Tibetan
མཆུ་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལས༔ རྣལ་འབྱོར་སྟོང་པའི་ལམ་གནས་པས༔ མུ་སྟེགས་འཁྲུལ་བའི་ལམ་དང་འདྲ༔ སངས་རྒྱས་ལུས་ཀྱི་རྒྱན་བཟང་བ༔ ང་ལ་འདུན་ན་ཡེ་སངས་རྒྱས༔ ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་དྲི་མ་མེད༔ ཅེས་སོ༔ འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལྟ་བ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་སྟོང་ཉིད་དུ་ལྟ་ཚུལ་ཙམ་གྱི་ཐ་དད་ལས་མེད་པས་ན་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ་བཤད་པའོ༔ སྟོང་པ་ལས་གཞན་ལྟ་བ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་སྟེ༔ ཡོད་ཡོད་པོ་ཞིག་ཏུ་བཟུང་ནས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སེམས་རིག་ཕྱེད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཞེན་ནས་གསལ་བ་རིས་ཆད་དུ་རློམས་ཤིང་དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་བྱས་ནས་བལྟས་པ་ན་གཟུགས་ཁམས་གནས་རིས་བཅུ་བདུན་ནམ༔ ཡང་ན་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་མེད་ལ་གཞི་བྱས་ནས་རྟག་འཛིན་འདི་གྲངས་ཅན་སོགས་མུ་སྟེགས་པ་ལ་བྱུང་ནས་གོལ་བ་ཡིན་པས་བེམ་པོ་གཙོ་བོ་རུ་གོལ་བར་འགྱུར་ཉེ་བས་ནའོ༔ ཡང་དེ་ལའང་༔ སེམས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རང་གསལ་འདི་དང་ནོར་ས་ཡོད་པས༔ ཇི་སྐད་དུ༔ རྟོག་པ་མེད་པའི་རང་སེམས་དང་༔ རྙོགས་པ་མེད་པའི་རང་རིག་གཉིས༔ འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ༔ ཀུན་གཞི་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་དང་༔ རང་རིག་ཡུལ་གྱི་རྩ་བ་གཉིས༔ འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ༔ ཞེས་དང་ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་ང་ལ་གོལ་བ་ཡིན༔ ཞེས་ཀུན་བཟང་ཐུགས་མེ་ལས་གསུངས་པ་དང་༔ སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་འདུས་ལས༔ མུ་སྟེགས་རྟག་པར་ལྟ་བ་ནི༔ གཞི་ཡི་དངོས་པོ་འགྱུར་མེད་ལས༔ བརྟགས་པས་ཁ་དོག་དབྱིབས་སུ་མཐོང་༔ སྒྲོ་འདོགས་ལོག་པའི་ལམ་ལ་སྤྱོད༔ ཅེས་སོ༔ འདི་ནི་སྟོང༵་གཟུག༵ས་མཚ༵ན་འཛི༵ན་གྱི༵་གཟེ༵བས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ༔ སྟོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གདངས༔ རིག་རྩལ་སེམས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་རིག་པར་བཟུང་ནས་སྙིང་པོ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་ཆོས་ཉིད་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ཡིན་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་སེམས་ལ་ལམ་དུ་བྱས་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་བ་མཁའ་འགྲོ་སྙི་ལ་ཟིན་པ་དང་འདྲ་སྟེ༔ རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས༔ སྙིང་པོའི་བཅུད་ཐིག་མ་ཤེས་པར༔ རིག་པའི་རང་གདངས་སྟོན་པ་ནི༔ མཁའ་འགྲོ་སྙི་ལ་ཟིན་པ་འདྲ༔ ཞེས་སོ༔ དེ་ལྟའི་སེམས་ཀྱི་ངང་དུ་བཞག་ནས་ཇི་ལྟར་བསྡད་ཀྱང་ཐ་མལ་འཇིག་རྟེནཔའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཤོར་བས་འཁོར་བ་ལས་མི་འཕགས་ཤིང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་སྔར་འདྲེས་ཅིག་གིས་མི་ཉེ་བས༔ ཇི་སྐད་དུ༔ བསམ་གཏན་བསྒོམ་པས་ཆོས་ཉིད་དོན་མི་མཐོང་༔ ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ༔ ཡང་ལྟ་བ་རྒྱུན་བྱེད་ལ༔ ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་རང་སྣང་མེད་པ་གསལ་སྣང་གི་སྟོང་གཟུགས་ཕྱི་ནང་གི་སྣང་སེམས་ཐམས་ཅད་དང་༔ ངོ་བོ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་ཡུལ་གདུལ་བྱ་ལ༔ སེམས་རང་རྒྱུད་པར་ཤར་བའི་ཡིད་ཤེས་འདུལ་བྱེད་ཐུགས་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་སུ་སྙེམས་ཤིང་དགག་སྒྲུབ་རྣམ་ཤེས་ལ་བལྟས་ནས་ལྟ་བའི་ཀུན་སྤྱོད་དམ་པོས་བཅིངས་ན་སྣང༵་བ༵་བདེ༵ན་འཛི༵ན་གྱི༵་གཟེ༵བ་ཡིན་པས༔ འགྲོ་དྲུག་འཁོར་བའི་གནས་སུ་གོལ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ༔ རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡི༔ མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་ལ་བཟླས་པ་དང་༔ ཀློང་དྲུག་པ་ལས༔ ཤུགས་འབྱུང་རང་གནས་མ་ཤེས་པར༔ སྣང་བ་བདེན་གཅིག་ངེས་འཇོག་པ༔ ལྗོན་ཤིང་སྲོག་དང་བྲལ་བ་འདྲ༔ ཞེས་དང་༔ ཀུན་བཟང་ཐུགས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལས༔ སྣང་བ་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་ང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན༔ ཞེས་སོ༔ དེ་དག་ཀྱང༔ ནོར་བུ་ཕྲ་བཀོད་ལས༔ ལྟ་བ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ༔ གོལ་ས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ༔ སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བལྟས་པ་ན༔ གཟུགས་མེད་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞིར་གོལ༔ དངོས་པོ་ཉིད་དུ་བལྟས་པ་ན༔ གཟུགས་ཁམས་གནས་རིགས་བཅུ་བདུན་དང་༔ བེམ་པོ་ཉིད་དུ་གོལ་བར་འགྱུར༔ ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་སྣང་བ་ལ༔ རྟག་པ་ཉིད་དུ་རབ་བལྟས་ན༔ ཆགས་པ་ཆེན་པོས་བཅིངས་གྱུར་ནས༔ འགྲོ་དྲུག་གནས་སུ་གོལ་བར་འགྱུར༔ ཞེས་པའི་དོན་ཏོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་ལྟ་བའི་གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་བ་རྣམས་ཀྱང་ལྟ་བ་བསྒོམ་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་སྒྲིབ་པ་ཡིན་ཏེ༔ ལྷ་མིན་གཡུལ་བཟློག་གི་རྒྱུད་ལས༔ སྒྲིབ་པ་སྒྲིབ་པ་ཞེས་བྱ་བ༔ མ་རིག་མ་རྟོགས་སྒྲིབ་པ་ཡིན༔ ཞེས་སོ༔ ཡང་དག་པའི་ལམ་ལས་ལོག་པར་འཁྱོག་ནས་ལྟ་བ་བསྒོམས་ནས་རྟོགས་པར་བལྟ་བ་གོལ་བ་ཡིན༔ ཡེ་ཤེས་བླ་མ་ལས༔ ཡང་དག་དོན་ལས་གོལ་བ་ཡིན༔ ཞེས་པ་བཞིན་ནོ༔ ཞེ་འདོད་ཀྱིས་བདེན་གཉིས་རེས་འཇོག་གི་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རྩིས་གདབ་བྱེད་པ་ནི་མཚན་ཉིད་པའི་ལྟ་བ་དང་འདྲ་ཕྱོགས་ནས་འཁྲུལ་ནས་ནོར་ཏེ༔ དེས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཤོར་བ་ཡིན་པས༔ ཀློང་དྲུག་ལས༔ འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ༔ ཞེས་གོལ་ཤོར་ནོར་སྒྲིབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་སྦྲེལ་ཏེ་བཤད་པ་ཡིན་ལ༔ གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་གསུམ་གྱི་འཇོག་ཚུལ་གཞན་ཡང་སྣང་གསལ་སྤུ་གྲི་ལས༔ ཞེ་འདོད་མེད་པའི་དོན་འདོད་པས༔ ཞེ་འདོད་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་ཞུགས༔ གོལ་ས་ཞེས་སུ་དེ་ལ་བཤད༔ སྒྲོ་བསྐུར་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ལ༔ བརྗོད་ཡོད་རྟོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཡིན༔ ཚིག་གི་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་འཁྲུལ༔ ཞེས་སོ༔ དེ་ལྟ་ན་ནོར་ནས་ཕྱོགས་སུ་ཤོར་བའང་ཡོད་པས་འཁྲུལ་བའི་གཞི་ལས་ནོར
Chinese
从《具口续》中说：安住于空性瑜伽之道，如同外道的歧途。佛陀身体的庄严是美好的，如果我希求，我就是原始佛。具有智慧之身，无有垢染。如是说。所有这些，只是在见修行持之瑜伽中，对空性的见解方式上有所不同而已，因此将它们归纳为一处进行阐述。除了空性之外，将见修行持之瑜伽视为实有，执着于似乎真实存在的事物，并以各种方式执着于心识的区分等等，自认为清晰明了，并持续不断地观察它，那么就会陷入色界十七处的境界，或者以不变的法性为基础，产生常执。这种常执在外道数论派等中出现，因此容易误入将物质视为主要的情况。而且，在那之中，与心之阿赖耶识的自明本性容易混淆。正如所说：无分别的自心，与无垢染的自明觉性，相似啊相似，容易混淆！阿赖耶是心的根本，自明觉性是境的根本，相似啊相似，容易混淆！并且，认为阿赖耶是法身，这是我的过失。如是《普贤心髓》中所说。以及《诸佛密意总集》中说：外道执着常有，从不变的基之实有中，通过分别而见到颜色形状，行于增益邪道。如是说。这也是空性与形象执着的陷阱，因为将空性智慧的自性，觉性力量，执着于心之阿赖耶识的显现，而不了解其真正的本质，因此执着于法性为实有。即使将能取所取的分别心作为道，也无法从轮回中解脱，如同抓住空行母的鼻涕一样。正如《珍宝堆积》中所说：不了解珍宝堆积中的精华，仅仅展示觉性的自性，如同抓住空行母的鼻涕。如是说。如果将心安住于这种状态，无论如何安住，都会落入世俗禅定的范畴，无法超越轮回，并且无法接近法性的意义，因为以前的熟悉感无法接近。正如所说：通过禅定修行无法见到法性的意义。等等。又，在见修行持中，没有如缕相续的自显，显现之空性。
English
From the Tantra of the One with Lips: By abiding in the path of emptiness yoga, it is similar to the mistaken path of the tirthikas. The excellent adornment of the Buddha's body, if I desire it, I am the primordial Buddha. Possessing a wisdom body, without any impurities. Thus it is said. All of these are merely different in the way of viewing emptiness in the yoga of continuous view and practice, therefore they are explained as one. Other than emptiness, viewing the yoga of continuous view and practice as a real entity, clinging to something that seems to exist, and clinging in various ways to the distinctions of mind and awareness, etc., presuming clarity and distinctness, and continuously observing it, one may fall into the seventeen realms of the form realm, or based on the unchanging nature of reality, generate a clinging to permanence. This clinging to permanence arises in the Samkhya and other tirthikas, therefore it is easy to err into considering matter as primary. Moreover, within that, there is a possibility of confusing it with the self-luminous nature of the mind's alaya consciousness. As it is said: The self-mind without conceptualization, and the self-awareness without defilement, are similar, similar, easy to confuse! The alaya is the root of the mind, and self-awareness is the root of the object, are similar, similar, easy to confuse! And, considering the alaya as the dharmakaya is my mistake. As it is said in the Kunzang Tukme. And in the Condensed Intentions of All Buddhas it says: The tirthikas' view of permanence, from the unchanging entity of the ground, through analysis, they see colors and shapes, and engage in the path of mistaken imputation. Thus it is said. This is also a trap of emptiness and form clinging, because the self-radiance of emptiness wisdom, the power of awareness, is grasped as awareness in the manifestation of the mind's alaya consciousness, and because the essence itself is not understood, there is clinging to the nature of reality as a real entity. Even if the mind of grasping and being grasped is made the path, one will not be liberated from samsara, like grasping a snyila of a dakini. As it is said in the Heap of Jewels: Without knowing the essence of the heap of jewels, merely showing the self-radiance of awareness, is like grasping a snyila of a dakini. Thus it is said. If one leaves the mind in such a state, no matter how one abides, one will fall into the category of ordinary worldly samadhi, and will not transcend samsara, and will not be close to the meaning of the nature of reality, because the previous familiarity cannot approach. As it is said: By meditating on samadhi, one does not see the meaning of the nature of reality. And so on. Also, in the practice of continuous view, the self-appearance of the uninterrupted stream is absent, the emptiness of clear appearance.
Chinese
内外一切显现与心识，以及本体自生之智慧，恒常坚固的对境所化，心中显现的意识，调伏者大悲之智慧，若以此为傲，并观察取舍分别念，以清净的见修行持束缚，则成为显༵现༵执༵为༵真༵实的桎梏，将堕入六道轮回之处。因此之故，如《牟ติก串》中所说，若无智慧而念诵，以及《空界六法》中所说，若不识自生之势，而将显现执为真实唯一，犹如树木失去生命。又如《普贤心镜》中所说，将显现执为法身，乃是我的障碍。这些也如《宝饰庄严》中所说，见修恒常瑜伽中，有三种错谬之处：若观空性，则堕入无色界四处；若观实物，则堕入色界十七处及物质之中；若将鲁古续部的显现，执为恒常，则被大贪所缚，堕入六道之处。此乃其义。如是见解之错谬、障碍、迷乱，皆因未证悟见解无修之自性而成为障碍。如《拉敏战回续》中所说，所谓障碍、障碍，即是无明、不悟之障碍。从正确的道路上偏离，观修见解而欲证悟，乃是错谬。如《智慧上师》中所说，即是偏离了正确的意义。若以贪执，交替修持二谛，进行算计，则与名相之见解相似而迷乱，因此而错谬，因此会偏离他方。如《空界六法》中所说，相似啊相似，是错谬啊错谬。此乃将错谬、偏离、错误、障碍之体性，总别结合而宣说。关于错谬、障碍、迷乱三种的安立方式，另如《明空利刃》中所说，若欲求无贪执之义，则进入大贪执之道，此即名为错谬之处。对于远离增益损减之自性，若以言语诠释而证悟，即是障碍。若未能断除言语之增益，即是迷乱。如是，亦有因错误而偏离他方者，故错误乃是迷乱之基础。
English
All appearances and minds, both internal and external, and the essence of self-arisen wisdom, the constant and enduring objects of taming, the consciousness that arises in one's own mind, if one is proud of the wisdom of compassion that tames, and binds oneself with pure conduct of view by observing the discriminating consciousness of acceptance and rejection, then it becomes a fetter of clinging to appearances as true, and one will fall into the place of the six realms of samsara. Therefore, as it is said in the "String of Pearls," if one recites without wisdom, and as it is said in the "Six Spaces," if one does not know the force of self-arisenness, and clings to appearances as the only truth, it is like a tree without life. And as it is said in the "Mirror of the Mind of Kunsang," clinging to appearances as the Dharmakaya is an obstacle to me. These are also as it is said in the "Adornment of Jewels," in the constant yoga of view and practice, there are three kinds of mistakes: if one contemplates emptiness, one falls into the four formless realms; if one contemplates objects, one falls into the seventeen realms of the form realm and matter; if one clings to the appearances of the Lugu Tantra as permanent, one is bound by great attachment and falls into the place of the six realms. This is the meaning. Such mistakes, obscurations, and confusions of view are also obscurations from the aspect of not realizing the nature of view without practice. As it is said in the "Tantra of Turning Back the War of the Asuras," what is called obscuration, obscuration, is the obscuration of ignorance and non-realization. To deviate from the correct path and try to realize by practicing the view is a mistake. As it is said in the "Wisdom Lama," it is deviating from the correct meaning. If one calculates by alternately practicing the two truths with desire, it is confused and mistaken because it is similar to the view of the logicians, and therefore it deviates to other sides. As it is said in the "Six Spaces," similar, similar, it is a mistake, a mistake. This is explaining the nature of mistake, deviation, error, and obscuration by combining the general and the specific. Regarding the way of establishing the three, mistake, obscuration, and confusion, it is also said in the "Clear Light Razor," if one desires the meaning without desire, one enters the path of great desire, and that is called the place of mistake. For the nature free from imputation and depreciation, if one realizes it with words, it is an obscuration. If one does not cut off the imputation of words, it is confusion. Thus, there are also those who deviate to other sides because of mistakes, so error is the basis of confusion.