Chinese
然而，地狱的阎罗卒众恐怖可畏，还有铁烧的地面，火焰的轮子，以及喜爱呼唤自己的夏玛热的魔女众，这些都必须存在。如果存在，又在哪个地方或哪个方向呢？如果认为在地底下，那么这个大地也不会残留灰烬。如果认为被空旷的虚空隔断，即使那样，夏玛热的魔女众是本来就存在还是不存在，以此来考察习气。如果存在，那么对你喜爱的贪恋之处不应显现，因为那不是。如果不存在，那么习气之境显现在身体中也同样合理。中阴的恐怖形象的阎罗，它有心识吗？与你相比，是被不同的相续所摄持还是没有摄持？梦境的显现也像那样。特别是，将我执为不存在而存在，像山一样显现为有心识，并且显现为对它有利益、损害和中间状态，因此显现为有与自己的影像形态相似的众生，并且执着于无身而存在的无情物的影像，显现为土地、石头、山和岩石等，这些都没有合理的差别，也没有真假。如果那样，那么其他和自己的所有苦乐都会混杂在一起，并且处所不同，而且如果所有地方都是心，那么无情和有情就会混杂，自己会变成很多，世尊佛陀会变成所有众生都成佛，我堕入轮回，对三时的皈依处造成困扰，自己死亡导致所有轮回断绝，会显现出认为这样不行的想法。对此进行考察，如果没有众生各自的相续，那么也需要一个能正确证明苦乐是不同的存在的论据，那是不可能的。如果通过被火烧等发出的哀嚎声来了解，哀嚎声的呼喊就像你没有听到而阻断声音等一样，只不过是错觉。如果通过处所不同而知道是不同的，那么先前的知识和后来的知识也不一定是你自己的，因为时间和处所等是不同的。因为身体不同，所以先前和后来的身体等是不同的，相续是不真实的，像河流一样，并且因为不是刹那，所以没有常和实物，而且如果考察“无情和有情没有共同的基础”，那也不是，因为存在
English
However, the terrifying hosts of Yama's messengers in hell, the ground of burning iron, the wheel of flames, and the assemblies of Shalmali demonesses who delight in calling out to themselves, these must exist. If they exist, in what place or direction are they? If it is thought that they are underground, then this great earth would not even remain as ashes. If it is thought that they are separated by empty space, even if that were the case, consider whether the Shalmali demonesses have existed from the beginning or not, as a habit. If they exist, then the object of attachment that you delight in should not appear, because it is not. If they do not exist, then it is equally reasonable that the state of habit appears in the body. Does the Yama with the terrifying form of the bardo have consciousness or not? Compared to you, is it gathered by a different continuum or not? The appearance of a dream is also like that. In particular, by grasping onto the non-existent as existent, it appears as if there is consciousness like a mountain, and because it appears as beneficial, harmful, and intermediate to it, it appears that there are beings with forms similar to one's own reflection, and the reflection of inanimate objects that are attached to being without a body appears as earth, stones, mountains, and rocks, etc., these have no reasonable difference, and there is no truth or falsehood. If that is the case, then all the happiness and suffering of others and oneself will become mixed together, and the locations will be different, and if all places are mind, then inanimate and animate will be mixed, and oneself will become many, and the Bhagavan Buddha would become all beings becoming Buddhas, and I would fall into samsara, causing distress to the objects of refuge of the three times, and one's own death would cause all of samsara to be cut off, and it would appear that such a thought is not right. If we examine this, if there is no self-continuum of sentient beings, then there also needs to be a valid proof that happiness and suffering exist separately, but that is impossible. If we know by the cries of being burned by fire, etc., the cries of calling out are like you not hearing and blocking sounds, etc., it is merely an illusion. If we know that they are different because the locations are different, then it is not certain that the previous knowledge and the later knowledge are your own, because the times and locations, etc., are different. Because the bodies are different, the previous and later bodies, etc., are different, and the continuum is not true, like a river, and because it is not momentary, there is no permanent entity, and if we examine "inanimate and animate do not have a common basis," that is not the case, because there is a place
Tibetan
སྐབས་སྣང་ཚུལ་ཙམ་ལས་ངེས་པར་དེ་བདེན་ན་གནས་དོན་ལུས་ཀྱི་བག་ཆགས་བཞག་པའི་ཀུན་གཞི་དེ་ནི་ལུང་མ་བསྟན་ལ་བེམ་པོའི་བག་ཆགས་བཞག་པ་མི་སྲིད་དེ༔ ཁོ་རང་རྟོག་མེད་ཡིན་པས་སོ༔ ཤེས་པས་བཞག་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ༔ བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པས་སོ༔ དེ་ཡིན་ཕན་ཆད་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་མི་རུང་བ་ཡིན་ཏེ༔ འདུ་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ༔ སྔར་ངས་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་བསྟན་ནས་སེམས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཅན་འཇིག་རྟེན་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་བཀོད་པར་བཤད་པའང་དེའི་ཕྱིར་རོ༔ དེ་ཡང་སྤྱི་འཐུས་ཀྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཞིག་བཀོད་པ་ནི་མེད་དེ༔ རྨི་ཡུལ་བཞིན་ནོ༔ འཁོར་འདས་རང་སྣང་ཡིན་པས་སྣང་ཚུལ་མང་པོ་ཡང་གནས་ཚུལ་ལ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ༔ ལར་མང་པོ་ལ་སེམས་གཅིག་པུ་དང་༔ ལུས་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ལྟར་མི་སྣང་བའང་མིན་ནོ༔ དོན་དུ་གཅིག་གཞིའི་བདག་གམ་སེམས་ཀྱང་མེད་པས༔ སེམས་ཅན་རྒྱུད་གཅིག་དུ་དང་༔ རང་མང་པོར་གྱུར་པའང་ག་ལ་ཡིན༔ གཅིག་ཤི་བས་ཐམས་ཅད་འཆི་བར་འགྱུར་བའང་གཞན་འཆི་རྒྱུ་རང་མཚན་པ་མེད་པས་འབྲེལ་མེད་དང་༔ ཡུལ་རང་མཚན་པ་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པའི་འོག་ཏུ་བརྟན་པའི་སྣོད་ཡོད་པའི་སྟོང་པ་དེ་ཡང་མི་འཐད་པ་དང་༔ རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་བྱེད་པར་སེམས་པ་ཙམ་ལས་ཡུལ་མེད་ན་སུ་ཞིག་འགྲོ༔ སངས་རྒྱས་རང་མཚན་པར་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡང་ཞེན་སྣང་ཡིན་པས་གོང་གི་བསམ་གཞི་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་རྗེན་པར་ངེས་སོ༔ དེ་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ངེས་པ་ནང་ནས་འདྲེན་མ་ཐུབ་པར་དུ་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནང་ལ་སེམས་པ་ན༔ ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ༔ གསུམ་པ་འབྲས་བུ་སྨོན་པ་མེད་པ་ནི༔ དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་དེ་འབྱུང་བ་མིན་པ་ནི་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་སྣང་བའི་དུས་ལ་དཔྱད་ན༔ འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་གཉིས་སམ་གཉིས་མིན་ཞིག་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་དཔྱད་པས་ཡོད་མེད་སྣང་སྟོང་གང་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་ནུས་ཀྱང་ཁྱད་པར་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་ངེས་ཤེས་ཡང་དག་པར་འདྲོངས་བར་འགྱུར་རོ༔ མ་ཟད་སྣང་བ་དཀར་དམར་གྱི་ཁམས་སྣ་ཚོགས་པ་འགགས་པ་མེད་པར་སྣང་༔ སྣང་བ་ཉིད་ན་དེའི་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་དུ་ངེས༔ སྟོང་ཉིད་དང་སྣང་བ་གཉིས་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་དཔྱོད་པ་ལ
Chinese
如果仅仅是现象，而并非一定是真实的，那么在阿赖耶识中留下构成身体的习气是不可能的，因为阿赖耶识本身是无分别的。毫无疑问，习气是由识所留下的，因为识是所有苦乐等的所依和作者。既然如此，除了心之外是不可能的，因为这是意识的习气的原因。之前我通过展示月称等的观点，解释了心性的有情世间和器世间的形成，也是为此原因。然而，共同认定的器世间的形成是不存在的，就像梦境一样。轮回和涅槃都是自显现，因此，即使现象繁多，其真实状态也并非如此成立。一般来说，很多人认为只有一个心，或者执着于一个身体是真实的，但事实并非如此显现。实际上，既没有一个根本的主体或心，那么众生又怎么会是一个相续，或者自身变成多个呢？一个人死亡导致所有人都死亡也是不可能的，因为没有其他死亡的自相原因，所以是无关联的；如果存在自相的境，那么所有众生在成佛之后，具有稳固容器的空性也是不合理的；如果没有随之而来和离去的境，只有心念，那么谁会去呢？认为佛是自相成立的也是执着显现，因此，以上所有的思考都注定是毫无意义的。如此，将包含显有和寂灭轮回的所有法都确立为本初空性，如果无法从中引出定解，那么通过思考的智慧向内思考时：其自性为空性。第三，没有希求果：像这样的所有事物，并非通过因产生果而出现，如果在显现为生起的方式时进行观察：并非产生存在或不存在，或者非二者的果。如此，通过对因、果、自性的三种观察，即使能够了解在存在、不存在、显现、空性中没有成立，也能对特殊种类的空性产生正确的定解。而且，显现的各种白色和红色的界限不断显现，在显现本身中，确定其自性为空性，在对空性和显现二者无离无合地进行观察时。
English
If it is merely a phenomenon and not necessarily true, then it is impossible for the ālaya-vijñāna to leave behind the habits that constitute the body, because the ālaya-vijñāna itself is non-conceptual. There is no doubt that habits are left by consciousness, because consciousness is the basis and agent of all suffering and happiness, etc. Since this is the case, it cannot be other than mind, because this is the reason for the habits of consciousness. Previously, by showing the views of Chandrakirti, etc., I explained the formation of the sentient world and the container world of mind-nature, and this is also for this reason. However, the formation of the commonly accepted container world does not exist, just like a dream. Saṃsāra and nirvāṇa are both self-manifestations, therefore, even if there are many phenomena, their true state is not established in this way. In general, many people think that there is only one mind, or that clinging to one body is real, but the fact is not so apparent. In reality, there is neither a fundamental subject nor a mind, so how can sentient beings be a single continuum, or transform themselves into many? It is also impossible for one person's death to cause everyone to die, because there is no self-characteristic cause of other deaths, so it is unrelated; if there is a self-characteristic object, then the emptiness of all sentient beings after attaining Buddhahood, having a stable container, is also unreasonable; if there is no object that comes and goes, only thought, then who will go? The belief that the Buddha is self-established is also an attachment manifestation, therefore, all the above considerations are destined to be meaningless. Thus, by establishing all dharmas, including phenomena and quiescent saṃsāra, as primordially empty, if one cannot draw a definite understanding from within, then when thinking inwardly with the wisdom of thought: its nature is emptiness. Third, there is no desire for results: all things like this do not arise through causes producing results, if one examines the time when they appear as the mode of arising: they do not produce a result that is either existent or non-existent, or neither. Thus, through the three examinations of cause, result, and nature, even if one can understand that nothing is established in existence, non-existence, appearance, or emptiness, one can still develop a correct definite understanding of the emptiness of particular types. Moreover, the various realms of white and red appearances appear without interruption, and in the appearance itself, it is determined that its nature is emptiness, when examining emptiness and appearance as inseparable.