Tibetan
ས་ཡིན་པར་བཤད་པས་སྐྱོན་ན། དེ་ཡི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་གཟུགས་རྣམས་ཡུལ་དང་རྣམ་བྲལ་དུ་མ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། །ཞེས་དང་། དེའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུར་ཡང་། ལྷ་ཡི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ། །མངོན་སུམ་དག་ནི་དེ་ཉིད་སྦྱོར་བས་མཁའ་ལ་སྐར་མར་བཞིན་དུ་དུ་མ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། །ཞེས་སོ། ། དབང་པོའི་མཐོང་ཟེར་བ་འང་། ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན། འདིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱངས་ཞག་གིས་མཐོང་བ་ལས། དེའི་རྟེན་གྱིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་རྟེན་དབང་པོ་ལ་རག་ལུས་པས། བདེ་མཆོག་སྟོད་འགྲེལ་ལས། མིག་གི་རྟོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། མིག་མེད་པར་རྟོགས་པའང་མ་ཡིན། ཞེས་པ་དང་འགྲིགས་པས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་འཁྲུལ་བ་མེད་པའི་ལུང་གི་གནས་དེ་དག་གིས་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་ཐ་སྙད་འཐད་པ་དང་བཅས་པས་གྲུབ་ཤིང་ཡང་དེ་ལྟ་ནའང་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ས་དང་པོ་ཡིན་དགོས་པས། དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་མེད་པ་མི་རུང་སྙམ་ནའང་། ཆ་གཅིག་དུ་ན་སྤྲིན་གསེབ་གྱི་ཉི་མའི་རང་བཞིན་དབྱིབས་འོད་ཅུང་ཟད་མཐོང་ཀྱང་ཉི་མ་མཐོང་བའི་ཐ་སྙད་གདགས་པ་དང་། དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཉི་མ་ཡིན་ན་འོད་དང་ཟེར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡོད་དགོས། མེད་ན་ཉི་མ་མིན་ཟེར་མི་སྤོབས་པ་བཞིན། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་མ་དག་པ་དང་། མ་དག་དག་པ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་གོ་རིམ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདིར་མ་དག་དག་པ་ལའང་ས་བཅུའི་རིམ་པས་ཅི་རིགས་པ་དང་། གཞན་ཡང་སོ་སྐྱེས་ཚོགས་སྦྱོར་གྱིས་དཔེའི་ཡེ་ཤེས་གང་ལ་མངོན་སུམ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱས་ཀྱང་། གོ་མྱོང་རྟོགས་པའི་སྒྲ་དབྱིངས་གཅིག་པས་མི་འགལ་བ་དང་། རྟོགས་བྱ་ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་ངོས་ནས་སྔ་ཕྱི་བཟང་ངན་མེད་པར་གཅིག་པ་དང་། གཤེགས་སྙིང་དེ་ཅི་བཞིན་པར་སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་མེད་པར་མཚན་མོའི་གཟུགས་བཞིན་ས་བཅུའི་བྱང་སེམས་ལའང་སྒྲིབ་ཆ་ཡོད་པས་ན། ཡང་ན་ལམ་པ་ཀུན་གྱི་ལྟ་བས་ཅི་རིགས་སུ་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་ཀྱང་མི་འགལ། སངས་རྒྱས་ལས་སུས་ཀྱང་མངོན་སུམ་མི་རྟོགས་ཞེས་ཀྱང་མི་འགལ། ས་ནས་སར་སྤར་བའི་སྤང་རྟོགས་དམན་མཆོག་གི་ལྟོས་བཞག་གང་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མི་འགལ་ཞིང་། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་ན་བྱང་སེམས་དེ་ལ་ཆོས་གཟུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མེད་ན་མི་རུང་ཞེས་བརྒལ་ན་ལན་ཅི་ཡོད་སོམ་ཅིག །ལོངས་སྐུ་མཐོང་བ་བརྒྱུད་མ་དག་པས་མི་རུང་གསུངས་ཀྱང
Chinese
如果说这是地，会有什么过失吗？在那地的中央，诸佛的色身，远离处所和分别，是圆满受用身。 以及，在那的修法品中也说：天尊的观想，显现和随后的推断，成为两种形态。 显现就是通过那的结合，如同空中星辰般，是众多圆满受用身。 所谓根识所见，如果仔细分析，这里是通过智慧的遥视来见，而不是通过它的所依来见。那所依依赖于根识，因此，胜乐上部释中说：也不是眼睛的分别，也不是没有眼睛的觉悟。这和上述说法是一致的。 以无错乱的理由的经文之处，成立了以具有法性现见之名，即使那样，如果现见法性，就必须是初地。如果认为那没有世俗的功德百千万种是不行的，那么，一部分就像从云缝中看到太阳的自性，稍微见到形状和光芒，也安立为见到太阳之名。 而且，如果那是太阳，就必须像那样具有光和芒。如果没有，就像不能说那不是太阳一样。因为存在着所取和能取的障碍未清净，未清净已清净，以及非常清净的次第。 这里，对于未清净已清净，也有十地的次第。此外，即使凡夫通过资粮道和加行道，对譬喻的智慧现量证悟了什么，由于理解、体验和证悟的声音相同，因此不矛盾。所证悟的法性，从意义的层面上来说，没有先后好坏，是相同的。如来藏如实地，除了佛以外，没有人能见到，如同夜晚的形色一样，即使十地菩萨也有障碍。 或者，以所有道之见，安立为随其所应地证悟，也不矛盾。除了佛以外，没有人能现量证悟，也不矛盾。无论如何进行从地到地的提升的断证的低劣和殊胜的比较，都不矛盾。我们如果如实地见到法性，如果反驳说那菩萨没有一切法身的功德是不行的，那么有什么回答呢？想一想！虽然说见到报身通过不净的传递是不行的。
English
Is there any fault in saying that this is the ground? In the center of that ground, the forms of the Buddhas, separate from place and distinction, are the Sambhogakaya. And, in the chapter on its sadhana, it also says: The visualization of the deity, manifest and subsequent inference, becomes two forms. Manifest is that through the union with it, like stars in the sky, are many Sambhogakayas. Regarding what is called sense perception, if examined carefully, here it is seen through the distant vision of wisdom, not through its basis. Since that basis depends on the senses, the Upper Commentary of Heruka says: It is not the conceptualization of the eye, nor is it the realization without eyes. This is consistent with the above statement. With the faultless reasons of the scriptural sources, it is established that the term 'seeing the nature of reality directly' is valid. Even so, if one directly sees the nature of reality, one must be on the first bhumi. If one thinks that it is not permissible to lack the hundreds of thousands of conventional qualities, then, in one aspect, just as one sees a bit of the nature, shape, and light of the sun through the clouds, one applies the term 'seeing the sun'. Moreover, if that is the sun, it must have light and rays as they are. If not, just as one cannot say that it is not the sun. Because there is the order of obscurations of grasping and being grasped that are not purified, not purified and purified, and completely purified. Here, even for 'not purified and purified,' there is the order of the ten bhumis as appropriate. Furthermore, even if ordinary beings in the stages of accumulation and application realize something manifestly as the wisdom of example, it does not contradict because the sound of understanding, experience, and realization is the same. The nature of reality to be realized, from the perspective of meaning, has no earlier or later, good or bad, and is the same. The Tathagatagarbha, as it is, cannot be seen by anyone other than the Buddha, just like forms at night, even the bodhisattvas of the ten bhumis have obscurations. Or, it does not contradict to apply the term 'realized as appropriate' by the views of all paths. It also does not contradict to say that no one other than the Buddha realizes it manifestly. It does not contradict no matter how one compares the inferior and superior aspects of abandonment and realization in the progression from bhumi to bhumi. If we see the nature of reality as it is, and if one objects that it is not permissible for that bodhisattva to lack all the qualities of the Dharmakaya, then what answer is there? Think about it! Although it is said that seeing the Sambhogakaya through impure transmission is not permissible.