Tibetan
ས་བྱེར་ཟུག་བརྩི་བར་བྱ༔ བྱེར་བའི་དུས་སུ་ཞི་བ་འགྲུབ༔ ཟུག་པའི་དུས་སུ་རྒྱས་པ་འགྲུབ༔ སྙོམས་པའི་དུས་སུ་དབང་རྣམས་འགྲུབ༔ འཁྲུགས་པའི་དུས་སུ་དྲག་པོའོ༔ དེ་ལྟར་དུས་རྣམས་སྦྱར་ཤེས་ན༔ འབྱུང་བཞི་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འདུས༔ ཞེས་སོ༔ གཉིས་པ་འཁྲུལ་བ་དེའི་འབྲས་བུ་རིགས་དྲུག་གི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ཚུལ་ནི༔ ཡུལ་ལུས་སེམས་སུ་སྨིན་ཟིན་ནས་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྨིན་པ་ནི༔ དམྱལ་བའི་ཚ་གྲང་༔ ཡི་དྭགས་ཀྱི་བཀྲེས་སྐོམ༔ དུད་འགྲོའི་གླེན་སྐུགས༼ ལྐུགས། དཔྱད། ༽༔ ལྷ་མིན་འཐབ་རྩོད༔ ལྷའི་ཕམ་༼ འཕོ། དཔྱད། ༽ལྟུང་༔ མི་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་ལ་སོགས་པ༔ རང་རང་གི་ལས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བཞིན་འཁོར་བར་བར་མེད་དུ་འཁྱམས་པ་ནི༔ དེ་ཉིད་ལས༔ འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་དེ་དག་ལ༔ ང་དང་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ལ༔ ལྷ་ལ་ཕམ་༼ འཕོ། དཔྱད། ༽ལྟུང་སྡུག་བསྔལ་དང་༔ ལྷ་མ་ཡིན་ལ་འཁྲུག་རྩོད་དང་༔ མི་ལ་བྲེལ་ཕོངས་སྡུག་བསྔལ་དང་༔ བྱོལ་སོང་རྣམས་ལ་གླེན་ལྐུགས་དང་༔ ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ་བཀྲེས་སྐོམ་དང་༔ དམྱལ་བ་རྣམས་ལ་བཙོ་བསྲེག་གོ༔ འཁོར་བ་ཉིད་དུ་འཁོར་བའོ༔ ཞེས་སོ༔ གསུམ་པ་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་མཉམ་པའི་བྱིན་རླབས་ནི༔ གྲོལ་འཁྲུལ་དང་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་གཅིག་པས་གཅིག་ཐ་དད་ལས་འདས་པ་ཀ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོར་སངས་རྒྱས་པ་ཡང་༔ ནམ་མཁའ་ཆེ་ལས༔ ཡང་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་ཡི༔ རང་བཞིན་མེད་དེ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན༔ འཁོར་འདས་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གྲངས༔ མཚན་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ༔ ཞེས་སོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་འདས་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་བྱིན་བརླབས་ལས་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་རྩལ་དུ་ཤར་བ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་དེ་ལོངས་སྐུའི་ངོ་བོར་ཡེ་གྲོལ་དུ་ཡོད་པ་ཡང༔ ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཆེ་བ་རང་གནས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས༔ ཆོས་ཉིད་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན༔ སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་མིང་ཡང་མེད༔ ཆོས་ཉིད་ཆེ་བའི་བྱིན་རླབས་ལས༔ ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་ཡིན༔ ཞེས་སོ༔ འཁོར་འདས་གྲོལ་འཁྲུལ་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ༔ གཞི་སྣང་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལས༔ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སངས་རྒྱས་དང་༔ མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཅན་གཉིས༔ ཆེ་ཆུང་ཁྱད་པར་བྱུང་བ་ཡང་༔ གསེར་མགར་འདྲ་སྟེ་གཞི་སྣང་གཅིག༔ ཅེས་སོ༔ འཁོར་བའི་ངོ་བོ་མྱང་འདས་སུ་བཞུགས་པས་ཀྱང་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པར་མཉམ་པ་སྟེ༔ དེ་ཉིད་ལས༔
Chinese
地陷立桩当计算，陷时寂静能成就，立时增长能成就，平时诸力能成就，乱时乃为猛厉行。如是若能知时节，四种生起皆摄伏。如是说。第二、错乱之果六道众生感受痛苦之情形：于处身心成熟已，成熟异熟蕴之近取，成熟种种痛苦即：地狱之寒热，饿鬼之饥渴，旁生之痴哑（哑，校订），非天之争斗，天之退（堕，校订）落，人有生老病死等等，各自以业感受种种果报，无间漂泊于轮回中即：彼中云：六道众生彼等，执我与我所故，天有退（堕，校订）落之痛苦，非天有争斗，人有忙碌贫困之痛苦，畜生有痴哑，饿鬼有饥渴，地狱有煮烧。于轮回中轮回也。如是说。第三、本体无别平等之加持：解脱错乱与轮回涅槃之诸法，以一因故，一者超越他者，于原始清净之智慧中，于法身之本体中成佛也，于大虚空中：又或一与多，自性无有如影像，轮回涅槃法之差别数，非有相也。如是说。如是之轮回涅槃周遍之大智慧之加持中，轮回涅槃一切皆为力用而显现故，本体无有善恶，于报身之本体中本自解脱而有也，于普贤王如来之自住本性续中：于法性无有之前，佛与有情之名亦无有，于法性大之加持中，如何显现即如何是。如是说。轮回涅槃解脱错乱二者显现，然于义无有差别，以基现一之自性中平等之故，彼中云：一切智之佛陀与，无明错乱之有情二者，大小差别生起也，如金匠相似基现一。如是说。轮回之本体安住于涅槃中，亦本体无别而平等也，彼中云：
English
Earth sinking, planting stakes should be calculated; when sinking, peace is achieved; when planting, increase is achieved; when balanced, all powers are achieved; when chaotic, it is fierce. Thus, if one knows how to combine the times, all four elements are brought under control. So it is said. Second, the way the six types of beings experience suffering as a result of that confusion: When the environment, body, and mind have matured, and the aggregates of karmic maturation are nearly taken, various sufferings mature, namely: the heat and cold of hell; the hunger and thirst of pretas; the stupidity and muteness of animals; the fighting of asuras; the defeat (fall) of gods; and birth, old age, sickness, and death of humans, etc. Each experiences various fruits according to their karma, wandering continuously in samsara. From that itself: Those six types of beings, because they grasp at "I" and "mine," gods have the suffering of defeat (fall); asuras have fighting; humans have the suffering of busyness and poverty; animals have stupidity and muteness; pretas have hunger and thirst; and hell beings have boiling and burning. They revolve in samsara itself. So it is said. Third, the blessing of essence being inseparable and equal: All phenomena of liberation and confusion, samsara and nirvana, have one cause, so one transcends the other. In the wisdom of original purity, Buddhahood is attained in the essence of the Dharmakaya. From the Great Space: Or one and many, without inherent existence, like reflections. The distinctions and numbers of samsara and nirvana phenomena are without characteristics. So it is said. From the blessing of such a great wisdom pervading samsara and nirvana, all of samsara and nirvana arise as manifestations of its power. Therefore, there is no good or bad in essence, and it exists as primordially liberated in the essence of the Sambhogakaya. From the Kuntuzangpo's Greatness, the Self-Existing Tantra: Before the absence of dharmata, there were not even the names of Buddha and sentient beings. From the blessing of the greatness of dharmata, it is as it appears. So it is said. Although samsara and nirvana, liberation and confusion, appear as two, in reality there is no difference. Because they are equal in the nature of a single ground appearance, from that itself: The all-knowing Buddha and the two sentient beings confused by ignorance, the difference between large and small also arises, like a goldsmith, the ground appearance is one. So it is said. Because the essence of samsara abides in nirvana, the essence is also inseparable and equal. From that itself:
Tibetan
དེ་བཞིན་བརྟན་གཡོ་ལ་སོགས་ཀུན༔ དོན་གཅིག་གཉིས་མེད་ཐ་མི་དད༔ ཐམས་ཅད་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས༔ སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་རིམ་བཞིན་མེད༔ སྣོད་བཅུད་ཆོས་སྐུར་མྱ་ངན་འདས༔ མྱ་ངན་འདས་ལས་མ་གཏོགས་པ༔ འཁོར་བ་ངན་སོང་མིང་ཡང་མེད༔ ཅེས་སོ༔ དེ་ལྟར་མཉམ་པ་བཞིའི་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཡིན་པའི་གནད་དམ་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་རྒྱུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཅིག་ལས་མེད་ཀྱང་རིག་མ་རིག་གིས་འཁོར་འདས་སུ་འབྱུང་གི༔ གཞན་དུ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ནས་འཁྲུལ་བ་ཡེ་ཡོད་ཡིན་ན་ལམ་བསྒྲུབ་པས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་རུང་བ་མཆིང་བུ་ནོར་བུར་བསྒྱུར་དུ་མི་བཏུབ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ལ༔ སངས་རྒྱས་ཡེ་ནས་མིན་ན་སླད་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འོས་པ༔ འདུས་མ་བྱས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར༔ ཆེ་བ་རང་གནས་ལས༔ རྒྱུ་འབྲས་རིམ་གྱིས་གསུངས་པའང་༔ དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར༔ རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་མེད༔ རང་སེམས་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་ན༔ མཆིང་བུ་ནོར་བུར་མི་འགྱུར་བཞིན༔ ལས་དང་ལས་མིན་ཅི་བཙལ་ཀྱང་༔ སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་མེད༔ རྒྱུ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ཤེས་ན༔ ས་གསེར་བཞིན་དུ་ཡེ་དག་པས༔ སངས་རྒྱས་ཡེ་ནས་ཡིན་པ་ལ༔ བཙལ་བས་བསམ་པས་དབྱིངས་མི་བསྐྱོད༔ སངས་རྒྱས་མ་འཚོལ་སེམས་ལ་ཡོད༔ ཅེས་སོ༔ རྒྱུ་གཅིག་དུ་ཡོད་པས་གྲོལ་རུང་ལ་སྣང་བ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་འཁྲུལ་བ་འབྱུང་བར་འཐད་ཅིང་༔ གྲོལ་འཁྲུལ་འཁོར་འདས་རྒྱུ་མེད་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་༔ རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་ཀྱི་རྟོགས་པ་མངོན་གྱུར་ཡིན་མི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་རག་ལས་པ་སྟེ༔ སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས༔ སངས་རྒྱས་ཡེ་ནས་གནས་པའི་དོན༔ སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་གནས་པ་ནི༔ རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བཤད༔ རིག་དང་མ་རིག་སྣང་བ་ཉིད༔ སངས་རྒྱས་དང་ནི་སེམས་ཅན་ཉིད༔ རིག་པ་སོ་སོ་མ་ཡིན་ཏེ༔ སྣང་བ་སོ་སོ་ཉིད་དུ་བཤད༔ སྣང་བ་སོ་སོ་མ་ཡིན་ན༔ སངས་རྒྱས་ས་ལ་དོན་གོ་མེད༔ ཅེས་དང་༔ དང་པོ་གཅིག་ལས་མེད་པ་ལ༔ དེ་ནས་བརྟགས་པས་གཉིས་སུ་བྱུང་༔ དེ་ཡང་རྒྱུ་ལ་ཁྱད་མེད་པས༔ སྣང་བ་སོ་སོར་བྱང་བའོ༔ ཞེས་སོ༔ ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་འདི་མི་ཤེས་པའི་གང་ཟག་གིས་མགོན་པོ་ཀླུས་རིགས་ཁམས་ཀྱི་སྣང་སྟོང་གིས་ཟུང་དུ་མ་སྦྲེལ་བར་ཕྱོགས་རེ་ལས་རིམ་པར་འགྲེལ་བའི་ཚིག་སྤར་ཟིན་གྱིས༔ གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ༔ དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར༔ གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ༔ དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་མི་འགྱུར༔ ཞེས་བརྗོད་ན༔རི་བོང་ལ་རྭ་མི་རུང་བ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་
Chinese
如是，动摇等一切，义一二无别，无有他异，一切彼亦菩提心，次第非有于佛陀，器情法身而寂灭，除寂灭外，轮回恶趣名亦无。如是。如是四平等之体性无别之要或加持，以因寂灭外无有他，然以觉不觉而生轮涅。否则，若轮回自性成立而本有迷乱，则如无法以道修成佛，如桃核不可转为宝珠。若本非佛，则后不应成佛，无为不应以因缘生故。大者自住处，因果次第说，以三时无变故，无有显示因与果。若自心非佛，如桃核不转为宝珠，无论寻求业与非业，亦不得佛陀菩提。若知因即是果，如地为金本净故，以佛本有故，寻觅思虑不动法界。莫寻佛陀，在于心也。如是。以因一故可解脱，以显现各异故生迷乱是应理，解脱迷乱轮涅不转为无因，及因中住果之证悟不必现前，一切皆依于此。狮子力圆满中，佛陀本住之义，住于一切有情者，胜者即已善说。觉与不觉显现即，佛陀与有情即，觉性非各别，然说显现各别。若显现非各别，于佛陀地无义解。如是。初无一者，由是思择成二，彼亦因无差别故，于显现各别而清净。如是。不知如是之理者，以圣者龙树之理，不以显空双运，而仅以片面次第解释之词句，若于谁空性是应理，则于彼一切是应理，若于谁空性非应理，则于彼一切皆非应理。如是说者，如兔无角，空性非应理。
English
Thus, all things such as movement and stillness, are one in meaning, without duality, and without otherness. All of that is also the Bodhicitta. There is no gradual progression from the Buddha himself. Vessels and essence are extinguished in the Dharmakaya. Apart from Nirvana, there is not even the name of Samsara or the lower realms. Thus it is. The essence of the four equalities is inseparable, and through the key point or blessing, there is nothing other than the cause of Nirvana. However, Samsara and Nirvana arise through awareness and non-awareness. Otherwise, if Samsara were inherently established and delusion were primordially existent, then it would be impossible to attain Buddhahood through the path, just as a peach pit cannot be transformed into a jewel. If one were not a Buddha from the beginning, then one would not be suitable to become a Buddha later. It is not appropriate for the unconditioned to be produced by causes and conditions. From the greatness of one's own place, the cause and effect are also spoken of in sequence. Because the three times are unchanging, there is no teaching of cause and effect. If one's own mind is not a Buddha, just as a peach pit does not turn into a jewel, no matter what one seeks in terms of karma and non-karma, one will not attain Buddhahood or enlightenment. If one knows that the cause itself is the fruit, then just as the earth is gold, it is primordially pure. Because one is a Buddha from the beginning, searching and thinking do not move the expanse. Do not seek the Buddha, it is in the mind. Thus it is. Because there is one cause, liberation is possible, and because there are different appearances, it is reasonable for delusion to arise. Liberation and delusion, Samsara and Nirvana, do not become without cause. And the realization that the fruit resides in the cause does not necessarily have to be manifest. Everything depends on this. From the Lion's Complete Power, the meaning of the Buddha's primordial abiding, abiding in all sentient beings, is well explained by the Victorious One himself. Awareness and non-awareness are appearances, the Buddha and sentient beings themselves. Awareness is not separate, but appearances are said to be separate. If appearances are not separate, there is no meaning to be understood in the Buddha-ground. Thus it is. In the beginning, there was nothing but one. Then, through investigation, it became two. That too, because there is no difference in the cause, it is purified into separate appearances. Thus it is. Those who do not know this principle, with the words of the protector Nagarjuna, do not combine appearance and emptiness in pairs, but only explain them sequentially from one side. If emptiness is reasonable for someone, then everything is reasonable for them. If emptiness is not reasonable for someone, then nothing is reasonable for them. Saying so is like a rabbit having no horns, emptiness is not reasonable.