Tibetan
མི་འཕྲོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ སྤྲོས་བྲལ་དོན་གསལ་དང་ཐིག་ལེ་ཀུན་གསལ་གྱི་རྒྱུད་གཉིས་ལས༔ བསྒོམ་པའི་ངེས་ཚིག་རྣམ་པ་བཞི༔ དོན་ལ་དམིགས་པས་བསྒོམ་པ་ཡིན༔ མ་ཡེངས་བས་ན་བསྒོམ་པ་ཡིན༔ མི་འབྲལ་བ་ཡིས་བསྒོམ་པ་ཡིན༔ གོམས་ཤིང་འདྲིས་དང་མི་འཕྲོ་བའོ༔ ཞེས་སོ༔ དབྱེ་བ་ནི༔ སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས་ལས༔ སྤྱིར་མཚན་བཅས་ནི་བསྐྱེད་རྫོགས་ཏེ༔ རྩོལ་བ་བྲལ་མ་བྲལ་གཉིས་ཡིན་ལ༔ མཚན་མེད་ལ་རྩོལ་བ་བྲལ་མ་བྲལ་གཉིས་ཏེ༔ སེམས་གནས་དང་བསམ་གཏན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་རྩོལ་བཅས་དང་༔ སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་བཅོས་རྣལ་བཞག་ཆེན་པོ་ནི་རྩོལ་བ་མེད་པ་དང་༔ བྱེ་བྲག་ཏུ་དེ་ལ་ནང་སེལ་གྱི་བློ་ཅན་གཉིས་ཀྱང་ཡིན་ནོ༔ དེ་སྐད་དུའང་ཀུན་གསལ་ལས༔ དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན༔ མཚན་བཅས་མཚན་མེད་གཉིས་ཡིན་ནོ༔ མཚན་མེད་ལ་ཡང་གཉིས་ཡིན་ཏེ༔ རྩོལ་བྲལ་ཆེན་པོའི་བསྒོམ་ཐབས་དང་༔ རྩོལ་བ་མ་བྲལ་བསྒོམ་པའོ༔ མཚན་བཅས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ༔ མདོར་ན་བསྐྱེད་རྫོགས་རྣམ་གཉིས་ཡིན༔ ཞེས་དང་༔ ཐལ་འགྱུར་ལས༔ བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ༔ འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་པ་སྟེ༔ གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ༔ རང་བཞིན་བབ་ལས་བྱུང་བ་ནི༔ བསམ་གཏན་དག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ༔ རླུང་དང་རྩ་དང་ཐིག་ལེ་དང་༔ ལུས་གནད་མིག་དང་སྟོང་བ་ནི༔ བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་འདོད་པ་ཡིན༔ ཡི་གེའི་འོད་དང་ཁ་དོག་དང་༔ རྣམ་པར་འཕྲུལ་བའི་སྤྲོ་བསྡུ་ནི༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བཤད་པ་ལ༔ མ་བཅོས་རང་བཞག་གནས་ལུགས་ཏེ༔ ཇི་ལྟར་དེ་ལས་འགྱུར་མེད་པས༔ སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའོ༔ ཞེས་སོ༔ ཡང་རྩོལ་བཅས་དང་རྩོལ་མེད་གཉིས་གསུངས་ཡང་དེ་ལྟར་བློ་ཅན་གཉིས་སུ་འདུས་ཏེ༔ རྩལ་རྫོགས་ལས༔ རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་གྱི་བསྒོམ་པ་དང་༔ སྟོང་ཉིད་མཐའ་མེད་བསྒོམ་པ་དང་༔ མཚན་མ་གཟུང་འཛིན་བསྒོམ་པ་དང་༔ གཟུང་འཛིན་གསལ་པར་བསྒོམ་པ་དང་༔ རྩོལ་བྲལ་བཞག་ཐབས་བསྒོམ་པའོ༔ ཞེས་སོ༔ མཚན་ཉིད་ནི༔ གཞན་དུ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་མང་ཡང་འདིར་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པའི་ངོ་བོ་ནི༔ རྒྱུན་བྱེད་བཞིའི་རྣལ་འབྱོར་གང་གིས་ཀྱང་བབ་སོ་གཅིག་པར་ཆོས་ཟད་ཀ་དག་གི་རིག་པ་སྟོང་གསལ་འགག་པ་མེད་པ༔ ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་དང་༔ ཡིད་དང་༔ རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་༔ བསམ་གཏན༔ གཟུགས་མེད་ཀྱི་བསྒོམ་པ་གང་དང་ཡང་མ་འདྲེས་ཤིང་༔གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་དང་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་ངོ་༔ ཀ་ནས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་སྣང་ཚུལ་འཁྲུལ་བ་མི་མཉམ་པ་མ་ཡིན་པར༔ གནས
Chinese
为了不分离而修行，在《离戏义明》和《明点普明》二续中说：修行的定义有四种：专注意义而修行，不散乱而修行，不分离而修行，习惯熟悉而不分离。分类是：总和别两种，总的来说，有相是生圆次第，有勤作和无勤作两种；无相也有勤作和无勤作两种：心住、三摩地、禅定是勤作，佛陀的境界，不造作的大安住是无勤作；别说，其中也有内观的两种智者。如《普明》中所说：分类显示为两种，有相和无相两种。无相也有两种：无勤作大修行法，和无勤作修行。有相也是如此。总之是生圆两种。又如《现观》中所说：修行是指心住，断除内外动摇，能取和所取止息。自性显现而生起，称为禅定。气、脉、明点，身要、眼和空性，被称为修行所欲。文字的光芒和颜色，以及变化显现的收放，被称为三摩地，不造作的自然安住状态，如是安住不变，是诸佛的境界。又说有勤作和无勤作两种，也归于两种智者，如《功德圆满》中所说：相续分别念的修行，空性无边的修行，能取所取相的修行，能取所取明晰的修行，无勤作安住之法修行。定义是：其他地方有各种不同的差别，但这里究竟的境界的体性是：无论以四续瑜伽中的哪一种，都以相同的状态，法尽、本来清净的觉性，空明无碍，与三界的意识、意、阿赖耶识、禅定、无色界的修行都不混杂，没有能取所取的分别念和戏论的自性，从一开始就清净的法性显现，不是虚假的，不平等，安住。
English
It is called meditation because it does not stray. In the two tantras, 'Dispersion-Free Meaning Clarity' and 'Bindu All-Clarity,' there are four definitions of meditation: Meditating by focusing on the meaning, meditating without distraction, meditating without separation, and being accustomed and familiar without straying. The divisions are: general and specific. Generally, with characteristics is generation and completion, with and without effort. Without characteristics, there are also with and without effort: mind-abiding, samadhi, and dhyana are with effort, and the Buddha's intention, the great unfabricated natural state, is without effort. Specifically, there are also two types of wise individuals with inner discernment. As it is said in 'All-Clarity': 'Divisions are shown as two types, with characteristics and without characteristics. Without characteristics, there are also two: the great meditation method without effort, and meditation without non-effort. It is the same with characteristics. In short, there are two: generation and completion.' And as it is said in 'Consequence': 'Meditation is called mind-abiding, cutting off inner and outer movements, stopping the grasped and the grasper. What arises from the natural state is called pure dhyana. Wind, channels, bindu, body posture, eyes, and emptiness are what is desired in meditation. The light and color of letters, and the expansion and contraction of transformations, are called samadhi. The unfabricated, natural abiding state, abiding as it is without change, is the intention of the Buddhas.' Again, it is said that there are two types, with effort and without effort, but they are included in two types of wise individuals. As it is said in 'Complete Skill': 'Meditation on the continuum of conceptual thought, meditation on emptiness without limit, meditation on the characteristics of the grasped and the grasper, meditation on the clarity of the grasped and the grasper, meditation on the method of abiding without effort.' The definition is: Although there are various differences elsewhere, here the essence of the ultimate intention is: whichever of the four yogas of continuity, in the same state, the exhaustion of phenomena, the awareness of original purity, empty and clear without obstruction, not mixed with the mind, intellect, and consciousness of the three realms, dhyana, or formless meditation, the self-nature without conceptual thought and elaboration of the grasped and the grasper, the manifestation of the nature of phenomena pure from the beginning, not false, not unequal, abiding.