Tibetan
་། སོ་སྐྱེ་ལ་བཟོ་སྤྲུལ་བ་སོགས་སྣང་བ་འདི་དག་ཀྱང་། ཚོགས་སྦྱོར་མཐར་ཐུག་ལ་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་སྐུ་དངོས། ས་བཅུ་ལ་ཕྱེད་ལོངས་སྐུ། སངས་རྒྱས་ལ་རང་སྣང་ལོངས་སྐུ་དང་ཆོས་སྐུ་དབྱེར་མེད་ཡིན་པས། གནས་ལུགས་ལྟ་བའི་ངོས་ནས་ཆོས་སྐུ་དང་ལོངས་སྐུ་དངོས་ཡིན་སྨྲས་པ་ལའང་འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད། ཤིན་ཏུ་མད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་སྡེ་ཀུན་ལས། གཟུགས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལ། འདུས་བྱས་དུ་མ་སྐྱེ་འཇིག་གི་སྒྲོ་བསྐུར་མི་འཚལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུད་ལ་མི་ཤོངས་བས་ཚུ་རོལ་གྱི་གླན་ཀ་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལ་རྩོད་པ་འདིའི་ཅི་བྱ་སྙམ་ནས་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ངང་ལ་ཉེ་བར་བཞག་གོ །འོ་ན་ས་རྡོ་མཐོང་བ་དང་། འོད་སྣང་མཐོང་བ་ལ་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་ཁྱད་མེད་ན། འདི་ལ་བསྔགས་བརྗོད་ཆེ་བ་ཅི་ཡིན་ཟེར་ན། འབྱུང་བ་དྭངས་སྙིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། མི་ཤིགས་པའི་ཐིག་ལེ། འོད་ཟེར་ལྔ་ལྡན་གྱི་རླུང་། ཤེས་རབ་རང་བྱུང་གི་རིག་པ་འོད་གསལ་བ་སྟེ། འདི་ནི་སྣང་ལུགས་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་ཀྱང་། ཕྲ་བའི་སྒོ་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་གཞི་ཀུན་ལྷག་པའི་ཀུན་རྫོབ་རང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྡེ་ཀུན་ནས་གསུངས་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དངོས་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། མ་དག་པ་ནི་དེ་ལས་ལོག་པ་འཁྲུལ་བར་སྣང་ཞེན་གྱི་ཁྱད་པར། ཐག་ཁྲ་དང་སྦྲུལ་བཞིན་ཡང་ལོག་གི་ཁྱད་ཡོད་པས་སོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་ལམ་ནས་གཞལ་ཀྱང་བསྲེགས་བཅད་བརྡར་བའི་གསེར་བཞིན་ཇེ་དག་ལ་འགྲོ་བས་སངས་རྒྱས་སྟོང་བྱོན་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་གསུངས་ཀྱང་བློ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ངེས་པ་རྙེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་མཐོང་བྱ་མཐོང་བྱེད་ཕྱི་ནང་གི་ལུག་རྒྱུད་གཉིས་ཡོད་པས་འགལ་ལོ་ཞེས་བསྙད་པའང་། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས། ལྷ་དང་ཆོས་ཉིད། སྒྱུ་འོད་ཀྱི་དོན་ཟུང་འཇུག་ལ་གོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཆགས་པའི་འོ་དོད་ལ་ལྟོས་ཤིག །རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མདའ་བསྣུན་པས། སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །སྣང་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆོས་སྐུའི་འོད། །དེ་ཕྱིར་སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །ཡིད་བཞིན་ནོར་འདྲའི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པས་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཀྱང་འདི་ཡིན་པས་ན། ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས། རྨད་བྱུང་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཤར་བྷུ་སུ་ཀུ། །དཔེ་མེད་མེ་ཏོག་རྒྱས་སོ་བྷུ་སུ་ཀུ། །རིན་ཆེན་རིན་ཐང་མེད་པའི་མེ་ཏོག་ལོང་། །མེ་ཏོག་འདི་ནི་སྟོང་ཉིད་དགོན་པར་སྐྱེས། །མེ་ཏོག་འདི་ནི་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཅན། ། ཞེས་སོ། །ཁྱེད་ཀྱིས་གཞན་པས་རྟགས་བཅུ་ནི་རླུང་གདངས་དང་འདི་རིག་གདངས་དངོས་ཡིན་ཟེར་བ་མི་འཐད་སྙམ་ན། དེ་ཡིན་དུས་རླུང་གདངས་ཞིག་ལ་དེ་འདྲའི་བསྔགས་བརྗོད་ཡོད་ན། རིག་གདངས་ལ་ཅི་ཕྱིར་མེད་དང་། དེ་ཡང་རླུང་གནད་ཀྱི་ལས་རླུང་གིས་བསླད་པའི་ཕྲ་རགས་ཙམ་ལ་དགོངས་པ་ལས། དོན་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡིན་པས་ཐེ་ཚོམ་མི་དགོས་སོ། །ལར་ཧ་ཅང་རྟོག་གེ་ལ་འཆེལ་ཆེ་ན་ནི། ངེད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་མིན་ཀྱང་། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་དུས་སུ་དཔེའི་འོད་གསལ་ལམ་སྟོང་ཉིད་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་དང་། དེ་ཡན་ཆད་མཐོང་བསྒོམ་མི་སློབ་པའི་ལམ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་རྣམས་སུ་དོན་གྱི་འོད་གསལ་ལམ་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་གསུངས་པའང་། ཤེར་ཕྱིན་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པར་འགྱུར། ༼ མངོན་སུམ་གྱིས་ཡུལ་རང་མཚན་སྣང་བ་ལ་ཡོངས་གཅོད་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་སྤྱི་མཚན་ལ་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་གཅོད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆན། ༽ ཞེས་དང་། གཟིགས་བྱ་མེད་པས་ཅི་ཡང་མི་གཟིགས་ན་ནི། དེ་ཉིད་གཟིགས་པའི་སངས་རྒྱས་གཏན་ནས་མེད་པའམ། སངས་རྒྱས་དེ་ནམ་མཁའི་ཡིད་ཅན་ཞིག་ཏུ་ཁས་བླང་ངོ་ཞེས་བརྒལ་ནའང་། སུན་འབྱིན་གྱི་ཚིག་གིས་མི་ཕོང་ཙམ་ཞིག་ནི་སུ་ལའང་ཡོད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཙམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་མཐར་ཐུག་གི་རིགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ལར་ཡུམ་དང་གཞི་རྒྱུད་དེ་སྣང་སྟོང་ཐབས་ཤེས་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཞིག་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས། དེ་རྟོགས་བྱེད་ལའང་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་གཞལ་མ་ནུས་ན། གཅིག་དགྲར་གཅིག་ལངས་ནས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་གནས་པའི་ཐབས་གཏན་ནས་མི་ཤེས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་ལྟ་བ་འཆུགས། དེ་འཆུགས་པས་སྟོང་ ༼ གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཡིན་པ་དང་། གཏན་ལ་ཕབ་པའི་རྙེད་དོན་གྱི་ལྟ་བ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གནས་པས། དེ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བའི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ལ་ཐུགས་དམ་བྱེད་པའི། མཆན། ༽ འཛིན་གྱི་རྒྱས་གདབ་པའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་བསྒོམ་པ་དང་། ལྟ་བས་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབས་པའི་དོན་དང་མི་མཐུན་པའི་ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བསྐྱེད་རིམ་དང་། མཚན་བཅས་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་བསྒོམ་པའི་ལྟ་བསྒོམ་འཛོལ་བ་དང་། རྣམ་གྲངས་བའི་དོན་དམ་དུ་གཏན་ལ་ཕབས་པ་དང་། བསྒོམ་པས་རྒྱས་འདེབས་པའི་བསྐྱེད་རྫོགས་ཐམས་ཅད་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ལྟ
Chinese
即使是对于凡夫俗子来说，显现的造作化身等等，在究竟的积累和结合时，也是真正的佛化身。在十地是半圆满报身。对于佛来说，自显报身和法身是无二无别的。因此，从安住实相的见地上来说，说（这些显现）是真正的法身和报身也没有任何矛盾，而且是非常恰当的。正如所有续部中所说：『形象是彻底的显现。』不应该像对众多有为法的生灭妄加分别一样。既然如此，因为（这些观点）不被某些续部所接受，我感到奇怪，他们为什么要像争论海市蜃楼中的水一样。因此，我将（这些争论）置于不可思议的法性之中。如果说，从安住实相的见地上来说，看到土石和看到光明没有区别，那么为什么对光明有这么大的赞颂呢？这是因为元素清净与不清净的差别。不坏明点，五光之风，自生智慧的明亮觉性。即使从现象和有法的一面来看，这（光明）也是微细三门，是所有佛陀的身语意之所依，是所有殊胜世俗，自他续部中所说的法性坛城。不清净的则是与此相反的，是错觉显现的差别，就像花绳和蛇一样，有迷乱的差别。因此，即使通过量论来衡量，它也像经过烧、割、磨的金子一样，越来越纯净。即使一千尊佛出现并说你的观点不是这样，我的心也不会改变。我已经获得了经得起检验的定解。还有人辩驳说，能见和所见有内外两种传承，因此是矛盾的。看看这种抱怨吧，他们对身和智慧，本尊和法性，幻化和光明等双运的意义一无所知。瑜伽自在者弥拉日巴尊者说：『心性俱生即法身，显现俱生法身光，是故显现与心性，无二俱生我敬礼，如意宝珠之心性。』因此，这才是究竟的意义。正如您所说：奇哉！虚空界中生布苏古，无比妙花开放布苏古，无价珍宝之花盛开，此花乃是
English
Even these appearances, such as the creation and emanation for ordinary beings, are actually the Buddha's Nirmanakaya at the ultimate gathering and union. At the ten bhumis, it is the partial Sambhogakaya. For the Buddha, the self-appearing Sambhogakaya and Dharmakaya are inseparable. Therefore, from the perspective of abiding in reality, there is no contradiction in saying that they are the actual Dharmakaya and Sambhogakaya, and it is indeed very appropriate. As it is said in all the tantras: 'Form is the complete manifestation.' One should not falsely impute the arising and ceasing of numerous conditioned phenomena. Since these views are not accepted by some tantras, I wonder why they argue like disputing the water in a mirage. Therefore, I place these (disputes) within the inconceivable nature of reality. If there is no difference between seeing earth and stones and seeing light from the perspective of abiding in reality, then why is there such great praise for light? This is because of the difference between the purity and impurity of the elements: the indestructible bindu, the wind of five lights, and the clear awareness of self-arising wisdom. Even from the perspective of phenomena and entities, this (light) is the subtle three doors, the basis for the accomplishment of the body, speech, and mind of all Buddhas, the most excellent conventional truth, and the mandala of reality spoken of in all tantras of oneself and others. The impure is the opposite of this, the difference between deluded appearances and clinging, like a flowered rope and a snake, there is a difference of delusion. Therefore, even if measured by valid cognition, it becomes purer and purer like gold that has been burned, cut, and polished. Even if a thousand Buddhas appear and say that your view is not like this, my mind will not change. I have obtained a certainty that can withstand scrutiny. Furthermore, those who argue that there are two lineages of seer and seen, inner and outer, are contradictory. Look at this complaint, they have no understanding of the union of body and wisdom, deity and reality, illusion and light. The Lord of Yoga, Milarepa, said: 'The co-emergent nature of mind is the Dharmakaya, the co-emergent appearance is the light of the Dharmakaya, therefore, appearance and mind are non-dual and co-emergent, I prostrate to the mind like a wish-fulfilling jewel.' Therefore, this is the ultimate meaning. As you said: Wondrous! In the realm of space arises Bhusuku, Incomparable flowers bloom, Bhusuku, Precious, priceless flowers blossom, This flower is
Chinese
降生于翁尼寺。（翁尼寺，地名）这朵花有各种颜色。如是说。您认为其他人说十相是风的声音，而这是智慧的声音，是不合理的。如果是那样，一种风的声音有那样的赞扬，为什么智慧的声音没有呢？那也是指风要诀的业风所扰乱的粗细而已。实际上，因为本体是一样的，所以不需要怀疑。总之，如果过于执着于思辨，那么，即使我们的法性不是现量，在积累和结合的时候，也会像譬喻光明或者空性总义的方式一样证悟。在那之前，见修无学道，以及在佛的各个地上，也说要现量证悟意义的光明或者空性。般若波罗蜜多光明智慧就有了共同和各自的体相。（现量是对境自相显现的遍遮，后比是通过破除总相而进行别遮的缘故。注释。）如是说。如果没有所见，就什么也看不见的话，那么，看见那个的佛就完全没有了，或者承认那个佛是虚空的有情。即使这样反驳，谁都有一些不会被驳倒的话语。仅仅那样也不会变成真正究竟的道理。总之，因为般若母和基础续是显空方便智慧二谛无别的一个要点。对于证悟那个，如果两个量都不能以双运来衡量，那么，一个与另一个为敌而站立，就完全不知道安住在真正边上的方法。因此，观点错了。因为那个错误，以空（基础中观二谛双运，以及安定的所获意义的观点安住在不是名相的离戏中。因此，和那个执着相违背的名相的胜义而精进的。注释。）执着的印章盖上的般若波罗蜜多的禅修，和以观点安住在空性上的意义不一致的，具有颜面和手印的生起次第，以及修持有相的圆满次第，是观点和禅修混淆，以及安住在名相的胜义中，以及以禅修增长的生起和圆满次第全部都是中观应成的观点
English
Born in Ongni Monastery. This flower has various colors. So it is said. If you think it is unreasonable for others to say that the ten signs are the sound of wind, and this is the actual sound of wisdom, then if a certain sound of wind has such praise, why doesn't the sound of wisdom have it? That is also referring to the coarse and subtle disturbances caused by the karma wind of the wind essence. In reality, since the essence is the same, there is no need to doubt. In short, if one is too attached to speculation, then even if our Dharma nature is not directly perceived, at the time of accumulation and union, one will realize it in the manner of illustrative luminosity or the general meaning of emptiness. Before that, it is also said that one directly realizes the luminosity of meaning or emptiness on the paths of seeing, meditation, and no-more-learning, and on the various grounds of the Buddhas. The wisdom of the luminosity of Prajnaparamita will then have common and individual characteristics. (Direct perception is the all-encompassing exclusion of the appearance of the object's own characteristic, while inference is the exclusion through the removal of the general characteristic. Commentary.) So it is said. If there is nothing to see, then nothing can be seen. Then the Buddha who sees that is completely non-existent, or one acknowledges that Buddha as a sentient being of space. Even if one refutes in this way, everyone has some words that cannot be refuted. However, that alone will not become the ultimate truth. In short, because the key point is that the Mother and the basic continuum are the inseparability of appearance-emptiness, skillful means-wisdom, and the two truths, if even two valid cognitions cannot measure that in union, then one standing against the other, one will never know the way to abide on the true edge. Therefore, the view is mistaken. Because of that mistake, the Prajnaparamita meditation sealed with the seal of emptiness (the basis is Madhyamaka, the union of the two truths, and the view of the meaning gained from the determination abides in non-proliferation, which is not nominal. Therefore, one strives for the nominal ultimate truth that contradicts that attachment. Commentary.), the generation stage with faces and hand gestures that does not agree with the meaning established as emptiness by the view, and the view and meditation are confused in the meditation of the completion stage with signs, and all the generation and completion stages that are established in the nominal ultimate truth and increased by meditation are the view of Madhyamaka Prasangika.