Tibetan
་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དྲུག་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་ཚུལ་དུ་མཐོང་ངམ་མ་མཐོང་༔ དང་པོ་ལྟར་ན༔ གཟུགས་དབྱིབས་ཁ་དོག་བྱད་བཞིན་ཆེ་ཆུང་སོགས་ཅི་འདྲ་འདུག་ཁ་ནང་དུ་འཁོར་ནས་དཔྱད་དེ་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་ན་ང་ཡོད་པར་གང་གིས་ཤེས༔ རྒྱལ་བ་རྫོགས་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ང་དེའི་ཚེ་ལ་སོགས་གསུངས་པས་སོ་སྙམ་ན༔ དེ་ནི་ཐ་སྙད་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས་དགོས་དབང་གིས་གསུང་པ་ལས༔ སངས་རྒྱས་བདག་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་ལ་སྒྲོ་སུས་གདགས༔ འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ༔ འོ་ན་དྷ་དྷི་ར་ཟོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབུ་སྲིན་མཐོང་བ་དང་༔ སྒྱུ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐོང་བས་ཅི་ཉེས་ནས་དགག༔ ཡང་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ལ་དངོས་པོ་ཞིག་གམ་གཉིས་གཉིས་མིན༔ དངོས་མེད་ཞིག༔ དངོས་པོ་ནི་མེད་དེ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པས་སོ༔ དངོས་མེད་ནི་ཁྱོད་ལ་བསྐལ་དོན་དུ་སོང་ན་ནི་བདག་ཏུ་ཅིའི་ཕྱིར་འཛིན་ཏེ་ཤ་ཟ་བཞིན༔ གཉིས་གཉིས་མིན་ནི་དོན་འགལ་བ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ནམ་ཡང་མི་འདུ་བས་སྲིད་མཐའ་འང་ཁེགས་སོ༔ ཡང་ང་དེ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་གཅིག་ཐ་དད་ལས་མི་སྲིད་ན་ཇི་ལྟར་ཡོད༔ གཅིག་དུ་ན་དུས་མེད་རིལ་པོའི་བདག་ཉིད༔ གཉིས་སུ་ན་ཕྲེང་བ་ལྟར་མང་པོ་ལས་གང་དུ་ངོས་འཛིན༔ དེ་ལྟར་ཞིབ་དུ་རྟོག་དཔྱོད་དྲི་བརྩད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་ཕབས་པ་འདི༔ ཐོག་མར་བླ་མ་ལས་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རི་བོ་འཇོམས་པའི་ཐོ་ཆེན༔ བར་དུ་བསམས་པས་གཏན་ལ་ཞིབ་ཏུ་ཕབ་པས་ནས་བཟོད་པ་རྗེས་མཐུན་ཐོབ་པའི་མན་ངག་གི་ཟབ་གནད༔ ཐ་མ་གོམས་པས་མཐོང་ལམ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པའི་ཉེ་ལམ་འདི་ཡང་གནས་པ་མེད་པའམ་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཟེར་རོ༔ འདི་ལྟ་བུའི་ངར་འཛིན་ཡེ་ནས་མེད་པ་ལས་ཡོད་པ་ལ་གཞོམ་ཞིང་བཤིག་ཏུ་མ་དགོས་པས་ཡེ་གྲོལ་ལམ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུར་གྲུབ་ཟིན་པས་ཐ་མ་འགྲོ་བའམ་སྨོན་པ་མེད་པའོ༔ དེ་ནས་ཕྱི་བདག་གི་བ་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ༔ རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་སྟེ༔ དང་པོ་ནི༔ དངོས་པོ་དང་ཤེས་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད༔ བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་གཉིས་མིན་ལས་མི་འབྱུང་བ་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ལ༔ རྐྱེན་ནི་ཡུལ་དབང་ཤེས་གསུམ་ལ་དཔྱད་པས་འཐུས་པས་ན༔ སྤྱིར་རྐྱེན་རེ་རེ་བ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པ་དང་༔ ཚོགས་པ་ལ་མེད་པའི་སྤྱི་འགྲོས་ཀྱིས་ཐག་ཆོད་སླའོ༔ དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་མ་མེད་པའོ༔ ངོ་བོ་ལ་དཔྱད་ན༔ སྤྱིར་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེ
Chinese
等等的六根的色等等的境的方式显现吗，不显现吗？如果如第一种情况那样，形色、颜色、相貌、大小等等是什么样的？在内心旋转着观察，如果什么也看不到，那凭借什么知道我的存在？如果认为是因为胜者圆满正等觉佛陀说了“我于彼时”等等，那是因为那是随顺名言和方便，因需要而说的，对于具备佛陀无我狮子吼者，谁会安立虚妄？然而，因为一切有情都执著于我，所以会犹豫。那么，为什么禁止看见吃掉的达地拉的所有虫子，以及看见的所有幻术呢？又，如果存在，是一个事物，还是二二不是？还是非事物？事物是不存在的，因为虽然显现却不可见。如果非事物对你来说变成了无意义，那为什么还要像吃肉一样执著于我呢？二二不是，是因为相违的事物永远不会聚集在一个方向，所以存在的边际也被遮止了。又，如果我那个遍及者不可能是一或异，那怎么存在呢？如果是一，那就是无时、圆满的自性；如果是二，那像念珠一样众多，又在何处认识呢？像这样通过详细的思考、观察、提问的方式来确定，这首先仅仅是从上师那里听闻，就是摧毁执著于我的山峰的大锤；中间通过思考而详细确定，就是获得随顺忍的诀窍的甚深要点；最后通过串习而迅速获得见道的近路，这也叫做无有存在或者本体空性。像这样的我执本来就不存在，所以不需要摧毁和破坏已经存在的，因此是本解脱，或者仅仅是知道就足够了，因为已经成就了空性的果，所以最后是无有去处或者愿望。之后，确定外我的空性，有因、果、自性三种。第一，被事物和意识所摄的一切法，不从我、他、二二不是中产生，如前所述。因为通过观察所境、根、识三种就足够了，所以一般来说，对于每一个个别的因没有果，以及对于集合没有果的普遍规律，很容易确定。这是没有理由的。如果观察自性，一般来说，对于区分内外而做的色、声、香、味
English
Do the six faculties, such as sight, perceive forms, etc., as objects or not? If the former is the case, what are the characteristics of form, shape, color, appearance, size, etc.? If you examine them by turning inward and see nothing, how do you know that I exist? If you think it is because the Victorious, Perfect Buddha said, "I at that time," etc., that was said out of necessity, in accordance with conventions and expediency. Who would impose falsehood on a Buddha who possesses the roar of a lion of selflessness? However, because all sentient beings grasp at self, they doubt. Then, why prohibit seeing all the worms in the eaten Dhadhira and all the illusions? Furthermore, if it exists, is it one thing, or two, or neither? Or is it a non-thing? A thing does not exist because, although it appears, it is not perceived. If a non-thing becomes meaningless to you, then why grasp at self like eating meat? Neither two nor two is because contradictory things never gather in one direction, so the limit of existence is also negated. Furthermore, if that pervasive "I" cannot be one or different, how does it exist? If it is one, it is the nature of timeless, complete wholeness. If it is two, then like a rosary, it is many, and where is it recognized? Thus, this determination through detailed reflection, examination, and questioning is, firstly, merely hearing from the lama, a great hammer that destroys the mountain of grasping at self. Secondly, through careful determination by thinking, it is the profound essence of the key to obtaining subsequent tolerance. Finally, through habituation, this near path to quickly attain the path of seeing is also called non-existence or emptiness of essence. Since such self-grasping does not exist from the beginning, there is no need to destroy and demolish what already exists, so it is primordial liberation, or it is enough to simply know, because the fruit of emptiness has already been achieved, so in the end there is no going or wishing. Then, in determining the emptiness of the external self, there are three: cause, effect, and essence. First, all phenomena included in things and consciousness do not arise from self, other, or neither, as previously stated. Since it is sufficient to examine the three: object, faculty, and consciousness, it is easy to determine in general that there is no result for each individual cause, and no result for the collection, according to the general rule. This is without reason. If you examine the essence, in general, the distinctions between outer and inner, such as form, sound, smell, taste,
Tibetan
ག་བྱ་ཐམས་ཅད་མེད་དང་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་སྟེ༔ ཅིས་ཕྱིར་ན་གཟུགས་ནི་མི་བདེན་ཏེ༔ མང་པོ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པས་སྣང་བ་ཡིན་པས་སོ༔ དེ་ཡང་རགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱོགས་དམིགས་ཀྱི་བར་དུ་ཐ་དད་པ་མང་པོ་ཡིན་པ་དང་༔ཕྱོགས་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ༔ དེ་ལྟར་རི་བོ་ཞེས་སྤོམ་ཡོར་དུ་བཟུང་བ་ཙམ་ལ་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ལས་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་དོ༔ འོན་ཀྱང་དུ་མ་ཚོགས་པ་ནི་ཡོད་དོ་སྙམ་ན༔ དུ་མ་ནི་དེ་བས་བསགས་གཞི་གཅིག་མེད་པས་བསགས་ཆོས་མེད་པ་འཇིམ་པ་མེད་པའི་བུམ་པ་བཞིན་ནོ༔ འོན་ཀྱང་ཡོད་སྙམ་ན༔ སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྣང་ཚུལ་ཐ་དད་འོང་བ་ཡིན་ཏེ༔ ཆུ་རང་མཚན་གྱིས་མ་གྲུབ་པས་རིགས་དྲུག་ལ་མཐོང་སྣང་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་དང་༔ མེ་རང་མཚན་གྱིས་མ་གྲུབ་པས་གནས་སུ༔ ཟས་སུ༔ ཚ་བསྲེགས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ལ༔ ས་མ་གྲུབ་པས་ཟས་དང་གནས་དང་ནམ་མཁར་འདུ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་དང་༔ ནམ་མཁའ་ལ་སར༔ ནམ་མཁའ་ལ་གནས་སུ༔ ནམ་མཁར་འདུ་ཤེས་པ་ཡོད་པའོ༔ འོ་དེ་ཡོད་པའི་འབྱུང་བ་བཞི་ལ་མཐོང་ཚུལ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་ན༔ དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ༔ ཡོད་ན་མཐོང་ཚུལ་གཅིག་ལས་གཞན་མི་སྲིད་ཀྱང་༔ མེད་པའི་དབང་གིས་གང་ཡང་འཆར་རུང་བ་དང་༔ ཉི་མ་ལ་གནས་སུ༔ སྒྲོན་མེར་མུན་པར་མཐོང་བ་དག་ཀྱང་ཡོད་པའོ༔ གལ་ཏེ་སྣང་བ་ཡོད་ན་རྨི་ལམ་དང་བར་སྲིད་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་དག་གང་དུ་ཡོད༔ དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གསོན་པོར་བལྟར་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་༔ བར་དོའི་ཉི་ཟླ་སོགས་མི་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡན་གར་བ་ཡོད་དགོས་སོ༔ འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་ཡོད་དེ༔ གཟུགས་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཐོས་སུ་གྲུབ་པའོ་སྙམ་ན༔ ཟླ་གཉིས་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཅིའི་ཕྱིར་མེད༔ དེས་དོན་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ན༔ མིག་ཤེས་བསྐྱེད་པས་སོ༔ གཟུགས་སོགས་ཡོད་དེ་ཆེ་ཆུང་༔ སྒྲ་སྙན་མི་སྙན༔ དྲི་ཞིམ་མི་ཞིམ༔ རོ་ཞིམ་མི་ཞིམ༔ རེག་བྱ་འཇམ་རྩུབ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པས་སོ་སྙམ་ན༔ དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ༔ གཟུགས་མཛེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟོས་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་༔ གཅིག་ལ་མཛེས་པའི་ཉི་ཟླ་འདི་གཅིག་ལ་མི་་མཛེས་པ་མུན་པ་དང་༔ ཙུ་ཏ་རྐང་གཅིག་དང་རྐང་གཉིས་བཞིན་ནོ༔ སྒྲ་ནི་སྙན་མི་སྙན་ལ་སོགས་པའང་དེ་ལྟར་རང་ལ་མི་ཤི་བའི་སྐད་ངན་དེ་མི་སྙན་ཡང་དགྲ་ལ་སྙན་པ་དང་༔ ཤ་སྦྲང་སོགས་ལ་རུལ་པའི་དྲི་ཞིམ་པ་དང་༔ ཁྱི་ལ་ཚྭ་མི་ཞིམ་པ་དང་༔ མི་ལ་ཞིམ་པ༔ ཕག་ལ་བྲུན་ཞིམ་པ་ལ་སོགས་པའོ༔ འོ
Chinese
所有作为都不存在且未成立，为什么呢？因为色是不真实的，因为执着于多为一而显现。而且，所有粗大的事物，在方位和目标之间，都是众多的差别，没有方位就没有。因此，仅仅是把山当作一个整体来执着为实有，如果仔细观察，丝毫也没有成立为一。然而，如果认为众多聚集是存在的，那么，众多就更因为没有聚集的基础，所以没有聚集之法，就像没有泥土的瓶子一样。然而，如果认为存在，那么，所有的显现都是没有真实成立的显现方式的差别而来的，因为水没有自性成立，所以在六道轮回中有不同的显现；火没有自性成立，所以有作为住所、作为食物、作为热和燃烧的认知等等；地没有成立，所以有作为食物、住所和天空的认知；天空作为地，天空作为住所，天空作为天空的认知。如果怀疑说，这是对存在的四大元素的所见之相，那不是的，如果存在，不可能有除了一个所见之相以外的其他，因为没有的缘故，什么都可以显现，太阳作为住所，灯火被看作黑暗也是存在的。如果显现存在，那么梦境和中阴的显现又在哪里呢？地狱等等也没有活生生可以观看的原因，中阴的日月等无法看见的原因也必须有明确的理由。然而，如果认为事物是存在的，因为色等等是显而易见可以见闻而成立的，那么，为什么没有显而易见的两个月亮呢？如果它不能起作用，那是因为产生了眼识。如果认为色等等是存在的，因为有大小，声音有好听不好听，气味有香不香，味道有美味不美味，触感有柔软粗糙等等，那是不真实的，因为美貌等等是依赖而安立的，对于一个认为是美丽的日月，对于另一个来说是不美丽的黑暗，就像独脚和双脚的鸟一样。声音的好听不好听等等也是如此，对自己来说没有死的声音不好听，但对敌人来说是好听的；对于肉蝇等来说，腐烂的气味是香的；狗觉得盐不好吃，人觉得好吃，猪觉得粪便好吃等等。
English
All actions are non-existent and unestablished. Why? Because form is not real; it appears because of clinging to many as one. Moreover, all coarse things have many differences between directions and targets, and if there is no direction, there is nothing. Therefore, merely taking a mountain as a whole and clinging to it as real, if examined carefully, nothing is established as one. However, if one thinks that the gathering of many exists, then the many, even more so, have no basis for accumulation, so there is no dharma of accumulation, like a pot without clay. However, if one thinks it exists, then all appearances are different ways of appearing that are not truly established. Because water is not established by its own nature, there are different appearances in the six realms. Because fire is not established by its own nature, there is the perception of it as a dwelling, as food, as heat and burning, and so on. Because earth is not established, there is the perception of it as food, dwelling, and sky. The sky as earth, the sky as dwelling, the sky as the sky. If you doubt that this is how the four elements are seen, it is not so. If it exists, there cannot be any other way of seeing it, but because it does not exist, anything can appear. The sun as a dwelling, and the lamp seen as darkness also exist. If appearances exist, then where are the appearances of dreams and the intermediate state? There must be a clear reason why hell and so on cannot be seen alive, and why the sun and moon of the intermediate state cannot be seen. However, if one thinks that things exist because form and so on are manifestly seen and heard, then why are there not two moons that are manifestly seen? If it does not function, it is because it generates eye consciousness. If one thinks that form and so on exist because there are large and small, sounds that are pleasant and unpleasant, smells that are fragrant and unfragrant, tastes that are delicious and not delicious, and touches that are soft and rough, that is not true. Because beauty and so on are established in dependence, and the sun and moon that are beautiful to one are the darkness that is not beautiful to another, like a one-legged and two-legged bird. Sounds, pleasant and unpleasant, and so on, are also like that. The bad sound of not dying to oneself is unpleasant, but pleasant to the enemy. The smell of decay is fragrant to flesh flies and so on. Salt is not delicious to dogs, but delicious to humans, and feces are delicious to pigs, and so on.