Tibetan
མས་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ༔ ཡེ་ཤེས་མཁའ་མཉམ་ལས༔ བསམ་གཏན་ཤེས་བཞིན་དབྱེར་མེད་དང་༔ རྫོགས་ཆེན་ལྷག་མཐོང་རིག་པ་གཉིས༔ འདྲ་དང་ནོར་བས་གོལ་ཏེ་འགྲོ༔ ཞེས་སོ༔ དེ་ཡང་ལྷག་མཐོང་གི་རིག་པ་ཆོས་ཟད་རྗེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་གནད་མེད་སྡུག་སྒུར་གྱི་གཟེབ་དུ་འཕྱན་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་ཆོད་དུས་མི་འོང་བའང་༔ རིན་ཆེན་སྤུངས་པ་ལས༔ བླ་མེད་རྒྱུད་འདི་མ་ཤེས་པར༔ ཉམས་སུ་ལེན་པར་འདོད་པ་དེ༔ ཁ་བྲག་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་འདྲ༔ ཞེས་པ་སྟེ༔ འདིས་ཁ་དོག་ཡིག་འབྲུར་བསྒྱུར་བ་སོགས་ལྔ་པོ་འདི་ཏིང་འཛིན་ཡིག་འབྲུར་བསྒོམ་པ་ཟེར་དེ་གསལ་བདེ་གཉིས་ཆར་གོལ་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའོ༔ ཡང་གནས་མཐོང་གཉིས་ལ་ཆེད་དུ་བྱས་པའི་གོལ་ས་ནི༔ ཆེད་དུ་རྩོལ་བས་གཅུན་ཏེ་སྒོ་ལྔ་དགག་པ་ཉན་ཐོས་དང་ཧ་ཤང་ལྟར་མ་ཚོར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་༔ ཡང་མ་བསྒོམས་འཁྲུལ་བའི་གོལ་ས་ནི༔ སྐྱེ་བོ་རང་གར་འཛིན་པ་འདི་དང་བསྒོམས་མེད་གཉིས་ནོར་པར་འགྱུར་བས་ཁྱད་འབྱེད་དུ་སྒོམ་མེད་ནི༔ གནས་ལུགས་ཀྱི་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ནས་བསྒོམ་བཞག་གི་སྤྲོས་པ་དག་པའི་ཁྱབ་བརྡལ་གྱི་དྲན་པའི་མཁར་ཚུག་པ་ལ་བྱ་ཡི༔ བློས་བཏང་བའི་བཏང་སྙོམས་ཐ་མལ་བ་ལ་མི་བྱ་སྟེ༔ ཡེ་ཤེས་མཁའ་མཉམ་ལས༔ སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐ་མལ་དང་༔ རྫོགས་ཆེན་བསྒོམ་དུ་མེད་པ་གཉིས༔ འདྲ་དང་ནོར་བས་གོལ་ཏེ་འགྲོ༔ དེ་ཕྱིར་གྲུབ་མཐའི་བློ་བསྒྱུར་དགོས༔ ཞེས་སོ༔ དེ་དག་ཀྱང་སྤྲོས་བྲལ་དོན་གསལ་ལས༔ སྤྱི་ཡི་གོལ་ས་གསལ་བར་བཤད༔ ཞི་གནས་སྟོང་པའི་གོལ་ས་ལྔ༔ ལྷག་མཐོང་གསལ་བའི་གོལ་ས་ལྔ༔ དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡི་གོལ་ས་གཉིས༔ གོལ་ས་བཅུ་གཉིས་དག་ཏུ་བཤད༔ ཅེས་སོ༔ འདིར་སྒོམ་པའི་གོལ་ས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་གསུམ་གྱི་ཕྱི་མ་ཞི་གནས་དང་སྔ་མ་གཉིས་འདིར་བཤད་པའི་ངོས་འཛིན་ནི༔ བདེ་བ་དེ་འདོད་བདེ་ཟག་བཅས་དང་༔ ཡུལ་རྐྱེན་གྱི་བསྒྱུར་བའི་དགའ་བདེ་སྐྱིད་སྣང་ལྟ་བུ་ལ་མི་བྱ་སྟེ༔ རྩ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་མ་བསླད་པའི་གནས་ལུགས་དེའི་ངང་ལ་འབྲལ་མི་ཕོད་པ་ལ་བྱའོ་གསུངས་ཏེ་འདིར་ཐབས་ལྡན་རྩ་རླུང་གི་བདེ་བ་བཅད་པས་འཐུས༔ གསལ་བ་ནི་ཐ་མལ་འཁྲུལ་སྣང་གི་རང་གཟུགས་ལ་མིན་ཏེ༔ བྱིང་རྨུགས་འཐིབ་གསུམ་གྱིས་མ་བསླད་པའི་རིག་པའི་ངར་ཆའི་འཆར་སྒོ་འགགས་པ་མེད་པའོ་སྟེ་འདིར་རླུང་གི་ཟབ་གསལ་དང་དེའི་འཆར་ཆ་རྟགས་བཅུའི་དང༔ ཐ་མལ་སྐྱེ་བོ་རང་གར་འཛིན་པ་བཅད་པས་འཐུས༔ མི་རྟོག་པ་ནི༔ དྲན་མེད་གཉིད་འཐུག་གི་མུན་པ་ལྟ་བུ་ལ་མི་བྱ་སྟེ༔ འཁྲུལ་རྟོག་གཡོ་བའི་
Chinese
是玛斯波切啊！出自《智慧虚空》。禅定觉知无分别，大圆满胜观智慧二者，以相似和错误而误入歧途。如是说。也就是说，胜观的智慧，因为不认识法尽赤裸的智慧自性，所以在无意义的痛苦中徘徊，无法断除疑惑。如《宝积经》所说：不了解无上续部，想要修持，如同进入悬崖峭壁之路。如是说。这指的是将颜色转化为文字等五种，称为观想于定中文字，这完全是迷失了明和乐二者。还有，对于止观二者，特别造成的歧途是：特意努力控制，像声闻和和尚一样，没有感觉地用心。还有，没有修习而迷失的歧途是：普通人任其自然执着，这和没有修习二者会混淆，为了区分，没有修习是：进入了法性的子宫，修习和放下的一切戏论清净，安住在广阔的觉性之中，而不是舍弃一切的庸常心态。如《智慧虚空》所说：普通凡夫和，大圆满无修二者，以相似和错误而误入歧途。因此，必须转变宗派的观念。如是说。这些也在《离戏论义明》中说：总体的歧途已经清楚地阐述。止观空性的歧途有五种，胜观光明的歧途有五种，它们本身总体的歧途有两种，总共阐述了十二种歧途。如是说。这里，关于修习的歧途，乐、明、无念三种中的最后一种是止观，前面两种是这里所说的认知：乐不是指贪欲的乐受和，被外境所转变的喜乐和快乐的感觉，而是指没有被根本的三苦所染污的法性状态，无法从中分离。据说，这里通过方便具足的脉气之乐来断除。明不是指庸常错觉的自相，而是指没有被掉举、昏沉、黑暗三种所染污的觉性力量，没有阻碍的显现。这里通过气的甚深明和它的显现，以及十相，断除庸常之人任其自然执着。无念不是指，像无记的浓厚睡眠的黑暗，而是指错觉分别的
English
It is Mas Po Che! From "Wisdom Sky Equal." Samadhi and awareness are inseparable, and the two wisdoms of Dzogchen Lhaktong (Vipassanā), go astray through similarity and error. So it is said. That is, the wisdom of Lhaktong, because it does not recognize the self-nature of the wisdom of naked Dharma exhaustion, wanders in the box of meaningless suffering, and the time to cut off doubts will not come. As it is said in the "Heap of Jewels": Without understanding this supreme tantra, wanting to practice it is like entering a cliff path. So it is said. This refers to transforming colors into letters, etc., these five are called meditating on letters in Samadhi, which is completely lost in both clarity and bliss. Also, the special mistakes made for the two places of stillness and insight are: deliberately trying to control, like the Shravakas and Heshang, using the mind without feeling. Also, the mistake of being confused without practice is: ordinary people clinging to their own nature, and these two, without practice, will be confused, so to distinguish, without practice is: entering the womb of reality, purifying all the elaborations of practice and abandonment, and dwelling in the vast awareness, not abandoning the ordinary state of mind. As it is said in "Wisdom Sky Equal": Ordinary common people and, the two of Dzogchen without practice, go astray through similarity and error. Therefore, the views of the philosophical schools must be transformed. So it is said. These are also said in "Meaning Clear of Freedom from Elaborations": The general mistakes have been clearly explained. There are five mistakes of emptiness in Shamatha, five mistakes of clarity in Vipassanā, and the two mistakes of the same general nature, a total of twelve mistakes are explained. So it is said. Here, regarding the mistakes of practice, the last of the three, bliss, clarity, and non-thought, is Shamatha, and the first two are the recognition mentioned here: Bliss does not refer to the pleasure of desire and, the joy and happiness transformed by external objects, but refers to the state of reality that is not defiled by the three root sufferings, and cannot be separated from it. It is said that here, the bliss of the skillful root-wind is enough to cut off. Clarity does not refer to the self-image of ordinary delusion, but refers to the power of awareness that is not defiled by drowsiness, dullness, and darkness, and the unobstructed manifestation. Here, through the deep clarity of the wind and its manifestation, and the ten signs, the ordinary person's clinging to their own nature is cut off. Non-thought does not refer to, like the darkness of unconscious deep sleep, but refers to the illusion of
Tibetan
རྣམ་པ་བྲལ་བའི་རྟོག་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་ཟེར་ཏེ༔ འདིར་བསམ་གཏན་ཞི་གནས་དང་ཆེད་དུ་ཕྱེས་པའི་གོལ་ས་བཅད་པས་དེ་དག་ཏུ་མི་གོལ་བར་ཡང་དག་གི་ལམ་སྲོལ་དུ་འཛུད་པ་ཡིན་ནོ༔ ཚུལ་དེ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་ཕྲ་བཀོད་ལས༔ བསྒོམ་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ༔ གོལ་ས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ༔ བཏང་སྙོམས་བདག་མེད་བསྒོམས་བྱས་ནས༔ ལྟེང་ནས་མུན་སྣང་ཉིད་དུ་གོལ༔ ཏིང་འཛིན་ཡིག་འབྲུར་གོམས་བྱས་ན༔ ཆགས་པས་འཁོར་བའི་གནས་སུ་ལྟུང་༔ མི་རྟོག་སྟོང་བར་གོམས་བྱས་ན༔ ཆད་པ་མི་མེད་ཉིད་དུ་གོལ༔ ཞེས་པའོ༔ གསུམ་པ་སྤྱོད་པ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོལ་ས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ༔ འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་ལ་དགག་སྒྲུབ་གང་ཡང་མེད་པར་སྤྱོད་པ་འཆོལ་ན༔ ལྷ་མ་ཡིན་དུ་གོལ༔ བརྟུལ་ཞུགས་གཙོ་བོར་བཟུང་ནས་ལྟ་བ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་དོན་མེད་ལྷུར་ལེན་པ་ནི་འཇིག་ལྟ་མུ་སྟེགས་པའི་ལམ་གྱི་སྤྱོད་པར་གོལ༔ བཏང་སྙོམས་ལུང་མ་བསྟན་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པས་བུ་ཆུང་ལྟ་སྤྱོད་ན་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གོལ་ཏེ༔ དེ་ཡང་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ལས༔ མཉམ་བཞག་གི་དུས་སུ་གང་ཤར་གྱི་དབང་པོའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས་སྣང་གི་ཆ་ཐམས་ཅད་ལ༔ གཉིས་འཛིན་ཐ་མལ་དུ་ཞུགས་ན་སྤྱོད་པ་འཆོལ་སྙོགས་སུ་གྱུར་བས་འཁྲུགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ ལྷ་མ་ཡིན་དུ་གོལ་བར་བཞག༔ གཉེན་པོ་དང་སྤངས་བྱ་གཡུལ་སྤྲོད་དེ་སྤངས་བའི་རྟོགས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་གནད་ཀྱི་སྒོམ་ལ་གནས་སུ་རེ་ནས་དག་གྲོལ་དུ་བྱེད་པ་ལ༔ འཇིག་ཚོགས་མུ་སྟེགས་པའི་སྤྱོད་པར་བཞག༔ དེ་དུས་རིག་པ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་མ་ཟིན་པར་ལྟ་བའི་རྩ་དང་བྲལ་བའི་ཡུལ་ལ་མ་བཟུང་ཙམ་གྱི་བཏང་སྙོམས་ལ་བུ་ཆུང་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་མེད་པའི་མཐོང་བ་དང་འདྲ་བར་བཞག་ནས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གོལ་བར་བཤད༔ རྗེས་ཐོབ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་ལས་ཁྱད་པར་དུ་དེ་ལས་ཕྱེ་བས་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་གོལ་བའི་རྒྱུ་ནི༔ ཐ་མལ་དུ་གོལ་བའམ་གཞན་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་ལོ༵ངས་སྤྱོད༵་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་གཡེ༵ངས་བ༵འི་བདུད༵་ནི་མཉམ་རྗེས་གང་ལའང་རང་བབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་སྨྱོན་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་གོལ་སར་ལྡང་༔ ཤེས་བྱ་ཡོན་ཏན་གྱི་བདུད་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྗེས་ཐོབ་ཀུན་བཟང་གི་སྤྱོད་པ་ལ་ལྡང་སྟེ༔ གསང་བ་སྒྲོགས་ཉེས་པ་དང་༔ ཐོ་ཅོ་བག་མེད་དང་༔ ངག་འཆལ་སྒྲོ་སྐུར་གཞན་ལ་རང་གི་ལྟ་ལ་ཆགས་པས་བྱས་པའོ༔ བདུད་གཉིས་པོ་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དང་འདུ་འཛི་ཡོན་ཏན་འགྲུབ་མ་འགྲུབ
Chinese
那是指远离相状的无分别虚空一般。这里，通过特别区分禅定寂止的歧途，使之不堕入那些歧途，而进入正确的道路。将那些方式归纳起来，在《细微安排》中说：对于修习常续瑜伽，有三种歧途：修习舍弃无我之后，从昏沉中堕入黑暗之境；习惯于专注字句的禅定，因贪执而堕入轮回之处；习惯于无念空性，则堕入断灭空无之境。这是其中的意思。第三，对于恒常行持的瑜伽，有三种歧途：如此，对于显现的法，不作任何取舍而放纵行持，则堕入非天道；主要执着于苦行，与见解无关而专注于无意义之事，则堕入外道断见者的道路之行；舍弃不作授记，未得定解，如幼童般行持见行，则堕入不作授记之境。其中，在入定和出定二者中，入定时，对于任何显现的根识对境，一切二取之分，如果进入二取庸常状态，则行持变得散乱，称为错乱，安立为堕入非天道。与对治和所断进行战斗，希望安住在断除的证悟和法的行持，身语意的要诀之禅修中，从而获得清净解脱，则安立为堕入坏聚见外道的行持。那时，如果未直接认识觉性，对于与见解之根分离的境，未取持仅仅是不取持的舍弃，如幼童般，将声音和意义混淆的见解相似，安立为堕入不作授记之境。出定与前者相似，但不同的是，从那之中分离，堕入非天道的原因是：庸常状态中堕入，或者由于烦恼的控制，为了成办受用，散乱之魔，无论入定还是出定，都会兴起于自发的行持、常续的瑜伽和疯子苦行的行持之歧途。所知功德之魔，则会在出定时，兴起于出定普贤行，即泄露秘密的过失，以及粗暴无礼，以及绮语妄语，因贪执自己的见解而做出的行为。这两个魔，对于受用和喧嚣，功德的成办与不成办
English
That refers to the non-conceptual sky-like state that is free from characteristics. Here, by specifically distinguishing the wrong paths of meditation and quiescence, one is prevented from falling into those wrong paths and is instead led onto the correct path. Summarizing those methods, the 'Subtle Arrangement' states: For the yoga of continuous practice, there are three wrong paths: After meditating on equanimity and selflessness, one falls from drowsiness into a state of darkness; if one becomes accustomed to focusing on the letters of concentration, one falls into the realm of samsara due to attachment; if one becomes accustomed to non-conceptual emptiness, one falls into nihilistic annihilation. That is the meaning. Third, for the yoga of continuous conduct, there are three wrong paths: Thus, if one engages in conduct without any acceptance or rejection of appearances, one falls into the way of the Asuras; if one mainly adheres to asceticism and focuses on meaningless things unrelated to view, one falls into the conduct of the nihilistic Tirthikas; if one remains in a state of equanimity without being instructed and without reaching a definitive conclusion, like a child practicing view and conduct, one falls into a state of non-instruction. Among these, in the two states of meditative equipoise and post-meditation, during meditative equipoise, regarding all aspects of dualistic appearance that arise as objects of the senses, if one engages in ordinary dualistic grasping, conduct becomes chaotic and confused, and this is called disturbance, which is established as falling into the way of the Asuras. Engaging in battle with antidotes and what is to be abandoned, hoping to abide in the meditation on the key points of body, speech, and mind in the realization of abandonment and the conduct of Dharma, thereby achieving purification and liberation, is established as the conduct of the Tirthikas with the view of the aggregates. At that time, if one does not directly recognize awareness, and one's equanimity is merely the absence of grasping onto objects that are separate from the root of view, it is similar to the view of a child who does not mix up sounds and meanings, and is described as falling into a state of non-instruction. Post-meditation is similar to the previous one, but the difference is that separating from that, the cause of falling into the way of the Asuras is: falling into an ordinary state, or being controlled by afflictions, the Mara of distraction for the purpose of accomplishing enjoyment, arises in the wrong paths of spontaneous conduct, continuous yoga, and the conduct of mad asceticism, whether in meditative equipoise or post-meditation. The Mara of knowledge and qualities arises in post-meditation, in the conduct of post-meditation Samantabhadra, namely the fault of revealing secrets, as well as rudeness and recklessness, and loose and false speech, done out of attachment to one's own view. Those two Maras, regarding the accomplishment and non-accomplishment of enjoyment, busyness, and qualities