Tibetan
མ་ཆགས་འཛིན་པའི་སྤྱོད་པ་སོགས་གསུམ་བསྟན་པ་ལས༔ དང་པོ་གཉིས་ནི་འདིའི་སྤྱོད་དུ་ཡོད་པའི་ཁོངས་སུ་འདུས་ལ༔ འདི་རང་གི་སྤྱོད་པ་ནི༔ ལས་དང་པོ་པ་དང་༔ གོམས་པ་འབྲིང་དང་༔ མཆོག་གི་ཁྱད་པར་གྱིས༔ གསུམ་ནི་རྗེས་ཐོབ་དང་༔ ལ་བཟླ་བ་ནི་མཉམ་བཞག་སྟེ༔ དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་དུ་ཡོད་མེད་གཉིས་པོ་གྲོགས་དང་དངོས་ཀྱི་ཚུལ་ཡིན་པས༔ ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས་གསུམ་དང་༔ ཀུན་གསལ་སོགས་ལས་སྤྱོད་དུ་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་བཤད་པ་དང་༔ དངོས་ནི༔ རིག་པ་རང་ཤར་ལས༔ ཆགས་ལ་འདི་ཞེས་ཞེན་མེད་སྤྱོད་པ་ནི༔ རྣལ་འབྱོར་བློ་རྩལ་དང་ལྡན་པས་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པའོ༔ ཡང་དག་དོན་རྟོགས་ཞེན་མེད་ས་ལ་གནས༔ སྣང་བ་དེ་ལ་ཆགས་ཞིང་ཞེན་མེད་ན་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་ན་སྤྱོད་པ་ཆེན་པོ་ཡིན༔ འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡུལ་བདག་ཏུ་མེད་བློ་ལ་ཞེན་པའི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ༔ འདི་ཞེས་དམིགས་པའི་ཡུལ་མེད་བཟའ་གཏད་རྟོག་པ་ཟད་ཆོས་ལས་གྲོལ༔ འཁྲུལ་བ་ཆོད་པ་མ་རིག་པ་རང་ཁ་མ་ལམ་དུ་ཁྱེར་གནས་མེད་རྣམ་རྟོག་སེམས་ལས་གྲོལ༔ ཞེས་པ་འདི་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པའི་དངོས་གཞི་ཡིན་པས༔ དེ་ཉིད་ལས༔ ཆགས་ལ་མ་ཞེན་སྤྱོད་པ་ནི༔ རྫོགས་ཆེན་ཨ་ཏིའི་སྤྱོད་པའོ༔ ཞེས་གསུངས་ནས་ངོས་འཛིན་མཛད་ཀྱང་༔ འདིར་གཞུང་རྩ་བ་ལས༔ རྒྱལ་སྲས་སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་པ་གྲོགས༔ ཞེས་པའང་དེང་གི་དུས་ན་ཆོས་ལུགས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་སྨྲ་བ་མང་ཀྱང༔ གང་ཟག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་འགྲོ་བ་ཉུང་བའི་ཕྱིར༔ རྗེས་ཐོབ་སྤྱོད་དུ་ཡོད་པ་གཙོ་བོར་བཏོན་པ་དུས་ཚོད་དང་བསྟུན་པས་ཆོས་དང་གང་ཟག་འཛོལ་བ་སྤངས་ཕྱིར་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་༔ འདིར་ཁོ་བོས་གདེངས་གྲོལ་ཐོག་ཏུ་བཅའ་བ་ལ་སྤྱོད་པར་བཞག་པ་ནི༔ རྫོགས་ཆེན་རང་རྐང་དང་རྒྱལ་སྲས་སྤྱིའི་མཉམ་བཞག་གི་སྤྱོད་པ་གཙོ་བོར་བཟུང་ནས༔ དེའི་ལམ་སྟེགས་སུ་དུས་ཚོད་དང་བསྟུན་ནས་གཞན་གཉིས་བཞག་པ་འགལ་བ་མེད་ཅིང་ཤིན་ཏུའང་འབྲེལ་ཞིང་དོན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་སྟེ༔ ལྷ་མིན་གཡུལ་བཟློག་གི་རྒྱུད་ལས༔ མཆོག་གི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་ནི༔ རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པའོ༔ ཐབས་སུ་རང་ཤར་དེ་ལྟར་གྲོལ༔ ཤེས་རབ་རང་ཤར་སྤྱོད་བྱེད་གྲོལ༔ ཐབས་སུ་རང་བྱུང་རང་ལ་རྫོགས༔ ཤེས་རབ་རང་བྱུང་རང་ཤར་རང་ལ་རྫོགས༔ ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་པས༔ གཅིག་ལ་གཅིག་རྫོགས་སྤྱོད་པའི་མཆོག༔ ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་འཇུག་དང་༔ ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རང་གྲོལ་གཉིས༔ མིང་ཙམ་མཐུན་དེ་དོན་ལ་འཕགས༔ འཕགས་པའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་སུ་བསྟ
Chinese
未染著执着的行持等三者之开示中，初二者已包含于此之行持中，此自身之行持者，以最初之业者，及串习中等者，与殊胜之差别，三者乃后得，及修持乃等持，如是之行持有无二者乃助伴与真实之方式，如日月和合中有三者，及普明等中说为行持有无二者，真实者乃，于觉性自显中，于贪著不执此之行持者，乃瑜伽士具足智慧故乃大之行持也，如实通达义不执著安住于地，于彼显现不贪著且不执著则通达义之自性乃大行持，所执之境，境无有境主，解脱于心执著之有无之边，无有此之所缘境，耗尽所食之分别念解脱于法，断除错乱，无明自携于自面之路上，无有住处，解脱于分别念心，此乃大圆满之行持之真实基础故，于彼中云，不贪著于贪著之行持乃，大圆满阿底之行持也，如是宣说而作认定，然于此根本经文中云，菩萨总集之行持乃助伴，如是于今时中虽多有言说为大圆满法者，然成为大圆满之人甚少之故，着重提出后得行持乃随顺时机，为断除法与人混淆故乃善巧于方便，及于此处我将立誓解脱置于行持者，乃以大圆满自立及菩萨总集之等持行持为主，于彼之阶梯中随顺时机而安立其他二者，无有相违且极为相关且具足大义也，于非天战诤之续部中云，开示殊胜之行持者，乃大圆满之行持也，方便为自显如是解脱，智慧自显行持解脱，方便为自生于自中圆满，智慧自生自显于自中圆满，方便与智慧无有差别故，一于一中圆满乃行持之殊胜，方便与智慧双运及，方便与智慧自解脱二者，唯名相同彼于义殊胜，开示为殊胜之行持
English
Among the teachings on the conduct of non-attachment and non-grasping, the first two are included within the scope of this conduct. This conduct itself is threefold, distinguished by the initial practitioner, the intermediate habituation, and the supreme. The three are post-meditation, and the practice is equipoise. Such conduct, both with and without, is in the manner of assistance and reality. As in the union of the sun and moon, there are three, and in All-Illuminating and others, it is explained as conduct with and without. The reality is: In Awareness Self-Arising, "The conduct of not clinging to attachment, saying 'this,' is the conduct of a great one, endowed with the intellect of a yogi." Realizing the true meaning, abiding in non-attachment, if one does not cling to or grasp at that appearance, then realizing the essence of meaning is great conduct. The object of grasping, the object without an owner, is freed from the extremes of existence and non-existence to which the mind clings. Without an object of focus, saying 'this,' exhausting the thoughts of eating and relying, one is freed from the law. Cutting through delusion, carrying ignorance onto the path of one's own face, without a place to abide, one is freed from conceptual mind. This is the actual basis of the conduct of the Great Perfection. Therefore, in that itself, "The conduct of not clinging to attachment is the conduct of Ati Dzogchen." Although it is taught and identified as such, here in the root text, "The conduct of the Bodhisattvas in general is assistance." Although in this day and age, there are many who speak of the Dharma of the Great Perfection, few become individuals of the Great Perfection. Therefore, emphasizing the conduct in post-meditation is in accordance with the times. Skillful in means to avoid confusing the Dharma and the individual, and here, I have placed the vow of liberation on the conduct, mainly holding the conduct of self-established Dzogchen and the equipoise of the Bodhisattvas in general. On that path, in accordance with the times, placing the other two is not contradictory, but highly related and endowed with great meaning. In the Tantra of Averting the War of the Asuras, "The teaching of the supreme conduct is the conduct of the Great Perfection. As a means, self-arising is liberated as such. Wisdom self-arising, conduct is liberated. As a means, self-born is perfected in oneself. Wisdom self-born, self-arising is perfected in oneself. Since means and wisdom are inseparable, one perfected in the other is the supreme of conduct. Means and wisdom united, and means and wisdom self-liberated are two. Only the name is similar, but it is superior in meaning. It is taught as the conduct of the noble ones."