Tibetan
་བརྩེགས་པ་ལས། འགགས་པ་མེད་པ་སྐྱེ་མེད་པ། །ཆད་པ་མེད་པ་རྟག་མེད་པ། ། འོང་བ་མེད་པ་འགྲོ་མེད་པ། །ཐ་དད་དོན་མིན་དོན་གཅིག་མིན། །ཞེས་དང་། རྩལ་རྫོགས་ལས། མཐའ་དང་དབུས་སུ་གདགས་སུ་མེད། །ཅེས་དང་། ཕྲེང་བ་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཀ་དག་པའི། །རང་བཞིན་ཉིད་ལ་ལྷུན་གྲུབ་པོ། །ས་དང་ཕྱོགས་དང་རིས་ལས་འདས། །ཡོད་དང་མེད་པ་ལྟར་སྣང་མེད། །ཅེས་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྤུང་བ་ལས། འདི་ལ་ཕྱི་དང་ནང་ཡང་མེད། །ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་སུས་ཀྱང་ཡང་། །འདི་ལ་བཟུང་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་སོ། །འདིའི་རིགས་མེད་པ་མི་སྲིད་པར་བསྟན་པའོ། །གཏན་ཚིག་གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྤངས་ཐོབ་མེད་དེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་སྤངས་བྱ་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་གློ་བུར་དུ་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་སྣང་བ་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་སེམས་དང་འདྲ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་སུ་ཞུགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྤོང་གིས་རེ་བ་དང་མ་སྤོང་གིས་དོགས་པ་མི་དགོས། ཐོབ་བྱ་ཆོས་གཟུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཁམས་ལ་ཡེ་ལྡན་ལས། ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་བསྐྱེད་ནས་གསར་དུ་ཐོབ་ཀྱི་རེ་བ་དང་། མ་ཐོབ་ཀྱི་དོགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཡིད་སྨོན་མི་དགོས་པར་ཡེ་རྫོགས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྣང་སྲིད་ཁ་སྦྱོར་བདུད་རྩི་བཅུད་ཐིག་ལས། འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའི་དོན། །རེ་དོགས་ཡིད་སྨོན་མེད་པར་འདུས། །ཞེས་དང་། སྤྲོས་གཅོད་རྩ་རྒྱུད་ལས། ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་མེད་པ་ལ། ། རང་ལ་ཡོད་རྟོགས་འདུ་འབྲལ་མེད། །རེ་དོགས་བློ་དང་བྲལ་བ་ནི། ། འབྲས་བུ་ཡིན་གྱིས་སྤྲོས་པ་ཆོད། །ཅེས་དང་། རང་བྱུང་བདེ་བའི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ། །ཐོབ་པ་མེད་ཅིང་སྤངས་བ་མེད། །ཅེས་དང་། རྒྱུད་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་མངོན་སངས་རྒྱས། །ཞེས་སོ། །འདི་དག་གི་མཚོན་ཚུལ་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རིགས་ཁམས་ལ་བཟང་ངན་མེད་ན། སྒྲིབ་ཆ་བྲལ་མ་བྲལ་ཙམ་ལས་འབྲས་བུ་ལ་ཁྱད་མེད་པར་ཡེ་རྫོགས་སུ་འགྲུབ་པ་དང་། རིགས་དེ་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་གསུམ་མ་གྲུབ་པའི་སྔར་ཡོད་ད་མེད་དུ་མ་སོང་བའི་འབྲས་བུ་ཡེ་རྫོགས་སུ་གྲུབ་པ་དང་། ཕྱོགས་རིས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་གཅིག་ཀྱང་རྙེད་གནས་མེད་པས་འབྲས་བུ་ཡེ་རྫོགས་སུ་འགྲུབ། སྤངས་ཐོབ་རེ་དོགས་མེད་པའི་སྔར་མེད་ད་ཡོད་དུ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པར་ཡེ་རྫོགས་སུ་འགྲུབ་པ་ཞིག་གོ །དེ་དག་ཀྱང། རྒྱུད་བླ་མར། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཅེས་དང་། ངེས་དོན་འདུས་པར། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རོ་གཅིག་པའི། །རིམ་པར་དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་གཅིག །སངས་རྒྱས་མ་ཚོལ་རང་ལ་གནས། །དེ་ཕྱིར་དབྱེ་རུ་མེད་པའོ། །ཞེས་དང་། སངས་རྒྱས་རྒྱུ་ནི་སེམས་ཅན་ཡིན། ། སེམས་ཅན་སེམས་རྟོགས་ཆོས་སྐུ་ཡིན། །རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་ད་ལྟ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཤིན་ཏུ་མེད། །ཅེས་དང་། ཡོན་ཏན་ཀུན་འབྱུང་གི་རྒྱུད་ལས། ལམ་ཉིད་ལམ་ལ་ལམ་ཉིད་གཞི། །དེ་ཉིད་ཅིག་ཤེས་འབྲས་བུ་མཆོག །དེ་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་རོ་གཅིག་པས། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་དཔེ་དོན་སྦྱར་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ༴ མ་གཡོས་ཏེ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས། འབྲས་བུ་གཞི་ལ་ཡེ་ནས་རྫོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་གསེར་ཉིད་མེ་ལ་བསྲེགས་ཏེ་བཞུས་ཤིང་ཞུན་དུ་བྱས་པ་དང་། དེ་ལུགས་སུ་བླུགས་པ་དང་། རྡོ་གཞོང་སོགས་སུ་བཏུལ་ཏེ་ཕྱེ་མར་བྱས་པ་དང་། བཟོ་དབྱིབས་གསེར་སྐུ་དང་ཆོལ་ཟངས་དང་དྲི་ཆུའི་སྣོད་དུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡང་ལྷ་བཟོ་བའི་སྐྱོ་མར་བྱས། སྨན་པས་ལྡེ་གུར་སྦྱར་བ་གང་ལྟར་ཡང་རིན་ཆེན་གསེར་གྱི་ངོ་གང་ལ་བཟང་ངན་དང་གཙང་སྨེར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལྟར། ད་ལྟ་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ཀྱི་གཞི་རྒྱུད་དང་ཆོས་སྐུ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ཉིད། སེམས་ཅན་གྱི་འཁོར་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གཞི་སྣང་རང་ངོར་མ་ཤེས་པའི་དབང་གིས། ཆོས་ཉིད་ཡུལ། ཁ་དོག་ལུས། རིག་པ་སེམ་ཅན་ཀྱི་འཁྲུལ་གཞིར་སོང་ནས་སམ། སྐུ་ལྟར་ཤར་བའི་སྒོ་ལུས་སུ། འོད་ལྟར་ཤར་བའི་ཡུལ། ཡེ་ཤེས་དང་ཐུགས་རྗེ་ལྟར་ཤར་བའི་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་གཞིར་སོང་བས་འཁྲུལ་བའི་དུས་སུ་ཡང་རིག་པ་སྐུ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ལས་མ་གཡོས་ལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལྟར་མ་འཁྲུལ་བར་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོའི་བདག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱང་། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཕྱི་གསལ་གྱི་འཆར་གཞི་ངོ་བོའི་སྐུ་གསུམ་སྟེ། གཞི་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐུ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ལས་མ་གཡོས། གཞི་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་སུ་རང་ངོ་མ་རིག་པ་དང་། ལམ་གདུལ་བྱའི་དུས་ཅུང་ཟད་རིག་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རིག་པའམ་གཟིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དག་མ་དག་བཟང་ངན་ཇི་ལྟ
Chinese
《བརྩེགས་པ་ལས།》中说： “没有止息，没有生起，没有断灭，没有恒常，没有到来，没有离去，不是他体，不是一体。”《རྩལ་རྫོགས་ལས།》中说：“无边无中可安立。”《ཕྲེང་བ་ལས།》中说：“本体自性本清净，自性之中任运成，超越地界与方隅，有无之相皆不显。”《རིན་པོ་ཆེ་སྤུང་བ་ལས།》中说：“此处无有内外边，任何方隅亦无有，于此执取丝毫无。”如是等等。此乃显示此等之理不可能不存在。其他理由是，果法觉性菩提心，就其自性而言，无有可舍与可得。其理由是，所舍二障与习气，乃因由错乱而显现的，譬如梦境之境，与心相似，自性不成立，如天空之云，不入法性之本性。故无需因舍弃而期望，亦无需因不舍弃而疑虑。所获得之法，色法之功德，于界中本自具有，无需以二资粮生起而新得之期望，亦无需对未得之果生起疑虑，此乃显示本自圆满。于《སྣང་སྲིད་ཁ་སྦྱོར་བདུད་རྩི་བཅུད་ཐིག་ལས།》中说：“果之诸尊之密意，无有希疑与冀盼，悉皆汇集于此中。”《སྤྲོས་གཅོད་རྩ་རྒྱུད་ལས།》中说：“无垢智慧之中，自具证悟无集散，远离希疑之分别，是果故断诸戏论。”《རང་བྱུང་བདེ་བའི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས།》中说：“于真实菩提心要中，无有可得亦无舍。”又如续部中说：“此处无有可遣除，亦无丝毫可安立，于真如中观真如，若见真如即现证。”如是等等。此等之表诠是，若于佛与有情二者之相续之基果无别之种性界中无有善恶，则仅是遮障分分离与未离之差别，于果上无有差别而本自成就，且于彼种性上，未成立有为法之三法印，故未成为先前存在而今已消失之果，而是本自圆满成就之果，且于无有偏袒戏论之非佛有情，亦无有可寻觅之处，故为果
English
From the *brtsegs pa las*: "There is no cessation, no arising, no annihilation, no permanence, no coming, no going, not other, not one." From the *rtsal rdzogs las*: "There is no end or middle to be posited." From the *phreng ba las*: "The essence is primordially pure, spontaneously accomplished in its own nature, transcending earth, directions, and categories, without the appearance of existence or non-existence." From the *rin po che spung ba las*: "Here there is no outer or inner, no direction or boundary for anyone, and no grasping whatsoever." And so on. This shows that it is impossible for these kinds of reasons not to exist. Another reason is that the resultant awareness, the mind of enlightenment, has nothing to be abandoned or attained in its own nature. The reason for this is that the two obscurations and habitual tendencies to be abandoned appear due to the power of sudden delusion, like the objects of a dream, similar to the mind, not established by their own nature, and like clouds in the sky, not entering into the nature of reality. Therefore, there is no need to hope for abandonment or to doubt non-abandonment. The qualities of the form body to be attained are inherently present in the realm, so there is no need to hope for newly attaining them by generating the two accumulations, or to doubt the unattained result, as it is shown to be primordially complete. From the *snang srid kha sbyor bdud rtsi bcud thig las*: "The meaning of the intention of all the results is gathered here without hope, doubt, or longing." From the *spros gcod rtsa rgyud las*: "In the stainless wisdom, understanding that it exists within oneself has no gathering or scattering, being free from hope and doubt, it is the result, so cut off elaborations." From the *rang byung bde ba'i 'khor lo'i rgyud las*: "In the essence of perfect enlightenment, there is nothing to be attained and nothing to be abandoned." And from the tantra: "Here there is nothing to be removed, and nothing whatsoever to be placed. Look at reality in reality, and if you see reality, you will manifest enlightenment." And so on. The implication of these is that if there is no good or bad in the lineage realm, which is the basis and result inseparable in the continuum of both Buddhas and sentient beings, then there is no difference in the result other than the separation or non-separation of obscurations, and it is accomplished as primordially complete. And since the three characteristics of conditioned phenomena are not established in that lineage, the result is not something that existed before and has now disappeared, but is accomplished as a primordially complete result. And since there is no place to be found for sentient beings who are not Buddhas, without partiality or elaboration, it is the result
Chinese
亦能成就俱生圆满。无需断除和获得，无需将原本没有的变为现在有，而是自然成就俱生圆满。这些在《宝性论》中说：“犹如先前之后同，不变法性即如是。”又在《真实义总集》中说：“因与果实味一体，次第无别体性一，不觅佛陀自心住，是故无有可分别。”又说：“众生乃是成佛因，众生心悟即法身，由悟而成现在佛，是故众生实非有。”又在《功德聚续》中说：“道即是道道即基，知一即是最胜果，彼因果味为一体。” 第二，结合比喻与意义来详细解释：譬如……未动摇：从这之间，以果在基位上本自圆满的方式，譬如是怎样的呢？将作为因的金子放在火中焚烧，融化成液态，然后倒入模具中，或者在石槽等中捶打成粉末，或者制成金像、铜器、香水容器等等形状，或者制成工匠的工具，或者医生用它来配制药物，无论如何，珍贵金子的本质都不会因好坏和纯净度而改变。同样，现在众生时期的基位自性，以及法身觉性的智慧，由于众生之轮的法性中，基显现未能认识自性，法性成为境，颜色成为身，觉性成为众生的错觉之源，或者显现为身之门，如光般显现的境，如智慧和慈悲般显现的心之错觉之源，因此，即使在错觉之时，觉性也未曾动摇三身之自性，如普贤王如来般未曾错乱，显现为身、智慧、功德和事业之海的主宰，即使显现成佛，身、智慧、功德和事业也是外在显现的规划，是自性的三身，基位安住的智慧也未曾动摇三身之自性。基位在众生时期未能认识自性，在道位调伏时期稍微认识，以佛陀完全认识或见到的力量，无论清净不清净，好坏如何
English
It also accomplishes the co-emergent perfection. Without needing to abandon or obtain, without needing to transform what was originally non-existent into what is now existent, it naturally accomplishes the co-emergent perfection. These are also stated in the 'Uttaratantra': 'As before, so after, the unchanging nature of reality is thus.' And in the 'Definitive Meaning Collection': 'The cause and effect are of one taste, the order is inseparable, the essence is one, do not seek the Buddha, it dwells within oneself, therefore there is no separation.' It also says: 'Sentient beings are the cause of becoming Buddha, the mind of sentient beings realizes the Dharmakaya, through realization one becomes Buddha in the present, therefore sentient beings are truly non-existent.' And in the 'Guna Samuccaya Tantra': 'The path itself is the path, the path itself is the basis, knowing one is the supreme fruit, that cause and effect are of one taste.' Second, explaining the specifics by combining metaphor and meaning: Like the example... unmoved: From here to there, in the way that the fruit is inherently perfect on the ground, what is the example like? The cause, gold itself, is burned in the fire, melted into liquid, and then poured into a mold, or hammered into powder in a stone trough, etc., or made into shapes such as golden statues, bronze vessels, and perfume containers, etc., or made into the tools of a craftsman, or used by a doctor to prepare medicine, no matter what, the essence of precious gold does not change due to good or bad and purity. Similarly, the basic nature of sentient beings at this time, and the wisdom of the Dharmakaya awareness, due to the fact that the basic appearance is not aware of its own nature in the Dharma nature of the wheel of sentient beings, the Dharma nature becomes the object, the color becomes the body, the awareness becomes the source of the illusion of sentient beings, or appears as the door of the body, the object that appears like light, the source of the illusion of the mind that appears like wisdom and compassion, therefore, even in the time of illusion, the awareness has not moved from the nature of the three bodies, like Samantabhadra has not been confused, appearing as the master of the ocean of body, wisdom, qualities, and activities, even if it appears as enlightenment, the body, wisdom, qualities, and activities are the external manifestations of the plan, the three bodies of self-nature, the wisdom of the basic abode has not moved from the nature of the three bodies. The basic position is that sentient beings do not recognize their own nature at the time, and they recognize it slightly at the time of taming on the path, and with the power of the Buddha's complete recognition or seeing, whether pure or impure, good or bad.