Tibetan
་ནས་རྒྱུ་འབྲས་རྗེས་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྤྱད་པ་ནི༔ ཀུན་གསལ་ལས༔ ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་ནི༔ མཚན་མ་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་བཞིན༔ ཆོས་ཅན་མཚན་མར་མི་ལྟ་བར༔ རྣལ་འབྱོར་ཟག་མེད་ཤེས་རབ་ཀྱིས༔ དངོས་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྤྱོད་ཅེས་སོ༔ གཉིས་པ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་ནི༔ གནད་གསུམ་ཀྱིས་ཡེ་ནས་གྲོལ་བར་གནས་ཏེ༔ ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གྱི་ལུས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་མ་བཅོས་ཡུམ་གྱི་ངོ་བོར་སངས་རྒྱས་པ་དང་༔ ངོ་བོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་ཡེ་ནས་གྲོལ་ཟིན་པའི་རང་གནད་གཉིས་ཀྱིས་འགྲོ་དྲུག་གི་གཟུགས་སུ་སླར་མི་ལྡོག་པ་དང་༔ བརྗོད་པའི་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་གསུང་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོར་གྲོལ་ཟིན་པས་ཨཱ་ལི་ཀ་ལིའི་སྒྲ་དོན་གྱི་གནད་དང་༔ སྒྲའི་ངོ་བོ་གྲགས་སྟོང་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་གནད་གཉིས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་གསལ་དག་ཏུ་གྲོལ༔ སེམས་ཀྱི་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་ལ་དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་དང་ཡེ་ཤེས་ལས་གཡོས་པ་མེད་པར་གྲོལ་བའི་གནད་གཉིས་ཀྱིས་སླད་ནས་གྲོལ་མི་དགོས་པའོ༔ མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས༔ ཞེན་པའི་མཐའ་ནི་བསྒོམ་པ་ཉིད༔ ཡན་ལག་མ་བསྐྱོད་ཡེ་ཕྱིན་པས༔ འགྲོ་བའི་ལམ་ཉིད་ཡེ་ནས་བགྲོད༔ སྨྲས་པའི་ངག་ནི་བརྗོད་མེད་པས༔ ཡེ་ནས་སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས༔ བསམ་པའི་འཕྲོ་འདུ་ཡེ་སྟོང་བས༔ ཡེ་ནས་བསམ་གཏན་ཆེན་པོར་གནས༔ དྲི་མ་རྣམས་ནི་རང་དག་པས༔ ཞེས་སོ༔ དེའི་ངང་ལ་ཇི་ལྟར་འཇོག་ན༔ ཕྱི་ནང་སྣང་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་མདངས༔ གཞི་སྣང་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྐུའི་སྣང་བར་ཡེ་ནས་གྲོལ་ཟིན་པའི་ཚུལ་ཤེས་པས༔ ད་གདོད་འབད་པས་དགྲོལ་བ་དང་དགག་སྒྲུབ་སྤང་བླང་ལ་སོགས་པ་མི་བྱེད་པར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་འགགས་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ༔ རང་སྣང་འཆར་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ཉིད་ཆགས་སྡང་དང་བྲལ་བར་བྱར་མེད་དུ་འཇོག་པ་དང་༔ རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་མ་རིག་པས་བསྐྱེད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པས་མ་གོས་ཤིང་༔ ཡེ་ནས་འཁྲུལ་མ་མྱོང་བའི་རང་རིག་ཡེ་ནས་འོད་གསལ་བ་ཉིད༔ ཇི་སྐད་དུ༔ དེ་ལྟར་གནས་པས་འཁྲུལ་མེད་གཞི༔ རང་རིག་ཡེ་ནས་འོད་རེ་གསལ༔ ཞེས་དང་ནམ་མཁའ་ཀློང་ཡངས་ལས༔ ཐམས་ཅད་ཡེ་གྲོལ་བསྟན་པ་ལ༔ ཡང་ཏི་ནག་པོ་འབྲུ་གཅིག་ཤར༔ བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་བྱུང་བ་ཡི༔ འབྲས་བུ་ཡེ་གྲོལ་རྒྱུད་ཆེན་ལ༔ ངང་ངམ་ཤུགས་ཀྱི་ཤར་བའོ༔ ཞེས་སོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་གྲོལ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཆེན་ཉིད་ལ་བསྐྱལ་ནས་གྲོལ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་མི་དགོས་པར་ཤེས་པའི་གདེངས་ཀྱིས༔ ཕྱི་སྣང་བ་ལ་ནང་ཤེས་པ་ཐུག་འཕྲད་དུ་ཤར་དུས༔ གཞི་མེད་དུ་ཤེས་པས་གང་ལའང་དཔྱོད་འཛིན་མེད་པར་བཞག་པས་རང་སངས་ལ་སོང་བའི་གཤིས་ཀྱི་ངང་ནས་རིག་པ་ཟང་ཀ་འཆར་བ་ངོས་ཟིན་པའི་ངང་ལ་གནས་པ་ནི༔ ཐལ་འགྱུར་ལས༔ རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་མཐའ༔ ཆོས་རྣམས་རང་སར་བཞག་པ་སྟེ༔ སྣང་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ཟུང་འཇུག་པས༔ ཡེ་གྲོལ་ཅོག་བཞག་ཉིད་ལ་ཐུག༔ དགོངས་པ་བློ་ལས་འདས་པ་དང་༔ མཚན་བཅས་རང་སར་དག་པ་དང་༔ སྟོང་དང་དངོས་པོའི་མཐའ་གྲོལ་དང་༔ འགྱུ་ཟད་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་༔ བློ་ཟད་ཡིད་ལས་འདས་པའོ༔ ཞེས་དང་༔ མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས༔ འབྱུང་བ་ལྔ་ཉིད་ཡེ་དྭངས་པས༔ སྣང་བ་འོད་གསལ་ཉིད་དུ་གྲོལ༔ དབང་བོ་ལྔ་ཉིད་ཅེར་བཞག་པས༔ འཛིན་པའི་ཡུལ་ལྔ་རང་སར་གྲོལ༔ ཞེས་དང་༔ ཀུན་གསལ་ལས༔ རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་ནི༔ དཔེར་ན་རིན་ཆེན་མེ་ལོང་བཞིན༔ ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་མ་འགགས་པར༔ རང་སྣང་རང་ཤར་ཆགས་སྡང་བྲལ་བར་སྤྱད༔ ཅེས་དང་༔ ཁྱུང་ཆེན་ལས༔ མཚན་མ་ཡེ་དག་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བའི་གཞི༔ འབད་མེད་བྱ་བྲལ་བློ་ཡི་གེགས་བསལ་ཏེ༔ ཐུག་ཕྲད་རྣམ་གསུམ་ཡུལ་ལ་རོལ་བའི་འགག༔ གང་ཤར་མ་ཡེངས་ཡུལ་སེམས་བར་དུ་བསྡམས༔ ཞེས་ཡེ་གྲོལ་ཆེན་པོ་འདི་ནི་གཞི་དངོས་པོ་གཤིས་ཀྱི་འདུག་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་གདེང་འཆོས་པ་ཙམ་ལས༔ ལྟ་བསྒོམ་གྱིས་གྲོལ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ་རག་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ༔ གཉིས་པ་ལམ་རང་གྲོལ་ཆེན་པོ་ལ་གཉེན་པོ་མེད་པའི་རང་བཞག་ཆེན་པོར་གདེང་འཆོས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ༔ རང་གྲོལ་ཆེན་པོའི་གོ་དོན་སྤྱིར་བཤད༔ དགོངས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས་ལས༔ དང་པོ་ནི༔ སྤྱིར་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་དང་སྔགས་ཕྱི་ནང་སོགས་ལས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོངས་པ་དང་༔ གཉེན་པོས་འདུལ་བ་དང་༔ སྦྱོང་བསྒྱུར་རང་ཞིར་གཏོང་བ་དང་རང་ལུགས་སུ་འཇོག་པ༔ ཆོས་ཉིད་དུ་བྱེད་པས་ཉོན་མོངས་དེ་དག་ཀ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་དུ་དག་པ་མ་ཤེས་ན་སྤོང་བས་མི་སྤོངས་ཏེ༔ དེ་སེམས་ཀྱིས་སྤོང་ན༔ སྤང་གཉེན་རྫས་གཅིག་པས་མི་རུང་ལ༔ ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤོང་ན་སྤང་གཉེན་འཕྲད་པ་མེད་པས་མི་འཐད་ལ༔ སེམས་སྔ་ཕྱིའི་དུས་འགལ་བས་མི་སྤོངས་ལ༔ རྒྱུད་གཅིག་ལ་དུས་མཉམ་དུ་འཆོལ་བར་འགྱུར་བས་མི་རུང་ཞིང༔ ཡང་སེམས་དེ་ལས་ལུས་དང་གྲིབ་མ་བཞིན་འབྱུང་བས་སྤོངས་དུས་སོགས་མེད་དོ༔ དེ་བས་ན་ཆུ་ཡི་རི་མོ་ལྟར་རང་གི་རང་གྲོལ་བའི་གནད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ༔ དེ་སྐད་དུའང་ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས༔ ཀྱེ་མ་ཉོན་ཅིག་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཁྱོད༔ ངས་བསྟན་པ་ཡི་ཚིག་རྣམས་ནི༔ སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཉོན་མོངས་བའི་ཚོགས་དེ་ཀུན་གནས༔ དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འཁོར་བར་བཅིངས༔ བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་བསྒྲིབས་པས༔ འདི་དག་རྣམས་ནི་སྤང་བ་མིན༔ དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་ན༔ རྣལ་འབྱོར་ལུས་དང་གྲིབ་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་དང་རིག་པ་གཉིས་བཞིན༔ དེ་ལས་དེ་ཉིད་རང་གྱུར་བས༔ སྤངས་བས་སྤང་བ་མ་ཡིན་ནོ༔ དེ་བཞིན་གཞི་དེ་སྦྱངས་པས་ཀྱང་ཤེལ་ལ་དཀར་པོ་མི་སྦྱོང་བ་ལྟར་སྦྱང་བྱ་སྦྱོད་བྱེད་ཐ་མི་དད་ནི་མིན༔ གཡུ་ཁ་དོག་མི་འགྱུར་བ་ལྟར་བསྒྱུར་བས་ཀྱང་ནི་སེམས་ཀྱི་སེམས་མི་འགྱུར་རོ༔ འགྱུར་མེད་སྙིང་པོ་མི་རྟོགས་པས༔ ཤེལ་གྱི་བྲག་གམ་གཡུ་རྡོ་བཞིན༔ སྦྱང་ཞིང་ཞི་བར་ནུས་པ་མིན༔ རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གནས་དང་ཏུ༔ རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡིས་ནི་བརྟག༔ དེ་བཞིན་དེ་བཞིན་རང་ཞིར་བཏང་བས་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱང་མིན་ཏེ་གཏོང་མཁན་རྟོག་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་སོ། །༔མངོན་སུམ་ལྷག་མཐོང་མ་ཤེས་པར༔ རི་རབ་རི་ཡི་རྒྱལ་པོ་བཞིན༔ སུས་ཀྱང་ཞིག་པར་ནུས་པ་མིན༔ གཉེན་པོ་ཡིས་ནི་གྲོལ་བ་མིན་ཏེ་ཆུ་དྭངས་བར་འདོད་པ་དབྱུག་པས་རྙོགས་པ་ལྟར་སྤང་གཉེན་བྱེད་པ་མཚུངས༔ མ་བཙལ་རང་དག་མ་ཤེས་པར༔ རྙོགས་མ་སངས་འདོད་ཆུ་རྙོགས་བཞིན༔ ཕྱི་ཕྱིར་སངས་པ་མ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཉིད་རང་ཡང་ཆོས་ཉིད་མིན༔ རང་སྣང་ལྷུག་པ་མ་ཤེས་པར༔ ཐ་མལ་བླུན་པོའི་སྣང་བ་བཞིན་ཏེ་འཁོར་བ་འདའ་མི་ནུས་པའོ། །༔ མངོན་ཞེན་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ནོ༔ ཞེས་སོ༔ དེ་ལྟར་རང་སར་གྲོལ་བའི་གནད་ལ་བློ་རིམ་གཉིས་ལས༔ འབད་བཅས་རང་གྲོལ་གྱི་ལམ་ཐོད་རྒལ་གྱིས་ནི༔ གནད་གསུམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབྱིངས་དང་ཐིག་ལེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་བ་མངོན་སུམ་དུ་བརྟོལ་ཏེ༔ དག་སྣང་འཁོར་ཡུག་ཏུ་ཤར་བས་སྣང་བ་མ་དག་པ་ལས་ཉོན་དང་བཅས་པ་རང་གྲོལ་བ་དང་༔ འབད་མེད་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱིས་ནི་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་དེ་ཚུགས་མི་ཐུབ་པར་རང་སངས་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས༔ ཐབས་གཞན་གྱིས་གྲོལ་བར་བྱ་མི་དགོས་པར་རང་བཞིན་ཤུགས་ཀྱིས་གྲོལ་བ༔ དཔེར་ན་དུག་གིས་དུག་འཇོམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར༔ ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བས་རང་གྲོལ་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ཡང་ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས༔ ཀྱེ་མ་ཐུབ་པ་ཡང་ཉོན་ཅིག༔ འདི་དག་བློ་རིམ་རྣམ་གཉིས་ཏེ༔ འབད་བཅས་རྣམ་དང་འབད་མེད་དོ༔ ཅེས་དང་༔ དེ་ཡང་འདིར་ཁྲེགས་ཆོད་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
從而將無有因果的虛空視為行境，如《俱明》中所說：法性義之行境，如無相之虛空。不視有法為相，瑜伽士以無漏智慧，如無實之虛空而行。二是自覺智慧之行境：以三要點安住於本來解脫之中，內外中間三者之所有身，皆於未經造作之母體自性中成佛，本質法界遠離戲論，以本來解脫之自性要點二者，不再回返六道之形相，所有言說之音聲，皆已於本來解脫為語金剛之自性，阿裏嘎裏之音義要點，以及音聲之本質，聲空遠離言說之要點二者，使言說清淨解脫。所有心之分別念，皆於安住實相之意，法性與智慧無有動搖而解脫之要點二者，使之後無需再解脫。如《摩尼寶鬘》中所說：執著之邊即是修持，肢體未動已然到達，行者之路本來已行。所說之語無可言說，本來已超離言說思維。思維之起伏本來空，本來安住於大禪定。垢染皆是自清淨，如是說。於彼狀態如何安住？內外顯現所攝之所有法，皆是自覺智慧之自光，知曉基現圓滿受用身之顯現已於本來解脫之方式，此時不需勤奮解脫，不做遮破建立取捨等事，智慧之自性不間斷如明鏡般，自顯現之顯現方式的影像生起之際，無有貪嗔而無作地安住，以及智慧之八識聚與由無明所生之五蘊的異熟之障礙，連同習氣皆未沾染，本來未曾迷亂之自覺本來光明。如是說：如是安住無有迷亂之基，自覺本來光明朗然。又如虛空廣大界中所說：於一切本來解脫之教示中，又生起一滴黑色之“底”。是加持之生起，本來解脫果之大傳承，自然或強力生起。如是之本來解脫大
English
Thus, to utilize the emptiness devoid of cause and effect as the field of activity, as stated in "Kunsel": The activity of the essence of reality is like the unconditioned sky. Without regarding phenomena as characteristics, the yogi, with uncontaminated wisdom, acts like the unreal sky. Secondly, the activity of self-aware wisdom: abiding in the state of being primordially liberated through the three key points, all bodies of the outer, inner, and intermediate realms are enlightened in the essence of the unconditioned mother, and the essence of the Dharmadhatu is free from elaboration. With the two key points of being primordially liberated, one does not revert to the forms of the six realms, and all sounds of speech are primordially liberated into the essence of Vajra Speech, the key points of the sound and meaning of Āli and Kālī, and the essence of sound, the two key points of sound-emptiness being free from expression, liberate speech into clarity and purity. All conceptual thoughts of the mind, with the intention of abiding in the state of reality, the two key points of being liberated without wavering from Dharmata and wisdom, make it unnecessary to liberate again later. As stated in "The Rosary of Pearls": The extreme of attachment is meditation itself; without moving the limbs, one has already gone forth; the path of beings is inherently traversed. The spoken word is inexpressible; inherently, speech transcends thought. The arising and ceasing of thought is inherently empty; inherently, one abides in great contemplation. All stains are self-purifying, so it is said. How does one abide in that state? All phenomena encompassed by outer and inner appearances and consciousness are the self-radiance of self-aware wisdom. Knowing that the appearance of the Sambhogakaya, the basis of appearance, is already liberated in the primordial state, one does not strive for liberation, nor engage in negation, affirmation, acceptance, or rejection. The unceasing nature of wisdom is like a mirror, and the arising of images in the form of self-appearing phenomena is allowed to abide without attachment or aversion. The obscurations of the maturation of the eight aggregates of consciousness and the five skandhas produced by ignorance, along with their habitual tendencies, do not defile it, and the self-awareness that has never been deluded is inherently clear light. As it is said: Abiding in this way is the basis of non-delusion; self-awareness is inherently clear light. And as it is said in the Vast Expanse of Space: In the teaching of all being primordially liberated, again, a single black "ti" arises. It is the arising of blessings, the great lineage of the fruit of primordial liberation, arising naturally or forcefully. Such great primordial liberation
Chinese
凭借着确信，知道无需将自己交付于广大传承也能获得解脱。当外在显现与内在觉知相遇时，因知晓其无根基，故不作任何评判与执着，安住于自然解脱的本性之中，安住于觉认知觉朗然生起的境界中。正如《超越心意》中所说：“自性大圆满的究竟，是将诸法安放于其自身。显现与觉知、法性双运故，原始解脱即是当下安住。其意境超越了心智，有相之物于自身清净，空性与实有之边际解脱，动摇止息，无有念头，心智止息，超越意识。”又如《珍珠鬘》中所说：“五大本性即是原始清净，显现于光明之中解脱。五根如实安住，所执之五境于自身解脱。”又如《普明》中所说：“自知觉性的智慧行持，譬如珍宝之镜。智慧自性不间断，自身显现，自身生起，无有贪嗔地行持。”又如《大鹏鸟》中所说：“相状原始清净，完全解脱之基础，无勤无为，消除心智之障碍，三相遭遇，享用对境之止息，任何显现皆不散乱，对境与心识之间相连结。”因此，这原始解脱大圆满，仅仅是对于基之事物、本性之安住方式如实地认识而生起的确信，而并非完全依赖于通过见修行来获得解脱。第二，对于道之自解脱大圆满，在无有对治的自性安住中生起确信之行持，分为普遍宣说自解脱大圆满的意义和详细阐释其意境两部分。首先，普遍而言，在共同的乘、外内密咒等之中，舍弃烦恼，通过对治来调伏，通过净化、转化、放任自灭、安住自性，将烦恼转化为法性。若不了解这些烦恼从一开始就未曾存在而清净，则无法通过舍弃来舍弃。若以心来舍弃，则舍弃者与对治者本质相同，不可行。若以智慧来舍弃，则舍弃者与对治者无法相遇，不合理。前后之心在时间上相违背，无法舍弃。在同一相续中同时存在则会混乱，不可行。并且，心如身体和影子般产生，故无有舍弃之时等。因此，应如水中之纹般，了知其自性自解脱之要点。
English
With the confidence of knowing that there is no need to engage in the act of liberating by entrusting oneself to the great lineage, when the outer appearances and inner awareness meet and arise, by knowing that it is without basis, one rests without any judgment or grasping, and abides in the state of recognizing the arising of pristine awareness from the nature of self-liberation. As it says in "Transcending the Intellect": "The ultimate of the Great Perfection of self-nature is to leave all phenomena in their own place. Because appearance and awareness are the union of dharmata, primordial liberation is the very state of resting. Its realization transcends the intellect, and what has characteristics is purified in its own place. The extremes of emptiness and entities are liberated, agitation ceases, there is no thought, the intellect ceases, and it transcends the mind." Also, as it says in "A Rosary of Pearls": "The five elements themselves are primordially pure, and appearances are liberated into clear light. The five faculties themselves are left as they are, and the five objects of grasping are liberated in their own place." Also, as it says in "All-Illuminating": "The practice of self-cognizant wisdom is like a precious mirror. The nature of wisdom is unceasing, and one practices with self-appearances and self-arising, free from attachment and aversion." Also, as it says in "The Great Garuda": "The basis of the complete liberation of signs, which are primordially pure, is to eliminate the obstacles of the mind with effortless, actionless activity. The cessation of enjoying objects is the meeting of the three aspects. Whatever arises is not distracted, and the object and mind are bound together." Therefore, this Great Perfection of primordial liberation is taught as relying solely on the confidence of realizing the way things are, the state of the basis, the nature of things, as they are, and not entirely relying on the act of liberating through view, meditation, and action. Secondly, regarding the practice of cultivating confidence in the Great Self-Liberation of the Path, in the great self-abiding without antidotes: first, generally explaining the meaning of the Great Self-Liberation; and second, explaining the intention in detail. First, in general, within the common vehicle and the outer and inner tantras, etc., abandoning afflictions, subduing them with antidotes, purifying, transforming, letting them subside on their own, abiding in their own nature, and transforming afflictions into dharmata—if one does not understand that these afflictions have been pure from the beginning, never having existed, then one cannot abandon them by abandoning them. If one abandons them with the mind, then the object to be abandoned and the antidote are of the same substance, which is not permissible. If one abandons them with wisdom, then the object to be abandoned and the antidote cannot meet, which is not appropriate. The earlier and later minds contradict each other in time, so one cannot abandon them. It is not permissible because existing simultaneously in the same continuum would be confusing. Furthermore, since the mind arises like the body and its shadow, there is no time of abandonment, etc. Therefore, one should understand the key point of self-liberation as being like a drawing in water.