Tibetan
ཀྱི་སྐུ་གསུམ་ཐུགས་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་པར་རུང་བས་ན་སངས་རྒྱས་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་འདུས་བྱས་སུ་བསྐུར་བ་མི་འདེབས་པ་ཞིག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་ན་འདུས་བྱས་ཡིན་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པས་སོ། །ཡང་ལྷག་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་སྣང་བ་ལམ་ལ་སྣང་བ་འདི་འཆར་གཞི་དང་འཆར་ཚུལ་ལམ་དུ་མེད་ན་བལ་མེད་པའི་སྣམ་བུ་ལྟར་མིང་རྐྱང་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཁོར་འདས་ཆད་པ་རི་རྭ་ལྟ་བུ་ཞིག་པས་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་ཚུལ་རོལ་མཛེས་པའི་གོལ་ས་ལས་ལྡང་མི་སྲིད་དེ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མེད་ན། ཟུང་འཇུག་གི་ཆོས་སྐད་ཀྱང་འཁྲུལ་བའི་ཀུན་རྫོབ་ནི་མེད་དང་མ་གྲུབ་པ། གཉིས་སྣང་དང་གཉིས་ཆོས་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་སྲིད་པ་སུས་ཀྱང་སྙོན་དུ་མེད་པས། དག་པའི་སྣང་བ་དེ་ཡང་། ཡང་ན་འཁྲུལ་བར་བལྟའམ། གཞན་དུ་དག་པ་རབ་འབྱམས་དེ་མེད་ན་འགོགས་པ་ཙམ་ཞིག་དུའམ། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ནས་ཆད་པ་ཉག་གཅིག་དུ་གནས་པ་ལས་ཟུང་འཇུག་གི་ཡུལ་མེད་པ་ཞིག་པས་དེ་ལྟར་འཁྲུལ་སྣང་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་ན། ཆོས་ཉིད་མ་སྟོང་གི་བར་དུ་འཁོར་བ་མི་སྟོངས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱང་མེད་པ་དང་། ཡང་ན་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་འགག་མེད་གཏན་མེད་པར་གྱུར་པས། སྤྲོས་བྲལ་དུ་འཇོག་བྱེད་མེད་པའི་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལ་གོ་མྱོང་ཅན་གྲོག་མཁར་གྱི་ཁ་འཛིན་བྱེད་པས་སྨྲེ་སྔགས་ཤོར་བའི་གཟོབ་པ་ལྷུར་ལེན་དང་། མར་འཁོར་བའི་སྣང་བ་ཚན་དུ་ཕྱེས་ན་ཀྭ་བར་སྣང་བ་འགག་པ་ཡོད་པས་མི་རྟག་པའི་རང་མཚན་ངོམས་དུས། དེའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་འགགས་མ་འགགས་ལས་འདས་པ་ཞིག་ཤུལ་དུ་ལུས་དགོས་ལ། དེའི་མ་འགགས་པ་དེ་གང་གིས་བཞག །ཀ་བ་གཞན་ཡོད་པས་ནི་སྔར་གྱི་འགག་མེད་དུ་མི་འགྲོ་བ་རྟ་མ་ཤི་བས་གླང་པོ་མ་ཤི་བར་བཞག་ཏུ་མེད་པ་བཞིན་སྔ་མ་ནི་འགག་པ་མངོན་གྱུར། ཕྱིས་སུ་མི་སྲིད་པ་དང་། འོ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཁྱོད་རང་གི་འཁྲུལ་ཙམ་ལས་ཡོད་མ་མྱོང་བས་སྐྱེ་མེད། འཁྲུལ་སྣང་རིས་མེད་དུ་ཤར་བས་འགག་མེད་དུ་བཅོས་ཀྱང་། འཁྲུལ་སྣང་མཐའ་དག་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ནི་ཆད་པ་ཉག་གཅིག་དུ་ཅིས་མ་བལྟས་སམ་དཔྱོད་ཅིག །ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུའི་ཟག་མེད་ཆོས་རྣམས་དང་། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་མཚན་དཔེ་ཡེ་ཤེས་པ། །སྤྲུལ་སྐུའི་མཛད་པ་ཕྲིན་ལས་ཆད་ལྟ་བས། །ཉམས་ཉེས་འདི་ལ་གསོ་བར་རུང་བས་འཚལ། །ཞེས་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་མི་འགྱུར་བདེ་ཆེན་གྱི་སྣང་ཆ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་པ་ཆེན་པོ་དང་སྟོང་ཆེན་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཆོས་གསུམ་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་སྲིད་པར་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་དུ་འཁོར་བ་གྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། ཞར་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞི་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་བ་མེད་པས་མ་རིག་པ་མི་སྲིད་དེ་གང་ནས་བྱུང་ཟེར་བ་དང་། གལ་ཏེ་ལས་རླུང་གིས་བསྐྱོད་དེ་མ་རིག་པ་གཞི་ན་མེད་ཀྱང་ལམ་དུ་བྱུང་སྟེ་ཀ་དག་ལས་གཡོ་སྲིད་ན། ཕྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཡང་གློ་བུར་གྱི་མ་རིག་པ་དེ་བྱུང་ནས་འཁྲུལ་པར་ཐལ་ཟེར་ནས་གྲོལ་འཁྲུལ་གང་ཡང་མི་རུང་བར་འཛིན་ཀྱང་། ལར་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ལ་མ་རིག་པ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་རང་བཞིན་རྣམ་པར་མ་དག །མེད་ན་གང་ནས་བྱུང་སྟེ་འཁྲུལ་བ་མིང་མེད་ལ་ཕྱིན་དྲུག་གི་དཀའ་ཐུབ་ཅི་དགོས། ཆོས་ཉིད་ལ་མེད་ཀྱང་། གང་ཟག་གི་བློ་ངོར་ན་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་ལའང་། བློ་དེའི་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། ཡང་ན་དྲི་བཅས་སུ་ཐལ། དེ་ལྟར་ན་སོལ་བ་དཀར་པོར་མི་བཏུབ་པས་ཀྱང་རྩོལ་བས་ཅི་བྱ་སྟེ། རིག་པ་ལ་ལྟོས་པའི་མ་རིག་པ་ནི་དཔེར་ན་ལམ་མ་ཤེས་པས་ནོར་བའི་བློ་དེ་ལམ་དེ་དང་བློ་གཉིས་ཆར་གང་གི་ཐོག་ཏུ་ཡོད་པར་བརྟགས་པ་དང་གང་ནའང་ཡོད་དུས་སྤངས་དུ་མེད་དོ། །མེད་ན་མི་སྲིད་དོ། །ཡང་ལས་རླུང་དེ་ལ་ཟད་དུ་ཡོད་ན་ཅི་ལྟོ་སྟེ། དེ་ལམ་ནས་ལྡང་བས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ལ་གྲུབ་པར་མ་བྱས་པས་སོ། །སླར་ལམ་ཤེས་ཀྱང་ཡང་ནོར་ངེས་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་བས་ན་མ་རིག་པ་ནི་རང་སྣང་རང་ངོ་མ་ཤེས་པར་ནོར་བའི་བློ་སྟེ་སྤངས་ན་སྐྱེ་མི་སྲིད་པའོ། །དེ་བས་ན། དེ་ཕྱིར་ཐར་བ་ནོར་བ་ཟད་ཙམ་མོ། །ཞེས་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་འབྲེལ་བར་མཁྱེན་པའོ། ། དོན་བཞི་པ་འཁྲུལ་དུས་ལུས་ལ་གནས་ཚུལ་ལ། དེ་ཡང་བཀའ་ཐ་མ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་བསྟན་དོན་རིག་ཁམས་འོད་གསལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་དེ་ཉིད། སྔགས་ཀྱི་གཞི་རྒྱུད་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེ་འདིར་མཐར་ཐུག་པར་སྟོན་པ་འོད་གསལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན། ད་ལྟ་ལུས་གྲུབ་ཀྱི་དུས་སུ་སྙིང་ཀ་དཔལ་གྱི་བེའུ་ན། འོད་གསལ་གྱི་རྩ་ལ་དྭངས་མ་ཉུང་འབྲུ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་སྐུར་གནས་པ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུ། རང་བཞིན་འོད་དུ་གནས་པ་གསལ་བ་ལོངས་སྐུ། ཐུགས་རྗེ་ཡེ་ཤེས་སུ་བཞུགས་པ་སྤྲུལ་སྐུ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སུམ་བརྩེགས་སུ་བཞུགས་པ་ནི། བདེ་བ་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས། རང་བྱུང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ལུས་ནང་ནས། །རང་རིག་རྒྱལ་པོ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །རང་གི་སེམས་ལ་ཡེ་ནས་གནས། །ཞེས་དང་། ཟླ་བ་སྒྲོན་མེ་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོས་འགྲོ་བ་ཡོངས་ལ་ཁྱབ། །ཅེས་དང་། མྱང་འདས་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཐོག་མ་ཇི་ལྟ་བ་ལས་མ་གཡོས་པར་གནས་སོ། །ཞེས་དང་། བརྟགས་གཉིས་ལས། ལུས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་གནས། །ཞེས་དང་། དྲི་མེད་འོད་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་གི་ནང་དུ་གནས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་དང་། སཾ་བྷུ་ཊི་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འོད་གསལ་བ། །ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །དེ་ཡི་དབུས་ན་གནས་པའི་ལྷ། །ཆ་མེད་མཆོག་ཏུ་ཕྲ་བ་སྟེ། །ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཅན་ཡིད་ཀྱི་དངོས། །གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་འོད་དང་ལྡན། །རྟག་ཏུ་སྙིང་གི་དཀྱིལ་ན་གནས། །ཞེས་ཅུང་ཟད་བསྡུས་ཀྱང་དོན་དུ་དེ་ལྟར་གསུངས། གཉིས་མེད་རྣམ་རྒྱལ་ལས། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་ནི། །ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་སྙིང་པོ་གནས། །དེ་ཉིད་སྙིང་པོ་གསུམ་ལྡན་པ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོར་འཇུག་པ་ཉིད། །ཅེས་དང་། ཕྱག་ཆེན་ཐིག་ལེ་འདུས་པ་ལས། །སེམས་ཅན་དྲན་བྱེད་ཙིཏྟའི་དཀྱིལ། །ཆོས་གསུམ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས། །ཞེས་དང་། རང་ཤར་ལས། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རང་རིག་ནི། །སྙིང་གི་དཀྱིལ་ན་གནས་པའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས། དེ་ཡང་ངོ་བོ་བུམ་པའི་སྐུ་ལྟ་བུ། རང་བཞིན་བུམ་ནང་གི་མར་མེ་ལྟ་བུ། ཐུགས་རྗེ་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ལྟར་གནས། གནས་ཚུལ་ཀྱང་སྙིང་ཀ་ན་གདངས་ཀྱི་སྐུ། སྤྱི་བོ་ན་ཟེར་གྱི་སྐུ། རྩ་རྣམས་ན་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་གནས་ས་དང་གནས་ལུགས་ཡོད་ཀྱང་རེ་ཞིག་སྙིང་ཁར་ཡེ་ཤེས་སུམ་བརྩེགས་སུ་བཞུགས་པ་དེ་ཙམ་མོ། །པཎ་ཆེན་དྲི་མེད་བཤེས་གཉེན་གྱིས། སྐུ་ནི་ནང་གསལ་བུམ་སྐུ་ལྷ། །འོད་ནི་བུམ་པའི་མར་མེ་བཞིན། །ཡེ་ཤེས་རྨ་བྱའི་སྒོ་ང་འདྲ། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་གྲུབ་མཐའི་འདོད་གཞུང་། གཉིས་པ་གྲུབ་མཐའི་འདོད་གཞུང་ལ། འདིར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའི་གཞིའི་འདོད་ཚུལ་རྣམ་པ་བདུན་ལས། གཞིའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ལྟ་བས་ཀ་དག་པ་དང་༡། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་གཞི་ལ་ལྷུན་གྱི་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་༢། འཁོར་འདས་གང་དུ་ཡང་གཤིས་མ་ངེས། རྐྱེན་གྱིས་གང་དུ་ཡང་འགྱུར་རུང་པས་མ་ངེས་པ་དང་༣། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདུས་མ་བྱས་པ་སྣང་ཚུལ་བསྒྱུར་དུ་མི་བཏུབ་པ་སྟེ་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་བས་དངོས་པོར་ཞེན་པ་དང
Chinese
既然身语意三者能同时成就，那么对于非由聚合而成的佛，就不会施加因缘聚合而成这样的说法。为什么呢？因为凡是聚合而成的事物，都必然是无常的。还有，殊胜的世俗谛显现为道，如果这个显现没有计划和显现方式，就像没有羊毛的氆氇一样，只是空有虚名，其结果就是轮回和涅槃断灭，如同兔角一般，那么胜义谛法性也不可能从形式上的虚饰中解脱出来，因为没有显现而自性空的身和智慧。双运的法声也是虚假的世俗，既不存在也不成立。二取和二法的止息，佛陀的存在是谁也无法否认的。那么，清净的显现也是如此。要么视为错觉，要么认为没有清净的广大，只有断灭。要么认为成佛后就处于断灭的唯一状态，而没有双运的境界。如果这样将错觉和双运结合起来，那么在法性未空之前，轮回就不会空尽。这样一来，也就没有佛了。要么各自的自证智慧与不可分离的无碍变为断灭。对于无所作为的无生之边，有经验者会像蚂蚁窝一样紧抓不放，从而陷入悲叹和装模作样。如果将轮回的显现分开来看，柱子的显现就会消失，当无常的自相显现时，它的自性无戏论，超越了生灭的东西必须留下，而它的不灭又由什么来安立呢？如果还有其他的柱子，那就不能成为之前的无灭，就像马不死就不能安立牛不死一样，之前是灭的显现，之后是不可能的。哦，这一切都只是你自己的错觉，从未存在过，所以是无生的。虽然错觉无分别地显现，并被认为是无灭，但难道不应该思考一下，没有一切错觉的佛，不就是断灭的唯一状态吗？智慧法身的无漏法，圆满报身的相好智慧，化身的利生事业，如果视为断灭，那么这种过失是可以弥补的，请三思！这是中间的偈颂。 这样一来，不变大乐的显现，身和智慧
English
Since the three kayas of body, speech, and mind can be accomplished simultaneously, one should not attribute the uncompounded Buddha to being compounded by causes and conditions. Why? Because whatever is compounded is necessarily impermanent. Furthermore, this appearance of the superior conventional truth as the path, if this appearance lacks a plan and a way of appearing, it is like a nam bu without wool, merely a name, and its result would be the cutting off of samsara and nirvana, like a rabbit's horn. Then, the ultimate nature of reality could not rise from the pretense of beauty, because there is no form and wisdom that appear but are without inherent existence. The Dharma sound of union is also a false convention, which neither exists nor is established. No one can deny the existence of the Buddha, who has exhausted dualistic appearance and dualistic phenomena. So, that pure appearance is either seen as an illusion, or if there is no pure vastness, is it merely an obstruction? Or, after attaining Buddhahood, one remains in a state of utter annihilation, without the realm of union. If one combines illusion and union in this way, then samsara will not be emptied until the nature of reality is emptied. In that case, there would be no Buddha. Or, the self-aware wisdom of each individual and the inseparable unobstructedness would become annihilation. For the unproduced extreme of non-elaboration, experienced ones cling to it like an anthill, thus indulging in lamentation and pretense. If the appearance of samsara is divided, the appearance of the pillar will cease. When the characteristics of impermanence are displayed, its nature, free from elaboration, must remain beyond cessation and non-cessation. And by what is that non-cessation established? If there is another pillar, then it cannot become the previous non-cessation, just as the death of a horse cannot establish the death of an ox. The former is the manifestation of cessation, and the latter is impossible. Oh, all of that is just your own illusion, and has never existed, so it is unborn. Although illusions appear without distinction and are transformed into non-cessation, shouldn't one consider whether the Buddha, who is without all illusions, is not simply seen as utter annihilation? The undefiled dharmas of the wisdom dharmakaya, the wisdom of the perfect enjoyment sambhogakaya, and the enlightened activities of the nirmanakaya, if viewed as annihilation, then this fault can be remedied, please consider! This is an intermediate verse. Thus, the appearance of unchanging great bliss, body and wisdom
Chinese
要知道，将清净大坛城和空性大圆满一切殊胜具足的自性俱生三法视为一体，执持为我，才能明白轮回在有中以缘起的方式产生。顺便说一句，有些人说：基是自性清净的法身，没有错乱，所以不可能有无明，那是从哪里来的呢？如果业风推动，无明虽然在基中没有，但在道中产生，如果从本来清净中产生动摇，那么后来成佛了，也终究会突然产生无明而错乱，所以认为解脱和错乱都不可能。总之，对于离戏论的法性来说，有无明吗？没有无明吗？如果有，那就不是自性清净。如果没有，那又是从哪里产生的呢？对于没有名字的错乱，又何必进行六度的苦行呢？即使法性中没有，但在有情的心识面前认为有，那么那个心识的体性就不是法性了。或者会变成有垢染。这样一来，就像不能把煤炭变成白色一样，努力又有什么用呢？相对于觉性的无明，比如不认识路而迷路的那个心识，那个路和心识两者到底存在于哪里呢？无论在哪里都找不到，所以无法断除。如果没有，那就不可能存在。如果业风有穷尽的时候，那又该如何呢？因为它是从道中生起的，所以没有在法性的本性中成立。即使后来认识了路，也一定会再次迷路。因此，无明就是不认识自显自性的错乱之心，断除之后就不会再产生。因此，因此，解脱就是错乱的止息。这些也请务必理解其关联性。第四个意义，错乱时身体的住处。也就是最后教言中究竟确定的教义，觉性界光明如来藏遍布一切有情，那就是密咒的基续自性任运成就的坛城。这里究竟宣说的是光明大圆满，所以现在身体成就的时候，在心间吉祥的宝箧中，光明脉上依靠着少许明点而住，它的体性以身的方式安住是空性法身，自性以光的方式安住是光明报身，大悲以智慧的方式安住是化身，以智慧三重的方式安住就是我ེ་བ་འཁོར་ལོའི་རྒྱད་中说： 自生法性身， 众生身之内， 自智国王是智慧， 本来安住于自心。 如是说。 月亮灯中说： 善逝藏遍布一切有情。 如是说。 涅槃经中说： 一切有情身体之内，如来藏从最初如何存在，则如是安住不动。 如是说。 二观察中说： 身上安住大智慧。 如是说。 无垢光中说： 安住于一切有情心中的是智慧。 如是说。 桑布扎续中说： 菩提心是光明， 五种智慧的自性， 其中心中安住的本尊， 无分至极微细， 明点的形象，是意的对境， 具有大威光，与光明相伴， 恒时安住于心中。 如是稍微简略，但意义上是如此宣说的。 二无分别胜中说： 一切有情的心中， 安住着意的秘密精华， 其本身具有三种精华， 即是进入善逝藏。 如是说。 大手印明点集中说： 有情忆念的意中间， 安住着三法自性。 如是说。 自显中说： 一切有情的自性觉， 安住于心间。 如是等等宣说。 那也是本体如瓶身， 自性如瓶中的灯， 慈悲如太阳的光芒般存在。 安住的方式也是，心间是光芒之身， 头顶是光束之身， 脉中是明点等等，虽然有安住处和安住方式，但暂时是心间安住着三重智慧而已。 班禅无垢智友说： 身是内明瓶身本尊， 光如瓶中的灯， 智慧如孔雀蛋。 如是说。 第二，宗派的观点。 第二，宗派的观点中，此处大圆满宗派的基的观点有七种，即：视基的自性为离戏论的本来清净和１，认为轮涅二者皆于基上任运成就和２，轮涅任何一者，体性皆不定，因缘所致，任何一者皆可转变，故为不定和３，心的自性为非造作，显现方式不可改变，即永不改变，故执着于实有和
English
It is necessary to understand that by holding the pure great mandala and the nature of emptiness, great perfection, all perfections complete, the co-emergent three dharmas as one, and grasping them as self, one can understand that samsara arises in existence through dependent origination. By the way, some say: The ground is the dharmakaya of self-nature purity, there is no delusion, so ignorance is impossible, where did it come from? If the karma wind moves, even though ignorance is not in the ground, it arises in the path, and if there is movement from the original purity, then even if one becomes a Buddha later, that sudden ignorance will eventually arise and become deluded, so they hold that neither liberation nor delusion is possible. In short, for the nature of dharma that is free from elaboration, is there ignorance or not? If there is, then it is not self-nature purity. If there is not, then where did it come from? For the nameless delusion, why is there a need for the asceticism of the six perfections? Even if it is not in the nature of dharma, but it is thought to be in the mind of a sentient being, then the nature of that mind will not become the nature of dharma. Or it will become tainted. In that case, just as it is impossible to turn charcoal into white, what is the use of effort? The ignorance relative to awareness is like the mind that is lost because it does not know the way. Where exactly do that way and the mind exist? They cannot be found anywhere, so they cannot be abandoned. If there is not, then it is impossible to exist. If the karma wind has an end, then what should be done? Because it arises from the path, it has not been established in the nature of the dharma. Even if one recognizes the path later, one will definitely get lost again. Therefore, ignorance is the deluded mind that does not recognize self-appearance and self-nature, and it will not arise again after it is abandoned. Therefore, therefore, liberation is the cessation of delusion. Please be sure to understand these connections as well. The fourth meaning, the dwelling place of the body during delusion. That is, the ultimate teaching of the final teaching, the essence of awareness, the clear light, the sugatagarbha, which pervades all sentient beings, is the mandala of the tantric basis, the self-nature spontaneously accomplished. Here, the ultimate teaching is the clear light great perfection, so now, when the body is accomplished, in the auspicious casket in the heart, it dwells on the clear light channel relying on a small amount of essence. Its nature dwells as the body, which is the emptiness dharmakaya, the self-nature dwells as light, which is the luminous sambhogakaya, and great compassion dwells as wisdom, which is the nirmanakaya. Dwelling as the triple wisdom is I