Tibetan
དུས་སུ་རྒྱས་པ་འགྲུབ༔ སྙོམས་པའི་དུས་སུ་དབང་རྣམས་འགྲུབ༔ འཁྲུགས་པའི་དུས་སུ་དྲག་པོའོ༔ དེ་ལྟར་དུས་རྣམས་སྦྱར་ཤེས་ན༔ འབྱུང་བཞི་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འདུས༔ ཞེས་སོ༔ གཉིས་པ་འཁྲུལ་བ་དེའི་འབྲས་བུ་རིགས་དྲུག་གི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ཚུལ་ནི༔ ཡུལ་ལུས་སེམས་སུ་སྨིན་ཟིན་ནས་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྨིན་པ་ནི༔ དམྱལ་བའི་ཚ་གྲང་༔ ཡི་དྭགས་ཀྱི་བཀྲེས་སྐོམ༔ དུད་འགྲོའི་གླེན་སྐུགས༼ ལྐུགས། དཔྱད། ༽༔ ལྷ་མིན་འཐབ་རྩོད༔ ལྷའི་ཕམ་༼ འཕོ། དཔྱད། ༽ལྟུང་༔ མི་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་ལ་སོགས་པ༔ རང་རང་གི་ལས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བཞིན་འཁོར་བར་བར་མེད་དུ་འཁྱམས་པ་ནི༔ དེ་ཉིད་ལས༔ འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་དེ་དག་ལ༔ ང་དང་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ལ༔ ལྷ་ལ་ཕམ་༼ འཕོ། དཔྱད། ༽ལྟུང་སྡུག་བསྔལ་དང་༔ ལྷ་མ་ཡིན་ལ་འཁྲུག་རྩོད་དང་༔ མི་ལ་བྲེལ་ཕོངས་སྡུག་བསྔལ་དང་༔ བྱོལ་སོང་རྣམས་ལ་གླེན་ལྐུགས་དང་༔ ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ་བཀྲེས་སྐོམ་དང་༔ དམྱལ་བ་རྣམས་ལ་བཙོ་བསྲེག་གོ༔ འཁོར་བ་ཉིད་དུ་འཁོར་བའོ༔ ཞེས་སོ༔ གསུམ་པ་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་མཉམ་པའི་བྱིན་རླབས་ནི༔ གྲོལ་འཁྲུལ་དང་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་གཅིག་པས་གཅིག་ཐ་དད་ལས་འདས་པ་ཀ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོར་སངས་རྒྱས་པ་ཡང་༔ ནམ་མཁའ་ཆེ་ལས༔ ཡང་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་ཡི༔ རང་བཞིན་མེད་དེ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན༔ འཁོར་འདས་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གྲངས༔ མཚན་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ༔ ཞེས་སོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་འདས་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་བྱིན་བརླབས་ལས་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་རྩལ་དུ་ཤར་བ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་དེ་ལོངས་སྐུའི་ངོ་བོར་ཡེ་གྲོལ་དུ་ཡོད་པ་ཡང༔ ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཆེ་བ་རང་གནས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས༔ ཆོས་ཉིད་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན༔ སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་མིང་ཡང་མེད༔ ཆོས་ཉིད་ཆེ་བའི་བྱིན་རླབས་ལས༔ ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་ཡིན༔ ཞེས་སོ༔ འཁོར་འདས་གྲོལ་འཁྲུལ་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ༔ གཞི་སྣང་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལས༔ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སངས་རྒྱས་དང་༔ མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཅན་གཉིས༔ ཆེ་ཆུང་ཁྱད་པར་བྱུང་བ་ཡང་༔ གསེར་མགར་འདྲ་སྟེ་གཞི་སྣང་གཅིག༔ ཅེས་སོ༔ འཁོར་བའི་ངོ་བོ་མྱང་འདས་སུ་བཞུགས་པས་ཀྱང་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པར་མཉམ་པ་སྟེ༔ དེ་ཉིད་ལས༔ དེ་བཞིན་བརྟན་གཡོ་ལ་སོགས་ཀུན༔ དོན་གཅིག་གཉིས་མེད་ཐ་མི་དད༔ ཐམ
Chinese
时节增长成就， 平等时节诸力成就， 扰乱时节为猛烈。 如是若知调和时， 四大皆集于掌握。 如是说。 二、错乱之果，六道众生感受痛苦之方式： 境、身、心成熟后，成熟为领受异熟蕴之种种痛苦，即： 地狱之寒热， 饿鬼之饥渴， 畜生之愚痴（藏文：ལྐུགས།，检查。）， 非天之争斗， 天之堕落（藏文：འཕོ།，检查。）， 人之生老病死等， 各自以业感受种种果报，无间断地流转于轮回中，即： 彼（经）中说： “于彼六道众生， 执着我与我所， 天有堕落之痛苦， 非天有争斗， 人有辛劳贫困之痛苦， 畜生有愚痴， 饿鬼有饥渴， 地狱有煎熬。 于轮回中轮回。” 如是说。 三、本体无别平等之加持： 解脱与错乱、轮回与涅槃之诸法，以一因故，超越一异，于原始清净之智慧中，于法身之本体中成佛，亦如： 虚空大（经）中说： “或一或多之， 自性无有如影像， 轮回涅槃法之差别数， 无有相状。” 如是说。 如是遍布轮回涅槃之大智慧之加持，轮回涅槃一切皆为展现，故本体无有善恶，于报身之本体中本自解脱，亦如： 普贤王如来之自性安住续中说： “于法性未有之时， 佛与有情之名亦无有， 以法性大之加持力， 如所显现即如是。” 如是说。 轮回涅槃、解脱错乱显现为二，然义无差别，以基现一之自性平等故，彼（经）中说： “一切智之佛陀， 与无明错乱之有情二者， 大小差别之生起， 如金匠般基现一。” 如是说。 轮回之本体安住于涅槃中，故本体无别平等，彼（经）中说： “如是动静等一切， 义一二无有不异，
English
Accomplishment increases in due time, powers are accomplished in equal time, fierce in turbulent times. Thus, if you know how to combine the times, all four elements will be under your control. So it is said. Secondly, the way the six types of beings experience suffering as a result of that delusion is: When the environment, body, and mind have matured, they mature into various sufferings of taking the aggregates of ripening, namely: The heat and cold of hell, the hunger and thirst of pretas, the stupidity of animals (Tibetan: ལྐུགས།, check.), the fighting of asuras, the fall of gods (Tibetan: འཕོ།, check.), the birth, old age, sickness, and death of humans, etc. Each person experiences various fruits according to their karma, and wanders continuously in samsara, namely: It says in that (sutra): "For those six types of beings, grasping at self and what belongs to self, gods have the suffering of falling, asuras have fighting, humans have the suffering of toil and poverty, animals have stupidity, pretas have hunger and thirst, and hells have boiling and burning. Revolving in samsara itself." So it is said. Thirdly, the blessing of the essence being inseparable and equal is: All dharmas of liberation and delusion, samsara and nirvana, are of one cause, so they transcend being one or different. In the wisdom of original purity, Buddhahood is attained in the essence of the Dharmakaya, just as: It says in the Great Space (sutra): "Or of one or many, there is no nature like an image, the number of distinctions of samsara and nirvana dharmas, there are no signs." So it is said. Since all samsara and nirvana arise as manifestations from the blessing of such great wisdom that pervades all of samsara and nirvana, there is no good or bad in the essence, and it is primordially liberated in the essence of the Sambhogakaya, just as: It says in the Kuntuzangpo's Greatness of Self-Existing Tantra: "Before the existence of dharmata, there were not even the names of Buddhas and sentient beings. From the blessing of the greatness of dharmata, it is as it appears." So it is said. Although samsara and nirvana, liberation and delusion, appear as two, in reality there is no difference, because they are equal in the nature of one basic appearance, therefore it says in that (sutra): "The omniscient Buddha and the two sentient beings deluded by ignorance, the arising of differences in size, is like a goldsmith, the basic appearance is one." So it is said. Since the essence of samsara abides in nirvana, the essence is inseparable and equal, therefore it says in that (sutra): "Likewise, all that is stable and moving, etc., the meaning is one, non-dual, not different,
Tibetan
ས་ཅད་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས༔ སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་རིམ་བཞིན་མེད༔ སྣོད་བཅུད་ཆོས་སྐུར་མྱ་ངན་འདས༔ མྱ་ངན་འདས་ལས་མ་གཏོགས་པ༔ འཁོར་བ་ངན་སོང་མིང་ཡང་མེད༔ ཅེས་སོ༔ དེ་ལྟར་མཉམ་པ་བཞིའི་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཡིན་པའི་གནད་དམ་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་རྒྱུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཅིག་ལས་མེད་ཀྱང་རིག་མ་རིག་གིས་འཁོར་འདས་སུ་འབྱུང་གི༔ གཞན་དུ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ནས་འཁྲུལ་བ་ཡེ་ཡོད་ཡིན་ན་ལམ་བསྒྲུབ་པས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་རུང་བ་མཆིང་བུ་ནོར་བུར་བསྒྱུར་དུ་མི་བཏུབ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ལ༔ སངས་རྒྱས་ཡེ་ནས་མིན་ན་སླད་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འོས་པ༔ འདུས་མ་བྱས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར༔ ཆེ་བ་རང་གནས་ལས༔ རྒྱུ་འབྲས་རིམ་གྱིས་གསུངས་པའང་༔ དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར༔ རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་མེད༔ རང་སེམས་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་ན༔ མཆིང་བུ་ནོར་བུར་མི་འགྱུར་བཞིན༔ ལས་དང་ལས་མིན་ཅི་བཙལ་ཀྱང་༔ སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་མེད༔ རྒྱུ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ཤེས་ན༔ ས་གསེར་བཞིན་དུ་ཡེ་དག་པས༔ སངས་རྒྱས་ཡེ་ནས་ཡིན་པ་ལ༔ བཙལ་བས་བསམ་པས་དབྱིངས་མི་བསྐྱོད༔ སངས་རྒྱས་མ་འཚོལ་སེམས་ལ་ཡོད༔ ཅེས་སོ༔ རྒྱུ་གཅིག་དུ་ཡོད་པས་གྲོལ་རུང་ལ་སྣང་བ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་འཁྲུལ་བ་འབྱུང་བར་འཐད་ཅིང་༔ གྲོལ་འཁྲུལ་འཁོར་འདས་རྒྱུ་མེད་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་༔ རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་ཀྱི་རྟོགས་པ་མངོན་གྱུར་ཡིན་མི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་རག་ལས་པ་སྟེ༔ སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས༔ སངས་རྒྱས་ཡེ་ནས་གནས་པའི་དོན༔ སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་གནས་པ་ནི༔ རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བཤད༔ རིག་དང་མ་རིག་སྣང་བ་ཉིད༔ སངས་རྒྱས་དང་ནི་སེམས་ཅན་ཉིད༔ རིག་པ་སོ་སོ་མ་ཡིན་ཏེ༔ སྣང་བ་སོ་སོ་ཉིད་དུ་བཤད༔ སྣང་བ་སོ་སོ་མ་ཡིན་ན༔ སངས་རྒྱས་ས་ལ་དོན་གོ་མེད༔ ཅེས་དང་༔ དང་པོ་གཅིག་ལས་མེད་པ་ལ༔ དེ་ནས་བརྟགས་པས་གཉིས་སུ་བྱུང་༔ དེ་ཡང་རྒྱུ་ལ་ཁྱད་མེད་པས༔ སྣང་བ་སོ་སོར་བྱང་བའོ༔ ཞེས་སོ༔ ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་འདི་མི་ཤེས་པའི་གང་ཟག་གིས་མགོན་པོ་ཀླུས་རིགས་ཁམས་ཀྱི་སྣང་སྟོང་གིས་ཟུང་དུ་མ་སྦྲེལ་བར་ཕྱོགས་རེ་ལས་རིམ་པར་འགྲེལ་བའི་ཚིག་སྤར་ཟིན་གྱིས༔ གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ༔ དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར༔ གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ༔ དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་མི་འགྱུར༔ ཞེས་བརྗོད་ན༔རི་བོང་ལ་རྭ་མི་རུང་བ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བས་ཡིན་པ་ཞིག་དང་འདྲ༔ ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྱུང་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་སྟེ་རྒྱུ
Chinese
一切也是菩提心，从佛陀本身次第而无。器情于法身中入灭，除了入灭之外，轮回恶趣名字也没有。如是。如是四种平等之体性无别之要诀或加持，以因入灭唯一，然以觉与不觉而生轮涅。否则，若轮回自性成立而本有错乱，则如道之修持不能成佛，如桃核不能变为宝珠一样。若本来不是佛，则后来不应成佛，因为非由造作，不应由因缘生起。伟大自在于自处，因果次第宣说也是，因为三时无变故，没有显示因和果。若自心不是佛，如桃核不能变成宝珠一样，无论寻求业与非业，也不会获得佛陀菩提。若知因即是果，如地是黄金般本来清净，因为佛陀本来就是，寻觅思虑不能动摇法界。莫寻佛陀，在于心中。如是。以一因存在故能解脱，以显现各异故生错乱是合理的，解脱错乱轮涅不会无因，以及因中住果之证悟不必现前，一切都依赖于此。狮子力圆满中说：佛陀本来安住之义，安住于一切有情心中，是胜者亲自善说。觉与不觉之显现，即是佛陀和有情，觉性并非各别，而是显现各别宣说。若显现非各别，则于佛陀之地无义。以及，最初无一，之后以分别而生二，那也是因上无差别，而显现各别清净。如是。不知此道理之人，以怙主龙树未以种性界之显空双运，而仅以片面次第解释之词句，凡于何者空性是应理，则于彼一切皆成应理。凡于何者空性非应理，则于彼一切皆不成应理。如是说，则如兔子无角是因为空性不应理一样。说一切是缘起，
English
Everything is also Bodhicitta, from the Buddha himself, there is no order. Vessels and sentiments pass into Nirvana in Dharmakaya, apart from Nirvana, there is not even the name of Samsara and evil destinies. Thus. The key or blessing of the inseparability of the nature of the four equalities is that there is only one cause of Nirvana, but Samsara and Nirvana arise from awareness and unawareness. Otherwise, if Samsara is inherently established and there is primordial confusion, then the path of cultivation cannot lead to Buddhahood, just as a peach pit cannot be transformed into a jewel. If one is not a Buddha from the beginning, then one should not become a Buddha later, because it is not created, and it is not appropriate to arise from causes and conditions. Greatness is self-abiding, and the sequential explanation of cause and effect is also because the three times are immutable, and there is no indication of cause and effect. If one's own mind is not a Buddha, just as a peach pit cannot be transformed into a jewel, no matter what one seeks in terms of karma and non-karma, one will not attain Buddhahood and enlightenment. If one knows that the cause is the effect, like the earth being gold, it is primordially pure, because the Buddha is primordially so, seeking and thinking cannot move the Dharma realm. Do not seek the Buddha, it is in the mind. Thus. Because there is one cause, liberation is possible, and because there are different appearances, it is reasonable for confusion to arise, and liberation, confusion, Samsara, and Nirvana will not be without cause, and the realization of the abiding of the fruit in the cause does not need to be manifest, everything depends on this. From the Lion's Complete Power it says: The meaning of the Buddha abiding from the beginning, abiding in the hearts of all sentient beings, is well explained by the Victorious One himself. The appearance of awareness and unawareness is the Buddha and sentient beings, awareness is not separate, but appearances are said to be separate. If appearances are not separate, then there is no meaning in the Buddha's land. And, in the beginning there was nothing, then by discrimination two arose, that is also because there is no difference in the cause, and the appearances are separately purified. Thus. Those who do not know this principle, because the Lord Nagarjuna did not combine appearance and emptiness of the lineage realm, but only explained the words in a one-sided sequence, whatever emptiness is reasonable for, then everything becomes reasonable for it. Whatever emptiness is not reasonable for, then everything becomes unreasonable for it. Saying so is like saying that a rabbit has no horns because emptiness is unreasonable. Saying that everything is interdependent arising,