Tibetan
ཡོད། (༦༦༤)དང་པོ་ལྟར་ན་འབད་མེད་དུ་ཐར་བའམ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་ཐར་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པ་སེམས་ལ་སྣང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་ལ་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་བཞིན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ཕྱི་དོན་བདེན་པ་རྣམ་མོང་རྗེན་པར་མཐོང་བར་འདོད། མདོ་སྡེ་པས་ཕྱི་དོན་བདེན་པ་ཡིན་ཀྱང་རང་དུས་སུ་དངོས་སུ་སྣང་བ་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་དོན་མེད་ཀྱང་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་སེམས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པར་འདོད་པས་བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱིས་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་སྤོང་ལ་དབུ་མ་ཐལ་རང་གིས་སེམས་སུ་འཛིན་པ་ཡང་སྤངས་པའི་མེད་དགག་ཙམ་ཡང་དོན་དུ་འདོད། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་སེམས་རང་རིག་རང་གསལ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་སོགས་སྤང་གཉེན་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། སེམས་ཙམ་པོ་ལ་གནས་ནས་ནི། །སྐལ་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཡང་སྤངས། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ། །སྣ་ཚོགས་འདི་ནི་སེམས་སུ་གྲུབ། །རྣམ་ཤེས་རང་བཞིན་གང་ཞེ་ན། །ད་ནི་དེ་ཉིད་བཤད་བྱ་སྟེ། །འདི་ (༦༦༥)དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཞེས། །ཐུབ་པས་བསྟན་པར་གང་མཛད་དེ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྲག་པ་དེ། །སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་དེ་ཉིད་མིན། །ཀུན་བརྟགས་དང་ནི་གཞན་དབང་དང་། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་འདི་ནི། །སྟོང་ཉིད་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་ཡི། །ངོ་བོ་སེམས་ལ་བརྟགས་པ་ཡིན། །ཐེག་ཆེན་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ལ། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་མཉམ་པ་ཉིད། །སེམས་ནི་གདོང་ནས་མ་སྐྱེས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་མདོར་བསྡུས་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་ལ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་ནི་བློས་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །བློ་དང་ལྡན་པས་གཉིས་པོ་མེད་རིག་ནས། །དེ་མི་ལྡན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་པས་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རང་རང་གི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མ་འདྲེས་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། ལོག་པའི་ལྟ་བ་རྣམས་སྤངས་ནས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བའི་རིམ་པ་ (༦༦༦)ཡང་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་གསུངས་ཏེ། གང་ཞིག་དེ་ཉིད་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་ལུས་ལ་གནས་པར་སྨྲ་བ་དེ་ནི་རང་བཞིན་དག་གི
Chinese
有。（664）如果按照第一种说法，就会变成毫不费力就能解脱；如果按照第二种说法，又会变成没有解脱的过失，这样来显示。对于这些等等在心中显现的因果，如前所说，分别部认为外境的真实是赤裸裸地显现。经部认为外境是真实的，但在自身的时间里直接显现于心中。唯识宗认为没有创造形象的作用，但就像梦境的显现一样，不是心之外的东西。因此，分别部和经部舍弃了恶见，而中观应成派和自续派也舍弃了执着于心，认为仅仅是无遮也是有意义的。瑜伽行中观派的大师们认为，远离能取和所取的自证自明的心是真实的意义，等等，正如舍弃和修持的智者们所说的那样。如《菩提心释》中所说：安住于唯识宗，大福德者也舍弃它。对于宣说唯识者来说，各种各样的显现都成立为心。如果问什么是唯识的自性？现在就应当宣说它。这些（665）全部被称为唯识，能仁所开示的，是为了舍弃孩子们的恐惧，而不是它本身。遍计所执和依他起，以及圆成实性，这仅仅是空性的自性，其体性是在心上假立的。对于喜爱大乘的自性来说，法无我的平等性，心不是从脸上生起的，佛陀简略地宣说了。如是说。在《经庄严论》中也说：通过智慧认识到没有心之外的东西，然后也证悟到心也是不存在的。具有智慧者认识到二者都不存在，不具有智慧者则安住在法界中。等等，广说，因此通达一切乘的道理，各自宗派的二谛的安立不混淆地去理解。像这样理解之后要做什么呢？是为了舍弃邪见，而确定正见的意义。因此，自己宗派的见解次第（666）也在续部之王中宣说：如果有人说彼补特伽罗存在于身体中，那就是自性者。
English
There is. (664) According to the first, it would become liberation without effort; according to the second, it would become the fault of having no liberation, thus showing. Regarding these and so on, the causes and effects that appear in the mind, as mentioned above, the Vaibhashikas believe that the reality of external objects is seen nakedly. The Sutrantikas believe that external objects are real, but appear directly in the mind in their own time. The Cittamatrins believe that there is no function of creating appearances, but like the appearance of a dream, it is not other than the mind. Therefore, the Vaibhashikas and Sutrantikas abandon evil views, while the Madhyamaka Prasangikas and Svatantrikas also abandon clinging to the mind, believing that mere negation is also meaningful. The great Yogacara Madhyamakas believe that the self-aware and self-illuminating mind, free from grasping and the grasped, is the true meaning, etc., as said by the wise who abandon and cultivate. As it is said in the Bodhicitta Explanation: Abiding in the Cittamatra, those of great fortune also abandon it. For those who speak of Vijnanavada, these various appearances are established as mind. If asked what is the nature of Vijnana? Now it should be explained. All these (665) are called Cittamatra, what the Thuba (Buddha) taught, is to abandon the fear of children, not it itself. The parikalpita and paratantra, and the parinispanna, this is merely the nature of emptiness, its essence is imputed on the mind. For the nature of delighting in the Mahayana, the equality of non-self of phenomena, the mind is not born from the face, the Buddha briefly proclaimed. Thus it is said. In the Sutra Ornament it is also said: Having realized through intelligence that there is nothing other than the mind, then also realize that the mind itself is non-existent. Those with intelligence realize that both do not exist, those without intelligence abide in the Dharmadhatu. Etc., extensively explained, therefore understand the way to enter all vehicles, understand the establishment of the two truths of each school without confusion. Having understood like this, what should be done? It is for the purpose of abandoning wrong views and establishing right views. Therefore, the order of views of one's own schools (666) is also proclaimed in the King of Tantras: If someone says that the Pudgala exists in the body, that is the Svabhavavadins.
Tibetan
ས་ཉམས། །ཀུན་རྫོབ་དག་གི་དོན་ནི་སྨྲ་བ་པོ་ཡང་དོན་དམ་མ་རིག་མེད་པ་དག་ཏུ་འདོད་པའོ། །སྲིད་གསུམ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་པོ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདོད་པར་བྱེད། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྨྲ་པོ་ཕྱོགས་ཉམས་དེ་ནི་མ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་འགྲེལ་པ་ལས་སུན་འབྱིན་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག །གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཞིག་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པར་འདོད་དོ། །དེ་ཉིད་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མི་འཐད་ཏེ། གང་ཟག་དེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནམ་མི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་གང་ཟག་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བུམ་པའི་ཤེས་པ་འགགས་པར་གྱུར་པ་ན་སྣམ་བུའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། འདིར་ཁུར་ཁུར་པའི་གང་ཟག་ཡོད་ཏེ། རྟག་པར་ཡང་བདག་མི་སྨྲ་མི་རྟག་པར་ཡང་བདག་མི་སྨྲའོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ (༦༦༧)སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་མི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་མི་ཤེས་པས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་མེད་པས། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདོད་པའི་གང་ཟག་དེའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཉམས་སོ། །ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་འགོག་པ་གཉིས། །འདུས་མ་བྱས་གསུམ་རྟག་པ་སྟེ། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །བདག་གིས་སྟོང་ཞི་བྱེད་པོ་མེད། །དབང་སྐྱེས་བློ་ནི་རྣམ་མེད་ཀྱིས། །ཕྲ་རབ་བསགས་པ་དངོས་སུ་རིག །ཁ་ཆེའི་གཞུང་གི་ཆུ་གཏེར་གྱི། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་གཞུང་འདོད་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་སྐྱེས་བུ་ལྟ་སྦྱིན་གྱི་གཟུགས་དེ་མཛེས་པ་དང་མི་མཛེས་པ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ལྟ་བའི་དགྲ་གཉེན་གྱི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དེའི་གཟུགས་རྣམ་མེད་རྗེན་པར་དངོས་སུ་རིག་ཅིང་། གཉེན་གྱི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་མཛེས་པར་སྣང་བ་དང་། དགྲའི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་མི་མཛེས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། ང་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་འཛིན་པའི་སྐྱོན་བསལ་བར་བྱ་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཕྱི་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་མ་རིག་ (༦༦༨)པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྣང་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མོ་ཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་མདོ་སྡེ་པ་ན་རེ། ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་བསྐྱེད་བྱེད་ནི། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྣ
Chinese
堕落之处。所有世俗的意义，也认为说者没有胜义的无明。说三有的一切都是识的，也认为识是存在的。谁说空性和慈悲二者无别，那说者就不会堕落于偏颇。如是说。其注释中如此驳斥道：一些分别说者认为，所谓“补特伽罗”是实有的，存在于众生的身体内。如果用理智来分析，这是不合理的。那个补特伽罗是识的自性，还是非识的自性？如果是前者，那么补特伽罗就会变成无常，因为它是识的自性。例如，当瓶子的识灭绝时，会产生布的识。这是不可能接受的，因为这里存在着承担责任的补特伽罗。世尊说过：“我既不说常我，也不说无常我。”这与如实地承诺相违背。如果是后者，即非识的自性，那么由于无知，它就无法感知快乐和痛苦等。因此，如果分析分别说者所承认的那个补特伽罗的自性，就会堕落。此外，分别说者说：虚空和二灭，三种无为是常，一切有为皆是刹那，空无我，寂静无作者，根生之智以无相，如实了知微尘积聚，这是克什米尔论藏的水藏，分别说部的论藏所承认的。如是说。如果是这样，那么观者的士夫之身就会变成美与不美等多种自性，因为观看它的敌友的根识会如实地、赤裸裸地、无相地认识到它的身体。在朋友的根识中，它显得美丽，而在敌人的根识中，它显得不美丽。我将消除经部宗的执着之过失，因为佛陀的胜义智慧法身相对于外境而言会变成无明，因为他们认为显现的佛陀智慧就像莫森之子一样不存在。(668) 此外，经部宗说：产生有相识的，是根的行境。
English
Places of downfall. All mundane meanings also consider the speaker to be without ultimate ignorance. Those who say that all three realms are consciousness also consider consciousness to exist. Whoever speaks of emptiness and compassion as inseparable will not fall into bias. Thus it is said. In its commentary, it is refuted as follows: Some Vaibhashikas believe that the so-called "Pudgala" is real and exists within the bodies of sentient beings. If analyzed with reason, this is unreasonable. Is that Pudgala of the nature of consciousness or of the nature of non-consciousness? If it is the former, then the Pudgala will become impermanent, because it is of the nature of consciousness. For example, when the consciousness of a pot ceases, the consciousness of cloth arises. This cannot be accepted, because there is a Pudgala here who bears responsibility. The Blessed One said, "I neither speak of a permanent self nor of an impermanent self." This contradicts the truthful commitment. If it is the latter, that is, of the nature of non-consciousness, then because of ignorance, it cannot perceive pleasure and pain, etc. Therefore, if the nature of that Pudgala admitted by the Vaibhashikas is analyzed, it will fall. Furthermore, the Vaibhashikas say: Space and the two cessations, the three unconditioned are permanent, all conditioned are momentary, empty of self, peaceful without an agent, sense-born intelligence without aspects, directly knowing the accumulation of subtle particles, this is the water treasury of the Kashmirian treatises, admitted by the treatises of the Vaibhashika school. Thus it is said. If so, then the form of the person who looks at alms becomes the nature of many things, such as beauty and ugliness, because the sense consciousness of the enemy and friend who look at it directly and nakedly recognizes its form without aspects. In the sense consciousness of a friend, it appears beautiful, and in the sense consciousness of an enemy, it appears ugly. I will eliminate the fault of the clinging of the Sautrantika school, because the ultimate wisdom Dharmakaya of the Buddha becomes ignorance in relation to external objects, because they believe that the appearing Buddha wisdom does not exist like the son of Mosham. (668) Furthermore, the Sautrantikas say: That which produces consciousness with aspects is the object of the senses.