Tibetan
འགྲོ་བྱ་འགྲོ་ཡུལ་འགྲོ་ཚུལ་ཇི་འདྲར་ཡོད་བརྟགས་པར་བྱ་སྟེ། ཡུལ་ལ་ཕར་ཐིམ་མམ། སེམས་ལ་ཚུར་ཞི་སོང་ངམ། བར་ནས་ཆད་སོང་བསམ་དུས། ཡུལ་ལ་ཕར་ཐིམ་པར་མི་སེམས་ཏེ་རྦ་རླབས་ཆུ་རུ་ཐིམ་པ་ལྟར་སེམས་ལ་ནུབ་པར་སྣང་ན། ནུབ་བྱ་ནུབ་ཡུལ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་དམིགས་དགོས་པ་དང་། ཡང་སྔ་མ་གནས་འགྱུར་ནས་ཕྱི་མ་རུ་དཔེར་ན་ལྕགས་གནས་འགྱུར་ཏེ་གསེར་དུ་སྣང་བ་ལྟར་སོང་བར་མཐོང་ནའང་། འགྱུར་བྱའི་སེམས་ཀྱི་རང་མཚན་ལ་གཞལ་ན་ཅི་ཡང་ངོས་བཟུང་མེད་དུས་རི་བོང་གི་རྭ་གནས་འགྱུར་ཏེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་རུ་གྱུར་བ་ལྟར་མི་སྲིད་པ་ཞིག་དང་། ཡང་འགྱུར་བྱའི་སེམས་སྔ་མ་མ་འགགས་བར་དུ་ཕྱི་མར་རུང་བ་མ་ཡིན་ལ། འགགས་ནས་ཕྱི་མ་དེ་སྔ་མ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞིག་པ་དངོས་མེད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་རྩ་བ་བཅད་པས་འགྲོ་བྱ་འགྲོ་བྱེད་བྲལ་བའི་བློ་འདས་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རང་བབས་ཀྱི་དགོངས་པར་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཀློང་གསལ་ལས། འགྲོ་བྱ་འགྲོ་བྱེད་མཁན་པོ་མེད། །དེས་ན་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་འགགས་མེད། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རུ་ངོ་ཡང་སྤྲད། །ཅེས་སོ། །དེ་དག་གིས་དུས་སུ་སེམས་ཀྱིས་སེམས་བཙལ་བས་ཤིན་ཏུ་བྲེལ་ཞིང་།སེམས་རང་གིས་རྟག་ཏུ་རང་ཡོད་པར་དམིགས་ནས་སོ་ཚིས་དགགས་སྒྲུབ་སྣ་ཚོགས་རྐྱེན་ཀྱང་། ད་ནང་དུ་རང་བཙལ་བ་ན་མ་རྙེད་པས་འདི་ཞེས་གཟའ་སོས་ཡུལ་དང་། གཏད་འཛིན་སེམས་ཀྱི་ངོས་བཟུང་ཅི་ཡང་མེད་པ་དང་། གནས་པའི་ས་བཙལ་བའི་མོད་ལ་རྟེན་བརྟེན་པ་དང་བཅས་པའི་གནས་ཚུལ་ཚུགས་ཐུབ་དུ་གྲུབ་པ་མ་དམིགས་པས་རང་སྟོང་། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་གཅིག་ཐ་དད་གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་ངོས་བཟུང་རྒྱུ་མེད་པས་དྲན་རིག་རྗེས་མེད་དུ་ཧར་སང་ཞིང་། ཡུལ་མེད་སེམས་གྲོལ་གྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཕུ་ཐག་འཁྲུས་པ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས། སྙིང་པོ་རང་བྱུང་ཅི་ཡང་མེད། །དང་པོ་འགྱུ་བ་བྱུང་ས་མེད། །བར་དུ་འགྱུ་དྲན་གནས་ས་མེད། །མཐའ་མ་འགྱུ་དྲན་འགྲོ་ས་མེད། །བྱུང་ས་མེད་དོ་གཞི་ཡི་དྲས་ཐག་ཆོད། །ཡུལ་མེད་རྟེན་བྲལ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། གང་དྲན་འགྱུ་བ༴ ནས། བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་རྩ་བ་བཅད་པས་སེམས་ཆད་ནས་བསྒོམ་བྱུང་རང་ཤུགས་ཀྱིས་རྒྱུད་ལ་ཤར་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གང་དྲན་དང་འགྱུ་བའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཆབ་རོམ་ཆུ་རུ་ཞུ་བ་ལྟར་ཨར་སང་ཞིང་། སྣང་བ་གང་ལའང་ཆགས་ཐོགས་མེད་པར་ཟང་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པས་
Chinese
应当考察能去者、所去处、去的方式是怎样的。是向外融入境，还是向内平息于心，或者是在中间断绝？思考时，不认为是向外融入境，而是像波浪融入水中一样，显现为沉没于心。那么，必须观照沉没者与沉没处二者同时存在。又或者，如果见到前者发生转变成为后者，例如铁发生转变显现为黄金一样。然而，如果衡量转变之心的自性，则一无所获，就像兔角发生转变，成为石女之子一样，是不可能的事情。而且，转变之心，在前一念未灭绝之前，不可能成为后一念。灭绝之后，后一念并非前一念，因为是坏灭的无实有。如是斩断根本，能去者与所去者分离的超离思维的遍一切处之智慧，应当认识为是化身任运的意。如《虚空光明》中说：能去者、所去处、作者皆无有，因此心性无生灭，也于化身中相认。如是等等，于时，心寻觅心，甚为忙碌。心自己恒时观照自己存在，也作种种破立之因。如今向内寻觅自己，却无法找到，因此对于此等能指示的境，以及所执持的心，都一无所获。在寻觅住处之际，连同所依与能依的住处稳固成立的情况也无法观照，因此自性空。生处、住处、去处三者，无论是有、无、常、断、一、异任何一种体性，都无法认定，因此念识无痕迹地空朗朗。通达无境心解脱之实相，乃是身语意根本大续中所说：心髓自生什么也没有，最初的动摇没有生处，中间的动摇忆念没有住处，最后动摇忆念没有去处，没有生处啊，斩断了基的系缚。无境无所依，什么也没有。二是，任何忆念动摇等，修习。如是斩断根本，心念断绝，修习自然而然地在相续中生起。所取和能取的相状，任何忆念和动摇的分别念，都像冰块融化于水中一样空朗朗。对于任何显现都没有执著和障碍，一片空明。自相续的烦恼
English
One should examine what the goer, the place to be gone to, and the way of going are like. Does it dissolve outwards into the object, or does it pacify inwards into the mind, or is it cut off in the middle? When thinking, it is not thought to dissolve outwards into the object, but like a wave dissolving into water, it appears to sink into the mind. Then, one must observe that the sinker and the place of sinking exist simultaneously. Or, if one sees the former changing into the latter, for example, iron changing and appearing as gold. However, if one measures the self-nature of the changing mind, one finds nothing to grasp, just like a rabbit's horn changing and becoming the son of a barren woman, which is impossible. Moreover, the changing mind cannot become the latter before the former thought has ceased. After it has ceased, the latter is not the former, because it is a destroyed non-entity. Thus, by cutting off the root, the all-pervading wisdom beyond thought, which is separate from the goer and the gone, should be recognized as the spontaneous intention of the Nirmanakaya. As it says in the Longsal: There is no goer, no place to go, no maker. Therefore, the nature of mind has no birth or death. It is also recognized in the Nirmanakaya. Like this and so on, at that time, the mind searches for the mind, which is very busy. The mind itself constantly observes that it exists, and also makes various causes of refutation and establishment. Now, when searching for oneself inwardly, one cannot find it, so for these objects that can be pointed out, and for the mind that holds on to them, there is nothing to grasp. At the moment of searching for a place to dwell, the situation of the dwelling, together with the support and the supported, cannot be observed to be firmly established, therefore it is self-empty. The three places of arising, dwelling, and going, whether they are of the nature of existence, non-existence, permanence, annihilation, one, or different, cannot be identified, therefore the memory and awareness are clear and empty without trace. Penetrating the essence of the state of liberation of mind without object is what is said in the great root tantra of body, speech, and mind: There is nothing whatsoever that is self-born essence. In the beginning, there is no place of arising for movement. In the middle, there is no place of dwelling for movement and memory. In the end, there is no place of going for movement and memory. There is no place of arising, so the bond of the base is cut. There is no object, no support, nothing whatsoever. Second, whatever thoughts, movements, etc., practice. Thus, by cutting off the root, when the mind ceases, practice arises spontaneously in the continuum. The aspects of the grasped and the grasper, all thoughts and movements of thought, are clear and empty like ice melting into water. There is no attachment or obstruction to any appearance, it is completely clear. The afflictions of one's own continuum
Tibetan
བཅིངས་པ་ཐམས་ཅད་མ་བཀྲོལ་ཤུགས་ཀྱིས་ཁྲོལ་བར་གྲོལ་ནས། རྣམ་རྟོག་སེམས་གྱི་གནས་ལུགས་རྒྱུན་དུ་རང་གྲོལ་ཆེན་པོ་དེར་འདུག་པའམ། གཟུང་འཛིན་སྒྲོ་བཏགས་གྱི་དྲི་མས་ནག་པོར་བྱས་ཏེ་འཁྲུལ་བའི་མཚང་ཤེས་པ་ཞིག་འབྱུང་སྟེ། མ་བྱུང་གི་བར་དུ་དཔྱད་འཇོག་སྤེལ་མའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་སྟེ་སེམས་སྦྱང་བར་བྱ་དགོས་པས་ན། རྡོ་རྗེ་གུར་ལས། །སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི། །སེམས་ཅན་སྣ་ཚོགས་རང་བཞིན་ཅན། །སེམས་ནི་རང་གི་རྣམ་རྟོག་གིས། །སྐྱེ་བོའི་དྲི་མས་ནག་པོར་བྱས། །དེ་བས་ཀུན་ཏུ་འབད་པས་ནི། །སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྦྱངས། །ཞེས་དང་། སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྐུལ་བས། ། སེམས་ཉིད་བསྒོམ་པ་སངས་རྒྱས་ཏེ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུད་ལ་རང་ཤར་བའི་བསྒོམ་པ་ལ་མིང་དུ་བཏགས་ན་ཕྱོགས་འཛི༵ན་གྱི་གཏད་སོ་མེད༵་ཅིང་རྣམ་རྟོག་གི་འཇུར་བུས་བཅིངས་བ་གཉེན་པོའི་ཆེད་དུ་དཀྲོལ་བ་མིན་པས་རང༵་གྲོལ༵་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་བསྒོམ་པ་ཉིན་མཚན་ཁ་སྦྱོར་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་རྒྱུ་དེ་འདི་ཡིན་པས་ན། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཡེ་ཤེས་གསལ་བར་སྟོན་པའི་རྒྱུད་ལས། བསྒོམ་པ་འཛིན་མེད་རང་གྲོལ་ཏེ། །ཞེས་དང་། རང་བྱུང་བདེ་བ་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས། གང་ཡང་དམ་པར་མི་ལྟ་ན། །ཐམས་ཅད་ཅི་ཡང་རང་སར་གྲོལ། །བཏང་བཞག་མེད་པའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །མ་སྒོམ་ཀློང་དུ་གྱུར་བར་ངེས། །ཞེས་སོ། །འདིའི་ངང་ལ་བཞག་པའི་ཐབས་དམིགས་བསལ་བ་ནི་རྒྱ་མཚོ་ཅོག་བཞག་ཡིན་ལ། དགོངས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཆོད་དེ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་ལྷན་ནེར་གནས་པས་སྣང་སྲིད་གཞིར་བཞག་དུ་འཆར་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་རང་རྒྱས་ཐེབ་ནས་ཆོས་ཉིད་ཉག་གཅིག་གི་འཁོར་ལོར་དག་པས་ན་ཉོན་མོངས་རང་རྒྱས་ཐེབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཕྱེ་མི་འབྱེད་པའི་རྟོགས་པ་ཐོབ་པས་ཆོས་བོར་བའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱའོ། ། གསུམ་པ་དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་དོན་གཞན་བཤད་པ་ལ། གྲོལ་བའི་གནད་འགགས་བསྡུས་ཏེ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། གྲོལ་བའི་གནད་རྒྱས་པར་བཀྲོལ་བ། དེའི་དགོས་པ་དང་གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི། ཡུལ་དབང་ཡིད་བྱེད་ཐམས་ཅད་རིག་པ་གཅིག་གི་བདེ་ཆེན་དུ་རྟོགས་པས་དུ་མའི་གྲངས་མཐའ་ཟད་པས་གཅིག་གྲོལ་དུ་གྲོལ་བ་དང་། ཡེ་ནས་རིག་པའི་སྟོང་ཆ་ཀ་དག་གི་ངོ་བོར་མེད་མཉམ་དུ་གྲོལ་ཟིན་པས་བསྐྱར་ནས་གྲོལ་མི་དགོས་པ་དང་། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་རང་གྲོལ་དག་པ་ཆེན་པོར་གྲོལ་བས་གཉེན་པོ
Chinese
所有束缚未经解除，便以力量而解脱，从而获得解脱。或者安住于念头之心的实相中，恒常处于自解脱的境界中。或者，生起一种觉知，意识到被能取所取和虚妄分别的垢染所染污而产生的错谬。在尚未生起这种觉知之前，必须通过交替运用观察和安住的方式进行禅修，以调伏自心。因此，《金刚帐续》中说： “由心之金刚所生， 具有各种自性之有情， 心为自之念头所染， 为众生之垢染所染污。 因此应恒常努力， 清净心之金刚。” 又说：“通过猛烈激发心之金刚，禅修心性即成佛。” 如此，若将这种从自续中生起的禅修命名，则因为没有偏执的执着，也不是为了对治念头的束缚而进行解除，所以称为“自解脱”。因此，大圆满的禅修需要在日夜交替中修持。因此，《普贤王如来智慧光明续》中说：“禅修无执自解脱。”又，《自生乐轮续》中说：“若不视任何为殊胜，一切皆于自处解脱。以无舍弃之禅定，必成不修之空性。” 安住于此状态的特殊方法是“如海安住”。其意是，对一切法断绝思辨的戏论，安住于无生之状态，从而显现万象为本然安住。 其果是，一切烦恼皆自灭，从而在唯一法性之轮中清净，故称“烦恼自灭”。由于获得对一切法不分不离的证悟，故称“舍法瑜伽”。 第三，从那延伸出来的其他意义的解释。分为：简要指示解脱的关键，详细解释解脱的关键，以及它的必要性三个部分。第一部分是：由于了知一切境、根、作意皆为一智慧之大乐，从而穷尽了众多的边际，因此获得了解脱，称为“一解脱”。并且，由于从一开始，智慧的空性本质就已在无有中一同解脱，因此无需再次解脱。并且，由于自性任运成就，自解脱，在大清净中解脱，因此无需对治。
English
All bondages are liberated by force without being untied, thereby attaining liberation. Or, abiding in the reality of the mind of thoughts, constantly remaining in the state of great self-liberation. Or, a realization arises, recognizing the delusion caused by being stained by the defilements of grasping and fixation. Until this realization arises, one must cultivate the mind by meditating through alternating examination and abiding. Therefore, in the Vajra Tent Tantra, it says: "Born from the vajra of the mind, Sentient beings of various natures, The mind is stained by its own thoughts, Stained by the defilements of beings. Therefore, one should constantly strive, To purify the vajra of the mind." And it says, "By intensely stimulating the vajra of the mind, meditating on the mind itself is enlightenment." Thus, if we were to name this meditation that arises spontaneously in the continuum, it is called "self-liberation" because there is no clinging to partiality, and it is not untied for the sake of counteracting the bondage of thoughts. Therefore, the meditation of Dzogchen is to be practiced in the union of day and night. Therefore, in the Kuntuzangpo Yeshe Salwar Tönpai Gyü (The Tantra of the All-Good Illuminating Wisdom), it says, "Meditation is without grasping, self-liberation." And in the Rangjung Dewa Khorloi Gyü (The Tantra of the Self-Arisen Wheel of Bliss), it says, "If one does not regard anything as supreme, everything is liberated in its own place. With a meditation without abandoning or placing, one will surely become emptiness without meditation." The special method of abiding in this state is "ocean-like abiding." Its meaning is that the proliferation of conceptualization and judgment is cut off for all dharmas, and one abides naturally in the state of non-arising, so that appearances and existence arise as the basis. The result is that all afflictions are self-exhausted, thereby purifying into the wheel of the single dharmata, hence it is called "afflictions self-exhausted." Because one attains the realization of non-separation and non-distinction for all dharmas, it is called "yoga of abandoning dharmas." Third, explaining other meanings that arise from that. Divided into: briefly indicating the key points of liberation, explaining the key points of liberation in detail, and its necessity. The first part is: because all objects, faculties, and mental activities are realized as the great bliss of one wisdom, thereby exhausting the limits of multiplicity, therefore liberation is attained as "one liberation." And because from the beginning, the emptiness essence of wisdom has already been liberated together in non-existence, therefore there is no need to liberate again. And because the self-nature is spontaneously accomplished, self-liberated, liberated in great purity, therefore there is no need for an antidote.