Tibetan
ཙུག་ཡིན༔ ཞེས་སོགས་སངས་རྒྱས་མཛུབ་བཙུག་གི་ལེའུ་ལས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ༔ གསུམ་པ་མཐོང་ལམ་དུ་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི༔ བླ་མས་བསྟན་པ་ལྟར་ཆོས་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ༔ གཉིས་པ་བསྒོམ་ལམ་དུ་ལམ་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ༔ དེ་ཉིད་བར་དོ་གང་གི་ཉམས་ལེན་ཡིན་པ་དང་༔ ཉམས་སུ་ལེན་པ་དངོས༔ དེའི་དགོས་པའམ་ཡོན་ཏན་གསུམ་ལས༔ དང་པོ་ནི༔ ལར་ཁྲེགས་ཆོད་དང་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཉམས་ལེན་འདི་ནི་བར་དོ་དང་པོ་གཞི་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཀ་དག་གི་རང་བཞིན་གང་གི་ཡང་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བ་ཞིག་སྐད་ཅིག་གསུམ་ལ་འཆར་བ་དེ་ནི་འཁོར་འདས་བར་དོ་ཟེར་བས་ན་དེ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས༔ འོད་གསལ་དཔེ་དོན་གང་རུང་ནི་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་སྐྱོང་བས་སྟོངས་ཐེབ་སྟེ་དེ་དུས་འོད་གསལ་ཡང་དག་པར་ཤར་བ་ལ་སྔར་ལྟར་ཉོན་ཤེས་ཕྲ་བ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་རང་ངོ་ཤེས་པ་དང་མཉམ་དུ་ཀ་དག་གི་ས་ལ་བྱང་ཆུབ་པ་དང་༔ ལྷུན་གྲུབ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་མདངས་འགགས་པ་མེད་པ་བར་དོ་གཉིས་པ་ཕན་ཆད་ལ་འཆར་བ་དེ་ཐོད་རྒལ་བསྒོམ་སྟོབས་ཀྱི་རང་ངོ་ཤེས་པས་འཇུག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་དེ་གཉིས་ཁོ་ན་འོད་གསལ་སྣང་སྟོང་གི་ངོ་ཏི་ཟངས་མས་ཉམས་ལེན་ཡིན་ཏེ༔ འཇམ་དཔལ་ཡང་ཏི་ནག་པོའི་རྒྱུད་ལས༔ ངེས་དོན་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས༔ ལན་གཅིག་སྐྱེ་འཆིའི་བདུད་བྱུང་ཚེ༔ ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་གཟུགས་བརྙན་ནི༔ ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་༔ ཞེས་སོ༔ གཉིས་པ་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ༔ ལེན་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་༔ ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཐབས་དང་༔ དགོངས་པའི་ངོ་བོ་གསུམ་ལས༔ དང་པོ་ནི༔ ད་ལྟ་དལ་འབྱོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པའི་དུས་འདིར་རང་མགོ་ཆོས་ཀྱིས་འདོན་དགོས་ཀྱི༔ གཞན་སུས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སུ་བཙན་ཐབས་བྱེད་རྒྱུ་དཀོན་ལ༔ དེ་ཡང་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ནི༔ རང་གང་ཉམས་སུ་བླང་རྒྱུ་དེ་ལ་ངེས་པར་ཐབས་མི་སྡུག་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱི༔ དེ་ལས་མང་མི་དགོས་དེ་མི་ཚེ་ཡུད་ཙམ་དུ་གནས་ཤིང་དེ་ལ་སྤྲོས་རྒྱ་བསྐྱེད་ཆེས་པས་འཆི་བདག་གི་སླེབ་ན་ཅི་ཡང་མི་ཕན་པའི་སྟེང་དུ་བློ་ལྷག་རི་ཙམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ༔ བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་དེ་ལས་གལ་ཆེ་བར་རང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་དགོས་ཤིང་༔ འབྱོར་བར་ཡང་འགྱུར་ན་ཧ་ཅང་སྤྲོས་པ་ཆེ་ན་མདས་བརྒྱབ་པའི་དུག་སོ་ལ་ཡོད་དམ་སྒྲོ་ལ་ཡོད་བསམ་གྱིས་བསྡད་ཀྱང་མི་ཕན་པར་དུག་གིས་ཟིན་ནས་འཆི་བར་དཔེ་བཞག་པར་མཛད༔ བསྒོ
Chinese
「指」等，如《佛指》品中所说。第三，在见道中，智慧自证显现，如上师所教，现量见到法身。第二，在修道中，以修道来修持，即：这是哪个中阴的修法？修持的实际内容？其必要或功德？三者中，第一，总的来说，彻却和脱噶的修持，是第一个中阴，如虚空般的基界，远离一切戏论，不落于任何一方的原始清净自性，在三刹那间显现，那被称为轮回涅槃中阴，因此与它相应，光明喻义任何一方，以彻却的守护而空尽，那时光明真实显现，如前一样，连微细的烦恼知觉也没有的自性认识的同时，在原始清净的地上成佛，以及任运成就的佛身和智慧的自光无碍，从第二个中阴开始显现，那是脱噶修持力量的自性认识而进入，以二者具足之门而获得解脱，因此只有那二者是光明空性的面目，以红铜来修持，如《文殊扬迪黑续》中所说：「通达真实义的瑜伽士，一次生死魔出现时，智慧法身影像，圆满受用和化身生。」第二，修持道时，修持的理由，如何修持的方法，以及密意的体性三者中，第一，现在获得暇满人身之时，必须自己用佛法来解脱自己，其他人很难强迫你成佛，而且，闻思的智慧，对于自己要修持的，必须要有不差的方法，不需要太多，因为人生短暂，如果扩展太多，死主降临时，什么也帮不上，而且徒增傲慢。思惟的智慧也比那更重要，必须与自己的相续结合，如果变得富裕，如果戏论太大，就像箭射中的毒药是在箭头上还是在箭尾上思考一样，没有用处，因为会被毒药侵蚀而死。以此为例。
English
「Pointing」 etc., as stated in the chapter of "Buddha Pointing". Third, in the path of seeing, wisdom self-awareness manifests, as taught by the guru, directly seeing the Dharmakaya. Second, in the path of meditation, practicing the path through meditation, namely: Which bardo is this practice for? The actual content of the practice? Its necessity or merit? Among the three, first, in general, the practice of Trekchö and Tögal is the first bardo, the ground-essence like space, free from all elaborations, the nature of primordial purity that does not fall to any side, appearing in three instants, that is called the samsara-nirvana bardo, therefore it is in accordance with it, whichever of the luminous example and meaning, is emptied by the protection of Trekchö, at that time the luminous truly appears, as before, at the same time as knowing the self-nature without even the slightest subtle afflictions, one becomes enlightened on the ground of primordial purity, and the unobstructed self-radiance of the spontaneously accomplished body and wisdom, appearing from the second bardo onwards, that is the self-nature knowing of the power of Tögal meditation and entering, one will obtain liberation through the gate of possessing both, therefore only those two are the face of luminous emptiness, practicing with red copper, as stated in the Tantra of Black Yamantaka: "The yogi who realizes the definitive meaning, when the demon of birth and death appears once, the image of the wisdom Dharmakaya, the enjoyment body and the emanation appear." Second, when practicing the path, the reason for practicing, the method of how to practice, and the nature of the intention, among the three, first, now at this time of obtaining leisure and endowment, one must liberate oneself with the Dharma, it is difficult for others to force you to become a Buddha, moreover, the wisdom of hearing and thinking, for what one is to practice, one must have a method that is not bad, one does not need more than that, because life is short, and if one expands too much on it, when the Lord of Death arrives, it will not help at all, and on top of that, one will have as much arrogance as a mountain. The wisdom of contemplation is also more important than that, one must combine it with one's own mind-stream, and if one becomes wealthy, if the elaboration is too great, like thinking whether the poison shot by an arrow is on the arrowhead or on the tail, it is useless, because one will be consumed by the poison and die. This is given as an example.
Tibetan
མ་པའི་ཤེས་རབ་ནི་དེ་གཉིས་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ༔ དཔེར་ན་ཟས་ཡོད་ཀྱང་མ་ཟོས་ན་ལྟོག་ཕུང་མི་སེལ་བ་དང་༔ ཟོས་ན་སེལ་བ་འདྲ་བས་ན་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ༔ དུས་ངན་གྱི་མཐའ་མ་ལ་བཤད་བསྒྲུབ་གཉིས་ལས༔ བཤད་པ་ལ་གཙོ་བོར་འདོད་པ་འདི༔ བལྟ་སྣང་གྲགས་འདོད་ཀྱི་བདུད་ཀྱིས་ཟིན་པ་དང་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་གེགས་སུ་དེ་ལས་ཆེ་བ་མེད་པར་ངེས་ཏེ༔ བསྒོམ་པའི་ཐབས་སུ་མིན་ན་མདོ་རྒྱུད་མན་ངག་དོན་མེད་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ་སྨྲ་ལ་དགའ་བས་ཤུན་པ་མི་བསྡུ་བར་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སྙིང་པོ་ཚོལ་བ་འདི་གནད་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ༔ ཕལ་ཆེན་ལས༔ ཇི་ལྟར་འོན་པ་རོལ་མོ་མཁན༔ གཞན་དག་དེ་ཡིས་དགའ་བྱེད་ཅིང་༔ རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མི་ཐོས་ལྟར༔ མ་བསྒོམ་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ༔ ཇི་ལྟར་སྐོམ་པས་གདུང་པ་ཡིས༔ ཆུ་ནི་མཐོང་དང་ཐོས་ཙམ་གྱིས༔ སྐོམ་པའི་གདུང་བ་མི་སེལ་ལྟར༔ མ་བསྒོམ་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ༔ ཇི་ལྟར་མཉེན་པ་མཁས་པ་ཞིག༔ གཞན་དག་དེ་ཡིས་སྒྲོལ་བྱེད་ཀྱང་༔ རང་ཉིད་དེར་ནི་འཆི་བ་ལྟར༔ མ་བསྒོམ་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ༔ ཞེས་སོ༔ ཁྱད་པར་དུ་ཡང་རྟོག་གེའི་བློ་ལས་འདས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་ཐོས་བསམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞོན་ནུ་མ་ཡི་བདེ་བ་དམ་པ་ལྟ་བུའི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་བསྒོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་བསྒོམ་དགོས་པ་དང་༔ དེ་ལྟ་ནའང་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་བློ་མགོ་གནོན་པ་སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་དང་༔ དྲུང་ནས་འབྱིན་པ་མུན་པའི་སྨག་ལ་སྒྲོན་མེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་གི་ངང་དུ་འབྱམས་ཀླས་པའི་བསྒོམ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་མཆོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལ་རྟོན་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ཐོས་བསམ་བཟང་འཁྲུལ་གསེར་སྒྲོག་གིས་འཁོར་བར་བཅིང་བའང་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་བློ་དང་རྫས་མི་འགལ་ཞིང་སྣོན་མར་གྱུར་པ་དང་༔ ཡང་དེ་ལྟ་ན་དམིགས་གཏད་སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་པའང་སེམས་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་ཡང་བློ་རྫས་སུ་མི་འགལ་བས་ན་ཕན་པ་ཆུང་ཞིང་༔ རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་མྱུར་བའང་འདི་ནས་འགྲུབ་བོ༔ ཇི་སྐད་དུ༔ ཐོས་དང་བསམ་དང་བསྒོམ་པས་ནི༔ དེ་ཡི་དོན་ཉིད་ཤེས་མི་འགྱུར༔ སྒྲ་ཚད་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན༔ ལུང་དང་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན༔ ཞེས་དང་༔ བསམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས༔ བསམ་དང་བསྒོམ་པས་གཏན་ལ་དབབ་དུ་མེད༔ ཅེས་དང་༔ སྤྲོས་གཅོད་སྡེ་ལྔ་ལས༔ ཡིད་ཀྱི་བཙོན་བཟུང་བསྒོམ་པ་དེ༔ དྲན་པ་བཞི་འགྱུར་བསྒོམ
Chinese
闻思之智慧超胜于二者，譬如，有食物而不吃，则不能解除饥饿，吃了才能解除，因此极为重要。末法时期，讲说和修持二者中，若以讲说为主，则定被贪图名闻利养之魔所控制，并且再没有比这更大的障碍能阻碍获得佛果了。如果不用来作为修行的方便，那么所有的经、续和窍诀都将变得毫无意义。喜欢空谈而不去收集果实，如同不去收集果皮而寻找精华，这一点至关重要。譬如《广大游戏经》中说： “如聋人奏乐师，他人因之而喜悦，自己却不能听闻，不修法者亦如此。如受干渴逼迫者，仅见闻水声，不能解除干渴，不修法者亦如此。如善巧按摩师，他人因之得解脱，自己却因此而死，不修法者亦如此。” 特别是，超越了分别念的如来甚深密意，不是闻思所能及的，如同未曾体验少女的殊胜快乐一般，以未曾体验的方式来体验殊胜的自在，这就是修行，因此必须修行。即使如此，压制应该断除的烦恼之念，是心的修行；从根源上拔除，如同黑暗中的明灯一般，在自生智慧的境界中无边无际的修行，这二者之中，依靠殊胜的智慧境界才是最重要的。其他的闻思，如同用金锁链束缚轮回一般，心和心所的念头与实物并不相违，反而成了累赘。而且，如果那样，有对境的心的修行，虽然心和执着相违背，但与意识的实物并不相违背，因此利益很小。大圆满的快速道也由此成就。如是说： “闻思修三者，不能知其义，非音量之境，非教理之境。” 又说：“不可思议之法性菩提心，不能以思和修来确定。” 又《断除戏论五论》中说：“以意念囚禁的修行，是四种忆念的修行。”
English
The wisdom of hearing and thinking is superior to both, for example, if there is food but you don't eat it, you cannot relieve hunger, but if you eat it, you can relieve it, so it is very important. In the final age of degeneration, between teaching and practice, if teaching is considered the most important, then it is certain to be controlled by the demons of fame and gain, and there is no greater obstacle than this to obtaining the fruit of Buddhahood. If it is not used as a means of practice, then all the sutras, tantras, and pith instructions will become meaningless. To be fond of empty talk without collecting the fruit, like not collecting the peel but seeking the essence, this is very important. For example, in the "Great Play Sutra" it says: "Like a deaf musician, others rejoice because of him, but he cannot hear himself, so it is with those who do not practice the Dharma. Like those who are tormented by thirst, merely seeing and hearing the sound of water cannot relieve their thirst, so it is with those who do not practice the Dharma. Like a skilled masseur, others are liberated by him, but he dies because of it, so it is with those who do not practice the Dharma." In particular, the profound intention of the Tathagatas, which transcends conceptual thought, is not within the scope of hearing and thinking. Like the supreme bliss of a young maiden, experiencing the supreme dominion in a way that has not been experienced is meditation, so it is necessary to meditate. Even so, suppressing the afflictive thoughts that should be abandoned is the meditation of the mind; uprooting them from the source, like a lamp in the darkness, the boundless meditation in the state of self-born wisdom, of these two, relying on the supreme state of wisdom is the most important. Other hearing and thinking, like binding samsara with golden chains, the thoughts of mind and mental factors are not contrary to reality, but become a burden. Moreover, if that is the case, the meditation of the mind with an object, although the mind and attachment are contradictory, is not contrary to the reality of consciousness, so the benefit is small. The quick path of Dzogchen is also accomplished from this. As it is said: "Through hearing, thinking, and meditation, one will not know its meaning, it is not the realm of sound and measure, it is not the realm of scripture and reason." It is also said: "The inconceivable Dharmata Bodhicitta cannot be determined by thought and meditation." Also, in the "Five Treatises on Cutting Proliferation" it says: "The meditation that imprisons the mind is the meditation of the four mindfulnesses."