Tibetan
སྨོས་ཟིན་པ་དང༔ ཁྱད་པར་དུ་རོ་སྙོམས་བདུད་གཅོད་ཟབ་མོའི་ཐོག་རྫིས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་༔ འདོད་ཡོན་རྒྱན་དུ་རོལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ༔ རང་ཤར་ལས༔ སྤྱོད་པ་བརྟུལ་ཞུགས་དབང་བསྒྱུར་ཉིད༔ ཅེས་སོ༔ བཞི་པ་ནི་རང་གདེངས་ཐོབ་ནས་གཞན་དོན་ཐབས་མཁས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ༔ ཀུན་གསལ་ལས༔ ཐུགས་རྗེ་གདུང་བའི་སྤྱོད་པ་ནི༔ བུ་གཅིག་པ་ཡི་མ་བཞིན་དུ༔ རྣལ་འབྱོར་བ་ཡི་འགྲོ་དོན་སྤྱོད༔ ཅེས་སོ༔ གཉིས་པ་སྤྱད་དུ་མེད་པ་མཉམ་བཞག་གི་སྤྱོད་པ་ནི༔ གོང་དུ་རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་རིམ་པར་ཅུང་ཟད་བཤད་ཟིན་པའི་བྱེ་བྲག་པ་དང་༔ ཁྱད་པར་མཉམ་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་བཅུའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་གདེང་དང་ལྡན་པའི་ཆེད་རྩོལ་བྱ་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་མི་གནས་པར་མཚན་མ་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྤྱོད་པས་མཚོན་དམ་ཚིག་བཞིའི་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ༔ རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས༔ མེད་པ་ལ་ཡང་མེད་པ་སྤྱོད༔ གཅིག་པུ་ཉིད་ལ་གཅིག་པུ་སྤྱོད༔ ཕྱལ་བ་ཉིད་ལ་ཕྱལ་བ་ཡིས༔ ལྷུན་གྲུབ་ཉིད་ལ་ལྷུན་གྲུབ་སྟེ༔ ཞེས་སོ༔ གསུམ་པ་དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་མཉམ་སྦྱོར་གྱི་སྤྱོད་ཚུལ་ནི༔ སྤྱད་དུ་ཡོད་པའི་དུས་ཀུན་ཏུའང་ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྩིས་ཟིན་པ་དགོས་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་མ་སྤངས་པར་སྤྱོད་པའི་ཐ་སྙད་དང་༔ མཉམ་བཞག་གི་དུས་སུའང་སྟོང་ཉིད་ཕྱོགས་ལྟར་མ་སོང་བར་འོད་གསལ་སྣང་བ་ལྔ་ལྡན་གྱི་དོན་ལ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ལྟངས་མ་ཤོར་བ་ཞིག་གི་བྱིང་སོགས་ཀྱིས་ལྟེང་བ་མེད་པར་བོག་དབྱུང་ཞིང་སྤྱད་དགོས་པ་དང་༔ གཉིས་ཀའི་དུས་སུའང་ལྟ་སྤྱོད་སྣང་སྟོང་ཤེས་ཐབས་ཡ་མ་བྲལ་བར་སྤྱོད་པ་དང་༔ མདོར་ན་ལྟ་བའི་རྩི་དང་མ་བྲལ་བར་ཞེན་འཛིན་རང་ག་བ་ཞིག་པས་གང་སྤྱད་ཀྱང་མ་སྤངས་རྒྱན་གྱི་ཕྲིན་ལས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པར་རྣམ་པར་དག་པའོ༔ དེ་ལྟར་ཡང་རབ་འབྱམས་ལས༔ ལྟ་བ་ཡེ་ཀློང་ཆེན་པོའི་དོན་རྟོགས་ནས༔ ཇི་བཞིན་བསྒོམ་པའི་ངང་ལ་གནས་གྱུར་བས༔ ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཀུན་བཟང་ཀློང་༔ ཡངས་པ་ཆེན་པོ་བྱ་བཙལ་ཀུན་བྲལ་ཀྱང་༔ ལྟ་བའི་རྩིས་ཟིན་སྤྱད་ན་ཀུན་ཀྱང་བཟང་༔ དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ངང་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་༔ ཐབས་མཁས་ཐུགས་རྗེའི་མཛད་སྤྱོད་བསམ་མི་ཁྱབ༔ སྤྱོད་པ་ཇི་སྙེད་བསམ་ཡས་དེ་སྙེད་ཀུན༔ ཐབས་ཀྱིས་ཀུན་སྤྱོད་གདེང་གིས་ཟིན་པར་སྤྱད༔ ཆེད་དུ་བྱར་མེད་དོན་ལ་བཀག་མེད་ཀྱང་༔ བྱ་བ་མེད་པས་གྲོལ་བར་སྒྲོལ་བར་བྱ༔ ཀུན་འཁོལ་ཀུན་སྤྱོད་བདག་ཉིད་ཆེན་པོར་སྤྱད༔ འདི་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་སྔགས་རྣམས་མེད༔ བྱ་བ་མེད་པས་ལས་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་བྲལ༔ ལྷུན་གྲུབ་བླང་དོར་མེད་དེ་རང་བྱུང་ཀློང་༔ སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོ་རྣམ་པར་དག་བྱེད་ཅིང་༔ དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཤུགས་ཕྱུང་སྤྱད༔ ཡ་ངའི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་ཀུན་ཀྱང་སྤངས༔ ཆེད་དུ་བྱར་མེད་དོན་ལ་མ་བཀག་ཀྱང་༔ འགལ་པའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་ཀྱང་རྣམ་པར་སྤངས་༔ སྨྱོན་པ་ལྟ་བུའི་བརྟུལ་ཞུགས་རབ་སྤང་ཞིང་༔ ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྩོལ་དང་བྲལ༔ སྦྱངས་བགྲོད་སྤྱོད་པས་འཆིང་འགྱུར་ཅི་བྱར་ཡོད༔ འོན་ཀྱང་དགེ་བའི་ཆོས་སྤྱོད་ཀུན་ལ་ཡང་༔ མ་ཆགས་མི་གཡོའི་སྟོབས་ཀྱིས་གྲོལ་བར་འགྱུར༔ སྤྱོད་པ་སྤྱད་དུ་ཡོད་པའི་དངོས་གཞི་ལ༔ མེད་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་མ་སྤངས་པ་ཡིས་སྤྱོད༔ སྤྱོད་དུ་མེད་པ་ཆེན་པོའི་དངོས་གཞི་ལ༔ ཡོད་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་མ་སྤངས་པ་ཡིས་སྤྱོད༔ སྤྱོད་དུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀའི་དངོས་གཞི་ལ༔ གཉིས་མེད་ཕྱོགས་འཛིན་མ་སྤངས་པ་ཡིས་སྤྱོད༔ གཉིས་མེད་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པས་དངོས་གཞི་ལ༔ གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་འཛིན་མ་སྤངས་པ་ཡིས་སྤྱོད༔ མདོར་ན་གང་སྣང་གང་ཤར་དངོས་གཞི་ལ༔ ཕྱོགས་འཛིན་མ་སྤངས་ཤུགས་འབྱུང་སྤྱོད་པ་ཐོབ༔ ཀློང་ཡངས་འུབ་ཆུབ་བརྡལ་ཁྱབ་ཆེན་པོའི་ངང་༔ སྤྱིར་ཁོང་དུ་ཆུབ་པའི་དོན་ཆབ་ཆེན་པོ་ས་བཅུ་འདུས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ས་བཅུ་གཅིག་པ་སྟེ་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་པོ་ཐམས་ཅད་འདིར་རྫོགས་སོ། །པའི་ཀློང་༔ གཅིག་ཏུ་འདུས་པས་མཐོ་དམན་ཡོངས་ཀྱིས་མེད༔ མཐོ་དམན་མེད་པས་ཡངས་དོག་མེད་པ་ཡིན༔ མཐའ་དབུས་བྲལ་བས་ཕྱི་ནང་མེད་པར་སྤྱོད༔ སྐྱེ་འགགས་མེད་པས་དུག་གསུམ་སྤྱོད་པའི་ཀློང་༔ དུས་གསུམ་མེད་པས་སྐྱེ་ཤི་མེད་པར་འབྱམས༔ ཇི་སྙེད་ཤར་ཀྱང་གཡོ་བ་རྡུལ་ཙམ་མེད༔ རྒྱལ་བ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དགོངས་པའོ༔ ཞེས་སོ༔ གཉིས་པ་རྣམ་པ་གང་གསལ་བའི་སོ་སོའི་ཉམས་ལེན་དང་བཅས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ༔ གང་འཆར་བའི་སྒྲོན་མའི་ངོ་བོ་བཤད་པ་དང་སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ༔ ཉམས་སུ་ལེན་པའི་གནད་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས༔ དང་པོ་ལ་དབྱིངས་རིག་སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་བསྟན༔ བྱེ་བྲག་ཏུ་ལམ་གྱི་དབྱིངས་རིག་གི་རྣམ་བཞག་བཤད་པའོ༔ དང་པོ་ལ༔ གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས༔ དང་པོ་ནི༔ གཞིའི་དབྱིངས་རིག་ལ༔ ཡེ་ནས་མངོན་སངས་རྒྱས་པའི་བྱ༵་བ༵་རྫོག༵ས་པའི༵་གཞི༵་འབྲས་བདག་གཅིག་གི་ཆོས་སྐུ་ཀ་དག་ཆེན་པོ་ལ་སྐུ་འོད་ཡེ་ཤེས་སུམ་བརྩེགས་ནང་གསལ་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་༔ རྟོག༵ས་བྱ༵་ཐབ༵ས་ཀྱི༵་གཞི༵འི་དུས་སུ་རྣམ་
Chinese
如前所说，特别是通过品味平等、断除魔障的甚深妥噶行持，以及享受欲妙庄严等；如《自生》所说：“行持禁行即是胜。”第四是获得自信后，以方便善巧利益他众的行持；如《普明》所说：“大悲哀痛之行持，如独子之母一般，瑜伽士行利益众生。”第二是不可行之等持行持：这是上面在四瑜伽次第中略述的差别，特别是对于证悟等持中无有之自性十法实相具有自信，不滞留在勤作事业之轮中，而是以无相虚空般的行持来象征，以四种誓言手印印持的行持；如《宝积》所说：“于无有中亦行无有，于唯一中亦行唯一，于平等中以平等行，于任运成就中任运行。”第三是将二者结合起来的双运行持方式：在一切可行之时，也必须以见解空性的算计来把握，因此不舍弃无有的执着而使用名言；在等持之时，也不要让空性变成一种偏见，而要对光明五智的意义保持坚定的理解，不因昏沉等而动摇，要提起精神并加以运用；在两种情况下，见行、显空、智方便都不可分离地进行；总之，不离见解的根本，通过消除自发的执着，无论做什么，都将一切行持转化为不舍弃庄严事业的普贤行。如《无边》所说：“见解证悟原始大空之义后，如实安住于禅定之境，身语意之行持皆为普贤界，广大无边，远离一切造作，然以见解把握，则一切皆善。虽未动摇于法界与智慧之境，然方便大悲之事业不可思议。无论有多少行持，皆不可思议，以方便行持一切，以自信把握。虽无须特意造作，于意义上亦无阻碍，然以无为而度脱。普遍运用，普遍行持，行持大自在之身。于此依靠。”
English
As mentioned before, especially through the practice of Tögal, which savors equality and cuts through demonic obstacles, and enjoying desirable ornaments, etc.; as stated in the 'Self-Arisen': "Practicing asceticism is itself supreme." The fourth is the practice of benefiting others with skillful means after gaining self-confidence; as stated in the 'All-Illuminating': "The practice of compassionate sorrow is like a mother to her only child; the yogi acts for the benefit of beings." The second is the practice of non-practice, the practice of equipoise: This is a distinction that has been briefly explained above in the order of the four yogas, and especially, it is the practice of sealing with the four samaya mudras, symbolized by acting like the unconditioned sky, without dwelling in the wheel of diligent activity, with the confidence of realizing the nature of the ten dharmas that are non-existent in equipoise; as stated in the 'Heap of Jewels': "In non-existence, also practice non-existence; in oneness, also practice oneness; in equality, practice with equality; in spontaneous accomplishment, spontaneously accomplish." The third is the way to combine these two, the practice of co-emergence: At all times when practice is possible, it is necessary to grasp with the calculation of the view of emptiness, therefore, without abandoning the attachment to non-existence, use terminology; and in the time of equipoise, do not let emptiness become a bias, but maintain a firm understanding of the meaning of the fivefold luminosity, without being swayed by dullness, etc., and arouse and apply it; in both cases, view and practice, appearance and emptiness, wisdom and means should be practiced inseparably; in short, without separating from the root of the view, by eliminating spontaneous clinging, whatever is practiced, all actions are transformed into the pure practice of Samantabhadra, which does not abandon the adornment of activity. As the 'Boundless' also says: "Having realized the meaning of the primordial great expanse of view, and having remained in the state of meditation as it is, the actions of body, speech, and mind are all the expanse of Samantabhadra, vast and boundless, free from all fabrication, yet if grasped by the view, everything is good. Although not moving from the state of the dharmadhatu and wisdom, the activities of skillful means and compassion are inconceivable. However many practices there are, they are all inconceivable, practice everything with skillful means, grasp with confidence. Although there is no need to deliberately create, and there is no obstruction in meaning, liberate through non-action. Universally apply, universally practice, practice as the great self-mastery. Rely on this."
Chinese
没有像托嘎（藏文：ྟུལ་ཞུགས་）之类的咒语。因为没有作为，所以一切行为都已脱离。自成，没有取舍，是自生之界。行为如海，完全清净，时时刻刻自然流露。所有令人厌恶的行为都应避免。不要特意去做，也不要阻止意义，所有矛盾的行为都应避免。彻底避免像疯子一样的行为，身语意的行为都应远离努力。通过学习和实践来束缚，还有什么可做的呢？然而，对于所有善良的法行，通过不执着、不动的力量，将会获得解脱。在可以实践的行为基础上，通过不放弃无的执着来进行实践。在不可实践的伟大基础上，通过不放弃有的执着来进行实践。在可以和不可以实践的两者的基础上，通过不放弃无二的执着来进行实践。通过实践无二的行为，在基础上，通过不放弃两者的执着来进行实践。简而言之，无论显现什么，无论出现什么，在基础上，通过不放弃执着，获得自然流露的行为。在广阔、圆满、扩展、遍布的伟大状态中，总的来说，通达于心的伟大意义，十地聚集，大圆满，十一地，即十波罗蜜多全部在此圆满。在唯一的界中，因为聚集，所以没有高低。因为没有高低，所以没有宽窄。因为脱离边和中，所以没有内外。因为没有生灭，所以是三毒行为的界。因为没有三时，所以没有生死。无论显现多少，连一丝颤动都没有。这是普贤王如来的意境。如是说。第二部分是关于如何详细解释显现的各种形式的个人修行，分为三个部分：解释显现之灯的本质，详细解释各自的自性，以及解释修行的要点。第一部分展示了法界和觉性的总体框架，并详细解释了道路的法界和觉性的框架。在第一部分中，有基础、道路和结果这三个方面。第一部分是关于基础的法界和觉性：从一开始就显现成佛的行༵为༵圆༵满༵之༵基༵础（藏文：བྱ༵་བ༵་རྫོག༵ས་པའི༵་གཞི༵，梵文天城体：kārya pūrṇa ādhāra，梵文罗马拟音：kārya pūrṇa ādhāra，行为圆满之基础），一体的法身，原始清净的伟大状态，具有三层光明智慧，自然显现于内。以及在了༵悟༵之༵方༵便༵之༵基༵础（藏文：རྟོག༵ས་བྱ༵་ཐབ༵ས་ཀྱི༵་གཞི༵，梵文天城体：adhigama upāya ādhāra，梵文罗马拟音：adhigama upāya ādhāra，了悟之方便之基础）的时期，各种
English
There are no mantras like ascetic practices. Because there is no action, all actions are detached. Spontaneously accomplished, without acceptance or rejection, it is the self-born space. Actions are like the ocean, completely purified, and naturally emanate at all times. All disgusting behaviors should be avoided. Do not intentionally do anything, nor obstruct the meaning, and all contradictory behaviors should be avoided. Thoroughly avoid ascetic practices like those of a madman, and actions of body, speech, and mind should be free from effort. What is the point of being bound by learning and practice? However, for all virtuous Dharma practices, liberation will be attained through the power of non-attachment and non-movement. On the basis of actions that can be practiced, practice by not abandoning the clinging to non-existence. On the basis of the great that cannot be practiced, practice by not abandoning the clinging to existence. On the basis of both what can and cannot be practiced, practice by not abandoning the clinging to non-duality. By practicing non-dual actions, on the basis, practice by not abandoning the clinging to both. In short, whatever appears, whatever arises, on the basis, by not abandoning clinging, obtain the naturally emanating action. In the state of vastness, completeness, expansion, and great pervasiveness, in general, understanding the great meaning in the heart, the ten bhumis gathered, the great perfection, the eleventh bhumi, that is, all ten paramitas are completed here. In the one space, because of gathering, there is no high or low. Because there is no high or low, there is no wide or narrow. Because it is free from edge and center, there is no inside or outside. Because there is no birth or death, it is the space for the actions of the three poisons. Because there are no three times, there is no birth or death. No matter how much appears, there is not even a trace of movement. This is the intention of Samantabhadra. Thus it is said. The second part is about explaining in detail the individual practices of whatever forms appear, divided into three parts: explaining the essence of the lamp of whatever appears, explaining in detail their respective natures, and explaining the key points of practice. The first part shows the general framework of the dharmadhatu and awareness, and explains in detail the framework of the dharmadhatu and awareness of the path. In the first part, there are three aspects: the ground, the path, and the result. The first part is about the dharmadhatu and awareness of the ground: from the beginning, the basis of spontaneously enlightened ac༵tion༵ per༵fec༵tion (Tibetan: བྱ༵་བ༵་རྫོག༵ས་པའི༵་གཞི༵，Sanskrit Devanagari: kārya pūrṇa ādhāra，Sanskrit Romanization: kārya pūrṇa ādhāra，basis of action perfection), the one dharmakaya, the great state of primordial purity, with three layers of light wisdom, spontaneously manifests within. And at the time of the ba༵sis༵ of un༵der༵stan༵ding༵ the༵ me༵ans (Tibetan: རྟོག༵ས་བྱ༵་ཐབ༵ས་ཀྱི༵་གཞི༵，Sanskrit Devanagari: adhigama upāya ādhāra，Sanskrit Romanization: adhigama upāya ādhāra，basis of understanding the means), various