Tibetan
ཛེས་མི་མཛེས་བར་མ་དང་། དབྱིབས་གྲུ་བཞི་ཟླ་གམ་ཟླུམ་པོ་གྲུ་གསུམ་དང་། ཡང་སྒྲ་སྙན་མི་སྙན་བར་མ། དྲི་ཞིམ་མི་ཞིམ་བར་མ། རོ་མངར་མི་མངར། རེག་བྱ་འཇམ་རྩུབ་སོགས་ཅི་འདྲ་ཡོད། དེ་བཞིན་དུ་སྟེང་འོག་མགོ་མཇུག་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ཡོད་དམ་མེད། དེ་དག་མེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །ཡང་གཟུགས་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། སེམས་ཡོད་ན་དབང་པོ་གང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་ན། ཡིད་དང་སེམས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་གང་གི་ཚུལ་གྱིས་དང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་འདྲ་བ་སྤྱོད་ཡུལ་གྱུར་བརྟགས་པས་སྔར་བཞིན་དཔྱད་བཟོད་མ་གྲུབ་ན། སུས་ཀྱང་མ་མཐོང་བཞིན་དུ་སེམས་ཡོད་པར་གང་གིས་ངེས་ནས་བཞག་དུ་མེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གཉིས་ཀྱི་སྟོང་བའི་གཞན་དབང་དངོས་ཡོད་ན། ། འདི་ཡི་ཡོད་པ་གང་གིས་ཤེས་པར་འགྱུར། །མ་བཟུང་བར་ཡང་ཡོད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མྱོང་བར་གྲུབ་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་སེམས་ནི་དུས་གསུམ་དུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། གཟུགས་དབྱིབས་ཁ་དོག་གཅིག་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་ལས། སེམས་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན། སེར་པོ་མ་ཡིན། དམར་པོ་མ་ཡིན། དཀར་པོ་མ་ཡིན། ལེབ་བརྒན་དུ་མ་ཡིན། ཤེལ་གྱི་ཁ་དོག་ཏུ་མ་ཡིན། ཐུང་ངུ་མ་ཡིན། རིང་བོ་མ་ཡིན། ཟླུམ་པོ་མ་ཡིན། གྲུ་བཞིར་མ་ཡིན། ཞེས་དང་། གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། །སེམས་དེ་ནི་བསྟན་དུ་མེད། ཐོགས་པ་མེད། གཟུགས་མེད་པ། རྣམ་པར་རིག་པར་བྱར་མེད་པ་སྟེ། སེམས་དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བཙལ་ཡང་མི་རྙེད་དོ། །གང་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་སེམས་དེ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །ཞེས་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་དམ་དུ། །ཡོད་ཅེས་མཁས་རྣམས་མི་འདོད་དེ། ། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་། །བྲལ་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་པདྨོ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞག་གསུམ་སོགས་ཐག་གཏིང་ནས་མ་ཆོད་པར་དུ་གཞིག་ཏུ་བཅུག་གོ ། བཞི་པ་ནི། མ་རྙེད༴ ནས། སྤྲད་དོ་ཞེས། དེ་ལྟར་བྱུང་ས་བྱུང་ཚུལ་བྱུང་མཁན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པར་ཡེ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གནས་པ་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་བ་ནི་གཞི་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ཆོས་སྐུ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་ངོ་འཕྲོད་པར་སྤྲད་དོ། །ཀུན་བྱེད་ལས། མ་སྐྱེས་གཟུང་འཛིན་བྲལ་བ་ལ། །ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་མེད་མིང་ཙམ་བྱུང་ཞེས་དང་། ཀློང་གསལ་ལས། སེམས་ལ་བྱུང་ས་མ་རྙེད་ནས། །སེམས་ཉིད་
Chinese
既非美也非丑，也非两者之间。形状既非方形，也非新月形、圆形、三角形。声音既非悦耳也非刺耳，也非两者之间。气味既非芬芳也非恶臭，也非两者之间。味道既非甜也非不甜。触感既非柔软也非粗糙等等，那是怎样的呢？同样，上面下面，头尾，外面里面，中间三者存在吗？没有这些的物体是不可能存在的。再说，无论有形无形，如果心存在，那它成为哪个感官的对境？如果成为意的对境，那么意和心是一个还是不同的状态？心的理由是什么成为对境？经过考察，如果像以前一样无法通过分析成立，那么在任何人都没有看见的情况下，又凭什么确定心存在而无法成立呢？《入行论》中说：如果二者的空性，他性实有存在，那么谁能知道它的存在呢？没有执取，也不能说存在。它本身也不能证明它在体验。如此等等。这样通过分析，心不是存在于三时，并且远离形状、颜色、单一或多样的自性。在《现观庄严论》中说：心不是蓝色，不是黄色，不是红色，不是白色，不是扁平的，不是凸起的，不是玻璃的颜色，不是短的，不是长的，不是圆的，不是方形的。以及《总持自在王经》中说：心是不可指示的，没有阻碍的，没有形状的，不可识别的。心，即使以心的法性去寻找也找不到。所寻找的心也是不可见的。以及《般若波罗蜜多心经总集》中说：识在胜义中，智者不认为是存在的，因为远离单一和多样的自性，就像虚空的莲花一样。如此等等。像这样，在没有彻底断除三天等等的情况下，就应该摧毁它。第四，从“没有找到”到“给予了”。像这样，观察了产生的地方、产生的方式、产生者的自性，结果什么也没有找到，而是如实地见到本来就无生的状态，这就是证悟了原始本初状态的法身，因此给予了认识。《作续》中说：对于无生、远离能取所取者，法身无生只是一个名称而已。以及《虚空明点》中说：在心中没有找到产生的地方之后，心性
English
Neither beautiful nor ugly, nor in between. Shape neither square, nor crescent, round, nor triangular. Sound neither pleasant nor unpleasant, nor in between. Smell neither fragrant nor foul, nor in between. Taste neither sweet nor unsweet. Touch neither soft nor rough, etc., what is it like? Likewise, are there top and bottom, head and tail, outside and inside, the three in between, or not? A thing without these is impossible. Furthermore, whether there is form or not, if there is mind, which sense organ does it become the object of? If it becomes the object of mind, is mind and heart one or different? What is the reason for the mind becoming an object? After investigation, if it cannot be established through analysis as before, then without anyone seeing it, how can it be determined that the mind exists and cannot be established? In the Entering the Middle Way it says: If the other-powered truly exists as empty of both, then by what will its existence be known? Without grasping, it cannot be said to exist. It itself cannot prove that it is experiencing it. So on. Thus, through analysis, the mind does not arise in the three times, and is devoid of the nature of form, shape, color, single or multiple. In the Manifestation of Enlightenment it says: The mind is not blue, not yellow, not red, not white, not flat, not convex, not the color of glass, not short, not long, not round, not square. And in the King of Dharanis it says: That mind is not demonstrable, without obstruction, without form, not to be distinguished. That mind, even if sought by the nature of mind, cannot be found. That mind which is sought everywhere is also invisible. And in the Essence of Wisdom Collected from All it says: Consciousness in ultimate truth, the wise do not consider to exist, because it is devoid of the nature of single and multiple, like a lotus in the sky. So on. Like this, without completely cutting off three days etc. from the bottom, it should be destroyed. Fourth, from "not found" to "given." Like this, having looked at the place of arising, the manner of arising, the nature of the one who arises, nothing is found, but seeing the state of being unborn from the beginning as it is, this is the realization of the Dharmakaya, the original state of the ground, therefore recognition is given. In the All-Creating King it says: For the unborn, free from grasping and being grasped, the Dharmakaya, unborn, is just a name. And in the Clear Expanse it says: After not finding the place of arising in the mind, the nature of mind
Tibetan
སྟོང་བར་ཐག་ཀྱང་བཅད། །སྟོང་པ་ངོས་བཟུང་བྲལ་བ་དེ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རུ་ངོ་ཡང་སྤྲད། །ཅེས་སོ། ། གསུམ་པ་གང་ཞིག་རྙེད་པའི་དོན་ཐོག་ཏུ་ལ་གཅོད་པ་ནི། དེ་ཡིན་ཆད༴ ཆེའོ། །དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ཆོས་སྐུ་གཞིར་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཚུལ་བཞིན་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་ལ་རྒྱུ་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་གཅིག་ལས་མེད་ཀྱང་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱིས་གཤེགས་ཤུལ་ཡིན་པས། སྐྱེ་མེད་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། མ་བཅོས་པ་དེ་སྐྱེ་མེད་རིན་ཆེན་མཛོད། དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཤེགས་ཤུལ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ངོ་མ་ཤེས་པ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས། ད་ལྟ་ནས་ངོ་ཤེས་ཤིང་དེའི་སྟེང་དུ་བཞག་པར་བྱེད་དགོས་པས། པདྨ་འཁྱིལ་བའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་ལ་རྒྱུ་གཅིག་ལས་མེད་པར་ལ་རྦད་ཀྱིས་ཆོད། རྒྱུ་དེ་ཡང་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པར་ཐག་ཆོད། དེ་རང་གི་ངོས་མ་ཤེས་པས་འཁྲུལ་པ་མ་རིག་པར་ལ་རྦད་ཀྱིས་ཆོད། དེ་མཐོང་པའི་དོན་ལ་མ་ཡེངས་པར་ཐག་ཆོད། ཅེས་སོ། ། གསུམ་པ་ཕྱག་རྒྱའི་གདབས་པ་ནི། ས་མ་ཡ་ནི། འདིར་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་སྐུའི་གནས་ལུགས་ཐབས་འདིའི་མངོན་པར་མཚོན་ནུས་པའི་དམ་རྒྱའོ། །རྒྱ་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། ། ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དེད་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་སེམས་དང་སེམས་གཏད་མེད་མིང་བྲལ་དུ་འགགས་བསྡམས་པ། གཉིས་པ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དེད་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་སེམས་དང་སེམས་གཏད་མེད་མིང་བྲལ་དུ་འགགས་བསྡམས་པ་ལ། སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་དེ་གནས་ལུགས་ལྟ་བའི་ཐོག་ཏུ་འགགས་བསྡམས་པ། སེམས་གཏད་མེད་མིང་བྲལ་དུ་ངོ་སྤྲད་དེ་ཉམས་མྱོང་བསྒོམ་པའི་ཐོག་ཏུ་འགགས་བསྡམས། དེའི་དགོས་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་དེའི་དགོས་པའོ། ། དང་པོ་ནི། དེ་ནས་ཡང་ཕྱི༴ ཡིན་ཏེ་བར་ཀྱིས། ཡང་ནང་གི་དཀར་དམར་རླུང་གསུམ་ཕྲ་བའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པ་མཐུ་བལྟས་ཤིང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པས་སྣང་བར་ཤར་བ། ཕྱི་སྣང་བ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་རྒྱ་ཆེ་བ། ནང་གཡོ་བ་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྲངས་མེད་པ། བར་འདོད་ཡོན་ལྔའི་ཡུལ་སྣང་བཀོད་ལེགས་པ་དག་ལ་སེམས་ཀྱིས། ཁྱབ་བམ་མ་ཁྱབ་པར་འདུག་བལྟར་བཅུག་པས་ཏེ། དེ་ཡང་བལྟ་ཚུལ་ནི། སེམས་ལ་གནས་དོན་ལུས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཡོད་པས་འདི་དག་སྣང་བ་ལས། ཡུལ་རང་མཚན་པ་ཞིག་གཞན་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ཡུ
Chinese
也断绝了空性的界限。 那个不可认定的空性， 也印证为法身。 如是说。 第三，于任何所证悟之义上作决断，即：是故，极其重要！ 因此，能够如实地确定法身根本之上的无生、离戏智慧，至关重要。为何呢？因为佛与有情二者，除了法身大根本之外别无他物，而认识此法身，正是诸佛的足迹。如《无生宝藏论》所说： “未造作即是无生珍宝藏， 三世诸佛之足迹。” 如是说。由于不认识它，有情才会迷惑，因此现在就要认识它，并且安住于其上。如《莲花鬘续》所说： “佛与有情二者，除了一个根本之外别无他物，对此要彻底决断。那个根本即是法身，对此要决断。由于不认识那个自性，才会迷惑而无明，对此要彻底决断。对于见到那个意义，不要散乱，对此要决断。” 如是说。 第三是手印的安立：三昧耶（藏文：ས་མ་ཡ་ནི།，梵文天城体：समय，梵文罗马拟音：samaya，汉语字面意思：誓言）。此处，至极秘密的大圆满法身之实相，是能以这种方法显现的誓言手印。手印如前。 从追逐所境之门，将显现止息、系缚于心与无所缘、离名。 第二，从追逐所境之门，将显现止息、系缚于心与无所缘、离名。将显现认知为心，从而在安住实相见地上止息、系缚。将心认知为无所缘、离名，从而在体验修持上止息、系缚。其中有必要解说，共分三部分。第一部分包括正文及其必要性。第一部分是：从那以后，又从外……之间。此外，内在的白、红、气三种细微习气存在于阿赖耶识上，通过观力，从无始以来串习而显现为外境。外境是广阔的器世界。内在是无量动摇的精华世界。中间是五种妙欲的悦意景象，让心去观察是否周遍。也就是说，观察的方式是：因为心有安住之义，身体有习气，所以这些是从显现中产生的。因为除此之外没有其他自相的境，所以心是周遍的。否则，
English
Also cut off the boundary of emptiness. That emptiness, devoid of identification, Is also confirmed as the Dharmakaya. Thus it is said. Third, to make a decision on the meaning of whatever is realized, that is: Therefore, it is extremely important! Therefore, it is crucial to be able to truly establish the unborn, non-dual wisdom on the basis of the Dharmakaya. Why? Because for both Buddhas and sentient beings, there is nothing other than the great root of the Dharmakaya, and recognizing this Dharmakaya is the footprint of all Buddhas. As the "Unborn Treasury" says: "The uncreated is the unborn treasure, The footprint of the Buddhas of the three times." Thus it is said. Because sentient beings are confused from not recognizing it, therefore it is necessary to recognize it now and abide in it. As the "Lotus Garland Tantra" says: "For both Buddhas and sentient beings, there is nothing other than one root, on this make a thorough decision. That root is the Dharmakaya, on this make a decision. Because of not recognizing that own nature, one is confused and ignorant, on this make a thorough decision. For the meaning of seeing that, do not be distracted, on this make a decision." Thus it is said. Third is the establishment of the mudra: Samaya (藏文：ས་མ་ཡ་ནི།，梵文天城体：समय，梵文罗马拟音：samaya，汉语字面意思：Oath). Here, the supremely secret Great Perfection Dharmakaya reality is the samaya mudra that can manifest in this way. The mudra is as before. From the gate of pursuing objects, appearance is stopped and bound to mind and without object, without name. Second, from the gate of pursuing objects, appearance is stopped and bound to mind and without object, without name. Appearance is recognized as mind, thereby stopping and binding on the ground of abiding reality view. Mind is recognized as without object, without name, thereby stopping and binding on the experience practice. Among them, it is necessary to explain, divided into three parts. The first part includes the text and its necessity. The first part is: From then on, again from the outside...between. Furthermore, the subtle habits of the inner white, red, and wind three exist on the alaya consciousness, through the power of observation, from beginningless time, habituated and appearing as the outer realm. The outer realm is the vast container world. The inner is the countless moving essence world. The middle is the pleasing scenery of the five desires, allowing the mind to observe whether it is pervasive. That is to say, the way of observing is: because the mind has the meaning of abiding, the body has habits, so these are produced from appearance. Because there is no other self-characterized object other than this, the mind is pervasive. Otherwise,