Tibetan
ཤེས་རབ་རང་བྱུང་སྒྲོན་མའི་ངོ་བོ་རིག་པ་རྣམ་དག་ཆེན་པོ་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་འདྲ་ལ༔ དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་གདན༔ བློན་པོ་ནི་སེམས་དང་༔ སྒོ་ལྔ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་འབངས་འདྲ་ན༔ སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་༔ སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་དང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དག་སྣང་མཐོང་དུས་འགགས་པ་ལའང་སྦྱར་ན༔ དེ་ཉིད་ལས༔ རྒྱལ་པོ་གདན་ལ་བཞག་པ་དང་༔ བློན་པོ་བཙོན་དུ་བཟུང་བ་དང་༔ དམངས་རྣམས་ཆམ་ལ་ཤུགས་ཀྱིས་ཕབས་སོ༔ རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལེགས་པར་ཟུང་ཤིག༔ རྒྱལ་པོ་ནི་རང་རིག་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ༔ གདན་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་ནམ་མཁའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་འདིའོ༔ དོན་དུ་དབྱིངས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་འདིའོ༔ ཞེས་སོགས་ནས༔ རྣམ་རྟོག་ཆོམ་པའོ་སོགས་སྦྱར་ཏེ་གསུངས་སོ༔ ཞེས་སོ༔ འདིར་ནི་རིག་པ་སྐྱེ་མེད་འཛིན་མྱང་གང་ཡང་མེད་པ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་གི་བདེ་ཀློང་དུ་འཁྱིལ་པ་ལ་བྱ་ཡི༔ ཆེད་དུ་དགག་ནས་བཟུང་བ་དང་འདི་དང་འདིའོ་རུ་ངོས་བཟུང་དུ་ཡོད་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་པས་རྩོལ་བློ་དམིགས་འཛིན་གང་ཡང་མེད་པར་སེམས་ཀྱི་ཤུན་པ་དང་བྲལ་དུས་ཀྱི་གསལ་སྟོང་རིག་པ་བརྗོད་བསམ་ལས་འདས་པའི་རང་ཐོག་ཏུ་སླེབ་པ་ནི༔ ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་གི་བསྒོམ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་དགོས་སོ༔ སྔ་མ་ལས༔ རིག་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡི༔ མྱང་པ་མེད་པའི་ངང་ལ་ཞོག༔ ཞེས་དང་༔ སྙིང་པོ་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་ནི༔ མི་སྣང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངང་ལ་ཞོག༔ ཡིད་དཔྱོད་སེམས་ཀྱི་དྲན་རིག་རྣམས༔ རང་དྭངས་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་ཞོག༔ ཞེས་སོ༔ གཉིས་པ་དེའི་ཁྱད་པར་འདོན་པ་ནི༔ དེང་སང་རིག་པ་ཅོག་བཞག་ཟེར་ཞིང་སེམས་གསལ་རིག་ཙམ་ལམ་དུ་བྱེད་པས་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་གོལ་ས་ལྡང་༔ ཀུན་གཞི་རྟོག་མེད་ལམ་དུ་བྱེད་པས་གཟུགས་མེད༔ བདེ་གསལ་གྱི་རྟོག་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པས་འདོད་པར་འཁོར་བས་ན༔ གཞན་སེལ་གྱི་ཤེས་རབ་མཆོག་གི་དེ་དག་བཅད་དེ་ཁྱད་འདོན་དགོས་པ་ལ༔ སྣང་ཡང་མ་མཐོང་བ་༡༔ ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་ངོས་བཟུང་མེད་པ་༢༔ དངོས་གཞིར་གྲུབ་པ་མེད་པ་༣༔ མ་ཕྱེ་པ་༤༔ མི་སྣང་པ་༥༔ མ་བྱས་པ་༦༔ མ་བཙལ་བ་༧༔ མ་སྤང་པ་༨༔ མ་བསྒྲུབ་པ་༩༔ མ་བརྟགས་པ་༡༠༔ མ་མཚོན་པ་༡༡༔ མ་ཤེས་པ་༡༢༔ སུས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་པར་རྫོགས་པ་༡༣༔ སྐྱེ་བ་མེད་པ་༡༤༔ མ་རྟོགས་པ་༡༥སྟེ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲ་བའི་ངང་ལ་བཞག་པར་བྱ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་ལ་བཟླ་ཞིང་བཞག་པར་བྱའོ༔ དེ་ཉིད་ལས༔ སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངང་དུ་ཞོག༔ སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ངང་དུ་ཞོག༔ འགགས་མེད
Chinese
智慧自生灯的本体，大清净觉性，如同国王；法界完全清净是宝座；大臣是心；五根连同对境如同百姓；如果将心的错觉，五根的对境和所有觉知，在见到清净显现时止息也用上的话；从那里面说：国王安坐于宝座，大臣被囚禁，百姓被强力压服。金刚持好好地守护！国王是自明清净法身；宝座是自性完全清净，显现为空中的处所；实际上是法界的明点显现为处所。等等之后，加上念头如盗匪等来说。这样说。这里是指觉性无生，没有执持和修习，安住在唯一明点的安乐之中；如果特意遮止而执持，并且确定这是这个，那就没有超出分别念，因此没有任何勤作和执着，当脱离心的外壳时，明空觉性，到达超出言说和思虑的自性状态，这是无有对境和有对境之分的智慧自明的修法，必须明白。从前面说：觉性无生，安住在无修习的状态中！并且说：心髓法身的自性，安住在不显现无自性的状态中！意念思维心的念头，安住在广阔清净的状态中！这样说。第二，指出它的差别是：现在说觉性放下，仅仅将明觉的心作为道用，因此生起色界的过失；将阿赖耶识无念作为道用，因此是无色界；将乐明的念头作为道用，因此在欲界中流转，因此，必须断除其他宗派的殊胜智慧，指出差别，对于显现却未见到1，周遍一切却无从识别2，本体上没有成立3，没有分开4，不显现5，没有造作6，没有寻觅7，没有抛弃8，没有成就9，没有考察10，无法表示11，无法知晓12，不由谁产生而圆满13，没有生起14，没有证悟15，像这样安住在远离一切戏论的状态中，如所说的那样反复思量而安住。从那里面说：安住在无生的状态中！安住在不可言说、不可思议的状态中！无有止息
English
The essence of the Wisdom Self-Arisen Lamp, the great pure awareness, is like a king; the completely pure Dharmadhatu is the throne; the minister is the mind; the five senses together with their objects are like the populace; if the mind's delusions, the objects of the five senses, and all awarenesses are applied to ceasing when pure appearances are seen; from that itself it says: the king is seated on the throne; the minister is imprisoned; and the populace is forcefully subdued. Hold the Vajradhara well! The king is the self-aware pure Dharmakaya; the throne is the self-nature completely pure, appearing as the realm of space; in essence, it is the bindu of Dharmadhatu appearing as a place. And so on, then adding that thoughts are like thieves, etc. Thus it is said. Here, it refers to awareness that is unborn, without any grasping or cultivation, remaining in the bliss-space of the single bindu; if one intentionally rejects and grasps, and identifies this as this, then it has not transcended conceptual thought, therefore, without any effort or grasping, when the husk of the mind is shed, the clear-empty awareness, reaching its own state beyond expression and thought, this is the meditation of self-aware wisdom, without distinction between object and subject, one must understand. From the previous one it says: Awareness is unborn, rest in the state of non-cultivation! And it says: The essence, the nature of the Dharmakaya, rest in the state of non-appearance, without self-nature! Thoughts of mind and intellect, rest in the state of great self-clarity! Thus it says. Secondly, pointing out its distinction is: Nowadays, they say 'awareness is left as it is,' and merely take the clear-aware mind as the path, therefore the fault of the form realm arises; taking the non-conceptual Alaya as the path, therefore it is the formless realm; taking the thought of bliss-clarity as the path, therefore one wanders in the desire realm, therefore, one must cut off those superior wisdoms of other schools and point out the distinction, for although it appears, it is not seen 1; although it pervades all, it is not identified 2; it is not established in reality 3; it is not separated 4; it is not apparent 5; it is not made 6; it is not sought 7; it is not abandoned 8; it is not accomplished 9; it is not examined 10; it is not symbolized 11; it is not known 12; it is complete without being created by anyone 13; it is unborn 14; it is not realized 15; like this, one should repeat and rest in the state free from all elaboration, as it is said. From that itself it says: Rest in the state of unborn! Rest in the state of unspeakable, unthinkable! Without cessation.
Tibetan
་ཆོས་སྐུའི་ངང་དུ་ཞོག༔ ཅེས་པས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་བཞག་པས་ལུས་སྣང་བའི་གྲོང་ཁྱེར་འདོད་ཁམས་ཀྱི་སེམས་དང་༔ སྨྲ་བསམ་མེད་པའི་ངང་དུ་བཞག་པས་ངག་ཕྱེད་སྣང་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི༔ འགགས་པ་མེད་པའི་སེམས་མི་སྣང་བ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བསྒོམས་པའི་ཕྱོགས་སུ་མི་གོལ་བར་ཁྱད་པར་འདོན་པའོ༔ འདི་དག་གི་གནད་ནི༔ གཟུགས་མེད་ལ་རྟོག་མེད་གཏི་མུག་མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྟིང་བ་དེ་རྒྱ་མཚོ་ཅོག་བཞག་ ༼ མིང་མེད་འགགས་མེད། ༽ གིས་སྦྱོང་༔ གཟུགས་ཁམས་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་ ༼ ཡིད་འགྱུ་མེད་ཀྱི་ ༽ སྣང་བ་ཅེར་བཞག་གིས་སྦྱོང་༔ འདོད་ཁམས་སེམས་རགས་པར་རྩེན་པ་སེམས་རིག་ ༼ རིག་པ་སྐྱེ་མེད་ ༽ ཁྱད་ཕྱེ་ནས་རིག་པ་ཅོག་བཞག་གིས་སྦྱོང་ངོ་༔ ༼ ཡང་གོ་ལྡོག་ཏུ་ ༽ ཡང་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གཟུགས་མེད་པས་ ༼ རིག་པ་ཅོག་བཞག་ ༽ སེམས་ལས་འཕགས༔ བརྗོད་མེད་དམ་འགྱུ་མེད་ ༼ སྣང་བ་ཅེར་བཞག །༽ ཀྱི་གཟུགས་ཁམས༔ འགགས་མེད་ཀྱི་ ༼ རྒྱ་མཚོ་ཅོག་བཞག་ ༽ འདོད་ཁམས་ཀྱི་སེམས་རྙོགས་པ་ལས་འཕགས་པའི༔ འདི་དག་གི་གནད་ཀྱང་གཟུགས་མེད་ལ་འཛིན་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཡོད་མིན་མེད་མིན་ནོ་བསམ་ནས་བསྒོམ་པའི་འཛིན་པ་ཡོད་པ་དང་༔ གཟུགས་ཁམས་ཡུལ་ཆགས་པའི་བདེ་བ༔འདོད་ཁམས་རྣམ་རྟོག་དག་གི་ཁྱད་པར་འདོན་ནོ༔ གཉིས་པ་ལྟ་བསྒོམ་ལྷུན་རྫོགས་སུ་བཞག་པའི་ཡོན་ཏན་རང་གནས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ནི༔ རང་གནས་ཀྱི་རིག་པ་ངོ་བོ་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བཞི་ལས་འདས་ཤིང་༔ རང་བཞིན་གྱི་གཞིའི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་ན༔ བལྟས་པས་ནི་མི་མཐོང་སྟེ་མཐོང་བའི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་༔ བསྒོམ་པས་མི་མཐོང་སྟེ་བློ་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་༔ བསྒོམ་བྱའོ་ཆོས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ༔ སྤྱད་བྱའི་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་༔ རྩོལ་བས་སྤྱད་ཀྱང་འཆིང་བའི་ཕྱིར་སྤྱད་པར་མི་བྱ་ལ༔ ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེད་བསྲིང་དུ་མེད་པའི་ཐོབ་རྒྱུའི་འབྲས་བུ་ལོག་ནས་མི་འབྱུང་བས་རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གི་གོ་རིམ་ལྟར་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཀྱི་རྩོལ་བ་གང་གིས་ཀྱང་མ་དཀྲུགས་པར་བཞག་པས་བལྟར་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་མཆོག༔ བསྒོམས་མེད་ཀྱི་བསྒོམ་པ་མཆོག༔ སྤྱོད་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་མཆོག༔ སྒྲུབ་དུ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་མཆོག་རང་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཤིས་སུ་ཕྱིན་ཏེ་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཐམས་ཅད་དང་མཇལ་བ་ནི་རང་ཡིན་པས་གཞན་དུ་ཚོལ་ཕྱིན་པས་མི་རྙེད་ཀྱང་ཚུར་རང་ངོ་ཤེས་པས་མ་བཙལ་བར་རྙེད་པ་དང་འ
Chinese
安住于法身之中！因此，安住于无生之中，身体显现的城市是欲界的心；安住于不可言说、不可思议之中，语言一半显现的是色界；无有阻碍的心，不可见的无色界的心，为了不偏离修习的方向而作区分。这些的要点是：对于无色界，无念愚痴相应的根本，用大海任运（མིང་མེད་འགགས་མེད།，无名无碍）来清净；对于色界执着于境（ཡིད་འགྱུ་མེད་ཀྱི་，心不动的），用显现凝视来清净；对于欲界粗糙的心，区分心识（རིག་པ་སྐྱེ་མེད་，觉性无生），然后用觉性任运来清净。（又反过来）又因为无生的无色（རིག་པ་ཅོག་བཞག་，觉性任运），超越了心；不可说或者不动（སྣང་བ་ཅེར་བཞག །，显现凝视）的色界；无碍的（རྒྱ་མཚོ་ཅོག་བཞག་，大海任运）超越了欲界杂乱的心。这些的要点也是，对于无色界的执着，认为既非一边存在也非一边不存在而修习的执着存在，以及色界执着于境的安乐，区分了欲界的分别念。第二，安住于见修行圆满任运的功德，使自性现前：自性的觉性本体超越了见、修、行、果四者；自性的基础功德圆满任运成就，因此，看也看不见，因为没有能见的对境；修也看不见，因为与智慧的物质相违背；修习之法没有成立的缘故。因为远离了所行之境，即使努力行持也会被束缚，因此不应行持；本来成佛的法性，对于自己的本体没有生养，因此不会出现获得之果，因为这些理由的顺序，对于见修行果的努力，不被任何事物扰乱而安住，因此是无可见的见解为最殊胜！无修习的修习为最殊胜！无行持的行持为最殊胜！无有可成办的果为最殊胜，在自身任运成就的自性中行进，与见修行果全部相遇就是自己，因此去往他处寻求不会找到，但是回来认识自己，不寻找也能找到。
English
Rest in the Dharmakaya! Therefore, resting in the unborn state, the city of bodily appearance is the mind of the desire realm; resting in the unspeakable and inconceivable state, half of the language that appears is the form realm; the unobstructed mind, the invisible formless realm mind, is distinguished in order not to deviate from the direction of practice. The key points of these are: for the formless realm, the root of non-thought and ignorance is purified by the ocean of spontaneous action (ming med 'gag med, nameless and unobstructed); for the form realm, attachment to the object (yid 'gyu med kyi, the mind does not move), is purified by the appearance of staring; for the coarse mind of the desire realm, distinguish between mind and awareness (rig pa skye med, awareness is unborn), and then purify it with the spontaneous action of awareness. (Again, in reverse) Again, because the unborn formless (rig pa cog bzhag, awareness spontaneous action) transcends the mind; the form realm of the unspeakable or immovable (snang ba cer bzhag, appearance staring); the unobstructed (rgya mtsho cog bzhag, ocean spontaneous action) transcends the chaotic mind of the desire realm. The key point of these is also that, for the attachment to the formless realm, the attachment of practicing with the thought that it is neither one-sided existence nor one-sided non-existence exists, and the bliss of the form realm's attachment to the object distinguishes the conceptual thoughts of the desire realm. Second, the merit of abiding in the spontaneous perfection of view and practice is to manifest one's own nature: the essence of one's own nature transcends the four: view, practice, conduct, and result; because the qualities of the basis of one's own nature are completely spontaneously accomplished, therefore, one cannot see by looking, because there is no object to see; one cannot see by meditating, because it contradicts the substance of wisdom; because the Dharma to be practiced is not established. Because it is separated from the object of practice, even if one strives to practice, one will be bound, therefore one should not practice; the Dharma nature of being enlightened from the beginning, there is no growth for one's own essence, therefore the result of obtaining will not appear in reverse, because of the order of these reasons, for the effort of view, practice, conduct, and result, without being disturbed by anything, it is the most supreme view of no seeing! The most supreme practice of no practice! The most supreme conduct of no conduct! The most supreme result of no accomplishment, proceeding in the nature of spontaneous accomplishment in oneself, meeting all of view, practice, conduct, and result is oneself, therefore going to seek elsewhere will not be found, but coming back to recognize oneself, one can find without searching.