Tibetan
ན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་ཡང་མེད༔ སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བའི་དུས་ཀྱང་མེད་དེ༔ ལར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡང་༔ སྒོམ་སྤངས་མཐའ་དག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྤོངས་བར་མི་འགྱུར་བས༔ སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་མ་བསྒོམ་པར་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཐབས་མེད་དེ༔ དེའི་ཕྱིར་ན་ཐལ་འགྱུར་ལས༔ མ་བསྒོམ་པ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་ནི༔ འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་མངོན་སྣང་བ༔ བདག་དང་གཞན་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་དང་༔ ཚིག་དང་བཅས་པའི་བལྟ་བ་དང་༔ དམིགས་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དག་དང་༔ ཉོན་མོངས་བདག་ཏུ་འཆིང་བར་འགྱུར༔ སངས་རྒྱས་ལམ་ཡང་སྟོར་བ་དང་༔ འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་དང་༔ ཆོས་ཀུན་མཉམ་པའི་གཞི་མེད་དང་༔ རང་རིག་ཁམས་གསུམ་འཆིང་བ་དང་༔ རྟོག་དང་བཅས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར༔ ཞེས་སོ༔ གཉིས་པ་བསྒོམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི༔ དེ་དག་ལས་ལྡོག་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བསྒོ་སྐལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རང་དབང་སྦྱིན་པ་སྟེ༔ དེ་ཉིད་ལས༔ ལས་ཀྱིས་ཡུལ་ཞེན་གཅོད་པ་དང་༔ ཉོན་མོངས་ལ་སོགས་སྤོང་བ་དང་༔ འཁོར་བའི་རྩ་བ་འབྱིན་པའོ༔ གོ་བས་སེམས་ཉིད་འཛིན་པ་དང་༔ གནས་པར་བྱེད་དང་རླུང་ཟད་དང་༔ ཆོས་ཉིད་སྟོང་པའི་ལམ་རྙེད་དང་༔ རང་བཞིན་དག་པའི་གཞི་སྣང་ངོ་༔ ཞེས་སོ༔ བསྒོམ་པ་དངོས་བཤད་པ་ལ་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱིར་བཤད་པ༔ བསྒོམ་ཚུལ་དངོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་ལས༔ དང་པོ་ལ་དམིགས་པ་ཡུལ་གྱི་བློ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས༔ བསྒོམ་པའི་ངོ་བོ༔ ངེས་ཚིག༔ དབྱེ་བ༔ མཚན་ཉིད༔ མཐུན་དཔེ༔ འབོད་སྐད་དང་དྲུག་བཤད་པ༔ རང་སྣང་གི་བློ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་བསྒོམ་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་སོགས་བཤད་པ༔ རང་གི་བསྒོམ་པ་ངོས་བཟུང་བ་གསུམ་ལས༔ འདི་ནི་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་གི་གོ་བ་རྒྱུད་ལ་བརྟན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་པས༔ དང་པོའི་ངོ་བོ་ནི༔ སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་ཤིང་ལྷག་མཐོང་གི་དོན་ལ་བཀོལ་དུ་བཏུབ་པ་དང་༔ ཕྱི་ནང་གི་འགྱུ་བ་རྒྱུན་གཅོད་པ་དང་༔ གཟུང་འཛིན་འགོགས་འདོད་པ་ཉིད་དེ༔ དེ་ཉིད་ལས༔ བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ༔ འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་པ་སྟེ༔ གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ༔ ཞེས་དང་༔ ཐིག་ལེ་ཀུན་གསལ་ལས༔ ངོ་བོ་རྩེ་གཅིག་གནས་པ་ཡིན༔ ཞེས་དང་༔ རྩལ་རྫོགས་ལས༔ བསྒོམ་པའི་ངོ་བོ་མི་རྟོག་པ༔ ཞེས་སོ༔ ངེས་ཚིག་ནི༔ རྩལ་རྫོགས་ལས༔ ངེས་ཚིག་འདུ་འཕྲོ་ཆོད་པར་བསྟན༔ ཞེས༔ ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་༔ གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པའི་ཕྱིར་དང་༔ རྒྱུན་དུ་མི་འབྲལ་བར་དེ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་ད
Chinese
也没有断除烦恼的障碍，也没有见到佛陀真谛的时候。总的来说，菩萨见到真谛，也不会立即断除所有修习。对于普通人来说，不修习就没有获得果的办法。因此，在《中观根本慧论》中说：不修习的过患是，轮回的特征明显显现，自和他者的境识，以及带有言辞的见解，以及带有对境的境，都会成为束缚烦恼的根本。也会失去成佛的道路，不了解果的自性，没有诸法平等的依据，自明的三界受到束缚，并且会因有分别念而堕落。以上。 第二，必须修习的理由是：从这些过患中解脱出来，能够给予圆满功德的修习机会，也就是自由。正如《中观根本慧论》中所说：业能断除对境的执着，舍弃烦恼等等，并且能够拔出轮回的根本。通过理解，能够把握心性，使其安住，气息止息，证得法性空性的道路，并且显现自性清净的基础。以上。 关于修习的实际讲解，分为从显示自性的角度进行 общей讲解，以及从修习方式的角度进行分别讲解两种。第一种，从针对具有对境之心的角度，讲解修习的体性、词义、分类、定义、比喻、称谓等六个方面；从针对具有自显现之心的角度，讲解无修的体性等等；以及确定自己的修习这三个方面。因为这也是使两种共同的理解在相续中稳固的方法，所以第一种的体性是：心专注于一境，并且能够用于胜观的意义，断绝内外游移的相续，以及想要止息能取所取。正如《中观根本慧论》中所说：所谓修习，就是心安住，断绝内外游移，能取和所取止息。以及，《明点普照论》中说：体性是专注于一境。以及，《功德宝藏论》中说：修习的体性是无分别念。词义是，《功德宝藏论》中说：词义显示断绝散乱。因为专注于止观双运的意义，并且为了不散乱到其他地方，并且为了不间断地安住于此
English
There is also no abandonment of the obscurations of afflictions, and no time to see the truth of the Buddha. In general, even when a Bodhisattva sees the truth, they will not immediately abandon all practice. For ordinary individuals, there is no way to attain the result without practice. Therefore, in the *Mūlamadhyamakakārikā*: "The fault of not practicing is that the characteristics of samsara manifestly appear, the object-consciousness of self and other, as well as views with words, and objects with aims, will become the root of binding afflictions. One will also lose the path to Buddhahood, not understand the nature of the result, have no basis for the equality of all dharmas, the self-aware three realms will be bound, and one will fall due to conceptual thoughts." The above. Second, the reason for needing to practice is: liberation from these faults, which grants the perfect freedom of abundant qualities of practice. As it says in the same text: "Action cuts off attachment to objects, abandons afflictions and so on, and extracts the root of samsara. Through understanding, one can grasp the nature of mind, make it abide, exhaust the winds, find the path of emptiness of dharmata, and manifest the basis of self-nature purity." The above. Regarding the actual explanation of practice, it is divided into a general explanation from the perspective of showing the nature, and a specific explanation from the perspective of the actual method of practice. The first, from the perspective of those with object-oriented minds, explains the essence of practice, etymology, classification, definition, example, and six aspects of appellation; from the perspective of those with self-appearing minds, explains the essence of non-practice, and so on; and identifying one's own practice, these three aspects. Because this is also a way to stabilize the common understanding of both in the continuum, the first essence is: the mind abiding in one-pointedness and being able to be used for the meaning of vipassanā, cutting off the continuum of inner and outer movements, and the desire to stop grasping and holding. As it says in the same text: "Practice is said to be the abiding of the mind, cutting off inner and outer movements, and the cessation of grasping and holding." And in the *Thigle Kunsel*: "The essence is abiding in one-pointedness." And in the *Tsal Dzog*: "The essence of practice is non-conceptualization." The etymology is, in the *Tsal Dzog*: "The etymology shows the cutting off of scattering." Because it focuses on the meaning of the union of śamatha and vipaśyanā, and in order not to be distracted elsewhere, and in order to abide in it continuously
Tibetan
ང་༔ གོམས་ཤིང་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་༔ སེམས་རྣམ་པར་མ་ཞི་བའི་རྣམ་རྟོག་མི་འཕྲོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ སྤྲོས་བྲལ་དོན་གསལ་དང་ཐིག་ལེ་ཀུན་གསལ་གྱི་རྒྱུད་གཉིས་ལས༔ བསྒོམ་པའི་ངེས་ཚིག་རྣམ་པ་བཞི༔ དོན་ལ་དམིགས་པས་བསྒོམ་པ་ཡིན༔ མ་ཡེངས་བས་ན་བསྒོམ་པ་ཡིན༔ མི་འབྲལ་བ་ཡིས་བསྒོམ་པ་ཡིན༔ གོམས་ཤིང་འདྲིས་དང་མི་འཕྲོ་བའོ༔ ཞེས་སོ༔ དབྱེ་བ་ནི༔ སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས་ལས༔ སྤྱིར་མཚན་བཅས་ནི་བསྐྱེད་རྫོགས་ཏེ༔ རྩོལ་བ་བྲལ་མ་བྲལ་གཉིས་ཡིན་ལ༔ མཚན་མེད་ལ་རྩོལ་བ་བྲལ་མ་བྲལ་གཉིས་ཏེ༔ སེམས་གནས་དང་བསམ་གཏན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་རྩོལ་བཅས་དང་༔ སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་བཅོས་རྣལ་བཞག་ཆེན་པོ་ནི་རྩོལ་བ་མེད་པ་དང་༔ བྱེ་བྲག་ཏུ་དེ་ལ་ནང་སེལ་གྱི་བློ་ཅན་གཉིས་ཀྱང་ཡིན་ནོ༔ དེ་སྐད་དུའང་ཀུན་གསལ་ལས༔ དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན༔ མཚན་བཅས་མཚན་མེད་གཉིས་ཡིན་ནོ༔ མཚན་མེད་ལ་ཡང་གཉིས་ཡིན་ཏེ༔ རྩོལ་བྲལ་ཆེན་པོའི་བསྒོམ་ཐབས་དང་༔ རྩོལ་བ་མ་བྲལ་བསྒོམ་པའོ༔ མཚན་བཅས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ༔ མདོར་ན་བསྐྱེད་རྫོགས་རྣམ་གཉིས་ཡིན༔ ཞེས་དང་༔ ཐལ་འགྱུར་ལས༔ བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ༔ འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་པ་སྟེ༔ གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ༔ རང་བཞིན་བབ་ལས་བྱུང་བ་ནི༔ བསམ་གཏན་དག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ༔ རླུང་དང་རྩ་དང་ཐིག་ལེ་དང་༔ ལུས་གནད་མིག་དང་སྟོང་བ་ནི༔ བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་འདོད་པ་ཡིན༔ ཡི་གེའི་འོད་དང་ཁ་དོག་དང་༔ རྣམ་པར་འཕྲུལ་བའི་སྤྲོ་བསྡུ་ནི༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བཤད་པ་ལ༔ མ་བཅོས་རང་བཞག་གནས་ལུགས་ཏེ༔ ཇི་ལྟར་དེ་ལས་འགྱུར་མེད་པས༔ སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའོ༔ ཞེས་སོ༔ ཡང་རྩོལ་བཅས་དང་རྩོལ་མེད་གཉིས་གསུངས་ཡང་དེ་ལྟར་བློ་ཅན་གཉིས་སུ་འདུས་ཏེ༔ རྩལ་རྫོགས་ལས༔ རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་གྱི་བསྒོམ་པ་དང་༔ སྟོང་ཉིད་མཐའ་མེད་བསྒོམ་པ་དང་༔ མཚན་མ་གཟུང་འཛིན་བསྒོམ་པ་དང་༔ གཟུང་འཛིན་གསལ་པར་བསྒོམ་པ་དང་༔ རྩོལ་བྲལ་བཞག་ཐབས་བསྒོམ་པའོ༔ ཞེས་སོ༔ མཚན་ཉིད་ནི༔ གཞན་དུ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་མང་ཡང་འདིར་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པའི་ངོ་བོ་ནི༔ རྒྱུན་བྱེད་བཞིའི་རྣལ་འབྱོར་གང་གིས་ཀྱང་བབ་སོ་གཅིག་པར་ཆོས་ཟད་ཀ་དག་གི་རིག་པ་སྟོང་གསལ་འགག་པ་མེད་པ༔ ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་དང་༔ ཡིད་དང་༔ རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་༔ བསམ་གཏན༔ གཟུགས་མེད་ཀྱི་བསྒོམ་པ་གང་དང་ཡང་མ་འདྲེས་ཤིང་༔གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་དང་སྤྲོས་པ་མེད་པ
Chinese
我，为了习惯和熟悉，并且为了不散乱未寂静之心的分别念，称为修习。在《离戏义明》和《明点普明》二续中，修习的决定词有四种：以专注意义而修习，不散乱故而修习，不分离故而修习，习惯熟悉和不散乱。如是说。分类是：总和别两种。总的来说，有相是生圆次第，有勤作和无勤作两种；无相也有勤作和无勤作两种，即心住、三摩地、禅定三种是有勤作，佛陀的意趣——无为大安住是无勤作；别说，那也有内摄的两种智者。如是《普明》中说：分类显示为两种，有相和无相两种。无相也有两种，即无勤作大修法和无勤作修习。有相也是如此。总之是生圆两种。如是说。在《现观庄严论》中说：修习是指心住，断除内外游动，能取和所取止息。自性自然生起的是，称为禅定。气、脉、明点，身要、眼和空性，称为修习所欲。文字的光芒和颜色，以及变化的舒卷，称为三摩地。无为自然安住的实相，如彼不变异，是诸佛的意趣。如是说。又说有勤作和无勤作两种，也归摄于两种智者中。在《功德圆满》中说：分别念相续的修习，空性无边的修习，能取所取相的修习，能取所取明晰的修习，无勤作安住之法修习。如是说。体性是：其他有各种差别，但此处究竟意趣的体性是：无论以何种常行四瑜伽，都以同一状态，法尽原始清净的觉性空明无碍，与三界的意、心、识，以及禅定、无色界的修习都不相混杂，并且没有能取所取的分别念和戏论。
English
I, for the sake of habituation and familiarity, and for preventing the distraction of thoughts from an unpacified mind, it is called meditation. In the two tantras, "Freedom from Elaborations, Meaning Clarity" and "Bindu All-Illuminating," there are four definitive terms for meditation: Meditating by focusing on the meaning, meditating because of non-distraction, meditating because of non-separation, habituation and familiarity, and non-distraction. Thus it is said. The divisions are: general and specific, two types. Generally, with characteristics is the generation and completion stages, there are two types: with effort and without effort. Without characteristics, there are also two types: with effort and without effort, namely, mind-abiding, samadhi, and contemplation, these three are with effort. The Buddha's intention—unfabricated great natural state—is without effort. Specifically, there are also two kinds of wise ones who incorporate these. As it is said in "All-Illuminating": The divisions are shown as two types, with characteristics and without characteristics, two types. Without characteristics, there are also two types, namely, the great method of meditation without effort and meditation without effort. With characteristics, it is also the same. In short, there are two types: generation and completion. Thus it is said. In the "Madhyamaka," it is said: Meditation means mind-abiding, cutting off the inner and outer movements, the cessation of grasping and the grasped. What arises from the natural state is called contemplation. Wind, channels, bindus, bodily posture, eyes, and emptiness are what is desired in meditation. The light and color of letters, and the expansion and contraction of transformations, are called samadhi. The unfabricated, natural abiding reality, unchanging from that, is the intention of the Buddhas. Thus it is said. Again, it is said that there are two types: with effort and without effort, which are also included in the two types of wise ones. In "Accomplishment of Skill," it is said: The meditation of the continuum of thoughts, the meditation of emptiness without limit, the meditation of the characteristics of grasping and the grasped, the meditation of clarity of grasping and the grasped, and the meditation of the method of abiding without effort. Thus it is said. The characteristic is: Although there are many diverse differences elsewhere, here the nature of the ultimate intention is: No matter which of the four yogas of continuous practice, in the same state, the awareness of the exhaustion of phenomena, primordial purity, empty-clear, and unobstructed, is not mixed with the mind, intellect, and consciousness of the three realms, nor with the meditation and formless meditations, and there is no conceptualization and elaboration of grasping and the grasped.