Tibetan
གཞན་བདག་མ་ཡིན་པར་གོ་སླ་ཞིང་། བདེ་སྡུག་ཉེ་བར་ལེན་མཁན། སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་དེ་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་སྤྱོད་མཁན་ཀུན་སེམས་ཡིན་པས་ངའོ་སྙམ་པ་སེམས་སུ་རྟོག་པ་འབྱུང་ཉེ་བ་དང་། ཕྱི་རོལ་བས་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་ལ་བདག་ཏུ་བཏགས་པའི་ཕྱིར། དོན་དེ་འགོགས་པ་ལ་དགོངས་ནས་གཏེར་ཆོས་ཕར་ཆེར་ལས་འཛིན་པ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། བཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཞེས་གསུངས་པའང་ཡོད་པའོ། །བདག་མེད་དེ་གཏན་ལ་ཕབས་ཚུལ་ཀྱང་ཤིང་རྟ་རྣམ་བདུན་ཀྱི་རིགས་པ་སོགས་མང་དུ་མཆིས་མོད་དེ། འདིར་མན་ངག་གི་ལུགས་སུ་བྱས་པའི་ཁོང་ན་རྫོགས་པས། ཚིག་གིས་ཆེད་དུ་མ་སྤྲོས་ཀྱང་དོན་འདྲ་བས་ན་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་ལུགས་སུ་བྱ་བ་ལ། རིགས་པའི་འགྲོས་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཀྱང་དགགས་བྱ་སོ་སོའི་ཐད་དུ་གླན་ནས་བསྐྱར་བཟློས་ཡང་ཡང་མ་བྱས་ན་ཐག་མི་ཆོད་པས་དང་པོའི་རིགས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། བུའི་མིང་ནས་བོས་ལ། ཨ་ཟེར་དུས། ཁྱེད་ཀྱི་མིང་ནས་བོས་དུས་ངའོ་སྙམ་པ་དེ། སེམས་ཉིད་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་སྟོང་གསལ། སྣང་ངོས་ནས་རྣམ་རྟོག་སྐད་ཅིག་མའི་ཕྲེང་བ། ལུས་ནི་བེམ་པོ་བརྟགས་ན་ཡན་ལག་དུ་མའི་ཚོགས་པ། ངག་ནི་བྲག་ཆ་འདྲ་བ། བརྟགས་ན་ཡི་གེའི་སིལ་བུ་བ་ལས་ཁོ་རང་རྣམས་ཀྱང་རང་སྐྱ་ཐུབ་པའི་གཏད་སོའི་ཡུལ་མེད་པའི་འདི་དག་ལ་དམིགས་ནས་ཁྱོད་རང་གི་ངའོ་ཞེས་བཏགས་པ་མ་གཏོགས། གདགས་གཞི་ཡན་ཀར་བའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་གི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། ངར་འཛིན་པ་འདི་ཁྱོད་རང་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་གྲུབ་མ་གྲུབ་པའི་གདགས་གཞི་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་དང་། ཕུང་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པ་དུ་མ་དང་། ང་བདག་གཅིག་ཚུལ་མེད་དེ། ཡོད་ན་ཕུང་སོགས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར ། ང་མིང་པོར་འགྱུར་བ་དང་། འོན་ཀྱང་ཐ་དད་པར་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། རྟ་བོང་བསལ་ཤུལ་གྱི་ལུག་བཞིན་བསྟན་དུ་ཡོད་པའམ། མིན་ཀྱང་གདགས་གཞི་ཡོད་པར་རང་གི་མྱོང་རྒྱུ་ཞིག་ངེས་པར་དགོས་ཀྱང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དེ་གཉིས་ལས་མི་ཤེས་ན་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་རི་བོང་གི་རྭ་བཏགས་པ་དང་། ང་ཞེས་པ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱི་དང་། ལར་ཕུང་སོགས་རང་ངོས་ནས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར། རྨི་ལམ་གྱི་ཕུང་སོགས་བཞིན་རང་ལ་གཞན་དུ་བཟུང་། ཕ་མའི་ཁུ་ཁྲག་ལྟར་གཞན་ལ་རང་དུ་བཟུང་། མང་པོ་ལ་གཅིག་ཏུ། མེད་པ་ཡོད་པར་བཟུང་བའི་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་ན། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུའི་གདགས་གཞིར་བྱ
Chinese
因为容易理解而不是他者所拥有，是苦乐的接受者。因为是经历世代而承受业之因果的一切心，所以心中容易生起“我”之念，而且外道也将名识执着为我。为了遮止那个意义，所以在许多伏藏法中说有能执着的人我与所执着的法我。确立无我的方式也有七相推理等许多种。但此处因为是诀窍的方式，已经包含在其中，即使不用言语特意阐述，意义也相同，所以要用介绍的方式。因为仅用一种理性的方式，如果不针对各自所要遮止的对象反复辩驳，就无法确定，所以为了利益最初的根器者。从孩子的名字开始称呼。阿则（人名）时，当用你的名字称呼时，那个“我”之念，是心性未被认出的空明，从显现的角度来说是刹那念头的连续，身体是物质，如果分析则是众多肢体的集合，语言如同回声，如果分析则是字母的碎片，除了将“你”执着于这些本身也无法独立自主的施设处之外，作为施设的基础，丝毫也不存在可以被认作是实体的法。执着于我，这是你自己的错觉，因为对众多执着为一，并且以未成立的事物作为施设的基础。也就是说，身体、语言、心三种，以及蕴等是各不相同的众多，而我与自性是不可能的，如果存在，蕴等就会变成一体，我也会变成名字，然而如果认为它们是各自存在的，那么就像从马和驴中分离出来的羊一样，可以被指出来吗？即使不是那样，也必须要有自己能够体验到的施设基础，但却无法确定。如果不了解事物普遍存在的这两种情况，那怎么会存在呢？就像兔子角一样被安立。而“我”这个词与外物没有任何区别。总的来说，蕴等从自身来说，也如先前所说的那样，如同梦中的蕴等一样，将自己执着为他者，如同父母的精血一样，将他者执着为自己，将众多执着为一，如果将不存在的事物执着为存在，那么就像虚空中的鲜花一样，成为无生者的施设基础。
English
Because it is easy to understand that it is not owned by another, and it is the receiver of happiness and suffering. Because it is all minds that experience the cause and effect of karma through generations, the thought of "I" easily arises in the mind, and outsiders also cling to consciousness as self. In order to prevent that meaning, it is said in many treasure teachings that there is the self of the person who clings and the self of the dharma that is clung to. There are many ways to establish selflessness, such as the sevenfold reasoning of the chariot. But here, because it is in the manner of pith instructions, it is complete within, so even if it is not specifically explained in words, the meaning is the same, so it should be done in the manner of introduction. Because with only one kind of reasoning, if you do not repeatedly refute each of the objects to be refuted, you will not be able to determine, so for the benefit of those with initial faculties. Start by calling the child's name. Azer (name), when you call your name, that thought of "I" is the empty clarity of mind that has not been recognized, and from the perspective of appearance, it is a continuous stream of momentary thoughts, the body is matter, and if analyzed, it is a collection of many limbs, language is like an echo, and if analyzed, it is fragments of letters, except for clinging to these, which themselves cannot be independently established, as the basis of designation, there is not even a little bit of dharma that can be recognized as an entity. Clinging to the self is your own illusion, because you cling to many as one, and you take what is not established as the basis of designation. That is to say, the three of body, speech, and mind, and the aggregates, etc., are many different things, and it is impossible for the self and the nature to be one. If they exist, the aggregates, etc., would become one, and I would become a name, but if you think they exist separately, then like a sheep separated from a horse and a donkey, can it be pointed out? Even if it is not like that, there must be a basis for designation that you can experience yourself, but you cannot determine it. If you do not understand these two situations in which things are universally present, how can it exist? It is established like a rabbit's horn. And the word "I" is no different from external things. In general, the aggregates, etc., from their own perspective, are also as previously stated, like the aggregates in a dream, clinging to oneself as another, like the sperm and blood of parents, clinging to another as oneself, clinging to many as one, and if clinging to what does not exist as existing, then like a flower in the sky, it becomes the basis of designation for the son of a barren woman.
Tibetan
ས་པས་བུ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །འཇུག་པ་ལས། མ་གྲུབ་གྲུབ་པར་བྱ་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡིས། ། མ་གྲུབ་འདིའི་ནི་གྲུབ་པར་བྱེད་མིན་ཏེ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་བདག་མེད་བཞིན་ཏུ་ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་ནས་འཁྲུལ་བའང་། འཆར་བྱེད་ལ་གདམས་པ་ལས། ངའམ་བདག་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་འདི་ལ་བཏགས་ནས་འཁྲུལ་བ་ཡིན། ཞེས་དང་། ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པས་དེ་དང་བདག་གཅིག་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའང་། དེ་ཉིད་ལས། ལུས་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་ཤ་རུས་རྣམས། །འབྱུང་ཆེན་འདུས་པའི་ཕྱི་རོལ་རྩིགས་པ་འདྲ། །སེམས་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་མེད། །ཅེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། སོ་དང་སྐྲ་སེན་བདག་མ་ཡིན། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན། ཞེས་དང་། འདས་དང་མ་འོངས་པ་ཡི་སེམས། བདག་མིན་དེ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྐྱེས་སེམས་བདག་ཡིན་ན། །དེ་ཞིག་ནའང་བདག་མེད་དོ། །ཅེས་སོ། །འོན་ཏེ་ང་མེད་པར་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློའི་ངའོ་སྙམ་པའི་འཛིན་སྟང་གི་ཡུལ་དེ་གང་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་གཟུང་བྱ་ཡོད་པས་མིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ང་བློ་གོམས་པར་གྱུར་བས་ཐག་སྦྲུལ་བཞིན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། འཛིན་པ༴ ནས། ཡིན་གྱི་བར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་བདག་མེད་བཞིན་དུ་བདག་རྟོག་མི་འོང་དུ་ཐང་ནའང་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མ་རིག་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་གློ་བུར་བའི་འཛིན་པ་ཞིག་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། གསང་བའི་སྙིང་པོ་ལས། ཇི་སྙེད་འཇིག་རྟེན་འཁྲུལ་བའི་ཆོས། །མ་རིག་རྟོག་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱིས། །ཕྱི་ནང་རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་སུ་འཁོར། །མི་མཐུན་བདེ་སྡུག་མྱོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། འདི་ལྟར་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀུན། །ཐག་པ་ལ་ནི་སྦྲུལ་མཐོང་བཞིན། །དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་བཟུང་བས། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་གཉིས་སུ་ཆགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དེའི་བདག་ཏུ་བཟུང་ཕྱིན་དེའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ལ་བསྟོད་ན་དགའ་བ་དང་། སྨད་ན་མི་དགའ་བ་སོགས་རང་དང་རང་ཕྱོགས་འདོད་པ་ཡིད་འོང་གི་དངོས་པོ་ལ་ཆགས། གཞན་དང་དགྲ་ཕྱོགས་མི་འདོད་པའི་རྐྱེན་ངན་ལ་སྡང་བས་མཚོན་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཡང་། ཡུལ་མེད་ཡུལ། བདག་མེད་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་དགགས་སྒྲུབ་བར་མར་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་ལས་བ
Chinese
就像沙子不能用来榨油一样。如《入行论》所说：“为使未成之事成，虽以言说之，此未成之事，终不能成。”因此，就像无我一样，执著于蕴也是一种错觉。如《显现之教》中说：“我或自我是不存在的，只是执著于此蕴而产生错觉。”又说，所执取的五蕴是由身心二者所摄，因此说明了它与自我是不一样的。如其中所说：“身体不是自我，因为是由血肉骨骼等，四大聚合而成的外在墙壁一般。心也不是自我，因为它没有实体。”《入菩萨行论》中也说：“牙齿、头发、指甲不是自我。”等等。六识也不是自我。过去和未来的心，不是自我，因为它们已经不存在了。如果说现在生起的心是自我，那么当它消逝时，也就没有自我了。如果认为没有我，那么与生俱来的心识所执著的“我”的想法的对象是什么呢？那不是因为存在所执著之物，而是因为习惯于缘着五蕴而生起我执，就像把绳子看成蛇一样，仅仅是对坏聚的观视而已。第二，从“执著”到“是”之间。如果这样，就像无我一样，明明不应该产生我执，那又是什么原因呢？执著于我，是由于无明迷惑的力量，而产生的错误认识，是一种突发的执著。如《秘密藏续》所说：“所有世间迷惑之法，皆由无明分别之能取所取，内外缘起二者轮转，感受不顺之苦乐。”又如《摩尼宝鬘》中所说：“如此显现之种种，犹如绳上见蛇一般，于非彼执为彼，内外器情二者成。”因此，一旦执著于此执著的“我”，如果赞扬以此为根源产生的“我”，就会感到高兴；如果贬低，就会不高兴。总之，对于自己和自己一方所喜爱的如意之物就会贪恋，对于他人和敌对一方不喜欢的恶劣境遇就会憎恨，由此会产生八万四千种烦恼的分别念。这也是因为将无对象的对象，将无我的我执著为真实，而产生的对于取舍的虚妄分别念。就这样，由于烦恼的力量，造
English
Just as oil cannot be extracted from sand. As stated in the *Entering the Bodhisattva's Way*, "Though one speaks to make the unaccomplished accomplished, this unaccomplished thing will ultimately not be accomplished." Therefore, just as with selflessness, clinging to the aggregates is also a delusion. As stated in the *Instructions on Manifestation*, "I' or 'self' does not exist; it is merely clinging to these aggregates that creates delusion." Furthermore, it is explained that the five aggregates that are grasped are encompassed by both body and mind, thus demonstrating that they are not the same as self. As stated therein, "The body is not self, for it is like an external wall composed of flesh, bones, and the aggregation of the great elements. The mind is also not self, for it has no substance." The *Entering the Bodhisattva's Way* also states, "Teeth, hair, and nails are not self," and so forth. The six consciousnesses are also not self. The past and future minds are not self, for they no longer exist. If one says that the mind that arises now is self, then when it vanishes, there is also no self. If one thinks that there is no 'I,' then what is the object of the innate mind's clinging to the idea of 'I'? It is not because there is something to be grasped, but because one has become accustomed to focusing on the aggregates and generating the idea of 'I,' just like seeing a snake in a rope, it is merely a view of the corruptible collection. Secondly, from "clinging" to "is." If this is the case, just as with selflessness, it is clear that self-grasping should not arise, so what is the reason for it? Clinging to self is a mistaken understanding that arises due to the power of ignorance and delusion, a sudden clinging. As stated in the *Secret Essence Tantra*, "All the deluded phenomena of the world arise from the grasping and apprehending of ignorance, the inner and outer dependent origination revolve in two, and one experiences unpleasant suffering and happiness." Furthermore, as stated in the *String of Pearls*, "All the various appearances that appear in this way are like seeing a snake in a rope. By grasping what is not that as that, the inner and outer containers and contents are formed into two." Therefore, once one clings to that clinging as self, if one praises the self that arises from that root, one will be pleased; if one disparages it, one will be displeased. In short, one becomes attached to desirable and pleasing things for oneself and one's own side, and one hates unpleasant and adverse circumstances for others and the opposing side, thus generating countless thoughts of the eighty-four thousand afflictions. This is also because one grasps the objectless object, the selfless self, as real, and thus generates false discriminations of acceptance and rejection. In this way, due to the power of afflictions, one creates