Tibetan
གདགས་གཞི་བཙལ་ནས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་བཙལ་ཞིང་ཡུལ་ཡོད་མེད་འགྲོ་འོང་སོགས་ཀྱི་གནད་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་སྦྱངས༔ ངག་དང་སེམས་ཀྱང་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ༔ བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་གྱི་ཡུལ་དང་བདག་པོ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་དེ་སྦྱངས་ཚུལ་རྒྱས་པར་སྔར་གྱི་མཚང་བཙལ་དང་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གཅོད་དུ་གསལ་ལ༔ ལུང་གིས་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ན༔ ཐལ་འགྱུར་ལས༔ སེམས་ཀྱི་སྦྱངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ༔ ཕྱི་རོལ་ཡུལ་དང་ནང་གི་ལུས༔ བར་དུ་ལུས་དང་སེམས་བསྡམས་པས༔ ངག་གི་བྱ་བའི་ལས་ཀྱིས་བྱ༔ མཆོག་ཏུ་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་སྦྱངས༔ ཡུལ་ནི་ཡོད་དང་མེད་པ་དང་༔ འགྲོ་དང་འོང་བའི་གནད་ཀྱིས་བསམ༔ ལུས་ནི་མིང་དང་ཕྲ་རབ་རྡུལ༔ བྱེ་བྲག་དུ་མ་ཉིད་ཀྱིས་གཞིག༔ ལུས་སེམས་བསྡོམ་པའི་བར་དུ་བརྟགས༔ ངག་གི་བརྗོད་པ་བྱེ་བྲག་གིས༔ སོ་སོའི་རླུང་དང་འགྲོ་དང་འོང་༔ དུས་ཀྱི་གཉིས་མེད་བསྲེས་པས་འགྲུབ༔ མཆོག་ཏུ་སེམས་ནི་འགྲོ་འོང་གནས༔ རྒྱུ་མཚན་བརྟགས་པ་མེད་པས་སྦྱངས༔ དེ་ལྟར་འབྱོངས་པའི་ཚད་ཀྱང་བཟུང་༔ དེ་ལྟར་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་རྫོགས༔ ཞེས་དང་༔ དེ་དག་གིས་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྤྱིར་འགྲུབ་ཅིང་༔ དགོས་སུ་ཉམས་ལེན་གནད་དུ་འགྲོ་ཞིང་ཡང་དག་པའི་ལམ་སྲོལ་དུ་ཚུད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ༔ དེ་ཉིད་ལས༔ ལུས་སྦྱངས་སེམས་ཉིད་འདུལ་བ་དང་༔ ངག་གི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཡིས༔ སེམས་ཉིད་ལམ་དུ་ཞུགས་པའོ༔ རླུང་ལ་བརྟེན་ཏེ་ལུས་སེམས་བྲལ༔ ཁམས་གསུམ་འབྲོས་ཁུང་བཅད་པའི་ཕྱིར༔ ལུས་ངག་ཞེན་པ་གཏིང་ནས་བཟློག༔ འགྲོ་དྲུག་གཡང་ས་མཉམ་པའི་ཕྱིར༔ ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་གནད་རྣམས་གཟིར༔ ཞེས་དང་༔ དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་རྫོགས་བྱས་ནས༔ མངོན་སུམ་གནད་རྣམས་རྟག་ཏུ་འགེལ༔ ཞེས་པ་དག་གོ༔ གཉིས་པ་དངོས་གཞི་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གནས་ལུགས་རང་བབས་ཆེན་པོར་ཐག་བཅད་པ་ལ༔ མ་བསྒོམས་པའི་སྐྱོན་བཤད༔ བསྒོམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད༔ བསྒོམ་པ་དངོས་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས༔ དང་པོ་ནི༔ དེ་ཡང་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་དང་༔ བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་གསུམ་ལས༔ གཙོ་བོར་གྱུར་བ་ནི་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཏེ༔ དཔེར་ན་ཟས་ཡོད་ཀྱང་མ་ཟོས་ན་མི་འགྲང་བ་ལྟ་བུ་མ་བསྒོམས་ན་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བའི་དུས་མེད་དེ༔ ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་མེད་ལ༔ དམིགས་གཏད་སེམས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་དང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་ཡང་མེད༔ སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བའི་དུས་ཀྱ
Chinese
寻找所依处，乃至在微尘的范围内寻找，以境的有无、来去等要点，修习空性如幻如梦之理。语和心也分外内中三者。对生处、住处、去处三者的境和主宰进行考察和分析，详细的修习方法在之前的《寻找过失》和《断绝河流》中已阐明。用圣言归纳起来开示：从《现观庄严论》中说：修习心的方法是这样的：外为外境，内为身体；中间以身体和心相连结；以语的作业之业来做；最重要的是以心来修习心。境是有和无，以去和来的要点来思考。身体是名和极微尘，以众多的差别来分析。在身心结合的中间进行观察。以语的表达差别，各自的风和去和来，与时间的二元对立相混合而成就。最重要的是心是去来住，以不考察理由来修习。像这样把握精通的程度，像这样它的特征就圆满了。等等。这些普遍成就殊胜和共同的成就，必须将修习作为要点，并进入正确的道路，因为有这样的必要。正如那里面所说：身体的修习，调伏自心，以及语的作业圆满，自心就进入了道。依靠风，身体和心分离，为了断绝三界的逃脱之处，从根本上遣除对身语的执着，为了六道深渊平等，压制身语意的要点。等等。像这样圆满行为之后，总是施加显现的要点。等等。第二，以真实的修习智慧，对实相的自然状态做出巨大的决断：未修习的过失之说，必须修习的理由之说，修习真实之说这三者。第一：也就是听闻的智慧，思考的智慧和修习的智慧这三者中，最主要的是修习的智慧，例如有食物但不吃就不能饱一样，不修习就没有从轮回中解脱的时候，也没有亲身体验法性，也没有舍弃目标对境之心的能取所取以及业和烦恼的障碍，也没有见到佛陀真谛的时候。
English
Having sought the basis, even searching within the realm of minute particles, one trains in emptiness as illusion and dream, through the key points of whether objects exist or not, coming and going, and so forth. Speech and mind are also threefold: outer, inner, and intermediate. The objects and lords of the three places of arising, dwelling, and going are examined and analyzed, and the detailed methods of training are clearly explained in the previous "Searching for Faults" and "Cutting the River." Summarizing and indicating with scripture: From the Ornament of Clear Realization, it says: The training of the mind is like this: outer is the external object, inner is the body; in between, the body and mind are bound together; it is done by the action of speech's activity; most importantly, the mind trains the mind. Objects are existent and nonexistent, contemplate through the key points of going and coming. The body is name and minute particles, analyze with many distinctions. In the middle of the body and mind combined, observe. With the distinctions of speech's expression, each wind and going and coming, are accomplished by mixing with the non-duality of time. Most importantly, the mind is going, coming, and dwelling, train by not examining reasons. Like this, grasp the extent of proficiency, like this its characteristics are perfected. And so forth. These universally accomplish all supreme and common attainments, it is necessary to make practice the key point and enter the correct path, because there is such a need. Just as it says there: The training of the body, taming the mind itself, and the perfection of speech's activity, the mind itself enters the path. Relying on the wind, the body and mind separate, in order to cut off the escape places of the three realms, fundamentally reverse the clinging to body and speech, in order to equalize the abysses of the six realms, oppress the key points of body, speech, and mind. And so forth. Like this, having perfected the conduct, always apply the manifest key points. And so forth. Second, with the wisdom of actual meditation, make a great determination on the natural state of reality: the fault of not meditating is explained, the reason for needing to meditate is explained, and the actual meditation is explained, these three. First: That is, among the three wisdoms of hearing, thinking, and meditating, the most important is the wisdom of meditating, for example, just as having food but not eating it will not satisfy, not meditating means there is no time to be liberated from samsara, nor is there direct experience of the nature of reality, nor is there abandonment of the object-grasping of the mind's focus and the obscurations of karma and afflictions, nor is there a time to see the truth of the Buddha.
Tibetan
ང་མེད་དེ༔ ལར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡང་༔ སྒོམ་སྤངས་མཐའ་དག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྤོངས་བར་མི་འགྱུར་བས༔ སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་མ་བསྒོམ་པར་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཐབས་མེད་དེ༔ དེའི་ཕྱིར་ན་ཐལ་འགྱུར་ལས༔ མ་བསྒོམ་པ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་ནི༔ འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་མངོན་སྣང་བ༔ བདག་དང་གཞན་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་དང་༔ ཚིག་དང་བཅས་པའི་བལྟ་བ་དང་༔ དམིགས་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དག་དང་༔ ཉོན་མོངས་བདག་ཏུ་འཆིང་བར་འགྱུར༔ སངས་རྒྱས་ལམ་ཡང་སྟོར་བ་དང་༔ འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་དང་༔ ཆོས་ཀུན་མཉམ་པའི་གཞི་མེད་དང་༔ རང་རིག་ཁམས་གསུམ་འཆིང་བ་དང་༔ རྟོག་དང་བཅས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར༔ ཞེས་སོ༔ གཉིས་པ་བསྒོམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི༔ དེ་དག་ལས་ལྡོག་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བསྒོ་སྐལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རང་དབང་སྦྱིན་པ་སྟེ༔ དེ་ཉིད་ལས༔ ལས་ཀྱིས་ཡུལ་ཞེན་གཅོད་པ་དང་༔ ཉོན་མོངས་ལ་སོགས་སྤོང་བ་དང་༔ འཁོར་བའི་རྩ་བ་འབྱིན་པའོ༔ གོ་བས་སེམས་ཉིད་འཛིན་པ་དང་༔ གནས་པར་བྱེད་དང་རླུང་ཟད་དང་༔ ཆོས་ཉིད་སྟོང་པའི་ལམ་རྙེད་དང་༔ རང་བཞིན་དག་པའི་གཞི་སྣང་ངོ་༔ ཞེས་སོ༔ བསྒོམ་པ་དངོས་བཤད་པ་ལ་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱིར་བཤད་པ༔ བསྒོམ་ཚུལ་དངོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་ལས༔ དང་པོ་ལ་དམིགས་པ་ཡུལ་གྱི་བློ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས༔ བསྒོམ་པའི་ངོ་བོ༔ ངེས་ཚིག༔ དབྱེ་བ༔ མཚན་ཉིད༔ མཐུན་དཔེ༔ འབོད་སྐད་དང་དྲུག་བཤད་པ༔ རང་སྣང་གི་བློ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་བསྒོམ་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་སོགས་བཤད་པ༔ རང་གི་བསྒོམ་པ་ངོས་བཟུང་བ་གསུམ་ལས༔ འདི་ནི་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་གི་གོ་བ་རྒྱུད་ལ་བརྟན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་པས༔ དང་པོའི་ངོ་བོ་ནི༔ སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་ཤིང་ལྷག་མཐོང་གི་དོན་ལ་བཀོལ་དུ་བཏུབ་པ་དང་༔ ཕྱི་ནང་གི་འགྱུ་བ་རྒྱུན་གཅོད་པ་དང་༔ གཟུང་འཛིན་འགོགས་འདོད་པ་ཉིད་དེ༔ དེ་ཉིད་ལས༔ བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ༔ འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་པ་སྟེ༔ གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ༔ ཞེས་དང་༔ ཐིག་ལེ་ཀུན་གསལ་ལས༔ ངོ་བོ་རྩེ་གཅིག་གནས་པ་ཡིན༔ ཞེས་དང་༔ རྩལ་རྫོགས་ལས༔ བསྒོམ་པའི་ངོ་བོ་མི་རྟོག་པ༔ ཞེས་སོ༔ ངེས་ཚིག་ནི༔ རྩལ་རྫོགས་ལས༔ ངེས་ཚིག་འདུ་འཕྲོ་ཆོད་པར་བསྟན༔ ཞེས༔ ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་༔ གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པའི་ཕྱིར་དང་༔ རྒྱུན་དུ་མི་འབྲལ་བར་དེ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་༔ གོམས་ཤིང་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་༔ སེམས་རྣམ་པར་མ་ཞི་བའི་རྣམ་རྟོག་
Chinese
我没有（这个能力）啊！总的来说，菩萨见到真谛，也不会立即断除所有放弃的禅修。因此，对于凡夫俗子来说，不禅修就没有获得果的办法。因此，《中观根本慧论》中说：不禅修的过患，就是轮回的特征显现，我与他，境与识，以及带有言辞的观点，带有对境的所缘，烦恼束缚自我，也会失去成佛之道，不了解果的自性，没有诸法平等的依据，自明束缚三界，以及被分别念所堕落。这样说。第二，禅修的理由是：从那些（过患）中解脱出来，给予圆满功德的修持机会，也就是从那（《中观根本慧论》）中说：业力断除对境的执着，舍弃烦恼等等，拔出轮回的根本。智慧把握心性，安住，气息耗尽，证得法性空性的道路，自性清净的依据显现。这样说。真实宣说禅修，从显示自性的角度总的宣说，从真实禅修的方式角度分别宣说两种。第一种，对于具有对境之心的有境者来说，宣说禅修的体性、词义、分类、定义、比喻、称谓这六种；对于具有自显现之心的有境者来说，宣说无修的体性等等；确定自己的禅修这三种。这（里所说的）也是使两种（有境者）共同的理解在相续中稳固的方法。第一种的体性是：心一境性安住，并且能够用于胜观的意义，断除内外游移的相续，以及想要止息能取所取，也就是从那（《中观根本慧论》）中说：所谓禅修，就是心安住，断除内外游移，能取与所取止息。这样说。在《明点普照论》中说：体性是一境性安住。这样说。在《功德藏》中说：禅修的体性是无分别。这样说。词义是：在《功德藏》中说：词义显示断除散乱。这样说。因为缘于止观双运的意义，并且为了不散乱到其他地方，并且为了恒常不离地安住于此，并且为了习惯和熟悉，以及为了未调伏之心的分别念
English
I don't have (that ability)! In general, even when a Bodhisattva sees the truth, they will not immediately abandon all relinquished meditations. Therefore, for ordinary beings, there is no way to attain the fruit without meditation. Therefore, it is said in the *Mūlamadhyamakakārikā*: The fault of not meditating is that the characteristics of samsara manifest, self and other, object and consciousness, as well as views with words, objects with targets, afflictions bind the self, one will also lose the path to Buddhahood, not understand the nature of the fruit, have no basis for the equality of all dharmas, self-awareness binds the three realms, and one will fall due to conceptual thoughts. So it is said. Second, the reason for meditating is: to be liberated from those (faults), giving the opportunity to cultivate perfect qualities, that is, it is said in that (the *Mūlamadhyamakakārikā*): Karma cuts off attachment to objects, abandons afflictions and so on, uproots the root of samsara. Wisdom grasps the nature of mind, abides, breath is exhausted, the path of emptiness of dharmata is found, the basis of self-nature purity appears. So it is said. Truly explaining meditation, generally explaining from the perspective of showing the nature, and separately explaining from the perspective of the actual method of meditation, there are two types. The first type, for those with objects of mind who have objects, explains the nature, meaning, classification, definition, metaphor, and appellation of meditation, these six; for those with objects of mind who have self-appearance, explains the nature of non-meditation and so on; determining one's own meditation, these three. This (what is said here) is also a method to stabilize the common understanding of the two (types of objects of mind) in the continuum. The nature of the first type is: the mind abides in one-pointedness, and can be used for the meaning of vipassanā, cutting off the continuum of inner and outer wandering, and wanting to stop the grasper and the grasped, that is, it is said in that (the *Mūlamadhyamakakārikā*): What is called meditation is the mind abiding, cutting off inner and outer wandering, the grasper and the grasped cease. So it is said. In the *Thigle Kunsel*, it is said: The nature is abiding in one-pointedness. So it is said. In the *Tsal Dzog*, it is said: The nature of meditation is non-conceptual. So it is said. The meaning of the word is: In the *Tsal Dzog*, it is said: The meaning of the word shows cutting off distractions. So it is said. Because it is based on the meaning of the union of shamatha and vipassanā, and in order not to be distracted to other places, and in order to constantly abide in it without separation, and in order to become accustomed and familiar, and the conceptual thoughts of the untamed mind