如果没有区别，那么世间人也不会自然解脱吗？世间人因为没有瑜伽士的窍诀，所以不了解真正的无二，只是执着于扬弃和建立二元对立。即使获得了窍诀，也不相信无二的智慧会显现为各种各样的不定之相，因此无法从二元对立的念头中解脱（477）。修行人也通过闻思修三者的二元对立的痛苦来调伏自心。瑜伽士则远离扬弃和建立的因，无二的智慧显现为各种各样的不定念头和大乐。这两者的区别就在于此关键之处。如是总结道。以上讲述了介绍的次第。第三，关于修习禅定的方式：从认识善行开始修习的方式。特别是，在等持和后得中修习的方式。切断禅定外散和误入歧途之处。在无生中
English
It is to recognize the nature or state or way of being. If understood in this way, there is no need to practice. Because it cannot be abandoned or placed, meditation arises spontaneously. Since various thoughts cannot be prevented from arising, neither can the non-dual wisdom be prevented from arising. Thus it is said. Je Gönchung also said: The nature of clear awareness is inseparable, unscattered, and continuous. Within that state, thoughts, all kinds of thoughts, whatever arises, are all its nature. If ordinary awareness is not distracted, all thoughts are awareness. There is no need to see this as a fault. And so on, it is said. Then, is it permissible not to guide according to the stages of instruction, but from the very beginning to seize with mindfulness whatever arises in the mind? For some who have sudden capacity (476), it may be possible to do so and introduce them. However, for most, if they are not guided according to the stages of instruction, they will not be able to cut through the superimpositions and speculations about the nature of mind, thoughts, and appearances, nor will they have the experience and certainty of seeing the nature of these. Even if there is general mindfulness, it will not do, because there is no mindfulness that recognizes oneself and is self-aware. On this, Je Gampopa said: Then, worldly people also leave thoughts to their own devices, and yogis also remain in ordinary awareness, so what is the difference between the two? If there is no difference, then wouldn't worldly people also be naturally liberated? Worldly people, because they do not have the yogi's instructions, do not understand true non-duality, and only cling to the duality of rejection and acceptance. Even if they receive the instructions, they do not believe that non-dual wisdom will appear as various uncertain forms, so they are born without a place to be liberated from dualistic thoughts (477). Practitioners also tame their minds through the suffering of dualistic clinging in listening, contemplation, and meditation. Yogis, on the other hand, are free from the causes of rejection and acceptance, and non-dual wisdom appears as various uncertain thoughts and great bliss. The difference between the two arises from this key point. Thus he concluded. The stages of introduction have been explained. Third, regarding how to cultivate the practice of meditation: How to cultivate from the recognition of virtuous activity. In particular, the way to cultivate meditation in equipoise and post-equipoise. Cutting off the places where meditation goes astray and the wrong paths. In the unborn