Tibetan
ལ་སེམས་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་ནས་དེའི་དེ་ལ་ཁྱབ་པར་གྱུར་ན། སྒྲ་མི་སྙན་པའི་ལྗོན་ཤིང་སོགས་ཀྱང་མངོན་སུམ་མཐོང་དགོས་པ་འདྲ་བ་ཞིག་སྟེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་ལ། ཡུལ་སེམས་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་། ཐ་སྙད་པའི་གནས་ཚུལ་ལ་དེ་ལྟར་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་ཡི། དོན་དམ་པར་ནི་ཡུལ་སེམས་གཉིས་ཀའང་མི་འགྲུབ་སྟེ། སྣང་སེམས་གང་ཡང་དེའི་ངོ་བོར་མེད་པས་སོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ལུང་དང་རིགས་པ་མན་ངག་གསུམ་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སེམས་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་འཐད་དེ། ལུང་ནི་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལས། ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ། །ཞེས་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། དོན་དུ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་བྱུང་། །དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སེམས་འགྲེལ་ལས། གཟུང་དང་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྣང་བ་སྟེ། །རྣམ་ཤེས་ལས་ནི་ལོགས་ཤིག་ནས། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་དང་། སམ་བྷུ་ཊ་ལས། ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་བརྟགས། །སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཉིད་ནི། །གཞན་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། གུར་ལས། །ཐོགས་མེད་འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟགས། དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་ནི། །ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་འབྱུང་ཞེས་སོ། རིགས་པས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་བ་ལས། སྣང་བ་ཉིད་ངེས་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིག་གིས་འགྲུབ་སྟེ། ཡོད་པ་མེད་པར་སྣང་། མེད་པ་ཡོད་པར་སྣང་། གཅིག་དུ་མར། དུ་མ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་མཐོང་ཞིང་། མེད་པ་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་ཡོད་པ་མི་མཐོང་མེད་མཐོང་བ། །འདི་འདྲའི་མུན་ནག་མུན་པ་དེ་གང་ཞིག །ཞེས་སོ། །ཡང་ཡི་དྭགས་རྣམས་ཀྱིས་དྲོན་པོར་ཡོད་པའི་ཉི་མ་ཉིད་མི་མཐོང་བར། འཁྱགས་པར་མེད་བཞིན་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་དང་། སྣང་བར་མེད་པའི་མུན་པ་ལ། སྣང་བར་འུག་པས་མཐོང་ལྟ་བུའོ། །གཅིག་དུ་མར་སྣང་བའང་ལྷ་བྱིན་ལ་དགྲ་གཉེན་མང་པོར་མཐོང་བ་དང་།འབྱུང་བ་རེ་རེ་ལ་མཐོང་སྣང་མི་འདྲ་བ། ས་ལ་སར་འདུ་ཤེས་པ། ནམ་མཁའ་དང་། གནས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་། ཆུ་ལ་རིགས་དྲུག་གི་མཐོང་བ་མི་འདྲ་བ་དང་། མེད་ལ་གནས་སུ། ཟས་སུ། བསྲེགས་པར། ཁྲུས་སུ་འདུ་ཤེས་པ། ནམ་མཁའ་ལའང་གནས། ས་གཞིར་འདུ་ཤེས་པ་སོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་བྱེ་
Chinese
如果了知能取所取是各自不同的，并且了知它周遍于各自不同的能取所取，那么就好像必须现量见到声音不悦耳的树木等一样。在名言的显现中，境和心是二取显现的，但是要知道，在名言的状况中，并不是这样的。就胜义谛而言，境和心二者都不能成立，因为显现和心识任何一个都不存在于它的自性中。而且，就像这样，以圣言量、理证和窍诀这三者来说明外境不同于心识而成立是不合理的。圣言量就是，《十地经》中说：“三界唯是心。”《楞伽经》中说：“由习气所扰动之心，显现为外境，然外境非实有，唯是心，见外境是颠倒。”《释心论》中说：“以能取和所取的方式，显现为种种识，从种种识之外，外境丝毫也不存在。”桑布扎说：“具有外和内自性的这些一切都应视为心，除了心之外，在其他地方是不存在的。”《古汝经》中说：“无始轮回的习气，完全执著于外境，外境非实有，心识显现为外境。”以理证也能成立，因为由心识所支配，所以显现本身以不定因就能成立，因为存在显现为不存在，不存在显现为存在，一显现为多，多显现为一的缘故。这也是因为，存在却不见法性的意义，不存在却执著于我我的缘故。如是说：“谁不见存在却见不存在，这样的黑暗，黑暗是什么？”而且，就像饿鬼们看不见温暖存在的太阳，却看见寒冷的不存在一样。对于显现中不存在的黑暗，就像猫头鹰看见显现一样。一显现为多也是，就像天神看见很多怨敌亲友一样，以及每一个元素都有不同的显现，地被认为是地，天空和处所被认为是处所，水中六道众生的见解不同，不存在却被认为是处所、食物、焚烧物、沐浴处，天空也被认为是处所、大地等等，因为有这些，所以是心识的差
English
If it is understood that the grasper and the grasped are different from each other, and if it is understood that it pervades the different grasper and grasped, then it is as if one must directly see trees with unpleasant sounds, etc. In the appearance of terminology, the environment and the mind appear as two, but it should be known that in the state of terminology, it is not like that. In the ultimate sense, neither the environment nor the mind can be established, because neither appearance nor mind exists in its essence. Moreover, in this way, it is unreasonable to say that the external object is established differently from the mind by the three, scripture, reason, and pith instructions. The scripture is from the Sutra of the Ten Bhumis: "These three realms are only mind." And from the Lankavatara Sutra: "The mind disturbed by habit, appears as an object. But the object is not real, it is only mind. Seeing the object is wrong." The Commentary on Mind says: "In the manner of grasping and holding, consciousness appears. Apart from consciousness, there is no external object at all." Sambhuta says: "All these, which have external and internal nature, should be regarded as mind. Apart from mind, there is nothing else." The Guhya Sutra says: "The habits of beginningless samsara, completely cling to external objects. External objects are not real, mind appears as external objects." It can also be established by reason, because it is dominated by the mind, so the appearance itself can be established by the reason of uncertainty, because existence appears as non-existence, non-existence appears as existence, one appears as many, and many appear as one. This is also because existence does not see the meaning of the nature of reality, and non-existence clings to the self. As it is said: "Who does not see existence but sees non-existence, what is this darkness, darkness?" Moreover, just as hungry ghosts do not see the warm sun, but see the cold non-existence. For the darkness that does not exist in appearance, it is like an owl seeing the appearance. One appearing as many is also, just as the gods see many enemies and friends, and each element has a different appearance, the earth is considered earth, the sky and place are considered place, the views of the six kinds of beings in the water are different, and non-existence is considered place, food, burning, bathing place, the sky is also considered place, the earth, etc., because there are these, so it is the difference of mind.