Tibetan
སྦྱངས་པས་གནས་པའི་ཏིང་འཛིན་བྱེད། །འབྱོངས་པའི་ཏིང་འཛིན་རྟོག་མེད་མཉམ་དང་བྲལ། །ཆོས་ཉིད་བརྟགས་པས་གསལ་བའི་ཏིང་འཛིན་བྱེད། །ཏིང་འཛིན་གསལ་བས་རྟོག་མེད་མཉམ་དང་བྲལ། །ཡེ་ཤེས་གསལ་བར་རྟོགས་པའི་ཏིང་འཛིན་བྱེད། །གསལ་བར་རྟོགས་པའི་ཏིང་འཛིན་མི་རྟོག་བྲལ། །ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉོན་ཅིག །འདོད་པའི་ཏིང་འཛིན་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་དེས། །འདོད་པ་མེད་པ་བདེ་བ་གྲུབ་པར་བྱེད། །བྱ་བྲལ་ཟིན་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ། །མི་རྟོག་འདོད་པ་མེད་པ་དེ་ཡིས་བླངས། །ཏིང་འཛིན་མི་བྱེད་བག་ཆགས་མི་སོག་པས། །རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ལས་ཀྱི་དབང་མི་འགྱུར། །རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུའི་སྙིང་པོ་དེ། །བཙལ་བས་མི་འགྲུབ་རང་བཞིན་གནས་པས་འགྲུབ། ། གྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་རྣམས་ཀུན་དང་བྲལ། །དོན་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཙམ་བཏགས་པ་ཡིན། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་སངས་རྒྱས་མིང་ཙམ་ཡིན། །སངས་རྒྱས་མིང་དུ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ནི། །དེས་པའི་ལུང་མིན་དྲང་བའི་ལུང་དུ་བསྟན། །ང་ལས་བྱུང་བའི་སྟོན་པ་སྐུ་གསུམ་གྱིས། །ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་གསུམ། །ཡོད་པར་མིང་བཏགས་དེ་གཉན་བསྒྲུབ་པ་རུ། །ང་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ནི་སེམས་ཅན་ལ། །བདེ་ཡོ་སྐྱིད་དོ་སྡུག་བསྔལ་དེ་བླངས་ནས། །འདི་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཡི་བདེ་བ་ནི། །གཞན་མེད་ཟེར་ནས་ལྟ་སྤྱོད་སྣ་ཚོགས་པ། །སྤྱད་པས་གྲུབ་པའི་ལུང་འདི་བསྟན་པ་ཡིན། །བྱ་མེད་ཀུན་བྱེད་ང་ཡི་ལུང་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ལས་ལམ་ལ་བགྲོད་དུ་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་ང་གཅིག་པའོ།། །།དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་དེས་བྱ་མེད་རྫོགས་པ་འདོད་པ་མེད་པ་འདི་གསུངས་སོ། །ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་འདོད་ན། །འདོད་པའི་ས་ནི་མ་སྒྲུབ་ཅིག །འདོད་པར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནི། །མི་ལེན་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ཡིན། །འདི་ནི་རྒྱུ་འབྲས་འདས་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་འདོད་ནས་རྒྱུ་མི་སྒྲུབ། །མི་རྟོག་རང་བཞིན་གནས་པས་འགྲུབ། །འདོད་པའི་ཏིང་འཛིན་ཐམས་ཅད་སྤོངས། །འདོད་མེད་ཐམས་ཅད་ལེན་པར་བྱེད། །ཏིང་ངེ་འཛིན་པས་འདོད་པ་འཛིན། །འདོད་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་གཟུང་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །བྱས་པའི་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །མ་བཙལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྒྲུབ། །མ་བཙལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ། །བྱས་པས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མ་བྱས་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །འདོད་པས་ཐམས་ཅད་ཀུན་སྤངས་པས། །གྲུབ་པར
Chinese
通过修习而安住的禅定生起，精通的禅定是无分别，离戏的平等性。观察法性而生起明晰的禅定，禅定明晰而无分别，离戏的平等性。证悟智慧明晰的禅定生起，明晰证悟的禅定远离分别。 嘿！大菩萨，谛听！ 欲望的禅定如何明晰，由此成就无欲的安乐。 获得无为的伟大安乐，由无分别无欲而获得。 不作禅定，不积习气，自生智慧不为业力所转。 自生智慧法身的精髓，寻觅不能成就，安住自性而成就。 所要成就的诸义远离一切，所谓义，仅仅是假立的名称。 真实之中，佛也仅仅是名称。 安立佛的名称，不是谛实的教证，而是引导的教证。 从我所生的导师三身，法和佛陀僧伽三宝，安立为存在，那是严厉的修持。 从我所生的眷属，对于有情众生，拿走安乐和痛苦， 除了这个之外的安乐， 说没有其他的，通过修持各种各样的见行， 这就是所宣说的成就的教证。 无为的普作，不是我的教证。 如是说。 菩提心普作王中，无路可行的章节，即第五十一品。 然后，菩提心普作王宣说了这个无为圆满无欲之法。 嘿！大菩萨！ 如果想要成就一切法， 不要修习欲望的处所。 欲望生起的心， 不取一切，是舍弃。 这是超越因果的缘故， 如果想要果，不修习因。 无分别安住自性而成就。 舍弃一切欲望的禅定， 成就一切无欲。 以禅定而执着欲望， 那个欲望不是真实。 真实不是可以执取的。 通过所作的一切事业， 成就无需寻觅的任运成就。 无需寻觅的任运成就， 不是通过作为而成就， 未作，本来任运成就。 通过欲望而舍弃一切， 从而成就。
English
Through practice, the samadhi that abides arises. The mastered samadhi is non-conceptual, free from duality and equality. By examining the nature of reality, the clear samadhi arises. With clear samadhi, there is non-conceptuality, free from duality and equality. The samadhi that realizes clear wisdom arises. The samadhi of clear realization is free from non-conceptuality. Hey! Great Bodhisattva, listen! How clear is the samadhi of desire, thereby accomplishing the bliss of desirelessness. The great bliss of having ceased activity, is taken by non-conceptual desirelessness. Not doing samadhi, not accumulating habitual patterns, self-arisen wisdom is not changed by the power of karma. The essence of the self-arisen wisdom dharmakaya, cannot be accomplished by searching, it is accomplished by abiding in its own nature. All things to be accomplished are separate from everything. The so-called meaning is just a name. In reality, Buddha is just a name. The naming of the Buddha is not a definitive scripture, but a guiding scripture. The three bodies of the teacher born from me, the Dharma, the Buddha, and the Sangha, the three jewels, are named as existing, which is a strict practice. The retinue born from me, for sentient beings, takes away happiness and suffering, other than this happiness, saying there is no other, through practicing various views and behaviors, this is the teaching of accomplishment that is proclaimed. The uncreated all-creator is not my teaching. Thus it was said. The chapter on the absence of a path to travel in the All-Creating King of Bodhicitta, that is, the fifty-first chapter. Then, the All-Creating King of Bodhicitta spoke of this uncreated, perfect, desireless Dharma. Hey! Great Bodhisattva! If you want to accomplish all things, do not cultivate the place of desire. The mind that desires, does not take everything, it is abandonment. This is because it transcends cause and effect, if you want the result, do not cultivate the cause. Non-conceptuality abides in its own nature and accomplishes. Abandon all samadhis of desire, accomplish all desirelessness. By samadhi, one grasps desire, that desire is not real. Reality is not something that can be grasped. Through all the actions that have been done, accomplish spontaneous accomplishment without searching. Spontaneous accomplishment without searching, is not accomplished by doing, uncreated, originally spontaneously accomplished. By abandoning everything through desire, thereby accomplishing.
Tibetan
་བྱེད་པའི་གེགས་སུ་ཆེ། །འདོད་པའི་ཏིང་འཛིན་བག་ཆགས་དེས། །བག་ཆགས་དེ་ནི་སེམས་འཛིན་ཡིན། །འཛིན་པས་བདེ་བ་དེ་སྤོང་བྱེད། །མི་འཛིན་བདེ་བ་ཀུན་ལེན་པས། །ཇི་བཞིན་ པ་ཡི་རང་བཞིན་ནོ། །ཇི་བཞིན་བཅོས་པ་མེད་པ་དེ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་གཅིག །བདེ་བ་ཆེ་ལས་མ་གཏོགས་པ། །འདོད་དང་འཛིན་པ་ག་ལ་ཡོད། །མི་གནས་པ་ལ་དམིགས་པ་མེད། །མི་རྟོག་པ་ལ་འཛིན་པ་མེད། །མེད་པ་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་དེ། །འདོད་པ་མེད་པས་ཐོབ་པར་འགྱུར། །གང་ལ་འཛིན་ཆགས་མེད་པ་དེས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་འཛིན་པའི་མཆོག །ཀུན་ཟིན་ཡེ་ནས་གྲུབ་ཟིན་པས། །བཏང་གཞག་མི་རྟོག་གྲུབ་པའི་རྒྱལ། །ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། སྣ་ཚོགས་བསྒོམས་པས་གཅིག་མི་གསལ། །གསལ་བ་ཏིང་འཛིན་གང་བྱེད་པ། །དེ་ལའང་ཏིང་འཛིན་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཅིག་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་ཕྱེ། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཕྱེ་ནས། །བདེ་བ་དང་དུ་བླང་ལུང་བསྟན། །སྡིག་པ་རྒྱབ་ཏུ་བོར་ལུང་བསྟན། །དེ་ནི་ངེས་པའི་ལུང་དང་འགལ། །ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། །གཅིག་ལ་གཉིས་སུ་མ་འབྱེད་ཅིག །བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་བྱང་ཆུབ་གཅིག །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སེམས་སུ་གཅིག །སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་ཆོས་ཉིད་གཅིག །བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་མཉམ། །བདེ་བ་མ་ལེན་སྡུག་མ་སྤོང་། །རང་བཞིན་གནས་པས་ཀུན་ཀྱང་འགྲུབ། །བདེ་ལ་ཆགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཀུན་གསལ་དེ་ལ་རྟོག་མེད་པས། །དེ་ནི་རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་བག་ཆགས་མི་སོག་པས། །ལས་ཀྱིས་གོས་པར་ག་ལ་འགྱུར། །རྒྱུ་འབྲས་ཡེ་ཤེས་ཏིང་འཛིན་རྟོག །རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བག་ཆགས་ཅན། །ཡེ་ཤེས་བག་ཆགས་དབང་སྒྱུར་བས། །རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་མི་བྱ། །རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་བྱས་པས། །མི་རྟོག་མཉམ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། །ཏིང་འཛིན་རྩོལ་བའི་ནད་ཀྱིས་ཟིན། །ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། ཀུན་བྱེད་ང་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ ཐམས་ཅད་མེད། །སེམས་ལས་སྤྲུལ་པའི་ཆོས་ནི་སྣ་ཚོགས་ཏེ། །སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་པ་ཅིར་ཡང་སྣང་བ་ནི། །སེམས་ཅན་གཟུགས་དང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་དང་། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལ་དད་པ་རེ། །དད་པ་དེ་ཡིས་འཐད་པའི་ཆོས་སྟོན་པ། །དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེ་སྤྲུལ་པར་བཤད། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཆོས་ལ་གཡོས་པ་མེད། །སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་ཆོས་ལ་གཡོས་མེད་པས། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། །ཆོས་ཉིད་ལས་ནི་སང
Chinese
是制造障碍的根本。 贪欲的禅定习气， 那习气即是心之执着。 因执着而舍弃安乐， 不执着则获得一切安乐， 如是便是如实之自性。 如实无为的境界， 是诸佛唯一的意趣。 除了大乐之外， 哪里会有贪欲和执着？ 不住留之处则无所缘， 不分别之处则无执着。 无有之义的精髓， 由无欲而能获得。 对何者无有执着贪恋， 彼禅定乃执着之最胜。 一切皆已圆满，本自成就， 放下、安住、不思，是成就之王。 嗟！大心菩萨， 修习种种，一亦不明。 明晰之禅定无论作何， 于彼亦无有禅定。 于如是之同一体性中， 却分佛与有情为二。 又分安乐与痛苦为二， 受持安乐并作授记， 舍弃罪恶并作授记， 此与决定之授记相违。 嗟！大心菩萨， 勿将一分为二。 安乐痛苦与菩提一味， 佛与有情于心中一味， 显有情器与法性一味， 真假二者亦于法性中平等。 不安乐取，不痛苦舍， 安住自性则一切皆成。 贪着安乐即是痛苦。 于一切光明中无有分别， 此乃自生之智慧。 智慧不积习气， 又怎会被业所染？ 因果、智慧、禅定、分别念， 分别念之智慧具有习气。 智慧为习气所掌控， 故不应修习分别念之智慧。 修习分别念之智慧， 则会远离无分别之平等性。 禅定为勤作之病所困扰。 嗟！大心菩萨， 普作之我乃菩提心。 一切皆是菩提心， 一切皆不离菩提心。 由心所化现之法有种种， 种种化现显现为任何事物， 有情之形、状、颜色， 无论显现为何，皆是对其之信心。 以信心而宣说相应之法， 此乃智慧与慈悲之化现。 然彼于自性法中不动摇， 佛之自性于法中不动摇， 是故乃三世胜者之法性。 法性之中，
English
It is a great obstacle to practice. The habitual tendencies of desire's samadhi, That habitual tendency is the mind's clinging. By clinging, one abandons bliss, By not clinging, one takes all bliss, Such is the nature of reality. That which is real and unfabricated, Is the single intention of all Buddhas. Apart from great bliss, Where would desire and clinging exist? Where there is no abiding, there is no object of focus, Where there is no thought, there is no clinging. That essence of meaning which is non-existent, Is attained through non-desire. Whoever has no clinging or attachment, That samadhi is the supreme of clinging. Since all is complete and primordially accomplished, Letting go, abiding, non-thinking, is the king of accomplishment. O great-hearted Bodhisattva, By meditating on various things, one thing is not clear. Whatever clear samadhi one does, There is no samadhi in that either. In the oneness of suchness, Buddhas and sentient beings are divided into two. Having divided happiness and suffering into two, One receives happiness and makes predictions, One casts away sin and makes predictions, That contradicts the definite prediction. O great-hearted Bodhisattva, Do not divide one into two. Happiness, suffering, and enlightenment are one, Buddhas and sentient beings are one in mind, Appearance and existence, container and contents, are one in Dharma-nature, Truth and falsehood are also equal in Dharma-nature. Do not take happiness, do not abandon suffering, By abiding in one's own nature, all is accomplished. Attachment to happiness is suffering. In that all-illuminating, there is no thought, That is self-arisen wisdom. Since wisdom does not accumulate habitual tendencies, How could it be stained by karma? Cause and effect, wisdom, samadhi, thought, The wisdom of thought has habitual tendencies. Since wisdom is controlled by habitual tendencies, One should not meditate on the wisdom of thought. By meditating on the wisdom of thought, One becomes separated from non-thought equality. Samadhi is seized by the disease of effort. O great-hearted Bodhisattva, The all-creating I am Bodhicitta. Everything is Bodhicitta, Everything is not apart from Bodhicitta. The phenomena emanated from the mind are various, The various emanations appear as anything, The form, shape, and color of sentient beings, Whatever appears, that is faith. By that faith, one teaches the appropriate Dharma, That is said to be the emanation of wisdom and compassion. However, that does not waver in the Dharma of its own nature, The Buddha's own nature does not waver in the Dharma, Therefore, it is the Dharma-nature of the victors of the three times. From Dharma-nature,