Tibetan
་ལྟ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། འཛིན་པ༴ ནས། ཡིན་གྱི་བར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་བདག་མེད་བཞིན་དུ་བདག་རྟོག་མི་འོང་དུ་ཐང་ནའང་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མ་རིག་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་གློ་བུར་བའི་འཛིན་པ་ཞིག་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། གསང་བའི་སྙིང་པོ་ལས། ཇི་སྙེད་འཇིག་རྟེན་འཁྲུལ་བའི་ཆོས། །མ་རིག་རྟོག་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱིས། །ཕྱི་ནང་རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་སུ་འཁོར། །མི་མཐུན་བདེ་སྡུག་མྱོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། འདི་ལྟར་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀུན། །ཐག་པ་ལ་ནི་སྦྲུལ་མཐོང་བཞིན། །དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་བཟུང་བས། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་གཉིས་སུ་ཆགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དེའི་བདག་ཏུ་བཟུང་ཕྱིན་དེའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ལ་བསྟོད་ན་དགའ་བ་དང་། སྨད་ན་མི་དགའ་བ་སོགས་རང་དང་རང་ཕྱོགས་འདོད་པ་ཡིད་འོང་གི་དངོས་པོ་ལ་ཆགས། གཞན་དང་དགྲ་ཕྱོགས་མི་འདོད་པའི་རྐྱེན་ངན་ལ་སྡང་བས་མཚོན་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཡང་། ཡུལ་མེད་ཡུལ། བདག་མེད་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་དགགས་སྒྲུབ་བར་མར་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་ལས་བསགས་ནས་འཁོར་བར་ཟོ་ཆུའི་འཁྱུད་མོ་བཞིན་འཕྱན་པ་སྟེ། ཟླ་གྲགས་ཀྱི། དང་པོ་ང་ཞེས་བདག་ཏུ་འདུ་བྱེད་ཅིང་། །བདག་གི་འདི་ཞེས་དངོས་ལ་ཆགས་སྐྱེད་དེ། །ཟོ་ཆུན་འཕྱན་ལྟར་རང་དབང་མེད་པ་ཡི། །ཞེས་དང་། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་དེ་ཡི་ཤེས་གྱུར་ནས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བདག་མེད་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ལོག་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་ནི། བདག་འཛིན་འདིའི་འཁོར་བའི་བཙོན་རར་བཅིངས་ཏེ་ཀུན་ལ་གནོད་པའི་དགྲ་ཆེན་པོར་གྱུར་བས་ན། རྣལ་འབྱོར་བས་སོར་རྟོགས་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་རྣོན་པོའི་བདག་འཛིན་གྱི་སྐེ་དྲུང་ནས་བཅད་པར་བྱས་ན། སྐྱེ་ཤི་རྩད་ནས་ཆོད་དེ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི། དགྲ་ཆེན་པོ་ཉོན་མོངས་པ་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་དོ། །ཅེས་དང་། བདུད་རྩི་རྒྱ་མཚོ་འཁྱིལ་བའི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནོད་པའི་དགྲ་ནི་དུག་ལྔ་སྟེ། དགྲ་དེའི་གྲངས་ནི་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ངོ་། དགྲ་དེའི་རྩ་བ་ནི་འགོང་པོ་ང་བདག་ཏུ་འདུས་སོ། །ཞེས་དང་། དགྲ་དེའི་སྲོག་ནི་བཅད་མི་དགོས་ཏེ། དགྲ
Chinese
仅仅是见解而已。第二，从“执着”到“是”，如果这样，就像无我一样，如果生起我执不应该，那又是什么呢？执着于我，是由于无明迷惑的力量，错误地认识而产生的突发执着。如《秘密藏续》所说：“所有世间迷惑之法，皆由无明分别之能取所取，外内缘起二者中流转，感受不合之苦乐。”又如《摩尼宝鬘》所说：“如此显现之种种，犹如绳上见蛇一般，于非彼执为彼，外内器情二者成。”如是，执着彼之后，执着于彼之我，赞叹则喜，贬低则不喜等，对自与自方所欲之如意事物贪执，对他人与敌方不欲之恶缘嗔恨等，八万四千烦恼之分别念，无论有多少生起，皆是于无处执处，于无我执我，执着为应断应立之分别念而已。如是，由于烦恼之力量，积业而于轮回中如水桶之旋转般漂泊。如月称所说：“最初我执计为我，我之此物生贪着，如水桶转无自在。”又如：“烦恼诸过皆从坏聚见，生故知是见之体性。”如是。如是，当知如无我一般，执着之分别念仅仅是颠倒而已。第三，此我执束缚于轮回之牢狱，成为损害一切之大敌，因此，瑜伽士以明辨智慧之利剑，从我执之颈项斩断，则生死从根断绝，有于法性如实性中涅槃之必要。如薄伽梵所说：“大敌烦恼即是我执。”又如《甘露海续》所说：“损害一切有情之敌乃五毒，此敌之数为八万四千，此敌之根本乃鬼我聚集。”又如：“此敌之命无需断，
English
It is merely a view. Second, from "clinging" to "is," if that is the case, like selflessness, if self-grasping should not arise, then what is it? Clinging to self is a sudden clinging that arises from the power of ignorance and delusion, and is a mistaken understanding. As the Guhyagarbha Tantra says: "All the phenomena of delusion in the world, revolve in the two, outer and inner, dependent originations, through the grasping and clinging of ignorance, and experience discordant happiness and suffering." And as the Garland of Pearls says: "All the various appearances that appear in this way, are like seeing a snake on a rope. By grasping what is not that as that, the outer and inner, vessel and essence, are formed." Thus, after clinging to that clinging as self, praising the self that arises from its root is pleasing, and disparaging it is displeasing, etc. One becomes attached to desirable and pleasing objects for oneself and one's own side, and hates others and enemies, and the evil circumstances that are undesirable. All the various thoughts of the eighty-four thousand afflictions that arise, are merely conceptual thoughts that grasp what is not a place as a place, and grasp self where there is no self, as something to be accepted or rejected. Thus, due to the power of afflictions, one accumulates karma and wanders in samsara like the turning of a water bucket. As Chandrakirti said: "At first, one considers 'I' as self, and then one generates attachment to things as 'mine.' Like a turning water bucket, one has no freedom." And as it says: "All the faults of afflictions arise from the view of the aggregates, therefore, know that it is the nature of view." Thus. Thus, one should know that like selflessness, the conceptual thought of clinging is merely a delusion. Third, this self-grasping binds one in the prison of samsara, and becomes a great enemy that harms all. Therefore, the yogi, with the sharp sword of discriminating wisdom, should cut off self-grasping from the neck. Then, birth and death will be cut off from the root, and there will be the necessity of passing into nirvana in the suchness of dharmata. As the Bhagavan said: "The great enemy, the affliction, is called self-grasping." And as the Tantra of the Ambrosial Ocean says: "The enemy that harms all sentient beings is the five poisons. The number of these enemies is eighty-four thousand. The root of these enemies is the gathering of the ghost 'I' as self." And as it says: "The life of this enemy does not need to be cut off.
Tibetan
་དེའི་རྩ་བ་ང་བདག་ཆོད་ནས་འཆིའོ། །ཞེས་དང་། ཡིད་འཁོར་གསུམ་གྱི་ཁང་པ་ན། །དགྲ་བོ་ང་བདག་འདུག་པ་ལས། །རང་བྱུང་ངང་དངས་ཤན་པ་ཡིས། །ཤེས་རབ་རལ་གྲིས་སྐེ་བཅད་ནས། །རྡོ་རྗེའི་ལྕགས་ཀྱུས་སྙིང་བཏོན་ནས། །མ་རིག་ང་བདག་སྲོག་བཅད་པས། །སྐྱེ་ཤི་རྩད་གཅོད་ངང་དུ་ཐིམ། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་འཛིན་པ་ཉིད་རྩ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབས་ནས་སྐུ་གསུམ་རང་གྲོལ་གྱི་དགོངས་པ་རང་ངོ་སྤྲད་པ་ལ། འཛིན་པ་གཏན་ལ་ཕབས་ཏེ་སྐུ་གསུམ་རང་ངོ་སྤྲད་པ་དང་། ཅོག་བཞག་བསྒོམ་པའི་ངང་ནས་རང་གྲོལ་རང་གདེངས་འཆོས་པ། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་དོན་དང་གསུམ་མོ། ། དང་པོ་ནི། ད་དེ་ལྟར་འཛིན་པ༴ རྗེས་མེད་ཀྱི་བར། དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དེ་ཕྱི་ཡུལ། ནང་རང་གི་ལུས་སེམས་གང་ནས་དང་པོ་བྱུང་ཞེས་དཔྱད། གལ་ཏེ་བྱུང་བ་མི་ཤེས་ཀྱང་ད་ལྟ་ཡོད་པར་སེམས་ན། ལུས་ངག་ཡུལ་གསུམ་གང་དུ་གནས། ངག་སྟོང་བ་ལ་ནི་གནས་པའི་རྟེན་མ་མཆིས། ལུས་ལ་གནས་པ་ལས་འོས་མེད་པ་འདྲ་ན། ལུས་ཀྱི་ཕྱི་རུ་གནས་ན་ནང་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ན་ཚ་ཉེ་བར་ལེན་དོན་མེད་ལ། ནང་ན་གནས་དུས་ཕྱི་ལ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྟོད་དུ་གནས་ཚེ་སྨད་ལ། སྨད་ལ་གནས་ན་སྟོད་དུ་ཟུག་རྔུ་མྱོང་དོན་མེད་པ་སོགས་ཞིབ་པར་བལྟར་བཅུགས་པས། རེས་འགའ་ངར་འཛིན་དང་ལུས་གཉིས་ཆུ་དང་འོ་མ་བཞིན་འདྲེས་ཤིང་ཁྱབ་པར་ཡོད་སྙམ་ནའང་མ་ཡིན། ཁྱབ་བྱ་ཐ་དད་པ་བཞིན་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་ལུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ངར་འཛིན་འབུམ་ཕྲག་མང་པོ་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་ཅིང་དམིགས་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ན་འཛིན་པ་དེ་མགྱོགས་པས་བརྒྱུག་སོང་བ་ཡིན་པར་སེམས་ན། རང་རྒྱུད་ཡིན་པས་རྡུལ་ཕྲན་བརྒལ་བའང་དམིགས་དགོས་པ་དང་། སྟོད་སྨད་གཉིས་ཀར་སེན་མོའི་དུས་གཅིག་དུ་རྩེན་པ་མྱོང་བས། བརྒྱུག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐག་ཆོད་དེ་གནས་ས་གནས་ལུགས་མ་རྙེད་དུས། གནས་མཁན་གྱི་སེམས་བདག་ཏུ་རྟོག་པ་ལ་ཚུར་བལྟས་ཏེ་བྱད་བཞིན་མཚན་ཉིད་ཅི་འདྲ་ཡོད་སོགས་ཀྱང་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་བར་སྟོང་ཞིང་རང་གསལ་འགགས་མེད་དུ་ཤར་བ་ལོངས་སྐུར་རང་གནས་ཆེན་པོར་ངོ་སྤྲད་ཅིང་དེའི་ཐོག་ཏུ་ཐག་བཅད་པར་བྱ་སྟེ། ཀློང་གསལ་ལས། སེམས་ཀྱི་གནས་ས་མ་རྙེད་ན། །སྟོང་གསལ་ངོས་བཟུང་བྲལ་བ་དེ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་རུ་ནི། །སྟོང་གསལ་འགགས་མེད་ངོ་ཡང་སྤྲད། །རྒྱུན་དུ་དེ་ཉིད་ངང་གནས་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྔ་མ་འགགས་ནས་མེད་པར་སྣང་བའང་
Chinese
其根本我执断灭而死。如是，于意三之房中，有我执之敌而住，以自生自然清净之斧，以智慧之剑斩其首，以金刚之钩取其心，以无明我执断其命，生死根除融入于性中。如是。 第二，断除执着之根本，而决定三身自解脱之意，自识本面者：断除执着而自识三身，于止住禅修之状态中，自解脱自肯定，以及由此延伸之义，共三。 第一，如今如是执着等至无迹之界。如是执着，彼外境，内自之身心，最初从何而生，如是观察。纵使不知生起，然若思及当下存在，身语意三处于何处？语于空性中，无有安住之所依。似唯有安住于身，若安住于身外，则无有于内执为我，以及亲近病痛之必要。若安住于内，则于外，如是若住于上，则于下，若住于下，则于上，无有感受痛苦之必要等，细致观察之。有时，我执与身二者，如水与乳般混合且遍布，然实非也。如所遍布之物各异，能遍布者亦当各异也。如是，则与身之微尘数相等之我执，成千上万同时存在，且成为所缘之过失。又若思及执着彼以迅速而逝去，以是自续故，超越微尘亦当成为所缘，且上下二者，于指甲同时感受刺痛故，断定非为逝去，于未寻得处所位置之时，于执持者之心，观待于我之分别念，反观其容貌特征为何等，亦已决定故，于未见任何事物之状态中，空寂且自显无碍而显现，于报身自之大处境中，自识且于其上而作决定也。于《虚空光明》中云：心之住处若未寻得，空明无有执持彼，于圆满受用身中，空明无碍亦自识，恒常安住于彼性。如是。如是，心之分别念，前念止息而显现无有者，亦
English
Its root, the clinging to "I," is severed and dies. Thus, in the house of the three minds, the enemy, the clinging to "I," dwells. With the axe of self-born, natural purity, with the sword of wisdom, its head is cut off. With the vajra hook, its heart is extracted. With the ignorance of clinging to "I," its life is terminated. The root of birth and death dissolves into the nature. Thus it is. Secondly, to definitively establish the uprooting of clinging itself, and to self-recognize the intention of the spontaneous liberation of the three bodies: Cutting off clinging and self-recognizing the three bodies, resting in the state of meditative equipoise, self-liberating, self-assured, and the meaning that extends from that, these three. First, now, thus clinging, etc., up to the realm of no trace. Thus, examine from where this clinging first arises, whether from external objects or from one's own internal body and mind. Even if one does not know its arising, if one thinks that it exists now, where do the three, body, speech, and mind, reside? Speech, in emptiness, has no basis for dwelling. It seems that it only dwells in the body. If it dwells outside the body, then there is no need to cling to it as "I" internally, and no need to take on illness. If it dwells inside, then it is outside. Likewise, if it dwells above, then it is below. If it dwells below, then there is no need to experience pain above, etc. Examine this closely. Sometimes, it seems that the clinging to "I" and the body are mixed and pervasive like water and milk, but that is not the case. Just as the objects pervaded are different, so too must the pervader be different. Thus, there would be hundreds of thousands of clingings to "I," equal to the number of atoms in the body, existing simultaneously, and it would be an error to focus on them. Or, if one thinks that clinging is running away quickly, since it is one's own continuum, it would be necessary to focus on it even when it transcends atoms. And since one experiences tingling in both the upper and lower parts of the body at the same time, it is determined that it is not running away. When the location and position are not found, looking back at the mind that clings, at the conceptual thought of "I," and determining what its appearance and characteristics are, etc., one sees nothing. In that state of seeing nothing, emptiness dawns, self-luminous and unimpeded. In the great realm of the Sambhogakaya, one self-recognizes and makes a decision on that basis. In "Vast Clarity" it says: If the dwelling place of the mind is not found, that emptiness and clarity, free from grasping, in the Sambhogakaya, emptiness and clarity, unimpeded, are also self-recognized. Constantly abide in that nature. Thus it is. Likewise, the previous conceptual thought of the mind ceases and appears to be nonexistent.