Tibetan
དང་ཐོབ་པ་དང་། །རྟགས་ནི་འབྱུང་དང་བརྟན་པ་ དང་། །ཆོ་འཕྲུལ་འབྱུང་དང་རྫོགས་པ་དང་། །གང་དུ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་གསལ། །དེར་ནི་དོན་རྣམས་རྫོགས་པ་ཡིན། །དཔེར་ན་མུན་པ་སངས་པ་དང་། །སྣང་བ་བྱུང་དང་ནམ་མཁའ་དང་། །ཀུན་དུ་མཐོང་དང་ཐམས་ཅད་གསལ། །དེས་ན་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་གྱིས། །གང་དུ་ཆགས་པའི་མུན་བསལ་ཏེ། །ཇི་ལྟར་རླུང་གིས་སྤྲིན་ཕྱགས་ལྟར། །སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །མུན་པའི་ཁམས་དེ་འཕྱག་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་མར་མེས་མུན་བསལ་ན། །དེ་ཉིད་སྣང་བར་གྱུར་པ་བཞིན། །སྐད་ཅིག་མ་ཡི་དེ་རིག་ན། །སྔོན་ནས་ཞེན་པའི་མུན་པ་སེལ། །དེ་གང་རིག་པ་དེ་དག་ནི། །དེ་ཉིད་དེ་ཡི་སྒོ་ཕྱེ་ཞིང་། །དེ་བཞིན་མིག་དང་དེ་ལྡན་པས། །མཐོང་ཐོས་ཚིག་ལམ་ལེའུ་བཞིར་བསྡེབས། །ས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ལྟོས། །དེ་ཡི་མིག་དང་མ་ལྡན་ན། །མུ་མཐའ་ཡས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས། །དེ་ལ་ཐ་སྙད་ཅི་བརྗོད་ཀྱང་། །ངེས་མ་ངེས་ཀྱི་དམིགས་མི་ཕྱེད། །ཚིག་ཕྱིར་བློ་འབྲངས་དམུ་རྒོད་དག །བསླབ་པའི་ས་དང་ལམ་མ་ཡིན། །ཚིག་ལམ་འབུམ་ཕྲག་ཅི་བརྗོད་ཀྱང་། །གཞན་ལ་སྨྲ་བར་བྱ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་གང་སྨྲ་བ། །ལོག་སྨྲ་རྡོ་རྗེ་བཀའ་རྐུན་པའོ། །ཐར་མེད་རྡོ་རྗེ་དེ་ལྟུང་འགྱུར། །དོར་སྒྱུ་ཚུལ་འཆོས་མཁན་དག་གིས། །ངེས་པའི་བློ་ཤེད་མ་བྱེ་བར། །ཚིག་ལམ་ཡི་གེས་ཁྲིད་ནས་ནི། །གང་མ་ངེས་པར་ལམ་བརྗོད་ན། །སྲོག་ཆགས་ཀུན་གྱི་སྲོག་ཕྲོགས་པས། །མ་ངེས་ཆོས་སྨྲ་དེ་བས་ལྗི། །དེས་ན་མཐའ་དབུས་མཉམ་ཉིད་ལ། །བདུད་དེ་ཅིག་ཅར་གང་འཇུག་པ། །རྣལ་འབྱོར་གནས་ཡུན་རིང་ཐུང་དང་། །གང་འཕྲོ་ཡོད་དང་མེད་པ་དང་། །ནམ་ཞིག་མཉམ་པའི་ཁར་མ་ལུས། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་དེར་བཞག་ན། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་ཉིད་སྣང་། །དེ་ལས་དེ་བཞིན་མ་གཡོས་ན། །གྲོང་ཁྱེར་སྣང་བར་དེ་མི་འགྲོ། །དེ་ལ་དེ་ལྟར་མ་ཆགས་ན། །སྣང་བ་མེད་པར་ག་ལ་འགྲོ། །དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ན། །ཞི་བའི་གནས་སུ་དེ་དག་མིན། །ཡོད་དང་མེད་པའི་མཐའ་ཆོད་ན། །མཐའ་ལས་འདས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད། །གང་འདིར་ ངེས་པ་དམ་པའོ་ཞེས། །གང་དག་འདི་ལྟར་དམ་འཆའ་བ། །གང་ལ་རེ་དོགས་མེད་པ་ཡི། །གོལ་སྒྲིབ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་སྣང་། །ཅི་ཕྱིར་དབུས་མཐའ་འབྱེད་པས་ན། །དབུས་ཡོད་མཐའ་ཡང་རང་བཞིན་འབྱུང་། །དབུས་མེད་མཐའ་ཡང་ངང་གིས་མེད། །དབུས་མཐའ་འབྱེད་པ་དེ་ཉིད་ནང་། །མཐའ་དང་དབུས་བྲལ་དེ་ཁོ་ན། །མི་གནས་མི་ལེན་མི་འབྱེད་ཅིང་། །ཅི་ཡང་མ་ཡིན་མཐོང་ཐོས་མེད། །ཅི་ཡ
Chinese
最初获得， 征兆是生起和稳固， 神通生起和圆满， 何处觉性皆明朗， 此处诸义皆圆满。 譬如黑暗消散时， 光明生起与虚空， 普见一切皆明朗， 因此以其差别故， 何处贪著之暗除， 如风扫云般迅速， 刹那间的瑜伽之力， 能将黑暗之界扫除。 如灯火驱散黑暗般， 彼即转为光明一般， 若能刹那间觉知此， 则能消除往昔之执著。 彼等所觉知为何者， 彼即开启彼之门， 如是眼与彼具足者， 见闻言路汇集为四品。 是智者故当观彼， 若不具足彼之眼， 则以无边之词句， 无论对其作何诠释， 亦不能辨别确定与不确定之目标。 为词句而盲从之顽愚， 非为修习之地与道。 纵说词句百千种， 亦不应向他人宣说。 若有任何所说者， 妄语者乃金刚之盗法者。 无解脱之金刚彼将堕落， 虚伪矫饰之辈们， 于未生起确定之智慧力前， 若被词句文字所引导， 于不确定处说为道， 则如夺取一切众生之命般， 说不确定法者罪更重。 因此于边中平等性中， 魔即一时何处入， 瑜伽安住时间长短与， 有无任何残余及， 何时平等之性未尽， 于彼如是安住于彼， 则彼当下即显现彼。 若不从彼如是动摇， 则彼不去显现之城市。 若不对彼如是执著， 又怎会去无显现之处？ 以彼现前之故， 彼等非为寂静之境。 若能断定有与无之边， 即是超越边际之瑜伽。 何处此为 确定之殊胜， 何者如此立誓言， 于何者无有希冀与恐惧， 则必现为迷乱与遮蔽。 为何分别中边之故， 有中则边亦自然生。 无中则边亦自然无， 分别中边即是内。 离边与中即是彼， 不住不取不分别， 一无所有无见闻， 任何
English
And the first attainment, The signs are arising and stability, And the arising and completion of miracles, Wherever all awareness is clear, There, all meanings are complete. For example, when darkness clears, Light arises and the sky, Everything is seen and all is clear, Therefore, by its distinction, Wherever the darkness of attachment is dispelled, Like the wind sweeping away clouds, With the yoga of a moment, That realm of darkness will be swept away. Just as a lamp dispels darkness, That itself becomes like light, If one recognizes that in an instant, Then the darkness of past attachments is cleared. What are those who realize? That itself opens its door, Likewise, with the eye and those who possess it, Seeing, hearing, and words are combined into four chapters. Since it is a wise one, look at that, If one does not possess that eye, Then with endless words, No matter what one says about it, One cannot distinguish between definite and indefinite targets. Those who blindly follow words are wild and foolish, They are not the ground and path of learning. Even if one speaks hundreds of thousands of words, One should not speak to others. If someone speaks anything, A liar is a vajra thief of the teachings. A vajra without liberation will fall, Those who are deceitful and pretentious, Before the power of definite wisdom arises, If they are led by words and letters, And speak of the path in an indefinite way, Then it is like taking the lives of all beings, Speaking of indefinite dharma is heavier than that. Therefore, in the equality of extremes and center, Wherever the demon enters at once, The duration of yoga practice, whether long or short, and Whether there is any remainder or not, and When the nature of equality is not exhausted, If one leaves it as it is in that, Then that itself appears immediately. If one does not move from that as it is, Then it does not go to the city of appearances. If one is not attached to that in that way, How can one go to a place without appearances? Because that itself has become manifest, Those are not in a peaceful place. If one can determine the extremes of existence and non-existence, That itself is the yoga that transcends extremes. Wherever this is The supreme certainty, Whoever makes such vows, In whom there is no hope or fear, It will surely appear as confusion and obscuration. Why is it that by separating the center and the edge, When there is a center, the edge also arises naturally. When there is no center, the edge also naturally does not exist, Separating the center and the edge is within. Being separate from the edge and the center is just that, Not abiding, not taking, not separating, Being nothing, without seeing or hearing, Anything
Tibetan
ང་མི་འབྱེད་བྱ་དང་བྲལ། །སྣང་མེད་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་བྲལ། །བསམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི། །མི་བསམ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཞག །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །བསམ་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་མེད། །ས་དང་རྣམ་ཐར་ལ་སོགས་པ། །ཆོས་སྐུ་བྱང་ཆུབ་དཀར་པོའི་ཕྱོགས། །ཀུན་ཀྱང་བསམ་དུ་མེད་པ་ཡི། །གོལ་སྒྲིབ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན། །འདའ་དཀའ་ཆེན་པོའི་དཀའ་ཐུབ་ནི། །མ་བཅོས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ན། །དཔག་མེད་རྒྱལ་བ་འདའ་བར་དཀའ། །གང་གཟུགས་མེད་ལས་གང་འཛིན་གོལ། །བདལ་ཁྱབ་ཆེན་པོའི་ས་འདི་ནི། །ཡེ་ནས་མ་བགྲོད་རང་བཞིན་བཀོད། །ས་འདིར་མ་ཆུབ་གང་ཡང་མེད། །གང་འདིར་ས་བཀོད་གང་བགྲོད་གོལ། །དེ་བཞིན་དེ་རིག་ཡེ་འབྱུང་ལ། །ཁྱད་པར་རིམ་པར་འབྱུང་འདོད་གང་། །གང་འདིར་རྨོངས་པ་ཁོ་ནའོ། །རང་བྱུང་དེ་ལས་ངེས་པར་གྲོལ། །བསམ་ཡུལ་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་ཡིན་བཞིན་དུ། །ལུས་དབེན་སེམས་འཆོས་གོལ་སར་ཞུགས། །ཀུན་གྲོལ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །བཅིང་གྲོལ་མེད་པར་ངེས་བཞིན་དུ། །གང་འདིར་དཀའ་ཐུབ་རྟོགས་པས་བཅིངས། །རྣམ་གྲོལ་ཆེན་པོ་ཉིད་ལས་གོལ། །ཡེ་ནས་མ་བཅོས་ཉིད་ཁོ་ན་ར། །གང་གནས་དེ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན། །དེ་ལ་གོལ་ས་ག་ལ་ཡོད། །གོལ་སྒྲིབ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན། །དེ་སྐད་ཅེས་བགྲོས་པས་ལང་ཀའི་བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་དམན་པའི་ལུས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་རྣམས་གང་གི་བཅིང་བ་ལས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་ཏེ་རེ་རྩོལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཆད་ པར་གྱུར་ཏོ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་འདུས་པའི་མདོ་ཆེན་པོ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མེ་ལོང་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །།དེ་ནས་ལང་ཀའི་བདག་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེས། གསང་བ་པའི་བདག་པོ་ལ་གང་གི་རྩ་བ་དྲི་བ་ཡོངས་སུ་དྲིས་པ། ཀྱེ་གསང་བ་པའི་བདག་པོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བཞེས་བགྱི་བ་དེ་གང་ལགས། དེ་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བགྱི། དེ་སྐད་ཅེས་དྲིས་པ་ལས། གསང་བ་པའི་བདག་པོས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་ལང་ཀའི་བདག་པོ་གང་དུ་དྲི་བ་དམ་པ་འདི་ནི་ལེགས་སོ། །ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་ལེགས་སོ། །གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བྱའོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་མུན་སྣང་གཉིས་སུ་སྣང་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀའི་བདག་པོ་དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས
Chinese
我无分别与作为，无有非有之名言，不可思议之法性，安住于不思议之如是。所有不可思议之法，皆无有于无思之如是。地与解脱等等，法身菩提白净之方，一切皆为不可思议之，成为极大之迷谬遮障。极难超越之苦行，即是无作之如是。不可衡量之胜者极难超越，何者无色胜于何者执取迷谬。广大周遍之地，本初未行之自性安立。此地未悟无有任何，何者于此地安立何者行持迷谬。如是彼觉悟本初生，何者欲求次第生起之差别，何者于此唯是愚昧。自生彼者定当解脱。于无有思处对境者，广大平等之瑜伽士，如其所有之如是，身处寂静心修正入于迷谬之地。于彼一切解脱之大者，于无有系缚解脱定解之时，何者于此以苦行悟而系缚，远离于大解脱之自性。本初无作之自性唯是，何者所住彼即是彼，于彼有何迷谬之处，迷谬遮障亦是彼。如是说已，楞伽之主等下劣身之菩萨众，从何者之系缚中完全解脱，而断除了希求勤作之怀疑。 诸佛意趣汇集之大经中，开示一切法之明镜品第五十四。 其后，楞伽之主菩萨摩诃萨，向秘密主询问何者之根本，完全询问。秘密主啊，请问一切法之根本为何？如何才能完全了知？如是询问后，秘密主说道：楞伽之主啊，您所问之殊胜问题，真是太好了！非常非常好！所谓一切法之根本，即是指根本菩提心。应如是完全了知，即应了知诸佛之意之法性，以及一切有情之心之法性。彼显现为黑暗光明二者，楞伽之主，亦应如是世尊
English
I am free from discrimination and action, free from the terms of non-existence and existence. The nature of reality, which is beyond thought, rests in suchness that is beyond thought. All inconceivable phenomena are none other than suchness that is without thought. Earth and liberation, and so on, the aspect of the white, pure dharmakāya enlightenment, all are inconceivable, becoming a great obscuration of delusion. The great austerity that is difficult to transcend is only uncontrived suchness. Immeasurable victors are difficult to transcend. Whoever grasps at formlessness is deluded. This vast, pervasive ground is established as the nature of being unapproached from the very beginning. There is nothing that is not understood in this ground. Whoever establishes a ground here, whoever approaches it is deluded. Likewise, that awareness arises primordially. Whoever desires differences to arise in sequence, whoever is here is only ignorant. One is definitely liberated from that which is self-arisen. For one who has no object of thought, the yogi of great equanimity, just as it is, enters a deluded place by abandoning the body in solitude and disciplining the mind. In that very great liberation of all, while being certain that there is no bondage or liberation, whoever is bound here by realizing austerity is straying from the very nature of great liberation. The very nature of being uncontrived from the very beginning, wherever it abides, that is just that. Where is there any delusion in that? Delusion and obscuration are also just that. Having spoken thus, the bodhisattvas of inferior bodies, such as the lord of Lanka, were completely liberated from whatever bondage they had, and the doubt of hope and effort was cut off. From the Great Sutra, the Gathering of the Intentions of All Buddhas, the chapter on Showing the Mirror of All Dharmas, the Fifty-fourth. Then, the Bodhisattva Mahāsattva, the Lord of Lanka, completely inquired of the Lord of Secrets, asking what the root of what is. "O Lord of Secrets, what is the root of all dharmas? How can it be fully understood?" Having asked thus, the Lord of Secrets said: "O Lord of Lanka, this excellent question that you ask is very good! Very, very good! What is called the root of all dharmas is the root of bodhicitta. It should be fully understood in this way: it should be understood as the nature of the mind of all Buddhas and the nature of the mind of all sentient beings. It appears as both darkness and light. O Lord of Lanka, likewise, the Blessed One