Tibetan
༔ ཞེས་སོ༔ དེ་ལྟ་ན་ནོར་ནས་ཕྱོགས་སུ་ཤོར་བའང་ཡོད་པས་འཁྲུལ་བའི་གཞི་ལས་ནོར་ཤོར་བྱུང་བ་ཡིན༔ ཡང་སྒྲིབ་པའི་དབང་གིས་གོལ་འཁྲུལ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཡང་སྣང་གསལ་སྤུ་གྲིའི་རྒྱུད་ལས༔ ལྟ་བ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི༔ བསྒོམ་མེད་རང་བཞིན་དོན་ལ་བལྟ༔ བསྒོམ་མེད་རང་བཞིན་མ་ཤེས་ན༔ ལྟ་བ་དག་གི་སྒྲིབ་པ་ཡིན༔ ཡེ་ནས་མཉམ་པའི་རང་བཞིན་ལ༔ ཞེ་འདོད་མེད་པས་མི་བལྟ་སྟེ༔ བསྒོམས་ནས་རྟོགས་པར་བལྟ་བ་ནི༔ ལྟ་བ་དག་གི་གོལ་ས་ཡིན༔ ཞེ་འདོད་རྩིས་གདབ་བྱེད་པ་ནི༔ ལྟ་བའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད༔ ཅེས་སོ༔ མདོ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན༔ ལྟ་བ་ནི་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་གི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཇི་བཞིན་པའི་བཞུགས་ཚུལ་མ་མཐོང་བའི་མཐོང་བ་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་ངེས་པའི་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བའི་བློ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་པས་གཉིས་འཛིན་ཞིག་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱི་གཞན་དུ་རྣམ་པར་འཁྱམ་མོ༔ གཉིས་པ་བསྒོམ་པ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ༔ སྤྱི་སྒོས་ཚན་གཉིས་ལས༔ དང་པོ་ནི༔ ཐེག་པ་གཞན་དགུའི་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བའི་དོན་དང་འགལ་བ་སྟེ༔ འབྲས་བུ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པར་མ་ཤེས་ཤིང་བསྒྲུབ་པས་གོལ་བ་དང་༔ མ་སྒྲུབ་ཡེ་གྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པའི་གནད་མ་ཤེས་པས་བསྒྲིབ་པ་དང་༔ བསྒོམ་པ་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ནོར་ཞིང་ཤོར་བས་འདྲ་གཞི་ལས་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་བསྒོམ་པ་ཤེས་ན་མི་གོལ་བས༔ དེ་ཤེས་པ་ནི་སྤོང་བའི་ཐབས་སུ་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ༔ གཉིས་པ་རྫོགས་ཆེན་སྒོམ་ཡོད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན༔ ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དེ་ཉིད་སྤྱིའི་གོལ་ས་གསུམ་ལས་དང་པོ༔ ཞི་གནས་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་ལས་བསྒྲིབས་པས་སྒྲིབ་ཏེ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་འཁྲུལ་བས་གོལ་ས་ལྔ་ཡོད་དེ༔ རྣམ་རྟོག་ཞི་ན་སེམས་རང་གནས་པ་ལ་ཞི་གནས་ཧད་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ དེ་ཉིད་སྒོམ་དམ་པར་འཛིན་པ་ནི་གོལ་ས་ཡིན་ནོ༔ བཏང་སྙོམས་ལྟེང་བོའི་གོལ་ས་ནི༔ སེམས་ནང་དུ་བྱིང་ནས་རང་གནས་ལྷག་མཐོང་མེད་པའི་རྟོག་མེད་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་མི༷་རྟོག༷་ལྟེང༷་བོའི༷་གཟེ༷བ་ཡིན་ལ༔ སེམས་སྔ་ཕྱི་རྒྱུན་ཆད་ཀྱི་བར་ལས་དྭངས་འཚོལ་བའམ་མཐོང་དུ་མེད་པའི་གཞི་བྲལ་ལ་སྒོམ་དུ་རེ་བས་ངང་བསྒོམ་པ་ན་སྟོང༷་བསྒོམ༷་མུན༷་རྡོའི༷་གཟེ༷བ་སྟེ་སྟོང༵་བ༵་ཆད༵་པོའི༵་གོལ་ས་དང་༔ དྲན་པ་གཞན་རྒྱུན་ཆད་པའི་གསལ་ཆ་མ་འགགས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངང་དུ་གནས་པ་ནི་མི་རྟོག་འཐོམ་པོའི་གོལ་ས
Chinese
如是。如果是这样，也有因为错误而偏离方向的情况，这是从错误的根源中产生错误偏离。还有因为障碍的影响而产生错误。这在《光明金刚橛续》中说：见解的自性是，不修自性观其义，不识不修自性者，是为见解之障碍。本来平等之自性，因无希求而不观，观修而求证悟者，是为见解之错处。若作希求与算计，说是见解之错谬。如是说。总而言之，见解是远离一切广说和偏袒的，没有见到本来如是的安住方式，在大见解之后，安住于无有怀疑的平等心中，必须破除二取执着，否则就会四处漂泊。第二，关于持续修行的瑜伽士，分为共同和特殊两部分。第一部分是：其他九乘的修行都与远离造作的实相相违背，因为不明白无需以因缘来成就任运自成的大果，反而去修，这是错处；不明白不修而本自成就的密意，这是障碍；因为修行错误地偏离到其他方向，这是从相似之处产生的错误，所以如果了解这些修行就不会有错处，而了解这些就是舍弃的方法，将在下面讲述。第二，如果是以大圆满有修的情况来说，止观本身有三种共同的错处，第一：止观从空性的角度被遮蔽，因为遮蔽而将非是执为是，有五种错处：念头止息时，心安住于自性，这被称为止观哈达，执着于此为殊胜之修，这是错处。舍弃平等之错处是：心沉入内在，没有自性观的无念专注，这是无念昏沉之执；在前后念头中断的间隙中，寻求清明或期望见到不可见的基础，而安住于此，这是空修暗石之执，是空性断灭之错处；念头中断，明分不灭，安住于阿赖耶识的状态，这是无念昏沉的错处。
English
Thus it is. If it is like that, there are also cases of deviating from the path due to errors, which arise from the root of error. Also, errors occur due to the influence of obscurations. This is stated in the Tantra of the Luminous Razor: The nature of views is, to see the meaning of the non-meditative nature; if one does not know the non-meditative nature, it is an obscuration of views. In the nature of primordial equality, one does not look because there is no desire; to look to realize through meditation is a mistake of views. To make desires and calculations is said to be an error of view. Thus it is said. In summary, the view is to abide in equanimity, free from doubt, following the great vision of not seeing the way of abiding as it is, free from all elaboration and partiality, so one must destroy dualistic clinging, otherwise one will wander everywhere. Second, regarding the yogi who continuously practices meditation, there are two
Tibetan
༔ ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བར་གྱུར་པ་གང་ཡང་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པས༔ རང་ངོ་མ་ཤེས་ཤིང་འཛིན་པ་མེད་ལ་གསལ་ཆ་མེད་པ་ནི་འཛིན་མེད་ཧད་པོའི་གོལ་ས་སྟེ༔ དེ་དག་ནི་ཞི་གནས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ༔ ཕྲ་རགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་འགགས་ཤིང་དྭངས་སང་རང་རིག་རང་གསལ་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་ཆེན་པོ་ནི་རྩོལ་བའི་རྐྱེན་ཁ་ན་མེད་པ་དང་དྲན་མེད་ཧད་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཏུ་གོལ་ཉེས་ལ༔ གོལ་ནས་དེ་དམ་པར་བཟུང་ན་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ༔ ཡེ་ཤེས་མཁའ་མཉམ་ལས༔ ཞི་གནས་བྱིང་རྒོད་བྲལ་བ་དང་༔ རྫོགས་ཆེན་སྔ་ཕྱི་བྲལ་བ་གཉིས༔ འདྲ་དང་ནོར་ཏེ་གོལ་ནས་འགྲོ༔ དེ་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་དགོས༔ ཞེས་སོ༔ མི་རྟོག་པ་དང་སྟོང་ཉིད་ཧད་པོ༔ བཏང་སྙོམས་བདག་མེད་གོམས་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་སྒོམ་པའི་གོལ་ས་ཕྲ་བཀོད་ལས་གསུངས་པ་དག་གོ༔ གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་གསལ་བའི་གོལ་ས་ལྔ་ལྡང་བ་ནི༔ བསྐྱེད་རིམ་པས་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ལྷར་བསྒོམ་པ་དང་༔ རླུང་གདངས་ལས་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་རྟགས་བཅུའི་སྟོང་གཟུགས་སོགས་ཤར་བ་དང་༔ ཐབས་ལྡན་གཉིས་ཀྱི་སྐྱེས་པའི་འགྱུར་བདེ་སྟོང་བ་ཙམ་དང་༔ ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་དག་མ་དག་གི་རྩལ་ལས་རོལ་བར་འདི་ནི་ཆ་ལུགས་གསལ་བའི་འཛིན་ཆ་སྟེ་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ལ་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་འཛིན་པའོ། །ཤར་བ་མ་ཤེས་པར་དངོས་པོ་རང་རྒྱུད་པར་གོལ་ནས་ལྟ་བའི་གདེངས་མ་རྙེད་པ་དང་༔ སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་གར་བཟུང་ནས༔ དེ་ལས་ཀ་བུམ་རྡུལ་ཤིང་སོགས་མ་གཞི་གཅིག་ལ་སེམས་འཛིན་པས་ཡུལ་དེ་ལས་གནས་འགྱུ་ཤེས་མཐོང་གི་ཐུན་བསྒོམ་པ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་ནི་འདི་ནི་ཁ་དོག་ཡིག་འབྲུར་བསྒྱུར་བྱེད་སྟེ་ནང་གི་སེམས་གནས་ལ་རྟོག་དཔྱོད་འཛིན་པའོ། །ལྷག་མཐོང་གསལ་བའི་གོལ་ས་སྟེ༔ ལྷ་དང་སྟོང་གཟུགས་བདེ་སྟོང་ཡུལ་དང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་གཟུང་འཛིན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ༔ ལྷག་མཐོང་ནི་གནས་འགྱུ་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཉིས་འཛིན་མེད་པར་མངོན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ལ་བྱ་ཡི༔ ཡིན་སྙམ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་གནས་འགྱུ་ལ་བརྟགས་དཔྱད་བྱེད་པ་སོགས་མཐའ་གང་ལ་བརྟེན་ཀྱང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་༔ མཐར་འཛིན་ཐམས་ཅད་ལྷག་མཐོང་ཡང་དག་ལས་འཁྱོགས་པོར་གཟུང་འཛིན་ཅན་དུ་གོལ་བའི་ས་བ་སྟེ༔ མུ་སྟེགས་སོགས་གཞན་གྱི་ལམ་དང་ནོར་ཞིང་འཁྲུལ་བའི་རྣམ་པར་འགྲོ་བའམ་དེའི་ཕྱོགས་སུ་ཤོར་བའི་ལྟ་སྒྲིབ་རྔ
Chinese
由于对境的显现任何也未确定，不认识自性，没有执着且没有明分，这是无执呆滞的歧途。这些不是真正的止观，细微和粗大的分别念全部停止，清亮澄明自证自明的自性大禅定，容易错入无有勤作之因和无记呆滞等等之中。如果误入并执持为殊胜，那就是错误的。如《智慧虚空》中所说：止住寂止离沉掉，大圆满离先后二者，相似与错谬，误入歧途而行。因此需要大*法身*。如是说。无分别和空性呆滞，舍弃中立无我串习这三者，是修行时的细微歧途中所说的。第二，胜观中显现的五种歧途是：以生起次第观想假立之*本尊*，从气脉中出现光明之相，十相的空色等等显现，具足方便二者的生乐空变化，一切法皆为清净与不清净之心的游舞，这是相状清晰的执着部分，对外境执着这是什么，那是什么。不认识显现，误认为事物自性存在，没有获得见解的把握，痛苦的处所，法界的一切事物都随意执取，从那之中，对瓶子、微尘、树木等基本相同的事物执着，从那个境上修习住、动、知、见的座间，这五种是把颜色转化为文字，对内在的心住进行思辨执着。这是胜观显现的歧途。*本尊*和空色、乐空之境以及瑜伽士的自性，只是确定境的差别，而能取所取没有差别。胜观是住和动二者的体性，觉性菩提心以智慧自证的方式，无有二取而显现，这叫做胜观。认为是的，以意识推测对住动进行观察等等，无论依赖于任何边，都不是正确的，一切边执都是从真正的胜观中偏离，成为具有能取所取的歧途之地，与外道等其他道路相混淆，成为迷乱的行相，或者堕入其方向的见障。
English
Since nothing whatsoever of the appearances of objects has been ascertained, not knowing one’s own nature, without grasping and without clarity, this is the mistaken path of ungrasping blankness. These are not genuine śamatha, for when all subtle and coarse thoughts have ceased, the great samādhi of clear, lucid, self-aware, self-luminous nature is in danger of straying into the absence of effort and mindless blankness and so forth. If one strays and grasps that as supreme, that is a mistake. As it says in the Wisdom Sky: Śamatha is freedom from sinking and excitement, And Dzogchen is freedom from before and after. Similar and mistaken, one strays and goes astray. Therefore, the great dharmakāya is needed. So it is said. Non-conceptuality and emptiness blankness, equanimity and the habit of no-self, these three are the subtle mistaken paths of meditation that are spoken of. Secondly, the five ways of straying that arise from clarity in vipaśyanā are: Meditating on deities of complete fabrication through the generation stage; The arising of appearances of light from the nāḍīs, empty forms of the ten signs, and so forth; The mere bliss-emptiness of the arising of the two with skillful means; And all phenomena playing as the play of pure and impure mind—this is the grasping aspect of clear appearance, grasping external objects as this and that. Not knowing the arising, straying into objects as being self-existent and not finding confidence in the view; And grasping all the objects of the basis of suffering, the elements of space, as being self-existent; From that, grasping the mind on the same basis of things like pots, dust, and trees, and meditating on the sessions of abiding, moving, knowing, and seeing from that object—these five aspects are what transform color into letters, speculating and grasping at the abiding of the inner mind. This is the mistaken path of clear vipaśyanā. Deities and empty forms, bliss-emptiness, objects, and the nature of yoga, there is no difference in grasping and grasper, only a difference in the objects that have been ascertained. Vipaśyanā is the nature of both abiding and moving, awareness, bodhicitta, manifesting without dualistic grasping in the manner of self-aware wisdom—this is what is called vipaśyanā. Thinking it is so, speculating with the mind, examining abiding and moving, and so forth, no matter which extreme one relies on, it is not correct, and all clinging to extremes is a place of straying from genuine vipaśyanā, becoming a grasper and grasped in a distorted way, confusing it with the paths of tirthikas and other outsiders, going in a deluded manner, or the obscuration of view that has fallen in that direction.