Tibetan
་ཤོར་བྱུང་བ་ཡིན༔ ཡང་སྒྲིབ་པའི་དབང་གིས་གོལ་འཁྲུལ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཡང་སྣང་གསལ་སྤུ་གྲིའི་རྒྱུད་ལས༔ ལྟ་བ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི༔ བསྒོམ་མེད་རང་བཞིན་དོན་ལ་བལྟ༔ བསྒོམ་མེད་རང་བཞིན་མ་ཤེས་ན༔ ལྟ་བ་དག་གི་སྒྲིབ་པ་ཡིན༔ ཡེ་ནས་མཉམ་པའི་རང་བཞིན་ལ༔ ཞེ་འདོད་མེད་པས་མི་བལྟ་སྟེ༔ བསྒོམས་ནས་རྟོགས་པར་བལྟ་བ་ནི༔ ལྟ་བ་དག་གི་གོལ་ས་ཡིན༔ ཞེ་འདོད་རྩིས་གདབ་བྱེད་པ་ནི༔ ལྟ་བའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད༔ ཅེས་སོ༔ མདོ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན༔ ལྟ་བ་ནི་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་གི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཇི་བཞིན་པའི་བཞུགས་ཚུལ་མ་མཐོང་བའི་མཐོང་བ་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་ངེས་པའི་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བའི་བློ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་པས་གཉིས་འཛིན་ཞིག་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱི་གཞན་དུ་རྣམ་པར་འཁྱམ་མོ༔ གཉིས་པ་བསྒོམ་པ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ༔ སྤྱི་སྒོས་ཚན་གཉིས་ལས༔ དང་པོ་ནི༔ ཐེག་པ་གཞན་དགུའི་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བའི་དོན་དང་འགལ་བ་སྟེ༔ འབྲས་བུ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པར་མ་ཤེས་ཤིང་བསྒྲུབ་པས་གོལ་བ་དང་༔ མ་སྒྲུབ་ཡེ་གྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པའི་གནད་མ་ཤེས་པས་བསྒྲིབ་པ་དང་༔ བསྒོམ་པ་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ནོར་ཞིང་ཤོར་བས་འདྲ་གཞི་ལས་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་བསྒོམ་པ་ཤེས་ན་མི་གོལ་བས༔ དེ་ཤེས་པ་ནི་སྤོང་བའི་ཐབས་སུ་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ༔ གཉིས་པ་རྫོགས་ཆེན་སྒོམ་ཡོད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན༔ ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དེ་ཉིད་སྤྱིའི་གོལ་ས་གསུམ་ལས་དང་པོ༔ ཞི་གནས་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་ལས་བསྒྲིབས་པས་སྒྲིབ་ཏེ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་འཁྲུལ་བས་གོལ་ས་ལྔ་ཡོད་དེ༔ རྣམ་རྟོག་ཞི་ན་སེམས་རང་གནས་པ་ལ་ཞི་གནས་ཧད་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ དེ་ཉིད་སྒོམ་དམ་པར་འཛིན་པ་ནི་གོལ་ས་ཡིན་ནོ༔ བཏང་སྙོམས་ལྟེང་བོའི་གོལ་ས་ནི༔ སེམས་ནང་དུ་བྱིང་ནས་རང་གནས་ལྷག་མཐོང་མེད་པའི་རྟོག་མེད་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་མི༷་རྟོག༷་ལྟེང༷་བོའི༷་གཟེ༷བ་ཡིན་ལ༔ སེམས་སྔ་ཕྱི་རྒྱུན་ཆད་ཀྱི་བར་ལས་དྭངས་འཚོལ་བའམ་མཐོང་དུ་མེད་པའི་གཞི་བྲལ་ལ་སྒོམ་དུ་རེ་བས་ངང་བསྒོམ་པ་ན་སྟོང༷་བསྒོམ༷་མུན༷་རྡོའི༷་གཟེ༷བ་སྟེ་སྟོང༵་བ༵་ཆད༵་པོའི༵་གོལ་ས་དང་༔ དྲན་པ་གཞན་རྒྱུན་ཆད་པའི་གསལ་ཆ་མ་འགགས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངང་དུ་གནས་པ་ནི་མི་རྟོག་འཐོམ་པོའི་གོལ་ས༔ ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བར་གྱུར་པ་གང་ཡང་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པས༔ རང་ངོ་མ་ཤེས་ཤིང
Chinese
已经迷失了。又因为被遮蔽所控制，所以会产生错误。正如《光明金刚橛续》中所说： 见解的自性，是无修自性观其义，若不识得无修自性，即是见解之遮蔽。 本来平等之自性，因无贪执而不观视，观修之后方欲证悟者，是为见解之歧途。 若行贪执与分别，则说是见解之错谬。 总而言之，见解是远离所有广阔和偏颇的戏论，不见到本来如是安住之方式，于大见解之后，安住于无有怀疑的平等心中，必须要摧毁二取执着，否则就会四处漂泊。 第二，对于持续修行的瑜伽士来说，总的来说分为两个部分，第一部分是： 其他九乘的修行都与远离造作的实相相违背，因为不明白无需以因缘来成就自然成就的伟大果实，反而去修，所以是歧途；因为不明白无需修持、本来成就的密意要点，所以是遮蔽；又因为在其他的修行方面迷失和丧失，所以是从相似之处产生的错谬，因此如果了解这些修行就不会迷失。了解这些就是作为舍弃之方便，将在下文阐述。 第二，如果是以大圆满有修的立场来说，止观本身有三种共同的歧途，第一：止的方面被空性所遮蔽，将非有执为有，因此有五种歧途：如果念头止息，心安住于自性，这被称为止住呆滞，如果执着于此为殊胜之禅修，这就是歧途。 舍弃和放任的歧途是：心沉入内在，没有自性观的无念一缘是无念昏沉之执；在前后念头断绝的间隙中，寻求清明或者期望在不可见的基位上进行禅修，在这样的状态中禅修是空修暗石之执，是空性断灭的歧途；其他念头断绝，明分不灭，安住于阿赖耶识的状态是无念昏沉的歧途；对于显现为对境之相的任何事物都没有确定，因此不认识自性，并且
English
has been lost. Furthermore, due to the power of obscurations, errors and mistakes occur. As it is stated in the Tantra of the Razor of Luminous Clarity: "The nature of views is to contemplate the meaning of the self-nature without meditation. If the self-nature without meditation is not understood, it is an obscuration of views. In the nature of primordial equality, one does not look because there is no desire. To look for realization after meditating is a deviation of views. To engage in desire and calculation is said to be an error of views." In summary, the view is to abandon all elaborations of limitation and bias, and without seeing the way of abiding as it is primordially, to settle the mind equally without doubt, following the great seeing. It is necessary to destroy dualistic clinging, otherwise one will wander around. Secondly, for the yogi who continuously practices meditation, there are two general categories. The first is that all the meditations of the other nine vehicles contradict the meaning of the state of being free from effort. Because one does not understand that the great spontaneously accomplished fruit does not need to be accomplished by causes and conditions, and instead one practices, it is a deviation. Because one does not understand the key point of the intention of being primordially accomplished without practice, it is an obscuration. Furthermore, because one is mistaken and lost in the direction of other meditations, it is an error arising from similarity. Therefore, if one knows these meditations, one will not deviate. Knowing these will be explained below as a means of abandonment. Secondly, if we consider the case of Dzogchen with meditation, the common deviations of calm abiding and insight are threefold. Firstly, in the aspect of calm abiding, being obscured by emptiness, mistaking what is not for what is, there are five deviations: If thoughts subside and the mind abides in its own state, this is called dull calm abiding. If one clings to this as the supreme meditation, it is a deviation. The deviation of indifference and laxity is: the mind sinking inward, the one-pointedness of non-thought without self-nature insight is the clinging of non-thought dullness. In the gap between the cessation of past and future thoughts, seeking clarity or hoping to meditate on the invisible ground, meditating in such a state is the clinging of empty meditation dark stone, which is the deviation of emptiness and annihilation. The state of abiding in the alaya-consciousness where the clarity of other thoughts ceasing is not interrupted is the deviation of non-thought confusion. Because nothing that appears as an object has been ascertained, one does not recognize one's own face, and