Tibetan
། །སེམས་ཉིད་རྟོགས་ན་ཅི་བྱར་ཡོད། །དེ་སྐད་ཀུན་ཏུ་སྨྲ་བྱེད་པ། །ང་ཡིས་གྲོལ་བར་མ་བཤད་དོ། །ཅེས་དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལས། ཅིར་སྣང་སེམས་སུ་འདོད་པ་ང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །འོ་ན་གོང་དུ་སྣང་བ་སེམས་སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མཁའ་ལ་རབ་རིབ་སྣང་བ་བཞིན་སེམས་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་གང་སྣང་བ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་སྣང་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་ཙམ་དུ། སེམས་ལ་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རམ། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པས་སྤང་དུ་ཡོད་ལ། ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པ་སེམས་འཁྲུལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དཔེར་ན་རབ་རིབ་དེ་མིག་ཤེས་དང་གཅིག་དུ་མེད་དེ་སྤངས་བར་རུང་བ་དང་། ཐ་དད་པར་མེད་དེ་ཡུལ་རང་མཚན་པ་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་སེམས་ཙམ་གྱི་ཁྱབ་པའམ། སེམས་རྟོགས་པས་བཟོས་པའི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཡིན་པས་ན་ཀུན་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་སེམས་སུ་ཤེས་ན་དེ་ཀ་ལྟར་སྣོད་བཅུད་འདོད་ཡོན་གྱི་སྣང་བའི་རྣམ་པ་གང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསླད་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྣང་བ་མེད་བཞིན་དུ་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་སེམས་ཙམ་མན་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྟོགས་ཟིན་པར་ཤེས་དགོས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་རང་གདངས༴ དགོས་པ་འོའི་བར་ཏེ། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབས་པས་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་རང་གདངས་སམ་རང་རྩལ་ལས་རོལ་པ་ཙམ་དུ་ཕྱི་དཀར་དམར་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དང་། ནང་བློ་ཆོས་བདེ་སྡུག་གིས་མཚོན་མིང་གི་ཚོགས་དང་། ཡིན་མིན་དུ་རྟོག་པ་དང་། རེ་དོགས་དགགས་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ན། ཡུལ་གྱི་འཕྱང་རྒྱའི་སེམས་བཅིངས་བ་གྲོལ་ནས། ཡུལ་མེད་ཟང་ཐལ་སྟོང་ཉིད་ཆེན་པོའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དགོས་པའོ། ། གཉིས་པ་སེམས་གཏད་མེད་མིང་བྲལ་དུ་ངོ་སྤྲད་དེ་ཉམས་མྱོང་གོམས་པའི་ཐོག་ཏུ་འགགས་བསྡམས་པ་ནི། ཡང་སྣང་བ་གང་ཡང༴ ཡིན་ནམ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས། ཡང་སྣང་བ་གཅིག་ལ་དབང་ཤེས་ཆེད་དུ་གཏད་དེ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ཤིང་། འདས་མ་འོངས་ད་ལྟ་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་ལ་སྔོན་བསུ་རྗེས་གཅོད་དང་། སྤངས་ལེན་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་ལྷོད་ཀྱིས་གློད་པས། རང་བཞིན་སྣང་ཆ་མ་འགགས་པས་གསལ་བ། ངོ་བོ་གྲུབ་མེད་པས་སྟོང་པ་སྟེ། སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ལྷག་གིས་འཆར་བའི་དུས་སུ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དུ་མིང་བཏགས་དོན་བཟུང་དངོས་པོར་རྟོགས་མཁན་དེ་སེམས་ཡིན་ནམ། ༧ཡུལ་འདིའི་ཚུར་ཡུལ་སེམས་མིང་དོན་དངོས་པོ་འདི་ཞེས་བཟུང་ངམ། ཡུལ་འདིའི་མཚན་ཉིད་སྣང་ཚུལ་འདི་འདྲ་ཞེས་སེམས་ཀྱིས་༼ འདི་གཉིས་ཀྱི་བར་འགྲེལ་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ཡི་གེ་གང་དག་པ་ལས་ཅིག་ཤོས་བཞག་གོ །མཆན། ༽བཟུང་ངམ་དང་པོ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་ཚུལ་ཞེས་པ་མ་དག་པ་འདྲ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་གོང་དུ་སེམས་ཡིན་ནམ་ཞེས་པའི་འདམ་ཀའི་ཚིག་གཞར་དང་ཅུང་མི་འགྲིགས་པས་དཔྱད་དོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་དུས། །རྟོགས་མཁན་སེམས་ཡིན། །དེའི་ཡུལ་གྱི་རང་སྤྱི་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་འདི་འདྲའོ་ཞེས་བཟུང་བར་སེམས་ན། ཡུལ་དང་དབང་ཤེས་ཀྱི་བར་ནས་མིང་འདོག་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་ངོས་བཟུང་གི་དབྱིབས་ཁ་དོག་གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ་སྔར་བཞིན་བལྟ། འོན་ཀྱང་ཡུལ་ཤེས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་མིང་དུ་གདགས་པ་བྱུང་བ་ཡིན་པར་སེམས་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སྣང་ཤེས་ཐུག་འཕྲད་མ་གྲུབ་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ། མིང་དུ་བཏགས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་རྟག་པར་གྲགས་པ་ཞིག་གམ་མི་རྟག་པར་གྲགས་པ་ཞིག །ཞེས་ལེགས་པར་བལྟར་བཅུག་པས། ལར་བརྟགས་དོན་མ་གྲུབ་པའི་མིང་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུའི་མིང་དང་འདྲ་བས་ཀྱང་མིང་རང་མཚན་པ་མ་གྲུབ་ལ། མིང་འགྱུར་བའི་ཆ་ནས། གྲི་ཡིས་འབུག །འབུག་གིས་ཁབ་ཏུ་བྱས་པས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་འགྱུར་བ་དང་། མི་གཅིག་ལ་མིང་བརྒྱ་བཏགས་ཀྱང་དེ་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་བ་དང་། ལུས་ཀྱང་ནང་ནས་བསིལ་ན་ཤ་རུས་སོགས་སུ་མིང་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་མིང་ཡང་རྣམ་རྟོག་མང་པོའི་སྤྱི་ལ་བཏགས་པས། མིང་གཅིག་དང་དོན་མང་པོ་འགལ་པ་དང་། ཡང་ཡི་གེ་སིལ་བུ་བར་གནས་པས་མིང་རྟག་པར་མ་གྲུབ་ལ། ཡུལ་དེ་ལ་མིང་གློ་བུར་དུ་བཏགས་པ་ལས། ངེས་པ་ནི་མིན་ཏེ། ཁོས་མིང་ལ་དེ་སྐད་ཟེར་བ་ཡིན་ཞེའམ། ཡི་གེར་དོད་ནས་འདུག་བལྟས་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ། མིང་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པར་དོན་དུ་མིང་ཙམ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དེ། །མདོ་ལས། མིང་ནི་མིང་གིས་སྟོང་པ་སྟེ། །མིང་ལ་མིང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མིང་མེད་པ། འོན་ཀྱང་མིང་གིས་ཐམས་ཅད་བརྗོད། །ཅེས་དང་། རྒྱལ་པོ་འཆར་བྱེད་ལ་གདམས་པ་ལས། མིང་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་བཏགས་པ་ཙམ། ཞེས་དང་། གསང་སྙིང་ལས། །ཆོས་རྣམས་མིང་དུ་གདགས་པ་ཙམ། །སྟོན་པའི་དོན་དང་མཐུན་ཕྱོགས་སུ། །མིང་དང་ཚིག་ཏུ་བཏགས་ནས་བསྟན། །སྟོན་མིང་ཚིག་ལ་དངོས་པོ་མེད། །ཅེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དངོས་པོ་སྦྱོངས་པ་ལས། མིང་གིས་མིང་ཉིད་སྟོང་བས་ན། །མིང་ལ་མིང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །
Chinese
如果领悟了心性，又有什么用呢？ 总是这样说的人， 我没有说他们解脱了。 还有，在《普贤王如来心镜》中说： 任何显现都认为是心，对我来说是障碍。 那么，如果认为这和前面所说的显现是心相违背，并非如此。 就像虚空中出现眼翳一样，由于心迷惑的力量，所显现的轮回的一切法，都只是无显现空性的自性。 就像心中有各种习气的影像一样，或者说，显现在心的显现中。 因为和心不是一体，所以可以抛弃。 因为不是他体，是从心的迷惑中产生的。 例如，眼翳和眼识不是一体，所以可以抛弃；也不是他体，因为境的自相没有成立。 那么，由于唯心宗的遍布，或者由于心领悟所造的力量而显现，如果知道一切作者的导师是心，那么就像那样，器情、受用的一切显现的相，所有显现都是心执取能取所取的染污习气而显现的，虽然没有却显现出来。 这样领悟，就必须知道已经领悟了唯心宗以下的见解。 第二是，心的自力……到必要之间。 这样确定之后，心的习气只是从自力或自性中显现，外在显现为红白等境，内在以苦乐等法为代表的名言集合，以及是与非的分别，希望与恐惧，遮止与建立等等，如果知道一切都是自显现而无自性，那么，从境的攀缘中解脱了心的束缚，领悟无境空性大义就是必要。 第二是，在无所执著、离名的心的指示下，在经验串习的基础上进行止观。 又是任何显现……到是吗之间。 又特别将意识专注于一个显现上，睁大眼睛凝视。 对于过去、未来、现在三时的分别，没有预先迎接、事后追逐，没有抛弃、取舍、改造，放松地放下。 自性显现不灭而光明，本体无成而空性。 在空性的同时，显现更加明显的时候，将色等境命名为事物，执取意义，认为实有者是心吗？ 这里的境，那边的境，心，名，意义，事物这些啊。
English
If one realizes the nature of mind, what is the use? Those who always say this, I have not said that they are liberated. Also, in the "All-Good Mind Mirror," it says: Whatever appears, considering it as mind, is an obscuration for me. So, if you think that this contradicts what was said earlier about appearances being mind, it is not so. Just as a haze appears in the sky, due to the power of the mind's delusion, whatever appears, all the phenomena of samsara, are merely the self-nature of emptiness without appearance. Like the images of various habitual patterns in the mind, or rather, appearing in the mind's appearances. Because it is not one with the mind, it can be abandoned. Because it is not different, it arises from the mind's delusion. For example, the haze is not one with the eye consciousness, so it can be abandoned; nor is it different, because the self-characteristic of the object is not established. So, due to the pervasiveness of the Mind-Only school, or due to the power of what is made by the mind's realization, if one knows that the teacher of all actions is the mind, then just like that, all the appearances of the vessel and essence, desirable qualities, whatever appears, all appearances arise from the defiled habitual patterns of the mind's grasping and apprehending, appearing as if they exist when they do not. By realizing this, one must know that one has already realized the views below Mind-Only. The second is, the mind's own resonance... to the necessity. Having thus determined, the mind's habitual patterns merely play from its own resonance or own ability, outwardly appearing as white and red objects, and inwardly as the collection of names represented by joy and sorrow, and the discrimination of right and wrong, and hope and fear, rejection and acceptance, etc. When one knows that all are self-appearances without self-nature, then, from the entanglement of objects, the mind's bondage is released, and realizing the meaning of objectless, unobstructed great emptiness is the necessity. The second is, introducing the mind as without attachment and beyond names, and then stopping and binding on the basis of experiential habituation. Again, whatever appearance... to is it? Again, especially focusing the consciousness on one appearance, staring intently. For the discriminations of the three times of past, future, and present, without pre-welcoming or post-following, without abandoning, adopting, or modifying, releasing loosely. The self-nature appearance is unceasing and clear, the essence is unestablished and empty. At the time when appearances arise even more while being empty, is the mind the one who names forms and other objects as things, grasps their meaning, and thinks of them as real? These objects here, those objects there, mind, name, meaning, things, these.
Chinese
执取吗？或者心认为此地的体性显现是这样的（这两者之间，留下了两种解释方法中文字正确的一个。注释。）？如果按照第一种说法，文字“ཚུལ་（tshul）”似乎不正确。如果按照第二种说法，与前面“是心吗”的选择疑问句有些不符，需要考察。这样考察时，认知者是心。如果认为是心的对境的自相和共相的作用方式是这样的，那么，在境与根识之间，命名者的心，其所认定的形状颜色成立还是不成立，如前一样观察。然而，如果认为是境与识是各自不同的，依靠缘起的力量才有了命名的产生，那也不是的。因为境、显现、识的相遇没有成立，前面已经说过了。这些被命名的事物，最终是常住还是无常住呢？这样让人好好观察。总的来说，没有成立意义的名词，就像石女的儿子的名字一样，因此名字的自相也没有成立。从名字转变的方面来说，刀刺，刺变成针，所以从前者变成后者。一个人取一百个名字，也会产生是那个人的认识。身体也是，从内部变冷，名字会变成血肉等。心的名字也是，是对许多分别念的总称而命名的，一个名字和许多意义相违背。而且，字母是分散存在的，所以名字不是常住的。对于那个境，是突然命名的，所以不是确定的。是他把名字叫做那个吗？或者从文字上来看，一切法仅仅是名字，名字也仅仅是假立的，因为没有名与义的关系，实际上连名字也没有成立。经中说：名字为空性，名字之中无名字，一切法皆无名，然以名字诠诸法。又如《教诫国王不空成就》中说：名字非我，乃是假立。又如《秘密藏续》中说：诸法唯是假名施设，顺应导师之义，施设名句而开示，然于名句无实体。又如龙树菩萨的《除物》中说：以名空其名，故于名中无有名。
English
Is it apprehended? Or does the mind think that the nature of this place appears to be like this? (Between these two, the one with the correct wording of the two interpretations is left. Note.) If according to the first statement, the word "tshul" seems incorrect. If according to the second statement, it is somewhat inconsistent with the previous selective question of "Is it the mind?", so it needs to be examined. When examined in this way, the cognizer is the mind. If it is thought that the way the self-characteristic and general characteristic of the object of the mind function is like this, then, between the object and the sense consciousness, does the shape and color of the mind that names it, established or not established, look as before? However, if it is thought that the object and consciousness are different, and the naming arises due to the power of dependent origination, that is also not the case. Because the encounter of object, appearance, and consciousness has not been established, as has been said before. Are all these named things ultimately permanent or impermanent? Thus, one is made to observe well. In general, a name whose meaning has not been established is like the name of a barren woman's son, so the self-characteristic of the name is also not established. From the aspect of the transformation of names, a knife stabs, and the stab becomes a needle, so it changes from the former to the latter. Even if one person is given a hundred names, the recognition that it is that person will arise. The body is also, if it cools down from the inside, the name will change into flesh, bones, and so on. The name of the mind is also given to the general term for many thoughts, so one name contradicts many meanings. Moreover, since the letters are scattered and exist in between, the name is not established as permanent. The name is suddenly given to that object, so it is not certain. Is it that he calls the name that? Or looking at it from the writing, all phenomena are just names, and names are just imputed. Because there is no relationship between name and meaning, in reality, even the name is not established. As the sutra says: The name is empty of name, there is no name in the name, all phenomena are without name, but all are expressed by name. Also, as it says in "Advice to King Achala": Name is not self, it is merely imputed. Also, as it says in the Guhyagarbha Tantra: All phenomena are merely given names, in accordance with the meaning of the teacher, they are shown by giving names and words, but there is no entity in the names and words. Also, as it says in Nagarjuna's "Examination of Things": Because the name empties the name, there is no name in the name.