Chinese
所摄的一切都已穷尽，又内在虚空果法的光辉显现之分全部成熟到了极点，最终光辉融入内在，犹如水晶光芒融入水晶一般。本来水晶光芒向十方显现，是由于阳光的缘故，没有阳光并非没有显现的基础，只是不显现罢了。同样，从基位显现的基位自性光辉向外运行，也是因为没有舍弃业风的自性，并非不具备，而是成为了能取所取的因缘。因此，命名执取意义，视为实物，从而错认为光蕴、四大和器情世界。在此，由于被三要的誓言所束缚，风的动摇自然穷尽于智慧，逐渐地，从错乱中，凭借力量，光明自性光辉的显现变得越来越清晰，从而无边无际地显现出达到极限的景象。在此，作为光辉运行者的业风完全穷尽，因此，在基位任运自成珍宝的蕴中，光蕴或光辉融入内在，所有色相都已寂灭，在原始清净的内在虚空自性身和智慧上占据了稳固的地位。因此，《越量经》中说：“因和果的法性，粗大分别的孔穴已关闭，忆念自净于相续中，缘起风自身清净，从因而生的法性。从一开始就清净的自性中，一和多的数量已穷尽，身和智慧不存在，诸法都已到达穷尽之地，被称为果的法性。”意思是说，对于道相之分，二取执着穷尽，因此称为法性穷尽。对此，出现了很多争论是否合理的喧嚣，但对于圣者来说，显现出导师和眷属的差别，从而见到自我和导师的差别，似乎存在着安住于清净自身障碍的所知障，光明显现以内外的方式显现并执着的微细二取执着已经穷尽，从而掌握了无二自显的坛城，因此获得了穷尽的名称。在密续中，所说的学道双运的本尊身变化的垢染已经穷尽，从而现证了无学道的本尊身。对于无学道的本尊身，仅仅是作为所依和所待的名称也已经超越，是佛陀的大乐金刚身或智慧身，以及色
English
All that is encompassed is exhausted. Furthermore, the aspect of the radiance of the inner space, the fruition of the Dharma, is fully matured to its limit. Ultimately, the radiance dissolves inward, like crystal light dissolving into crystal. Originally, the crystal light manifests in the ten directions due to the sun's influence. Without that influence, it's not that the basis for manifestation is absent, but rather it is simply not visible. Similarly, the inherent radiance of the ground-appearance emanating outward from the ground is due to the fact that the nature of karmic winds has not been abandoned, and is not devoid of it. It becomes a cause and condition for grasping and apprehending. Therefore, by naming, grasping at meaning, and viewing it as a real thing, one mistakenly perceives it as a light-womb, the four elements, and the environment and its inhabitants. Here, by being bound by the three crucial bonds, the movement of the winds naturally exhausts itself into wisdom. Gradually, through the power of purifying delusions, the vision of the inherent radiance of clear light becomes increasingly pure, and the appearance of reaching the limit dawns without end. Here, the karmic winds that propel the radiance are completely exhausted. Therefore, in the womb of the spontaneously accomplished jewel of the ground, the light-womb or radiance dissolves inward, and all appearances of form pass beyond suffering, firmly establishing itself in the essence body and wisdom of the primordially pure inner space. Therefore, in the Uttaratantra, it says: "The nature of cause and effect, the holes of coarse thought are blocked, memory is self-purified in the continuum, the interdependent wind itself is self-purified, the nature of Dharma arises from the cause. In the self-nature that is pure from the beginning, the number of one and many is exhausted, body and wisdom are non-existent, all dharmas have reached the place of exhaustion, it is said to be the nature of the result." This means that the dualistic clinging to the aspects of the path appearance is exhausted, therefore it is called the exhaustion of the nature of Dharma. Although many noises of arguing about whether this is reasonable or not appear, for the noble ones, the teacher and retinue appear as different, and seeing the difference between self and teacher, it seems that there is a cognitive obscuration residing in purifying the obscurations of one's own ground. The subtle dualistic clinging of seeing and grasping the clear light appearance as internal and external is exhausted, thereby gaining mastery over the mandala of non-dual self-appearance, and thus obtaining the name of exhaustion. In the tantras, the defilement of the changing deity body of the dual union of learning, which is taught, is exhausted, and the deity body of no more learning is manifested. For the deity body of no more learning, even the mere name of reliance and dependence has been transcended, it is the great bliss vajra body or wisdom body of the Buddha, and the form.
Tibetan
་སྐུ་རྟག་པ་ལྔ་ལྡན་དུ་གྱུར་བའི་སྟེང་གི་དྲི་མ་དག་པ་ཙམ་ལ་ཟད་པར་བརྗོད་པས་ཀྱང་འཐད་པར་མངོན་ལ། ཡང་མདོ་སྔགས་སྤྱི་ལས་ཀྱང་སློབ་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ཟག་མེད་གསར་ཐོབ་ཀྱི་ཆ་རྣམས་ཀྱང་ཟད་དེ་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་མཛད་དགོས་པར་གསུངས་པ་དང་མཚུངས་པས་ན་དང་། སྣང་བཞིའི་ལམ་སྣང་འདི་དག་ལའང་མ་དག་རླུང་སེམས་ཀྱི་ཆའང་ཅི་རིགས་འདྲེས་ཡོད་པས་དེ་དག་ཟད་པ་ལས་འཛིན་ཞེན་གྲུབ་མཐའི་ཆོས་ཟད་བློ་འདས་ཀྱི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་འཆར་རོ། །ཚུལ་དེ་ཡང་རྒྱུད་བླ་མ་ལས་ཀྱང་། སྤང་ཕྱིར་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཕྱིར། །མེད་ཕྱིར་འཇིགས་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་རྣམས་གཉིས་དང་འཕགས་པའི་ཚོགས། །གཏན་གྱི་སྐྱབས་མཆོག་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བར་ལམ་བདེན་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡོད་ན་ཆོས་ཟད་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་མི་འགལ་ཏེ། རབ་འབྱམས་ལས། ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ལ། །སྣང་སྟོང་དབྱེ་བསལ་མེད་པར་རྫོགས། །རང་རིག་ཡིན་ཕྱིན་སྣང་བ་རྫོགས། །རང་ཆས་ཡིན་ཕྱིར་དུས་གཅིག་རྫོགས། །ཞེས་སོ། ། འདིར་མཚམས་སྦྱར་བའི་ཚིག་གི་དངོས་སུ་རིམ་གྱིས་ཟད་པ་བསྟན་ཀྱང་། ཟད་ཚུལ་གཞན་ཅིག་ཆར་ཟད་པའང་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་ཐོད་རྒལ་འབྱུང་བའི་ཆོས་གསུམ་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ལ་སོ་སྐྱེ་ལམ་ནས་དེ་རུ་དང་། འཕགས་ལམ་ནས་འཕགས་ལམ་བར་ནས་བོར་བ་སྲིད་པ་བཞིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ནས་གོང་འཕེལ་དང་། ཚད་ཕེབས་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཟད་སར་ཕྱིན་པའི་ཐོད་རྒལ་ལམ། བློ་མཆོག་ཅིག་ཆར་དུ་ཟད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ཟད་ཚུལ་བྱེ་བྲག་ཕྱེ་ནས་བཤད་པ་ལ། སྣང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཟད་པ་དང་། སྟོང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཟད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་གྲངས་གཞན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ཡང་༴ ཟད་ཅེས། ཕྲ་རགས་ཀྱི་འབྱུང་བ་ལས་གྲུབ་པའི་མ་དག་རྡོས་བཅས་ཤ་ཁྲག་གི་ལུས་དང་། རེས་འགའ་བའི་སྒྱུ་ལུས་དང་། སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་ལྷ་སྐུ་སོགས་གང་ཡང་མེད་པའི་ལུས་སུ་སྣང་བའི་བག་ཆགས་ཟད། དེ་ཟད་པས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དང་ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཡུལ་རྡུལ་གྱི་དང་དངས་མའི་འབྱུང་བའང་ཟད་དེ། དེ་གཉིས་ཟད་པས། དེར་འཛིན་པའི་བློ་རྟོག་གི་སྤྲོས་པའང་ཟད་དེ། དེ་ཟད་པས་ཆགས་སྡང་ཉོན་མོངས་ཀུན་ནས་ལྡང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དྲི་མ་ཕྲ་བ་ས་བོན་གྱི་ཆ་རྣམས་ཀྱང་ཟད་ཅིང་། དེ་དག་ཟད་པས། དེ་དག་སྦྱོངས་བྱེད། བདེ་སྡུག་གི་བྱེད་ཆོས་འདུས་བྱས་མཚན་མའི་གྲུབ་མ
Chinese
仅仅是说，将成为具有五种永恒之身的上方的污垢清除干净，也是合理的。而且，从显密共同的角度来说，也与需要使学道的无漏新证悟的部分也耗尽，从而显现真实法身之说相符。并且，对于这四种显现的道相，也或多或少地混合着不清净的风心成分，因此，从这些耗尽中，会生起一种执着宗派之法耗尽、超越思维的显现。这种方式也如《宝性论》所说：以舍弃故，是欺诳性故，以无有故，以具怖畏故，诸法二者与圣者众，非为恒常殊胜之救护。如是等等。如同其注释中所说，一切道谛皆为有为法，一切有为法皆为欺诳性。如此，如果存在显现，则会与法尽相违，如果这样认为，则不相违，如《大圆满胜乐根本续》所说：法性耗尽之显现中，显空无有分别而圆满，自证是故显现圆满，自性是故一时圆满。此处，虽然以连接的词语实际显示了逐渐耗尽，但也存在另一种耗尽方式，即同时耗尽。例如，对于具备妥噶生起之三种法的人来说，就像从凡夫道到那里，以及从圣道到圣道之间失去有一样，从现量到增上，以及不依赖于达到极限而到达耗尽之地的妥噶道，或者说是殊胜智慧同时耗尽。第二，分开解释耗尽的方式，即显现之法性耗尽，空性之法性耗尽，以及其他功德之分类。第一，也就是，耗尽。由粗细之元素所形成的，不净的粗重血肉之身，以及偶尔出现的幻身，以及学道的双运之天身等，对于任何不存在的身体之显现的习气耗尽。由于它耗尽，有色根和耗尽之生处，以及境之微细清净之元素也耗尽。由于这二者耗尽，执着于此的分别念之戏论也耗尽。由于它耗尽，贪嗔烦恼完全生起的自性之细微垢染，种子之部分也耗尽，这些耗尽了，这些是清净者，苦乐之作者，有为法相之成
English
It is also reasonable to say that exhaustion is merely the purification of the stains above becoming the five eternal bodies. Moreover, from the general perspective of both Sutra and Tantra, it is consistent with the statement that the newly attained, uncontaminated realizations of the path of learning must also be exhausted in order to manifest the ultimate Dharmakaya. Furthermore, these four visions of the path also have impure wind-mind components mixed in to varying degrees. Therefore, from the exhaustion of these, a phenomenon of exhaustion of clinging to tenets and transcendence of thought will arise. This is also as stated in the Uttaratantra Shastra: "Because of abandonment, because of being deceptive, because of non-existence, because of being fearful, the dharmas, both the mundane and the assembly of noble ones, are not ultimate and supreme protectors." As its commentary states, all truths of the path are conditioned, and all conditioned things are said to be deceptive. Thus, if there is appearance, it contradicts the exhaustion of dharma. If you think so, it is not contradictory, as stated in the Kalachakra Tantra: "In the appearance of the exhaustion of dharmata, appearance and emptiness are perfected without distinction. Since it is self-awareness, appearance is perfected. Since it is self-nature, it is perfected simultaneously." Here, although the words of connection actually show gradual exhaustion, there is also another way of exhaustion, which is simultaneous exhaustion. For example, for a person who possesses the three dharmas of arising from Thögal, it is like losing existence from the path of an ordinary being to there, and from the path of a noble being to the path of a noble being. The Thögal path that goes from direct perception to increase, and reaches the place of exhaustion without relying on reaching the limit, or the supreme wisdom, is said to be exhausted simultaneously. Secondly, explaining the ways of exhaustion separately: the exhaustion of the dharmata of appearance, the exhaustion of the dharmata of emptiness, and the explanation of other categories of qualities. First, that is, exhaustion. The habits of appearance of the impure, coarse body of flesh and blood formed from the gross and subtle elements, and the illusory body that appears occasionally, and the deity body of the Yuganaddha of the path of learning, etc., for any non-existent body, are exhausted. Because it is exhausted, the colored sense faculties and the ayatanas of exhaustion, and the subtle, clear elements of the objects, are also exhausted. Because these two are exhausted, the proliferation of conceptual thoughts that cling to them is also exhausted. Because it is exhausted, the subtle impurities of the nature of the arising of attachment, aversion, and afflictions, the parts of the seeds, are also exhausted. When these are exhausted, these are the purifiers, the creators of pleasure and pain, the formations of conditioned characteristics.