Tibetan
བཞིན་རྩིས་གདབ་མེད༔ རང་བཞིན་ཤེས་པས་སྒྲིབ་པ་མེད༔ འཛིན་རྟོག་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་ནི༔ དེ་ཡི་དོན་རྟོགས་གོལ་དུ་མེད༔ འཛིན་རྟོག་ཡིད་གཉིས་འཁྲུལ་བར་ཤེས༔ རྩིས་གདབ་མེད་ན་འཁྲུལ་དུ་མེད༔ གཟུང་དང་འཛིན་པ་འཁྲུལ་བའི་ཆོས༔ དེ་ལྟར་ཤེས་པས་སྒྲིབ་ཏུ་མེད༔ གཟུང་འཛིན་ཡིད་གཉིས་མ་སྐྱེས་ན༔ གོལ་དང་འཁྲུལ་བ་མེད་པར་བཤད༔་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་མ་ནོར་ཤར༔ ལྟ་བ་གོལ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས༔ ཕྱོགས་ཆ་ཡེ་བྲལ་མ་སྐྱེས་ན༔ འཛིན་རྟོག་གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་བ་མེད༔ དངོས་པོ་གང་ཡང་དབྱེ་བསལ་མེད༔ དབྱེ་བསལ་གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་བ་མེད༔ ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྩོལ་བསྒྲུབ་བྱར་མེད་པས༔ བྱ་བཙལ་གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་བ་མེད༔ རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་འབྲས་བུ་མཆོག༔ རྒྱུ་འབྲས་བྱ་བཙལ་གོལ་སྒྲིབ་མེད༔ སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཤེས་ནས༔ ལྟ་བ་ལ་སོགས་བཅུ་པོ་ལ༔ གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་བ་ག་ལ་ཡོད༔ ལྟ་བ་རྟོགས་ནས་བསྒོམ་མེད་དོན༔ བཀོལ་མེད་མཉམ་པའི་དོན་ཤར་ན༔ ལྟ་བ་གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་བ་མེད༔ ཅེས་སོ༔ གཟེབ་བཅུ་ལས་གཤིས་ཤོར་སྟོང༡་ལྟ་ནི་རིག་པ་ཅོག་བཞག་ཟང་ཐལ་ངོ་འཕྲོད་པས་སྤྲོས་བྲལ་མཛུབ་བཙུག་གིས་ཆོད་པ་དང་༔ སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར༡་བ་དང་ཐ་སྙད་ཚིག་ཞེན་གྱི་གཟེབ༢་གཉིས་ནི་སྣང་སེམས་ཐམས་ཅད་རིག་རྩལ་ལས་རོལ་པ་གཞི་མེད་སྣང་སྟོང་མཉམ་ཉིད་དུ་ཤེས་པས་ཆོད་དོ༔ ཡང་སེམས་རིག་ཕྱེད་པས་སྟོང་གཟུགས་མཚན་འཛིན་གྱི་གཟེབ༣་དང་ཐ་མལ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་གོལ༣༔ ས་དང་ནོར་ས་ཆོད་དོ༔ བསྒོམ་པའི་གོལ་ས་ནི༔ སྤྱི་བྱེ་བྲག་གཉིས་ལས་སྤྱིར་དང་པོ་རིམ་དགུ་སྤྱི་ཡི་གོལ་ས་ལ་བཟླ་བ་ནི༔ སྔར་རང་ས་ནས་མི་འབྱུང་བའང་གོལ་ས་ལ་བཟླས་པས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ༔ འདི་ནི་དོན་ལ་རྟོན་པ་མན་ངག་གི་རྒྱུད་ཤིན་ཏུ་གོ་སླ་བས༔ ནམ་མཁའ་ཀློང་ཡངས་དང་ལྟ་བ་ཡང་སྙིང་གི་རྒྱུད་གཉིས་མཐུན་པར༔ འཁོར་འདས་མ་རེག་རྫོགས་ཆེན་ལ༔ གོལ་སྒྲིབ་མེད་པར་བསྟན་པའང་༔ ཡིད་ལ་མ་རྒྱུས་གོལ་ས་མེད༔ དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན༔ ཕྱི་རོལ་ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་ལ༔ དམ་པར་ཞེན་པའི་སྔ་ཕྱི་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ཡི། །རྟོག་པ་ཡིས༔ བྱུང་ཚོར་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་པས༔ འཇིག་རྟེན་ཕལ་པའི་སར་མི་གོལ༔ རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི༔ དྲན་རྟོག་བློ་ཡི་རྣམ་པ་ཡིས༔ དེ་ཡང་བདག་མེད་དོན་རྟོགས་ཕྱིར། །ཡོད་མེད་ཡུལ་དུ་མ་བསྒོམ་པས༔ རྟག་ཆད་མཐའ་ནི་དེ་མི་གོལ༔ ལུང་རིག་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས༔ ཤེས་རབ་ཟབ་མོའི་དོན་ཟིན་པས། །ཐོས་བསམ་
Chinese
不作意算计，以知自性故无有遮障，从能执所执二者解脱，即不错乱了悟彼之义。知能执所执二者为迷乱，若不作意算计则无有迷乱，所取与能取是迷乱之法，如是知晓故无有遮障。若所取能取二者未生起，则说无有错乱。心性之自性无错显现，见解无谬菩提心，若离一切方分未生起，则无有能执所执错乱遮障。任何事物皆无有分别，无有分别故无有错乱遮障。身语意三无有勤作修饰，故无有作为寻觅错乱遮障。不从因生之殊胜果，无有因果作为寻觅错乱。若知晓心性之自性，则于见解等十者，何来错乱遮障？了悟见解后无有修习之义，若显现无用等性之义，则无有见解错乱遮障。如是。于十匣中，自性脱落为空性一，见乃觉性顿放，于赤裸中现量照见，以离戏论指点而决断，与空性广大增益而脱落一，及名言词句耽著之匣二者，乃知一切显现心识皆为觉性之游舞，于无基显空平等中而决断。又以心识分析，于空色取相之匣三，及庸常禅定之歧途三，断除地与错地。修习之歧途是：于总别二者中，于总的最初九次第总的歧途上修习是，往昔不从自地生起者，亦以于歧途上修习而知晓之故。此乃依于意义之口诀传承，极为易懂故，与虚空广阔及见解精要之传承二者相合，于未触及轮涅之大圆满中，亦无有错乱遮障而开示，若未于意中串习则无有歧途。又金刚萨埵谛听，于外境名言上，于耽著胜义之前后耽著之分别念，以分别念故，不随顺生起之感受，故不入于世俗凡夫之地。此乃自心之精要，以忆念分别念之相故，亦为了悟无我之义故，不于有无之处修习，故不断常之边不入于其中。依于教理证悟口诀，以证得甚深智慧之义故，听闻思维
English
Without applying calculations, there is no obscuration because of knowing the nature. Liberation from the two, grasper and grasped, means there is no straying from realizing its meaning. Knowing that grasper and grasped are delusions, there is no delusion if there is no calculation. Grasping and what is grasped are the nature of delusion. Knowing this way, there is no obscuration. If grasper and grasped, the two minds, are not born, then it is said there is no straying or delusion. The essence of the heart's nature dawns without error. The view, the unerring bodhichitta. If completely free from all directions, it is unborn, then there is no grasping, thinking, straying, obscuration, or delusion. There is no differentiation of any object. Without differentiation, there is no straying, obscuration, or delusion. Since body, speech, and mind are free from effort and accomplishment, there is no action, seeking, straying, obscuration, or delusion. The supreme fruit does not come from causes. There is no cause and effect, action, seeking, straying, or obscuration. Having known the one nature of the heart essence, where is there straying, obscuration, or delusion in the ten, including the view? Having realized the view, there is no meditation. When the meaning of non-application and equality dawns, there is no straying, obscuration, or delusion in the view. Thus it is. Among the ten boxes, one is the emptiness of losing nature. Seeing is the naked awareness, the direct recognition, the cutting through with the pointing finger of freedom from elaboration. And the two boxes of losing oneself in the expansion of emptiness and clinging to words and terms are cut through by knowing that all appearances and minds are the play of awareness, the equality of groundless appearance and emptiness. Also, by dividing the mind and awareness, the box of grasping at the characteristics of empty form and the straying of ordinary contemplation are cut off from the ground and the wrong ground. The straying places of meditation are: among the two, general and specific, the first nine stages of the general are repeated in the straying places of the general, because what did not arise from one's own ground before is known by repeating in the straying place. This is because the oral transmission of relying on meaning is very easy to understand. In accordance with the two transmissions of the vast expanse of space and the essential view, in the Great Perfection that does not touch samsara and nirvana, it is also taught that there is no straying or obscuration. If it is not familiar to the mind, there is no straying place. Also, listen, Vajrasattva, on the terms of external objects, with the attachment to the earlier and later attachments to the sacred, because of the thoughts, because of the thoughts, not following the arising feelings, so one does not stray into the place of ordinary worldly people. This essence of one's own mind, because of the aspects of memory and thought, also in order to realize the meaning of selflessness, not meditating in the place of existence and non-existence, so one does not stray into the extreme of permanence and annihilation. Relying on scripture, reasoning, and oral instructions, because one has grasped the meaning of profound wisdom, hearing and thinking.