Tibetan
ན་གྱི་སྤྱོད་པས་བཙལ་ཏེ་ངོ་སྤྲད་པ་དང་། དེ་ལས་སྣང་བ་དབང་བསྒྱུར་དགོངས་ཀློང་དང་བཅས་པ་འཆར་ཚུལ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་མིག་དང་གཟུགས་ཀྱི་བར་ནས་སྣང་བ་ཆོས་དབྱིངས་དང་། བཅོས་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ལྟ་བ་ངོ་སྤྲད་པ་དང་། ཡུལ་ཤེས་ལྷག་མའི་བར་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དཔེར་ན་མིག་གི༴ ཡིན་ནོ་བར་ཏེ། ལར་དབང་པོ་ཀུན་ལས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་མངོན་གྱུར་དུ་འཆར་བའི་སྒོ་ཁྱད་པར་བ་མིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་རྒྱས་པར་སྨྲོས་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། གཅིག་ལ་ཡལ་ཀ་ལྔ་ཡོད་པ། །སོ་སོའི་དབང་པོའི་སྒོ་ལ་སྣང་། ཁྱད་པར་སྐྱོན་ཡོན་དྭངས་འབྱེད་པ། །བ་མེན་རྭ་འདྲ་འཁྱིལ་བ་ཡིས། །ཨ་འབྲས་ཞེས་པ་དཀར་ནག་འབྱེད། །རིག་ཅིང་གཟུགས་རྣམས་འཛིན་པ་དང་། ། ཤེས་པས་རང་རྩལ་རྫོགས་པ་དང་། །འདི་ལས་ཡེ་ཤེས་དངོས་འབྱུང་སྟེ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་དཔེར་ན་མིག་གི་གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་རྟེན་འབྲེལ་འདི་རྣམས་འཛོམ་དགོས་ཏེ། དམིགས་རྐྱེན་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ། །བདག་རྐྱེན་མིག་གི་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་མེད། རྟོགས་བྱེད་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་རྣམས་འཛོམ་པའི་ཐོག་ཏུ། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་མུན་པ་འཁྲིགས་པ་ཁང་བ་སོགས་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བར་ཆོད་ནའང་མི་མཐོང་བས། གེགས་དེ་དག་མེད་པར། ཡུལ་ཐག་ཉེ་བ་དང་། མུན་པའི་རྐྱེན་དང་བྲལ་བ། བར་ཏུ་བསྒྲིབ་བྱེད་གཞན་མེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྐྱེན་བཞི་འཛོམ་དགོས་ཏེ། དེའི་ནང་ནས་གཅིག་མ་འཛོམ་ཀྱང་གཟུགས་མི་མཐོང་སྟེ། ད་དུང་དུ་ཡང་རང་གི་མཐོང་ན་རང་སྣང་ཡིན་པར་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་ནང་གཉིས་མེད་བདག་གཅིག་གི་རྟེན་འབྲེལ་འཛོམ་པ་ལས་སྣང་ངོ། །དེའི་དུས་སུ་གཟུགས་དང་གཟུགས་འཛིན་གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ། ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་མི་འབྲང་། ཡུལ་ཤེས་གང་ཡང་ཆེད་དུ་དགགས་ཀྱང་མི་དགགས་སམ། ཡང་ན་སྣང་སེམས་འགགས་ནས་མེད་དུ་མི་འགྲོ་བས་འགགས་ཀྱང་མི་འགགས༼ འདི་ཡིག་སྐྱོན་ཡིན་ནམ། མཆན། ༽ ཡུལ་ཤེས་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པ་གསལ་ནི་གསལ། གཟུགས་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་པ་དང་མཚན་ཉིད་ཞིབ་པར་དཔྱོད་པའི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཞུགས་ཀྱང་། གཟུགས་སུ་སྣང་བ་བཀྲ་ལམ་མེ་བ། འགྱུ་བ་གཞི་ལ་དག་ནས་གཡོ་མེད་དུ་ཝལ་ལེ་བའམ། ཡང་ན་སྐད་ཅིག་མའི་ཤེས་པ་ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་མ་འགགས་པས་ཤར་གྲོལ་དུ་ཝལ་ལེ། བྱིང་ཉམས་མེད་པར་སྟོང་གསལ་རིག་པའི་ངར་དང་བཅས་པའི་སེང་ངེ་བ་གཅིག་རང་བྱུང་དུ་འབྱུང་ངོ་། དེའི་གཟུགས་སུ་མྱོང་དང་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྟོང་བ་དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཀ་དག་སྟོང་བ་དམིགས་སུ་མེད་པ། གཟུགས་སུ་ལམ་མེ་བར་སྣང་བ་འགགས་པ་མེད་པ་དེ་ཀ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རང་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་དག་པ། གསལ་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་ཁྱུག་སེ་ཧྲིག་གེ་བ་དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བློ་བྲལ་ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྐུ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་རབ་འབྱམས་ལས། ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡེ་ཤེས་དང་། །རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་དང་། །ཐུགས་རྗེ་རང་སྣང་ཡེ་ཤེས་གསུམ། །འབྲལ་མེད་གཅིག་སྟེ་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད། ། ཅེས་དང་། ལ་ཟློ་གསང་འཁོར་ལས། ཆོས་སྐུ་དམིགས་སུ་མེད་པར་སེམས་དཔའི་བློ་ཐག་ཆོད། །འདོད་ཡོན་ལོངས་སྐུ་ཡིན་པར་སེམས་དཔའི་བློ་ཐག་ཆོད། །སེམས་ནི་སྤྲུལ་སྐུ་ཡིན་པར་སེམས་དཔའི་བློ་ཐག་ཆོད། །ཅེས་སོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རིག་གེ་རྗེན་ནེ་མིང་དོན་ལས་འདས་པ་དེ་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་དོ། །འདི་ནི་དོན་དམ་པར་མཉམ་བཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཆོས་དབྱིངས་སུ་འབྱམས་ཀླས་པའི་ལྟ་ཕུག་དང་དགོངས་པ་ལ། རྗེས་ཐོབ་སྣང་བཅས་སྒྱུ་མའི་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་དག་ལ་རང་བྱན་ཚུད་པའི་ལྟ་ཕུག་སམ་དགོངས་པ། །གཉིས་མེད་ལྷན་ཅིག་དུ་གནས་པ་སྟེ། རྩལ་རྫོགས་ལས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ལྟ་ཕུག་ནི། །དབྱིངས་རིག་གཉིས་ལས་མ་འདས་པའོ། །ཞེས་དང་། ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། བདེ་གཤེགས་དགོངས་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ཞེས་སོ། །རྐྱེན་བཟང་ངན་བར་མའི་སྣང་འཁྲུལ་དང་། སྒྲོ་བཏགས་རྟོག་པ་ཞེན་འཁྲུལ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲིབ་པས་མ་གཡེང་བར། དེ་དག་གི་གནས་ལུགས་རིག་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་ཤར་བ་འདི་ནི། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ན་རོ་པས། རྣམ་རྟོག་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི། །རང་རིག་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་ནི། །མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡིན། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ཉིད་དེ། ། སངས་རྒྱས་དྲུག་པའང་དེ་ཉིད་དོ། །རིགས་དྲུག་པའང་དེ་ཉིད་དོ། ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུའང་དེ་ཉིད་ཡིན། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་ཉིད་ཏེ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་བདེ་ཆེན་དང་། །ཟུང་འཇུག་ཅེས་པའང་དེ་ཉིད་དོ། །ཅེས་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་གཡུལ་བཟློག་གི་རྒྱུད་ལས། ལྷ་ནི་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན། །རྡུལ་སྙེད་གྲངས་ལས་འདས་པའི་ལྷ། །དེ་ཡང་བསྡུ་ན་ཡབ་ཡུམ་བཅུ། །དེ་ཡང་བསྡུས་པས་རིག་ལྔ་དང་། །དེ་ཡང་བསྡུས་པས་རིགས་གསུམ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་གཅིག་དུ་བསྡུས་པ་ནི། །ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྩ་བའི་ལྷ། །ཐམས་ཅད་རིག་པས་ཀུན་རིག་རྣམ་སྣང་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་ཁྱབ
Chinese
以那的行持寻觅而介绍，其中显现能自主的意界等之方式有两种。第一种是从眼睛和色法之间介绍显现法界，以及无造作任运自成的见解，还有从境识剩余之间介绍两种。第一种是，例如眼睛的……之间。总的来说，所有诸根中，眼是能显现智慧的特殊门，因此首先详细阐述。经论中说：一个有五个枝条，各自显现在诸根的门上，尤其以能辨别优缺点的，像雌蕊犄角般盘绕的，名为“阿果”能分辨黑白，能认知并执持诸色，以智慧圆满自身的能力，从中真实生出智慧。如此说。其中首先，例如眼睛见到色法，需要这些缘起聚合：所缘缘是色法的实物，增上缘是眼睛的根识无误，等起缘是意识。在这些聚合的基础上，如果境远、黑暗笼罩、房屋等其他因素阻碍，也无法看见。因此，没有这些障碍，境近，没有黑暗的因素，中间没有遮蔽物。这样需要四种因素聚合。其中一个不聚合也无法见到色法。而且，自己所见即是自显，这已被量所成立。因此，内外无二，从一体的缘起聚合中显现。那时，观看色与执色二者无二而显现为二的体性，意识不随境转，境识任何一个都不特意遮止，或者显现心识不停止而不会消失，因此停止也不停止（这有文字错误吗？）。境识二者的显现是清晰的，虽然没有进入“这是什么色”并详细辨别特征的执着，但显现为色的光亮闪耀，动态从根本上清净而无动摇，或者刹那间的智慧，慈悲的能量不停止而任运自解脱，不昏沉衰弱，具有空明觉性的力量，一个澄然的状态自然生起。在那色法中，感受和感受者的状态
English
It is introduced by searching with the conduct of Na, and from that, there are two ways in which appearances, empowerment, mind space, etc., arise. The first is to introduce the appearance of the Dharmadhatu from between the eye and form, and the view of uncreated spontaneity, and the second is to introduce from between the remaining objects and consciousness. The first is, for example, from the eye...to the end. In general, among all the senses, the eye is the special door through which wisdom manifests, so it is first explained in detail. It is said in the Madhyamika: One has five branches, appearing at the gates of each sense, especially distinguishing between faults and virtues, with pistils coiled like horns, called "A-bra" distinguishing black and white, knowing and holding all forms, perfecting its own abilities with knowledge, from which wisdom truly arises. So it is said. Among them, first, for example, when the eye sees form, these interdependent conditions must be complete: the objective condition is the object of form, the dominant condition is the unerring sense consciousness of the eye, and the motivating condition is the consciousness of the mind. On top of these aggregates, if the object is far away, darkness is dense, houses, etc., other factors obstruct, it cannot be seen. Therefore, without these obstacles, the object is near, there is no factor of darkness, and there is no other obscuration in between. Thus, four conditions must be complete. If one of them is not complete, form cannot be seen. Moreover, what one sees is one's own appearance, which has been established by valid cognition. Therefore, there is no duality of inner and outer, and it appears from the aggregation of interdependent conditions of one entity. At that time, looking at the nature of the appearance of form and the grasper of form as non-dual but appearing as dual, consciousness does not follow the object, and neither object nor consciousness is intentionally stopped, or the appearance of mind does not stop and will not disappear, so stopping does not stop (is this a typo?). The appearance of both object and consciousness is clear, although there is no clinging that enters into "what is this form" and distinguishes the characteristics in detail, the appearance of form is bright and radiant, the movement is purified from the ground and unwavering, or the momentary consciousness, the energy of compassion does not stop and is spontaneously liberated, without dullness or weakness, with the power of empty-clear awareness, a single clear state arises naturally. In that form, the state of experiencing and the experiencer
Chinese
那个觉性是心的体性，本来清净，空性无所缘。显现为明亮空旷的虚空，没有阻碍，那就是心的自性，自明任运成就清净。明空无二，闪烁晃动，那就是心的特征，离于分别，慈悲普周。是三身的体性，如《广大经》所说：本体本来清净是智慧，自性任运成就是智慧，慈悲自显现是智慧，三者无离一味，没有偏颇。又如《拉卓桑阔》所说：法身无所缘，要对菩提心生起定解。所欲受用是报身，要对菩提心生起定解。心是化身，要对菩提心生起定解。如是。与生俱来的具有三种功德的觉性，赤裸裸的，超越名言概念，被介绍为法身。这是究竟意义上，在如虚空般的法界中，无边无际的见解和意境。以及后得有相，在如幻的身相清净中，完全自在的见解或意境。二者无二无别地存在。《功德藏》中说：诸佛的见解，没有超出法界和觉性二者。又如《日月和合续》中说：善逝的意境有两种。如是。不被好坏中等的显现错觉，以及妄加的执着分别的两种障碍所动摇。这些的实相显现为觉性空性无别，这就是过去现在未来一切诸佛的体性安住于自身。如那若巴所说：远离分别垢染的，自明离戏的那个本身，就是不住涅槃。就是金刚萨埵本身，也是第六佛本身，也是六种姓本身，也是文殊童子本身，也是毗卢遮那本身，也是法身和大乐，以及双运本身。如是。在《非天战胜续》中说：天如芝麻荚，如微尘般数量不可胜数的天，如果归纳起来就是十方父母，如果再归纳就是五种智慧，如果再归纳就是三部。一切归纳为一，一切诸天都是根本之天，一切都是以觉性而知，一切都是觉性遍布。
English
That awareness is the essence of mind, primordially pure, emptiness without object of focus. Appearing as bright and clear open space, without obstruction, that itself is the nature of mind, self-luminous, spontaneously accomplished, pure. The flashing and shimmering of clarity and emptiness inseparable is the characteristic of mind, beyond intellect, all-pervading compassion. It is the essence of the three kayas, as stated in the 'Extensive Scripture': 'Essence is primordially pure wisdom, nature is spontaneously accomplished wisdom, compassion is self-appearing wisdom, the three are inseparable, one taste, without partiality.' Also, as stated in the 'La Dro Sang Khor': 'Dharmakaya is without object of focus, generate certainty in bodhicitta. Desired enjoyment is sambhogakaya, generate certainty in bodhicitta. Mind is nirmanakaya, generate certainty in bodhicitta.' Thus it is. The awareness endowed with the three qualities that are co-emergent, naked and bare, beyond name and meaning, is introduced as dharmakaya. This is, in the ultimate sense, the view and intention that are boundless in the dharmadhatu like space. And in the post-meditation, with appearances, the view or intention that is completely free in the pure illusory form kaya. The two exist inseparably, simultaneously. In 'Tsal Dzog' it says: 'The view of all Buddhas does not go beyond the two, dharmadhatu and awareness.' Also, in 'Nyida Khajor' it says: 'The intention of the Sugatas is twofold.' Thus it is. Without being distracted by the illusory appearances of good, bad, and intermediate circumstances, and the two obscurations of imputation and clinging to conceptualization. The way these things are, appearing as awareness and emptiness inseparable, this is the very essence of all Buddhas of the three times abiding within oneself. As Naropa said: 'That which is free from the defilement of conceptualization, self-aware, free from elaboration, that itself is non-abiding nirvana. That itself is Vajrasattva, that itself is the sixth Buddha, that itself is the six lineages, that itself is Manjushri Kumara, that itself is Vairochana, that itself is dharmakaya and great bliss, and that itself is called union.' Thus it is. In the tantra 'Asura War Averter' it says: 'The deities are like a sesame pod, deities as numerous as dust particles, beyond number. If these are gathered together, they are the ten fathers and mothers. If these are gathered together, they are the five wisdoms. If these are gathered together, they are the three families. All gathered into one, all the deities are the root deity. All are known by awareness, all-knowing Vairochana. All pervade all.'