Tibetan
ར། །དཔེར་ན་རང་རིག་ཉམས་མྱོང་བཞིན། །གལ་ཏེ་སེམས་དེ་མ་ཡིན་ན། །འབྲེལ་བ་མེད་ཕྱིར་མི་སྣང་ཐལ། །དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་གཏན་ལ་དབབས། །ཞེས་སོ། །འོན་ཀྱང་ཕྱིའི་སྣང་བ་འདི་སྔར་ནས་ཡོད་པ་དང་། བག་ཆགས་ཇི་ལྟར་གོམས་ཀྱང་འདི་འདྲ་འཐས་སུ་འགྱུར་མི་སྲིད་པ་དང་། མཐུན་སྣང་དུ་ཡོད་པའི་རང་སེམས་ཡིན་པར་མི་འཐད་སྙམ་ན་སྔར་ནས་ཡོད་པ་གང་གིས་ཤེས། རྒན་པོའི་སྐད་ལས་ན། རྨི་ལམ་གྱིས་དུས་སུ་གསར་ཆགས་ཞིག་ཡིན་པར་རྟོགས་གམ། རྨི་ལམ་ཀྱང་རྨི་ལམ་གྱི་རྒན་པོ་དང་། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་འདྲ་ཡང་དེ་ལྟར་མིན་པ་བཞིན་དང་། བག་ཆགས་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པས་ནི་འདི་ལྟར་སྣང་རུང་སྟེ། འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པ་ལས། ལྷའི་བུ་རྣམ་པར་རོལ་པས་འཇམ་དཔལ་ལ་སྨྲས་པ། འཇམ་དཔལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་འདི་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་འདི་རྣམས་སེམས་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་རྒྱས་པའི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ལྷའི་བུས་སྨྲས་པ། བག་ཆགས་ཇི་ལྟར་བལྟས་ཀྱང་སྲ་ཞིང་འཐས་པ་འདི་ལྟར་སྣང་དུ་ག་ལ་རུང་། འཇམ་དཔལ་གྱི་སྨྲས་པ། དེ་ལྟར་སྣང་དུ་རུང་སྟེ། དཔེར་ན་གྲོང་ཁྱེར་ཝ་ར་ན་སིར། བྲམ་ཟེའུ་ཞིག་གིས་རང་ལུས་སྟག་དུ་བསྒོམ་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟག་དུ་མཐོང་ནས་མི་ཐམས་ཅད་བྲོས་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་སྟོངས་བར་བྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཅུང་ཟད་གོམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན། ཐོག་མེད་ནས་བག་ཆགས་གོམས་པས་ཅི་སྟེ་མི་སྣང་སྟེ་སྣང་ངོ་། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབས་པས་སེམས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་པ་མི་འདུག་སྙམ་ན། སེམས་དངོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་འམ་སྤྱི་དོན་སེམས་སུ་བདེན་པར་གནས་པ་ཞིག་གམ། མི་བདེན་པར་སེམས་ལ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་སེམས་ཙམ་གྱི་ཁྱབ་པར་སྣང་ཞེས་དྲིས་པས། དང་པོ་ལྟར་འདོད་ན། སྤྱི་དོན་སེམས་དངོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་སེམས་འཆོལ་བས་མི་འཐད་པ་དང་། སེམས་ནང་དང་། ཡུལ་ཕྱི་ན་ཡོད་པས་གོ་ས་འཛོལ་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད། སེམས་ཤེས་པ་དང་། ཡུལ་བེམ་སོགས་ཆོས་འགལ་བས་ཀྱང་མི་འཐད་པ་དང་། སེམས་དབང་པོའི་མཐོང་ཐོས་སུ་ཐལ་བའམ། ཡུལ་མཐོང་ཐོས་སུ་མི་རུང་བར་གྱུར་བ་དང་། དེ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་སྟོན་ཆེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་གཙིག་ཆེ་བར་སྣང་ཡང་། ལོག་རྟོག་གི་མུན་པ་ཆེན་པོ་ཞིག་དུ་ངེས་སྟེ། རང་ཤར་ལས། སྣང་བ་སེམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་ནི། །ཐམས་ཅད་ང་ཡི་སེམས་ལས་བྱུང་
Chinese
ར། 例如如同自证体验一般。如果心不是那样，因为没有关联故不应理。如是安立世俗谛。如是说。然而，如果认为外境的显现，从一开始就存在，无论串习怎样的习气，也不可能变得如此坚固，并且不应是与共同显现的心，那么，从一开始就存在，又是谁知道的呢？难道是从老人的口中得知的吗？难道能了知是梦中新产生的吗？如同梦境也与梦境的老人，以及所有众生共同显现一样，但并非如此。通过长久串习习气，可以显现为这样。在《文殊师利游戏经》中，天子游戏对文殊师利说：文殊师利，这外境应该如何看待？文殊师利说：这些外境是心念分别的习气增长的力量所显现的。天子说：无论如何看待习气，又怎么能显现为如此坚硬和坚固呢？文殊师利说：可以显现为那样。例如，在瓦拉纳西城（古印度地名，今贝拿勒斯），一位婆罗门观想自己的身体为老虎，结果所有人都看到他是老虎，所有人都逃跑了，导致城市空无一人。仅仅稍微串习也会变成那样，从无始以来串习习气，怎么会不显现呢？一定会显现的。如是安立之后，如果认为没有被心所遍及是不合理的，那么，是被心真实遍及，还是总的意义真实存在于心中，或者仅仅是虚假地显现为心上的心识的遍及呢？如果回答说是后者，总的意义并非是心识，因为不随心识的有无而改变。并且，由于境和心识混杂，是不合理的。由于心在内，境在外，位置颠倒，是不合理的。心是能知，境是无情等等，由于法不相容，也是不合理的。心会变成根识的见闻，或者境会变成不能见闻的，等等，有无数的过失。对于此，大论师们似乎也极为重视，但可以肯定的是，这是一个巨大的邪分别的黑暗。在《自显》中说：显现是心的瑜伽，一切皆从我的心而生。
English
Ra. For example, like the experience of self-awareness. If the mind is not like that, it is unreasonable because there is no connection. Thus, establish the conventional truth. So it is said. However, if you think that this external appearance has existed from the beginning, and no matter how much you practice habits, it is impossible to become so solid, and it should not be the self-mind that exists in common appearance, then how do you know that it has existed from the beginning? Is it from the words of the old man? Can you realize that it is newly created in a dream? Just as dreams also appear to be the same as the old man of dreams and all beings, but it is not so. By practicing habits for a long time, it can appear like this. In the Manjushri Play Sutra, the son of the gods, playing, said to Manjushri: Manjushri, how should this external realm be viewed? Manjushri said: These external realms appear due to the power of the increasing habits of mental discrimination. The son of the gods said: No matter how you look at habits, how can they appear so hard and solid? Manjushri said: It can appear like that. For example, in the city of Varanasi (ancient Indian place name, now Benares), a Brahmin meditated on his body as a tiger, and as a result, everyone saw him as a tiger, and everyone ran away, causing the city to be empty. Even a little practice will become like that, so how can it not appear since habits have been practiced since beginningless time? It will definitely appear. After establishing it in this way, if you think that it is unreasonable that it is not pervaded by the mind, then is it truly pervaded by the mind, or does the general meaning truly exist in the mind, or is it merely falsely appearing as the pervasion of the mind-only on the mind? If you answer that it is the latter, the general meaning is not the actual mind, because it does not change with the presence or absence of the mind. Moreover, it is unreasonable because the object and the mind are mixed. It is unreasonable because the mind is inside and the object is outside, and the positions are reversed. The mind is knowing, and the object is inanimate, etc., and it is also unreasonable because the dharmas are incompatible. The mind will become the seeing and hearing of the root consciousness, or the object will become something that cannot be seen or heard, etc., and there are countless faults. It seems that the great teachers also attach great importance to this, but it can be affirmed that this is a great darkness of wrong discrimination. In "Self-Appearance," it says: Appearance is the yoga of the mind, everything arises from my mind.