Tibetan
ས་མ་མཐོང་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱེད། །དེས་ན་བརྗོད་མེད་ཚིག་གི་དོན་ཡང་བཤད། །དེས་ན་གཏན་ཚིགས་དོན་གྱི་བཤད་ལུགས་ལྔས། །ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན། །མ་ནོར་ངེས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད། །རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་ཡིད་ཀྱང་ཆེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་ཡེ་ནས་ཡིད་ཆེས་པས། །སེམས་ལ་བཙལ་བ་མེད་པར་ཡིད་ཀྱང་ཆེས། །བཙལ་དུ་ཡེ་ནས་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་པས། །མི་རྩོལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ངང་ལ་གནས། །ཀུན་བྱེད་ང་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་གནས། །ཀུན་བྱེད་ང་ལས་སངས་རྒྱས་གཞན་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ལས་གཏན་ཚིགས་བཤད་ལུགས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའོ།། །།དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་དེས་སེམས་རྣལ་དུ་གཞག་པའི་ཕྱིར་བྱ་མེད་རྫོགས་པའི་ལུང་ཁུངས་ཆེན་པོ་འདི་གསུངས་སོ། །ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཉོན་ཅིག །ཀྱེ་བྱ་མེད་ཡུལ་ནི་མི་གནས་ནམ་མཁའ་འདྲ། །མི་གནས་དམིགས་པའི་ཡུལ་མེད་མི་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་ལམ། །བསྔོ་བའི་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོའི་ཡུལ་ལ་བྱུང་བ་སྟེ། །རྟོག་སྒོམ་ཆོས་ཀྱི་ སྐུ་ནི་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པས། །རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོག་ཀུན་ཏུ་ཇི་བཞིན་གནས། །བྱ་བྲལ་ཡུལ་ལ་མི་གནས་གཉེན་པོས་བཅོས་སུ་མེད། །ཡན་ལག་ཆོས་ཀྱི་དབང་གིས་སྙིང་པོའི་ཡུལ་ཚོལ་ཞིང་། །རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་ཐབས་ཀྱིས་དེ་ལ་རོལ། །སྙིང་པོ་རང་བཞིན་འབྱུང་བས་ཆོས་སྐུ་གཞན་ན་མེད། །རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་ལ་གཙེས་ཤིང་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དང་བྲལ། །མི་གནས་དོན་ཉིད་ལེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་འབྱུང་སྟེ། །མངོན་སུམ་ཀུན་ལ་མི་རྟོག་ཡངས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། །རྣམ་དག་ལམ་དེར་ཞུགས་ནས་མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ། །མི་འགྱུར་འགྱུར་བ་མེད་པས་ཆགས་པའི་གནས་མེད་དེ། །དེ་བཞིན་བཟུང་བའི་ཡུལ་མེད་སེམས་ཀྱི་གནས་ཀྱང་མེད། །མངོན་སུམ་ཐོབ་པར་འདོད་ནས་རྒྱུ་ལ་རྟག་ཏུ་སྒོམ། །སྒོམ་ཆགས་བདེ་བ་དེ་ལ་མཉམ་པའི་དོན་མི་འབྱུང་། །སྐུ་གཅིག་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པས་བསྣན་པའི་ཆོས་མེད་དེ། །མཐའ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པས་དབྱིངས་ལ་བྲི་བ་མེད། །ཆོས་ཀྱི་རོལ་པས་ཉམས་ཕག་ལྷག་པའི་གནས་མེད་དེ། །རང་འབྱུང་ཆེ་བའི་ཡུལ་ལ་ཀུན་དུ་ཇི་བཞིན་གནས། །ངོ་མཚར་མཐོང་བའི་ཡུལ་མེད་དེ་ལ་མཐོང་བའི་མིག །གང་ལ་ཐོས་པར་མི་རིགས་སྙད་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རྟག་ཏུ་འདྲེས་ཤིང་མཚུངས། །དོན་དམ་ཆོས་ཤེས་ལྷག་པའི་གནས་ཤེས་བཤད་
Chinese
地未见而勤作，故说无言之义。故以五种理证之说，不错决定成立普作王菩提心之义。无因果而成立，一切皆是菩提心，亦深信。是菩提心，从本以来深信故，不于心求而亦深信。于求本无而深信故，不作而住于大乐之自性。普作我之自性如是住，普作我之外无余佛。如是说。菩提心普作王中，说理证之品第二十一竟。此后，菩提心普作王为令心安住，说此无作圆满之大教言。嗟！大菩萨金刚汝谛听。嗟！无作之境如不住虚空。不住无缘之境，无分别之法道，乃是回向微细分之境所生。分别禅修法身无有差别义，自生智慧无分别，如是安住。离作不住于境，无有对治可修。以支分法之力，寻觅心要之境，于一切相皆不分别，以方便而受用之。心要自性所生，故法身不在他处。于一微尘亦不着，亦离十方一切处。不住义即是善妙之智慧自生，于现前一切不分别广大之心要中，入于清净道而得平等王。不变无有变异故，无有贪着之处。如是无有可取之境，亦无心之住处。欲得现前故，恒常修于因，若修贪着，则于彼乐不生平等之义。一身遍一切故，无有可增之法。无有边际故，于界不减。以法之嬉戏，无有可损可增之处。于自生广大之境，如是安住。无有可见之奇妙境，于彼无有能见之眼。于何者皆不可闻，离一切名言。法与非法恒常和合平等。知胜义法，知殊胜处说
English
One strives without seeing the ground, hence, the meaning of the unspoken word is explained. Therefore, with five ways of explaining reasoning, the meaning of the All-Creating King, the Bodhicitta, is established without error. It is established without cause and effect. Everything is Bodhicitta, and one deeply believes it. Because it is Bodhicitta, one has believed it from the beginning, so one also deeply believes that there is no need to seek it in the mind. Because one believes that there is nothing to seek, one abides in the effortless great bliss. The nature of the All-Creating Me abides thus. There is no other Buddha apart from the All-Creating Me. Thus it was said. The twenty-first chapter, on explaining reasoning, from the Bodhicitta All-Creating King, is complete. Then, the Bodhicitta All-Creating King spoke this great source of scripture on effortless perfection in order to settle the mind. O Great Bodhisattva Vajra, listen! O Effortless realm, like the un abiding sky. Un abiding, without an object of focus, the path of non-conceptual Dharma. It arises in the realm of subtle parts of dedication. Since conceptual meditation, the Dharmakaya, has no special meaning, self-arisen wisdom is non-conceptual and abides as it is. Devoid of action, it does not abide in a realm, and there is no remedy to be applied. By the power of the Dharma of the limbs, one seeks the realm of the essence, and without conceptualizing in any way, one enjoys it through skillful means. Since the essence arises from its own nature, the Dharmakaya is not elsewhere. It does not cling to a single atom, and it is separate from all ten directions. The meaning of non-abiding is the self-arisen wisdom that is excellent, and in the vast essence that does not conceptualize all that is manifest, one enters that pure path and attains the equal king. Since it is unchanging and without change, there is no place of attachment. Likewise, there is no object to be grasped, and there is no place for the mind to dwell. Desiring to attain the manifest, one always meditates on the cause. If one meditates with attachment, the meaning of equality will not arise in that bliss. Since one body pervades all, there is no Dharma to be added. Since there is no end, there is no decrease in the expanse. With the play of Dharma, there is no place for loss or excess. In the realm of great self-arising, it abides as it is. There is no amazing realm to be seen, and there is no eye to see it. It is not appropriate to hear anything, and it is separate from all designations. Dharma and non-Dharma are always mixed and equal. Knowing the ultimate Dharma, knowing the supreme place, it is said.
Tibetan
པའང་མེད། །འཁྲུལ་དང་བྱང་ཆུབ་ལམ་དེ་རྟོག་པས་ཐོབ་པའང་མེད། །རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱང་ཚིག་གི་མཐའ་དང་བྲལ། །ཡེ་ནས་རྒྱས་པའི་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་གནས་པ་ལ། །གྲིབ་མ་གཟུགས་ཀྱི་དཔེ་བཞིན་དེ་ལ་རྟོག་པ་འབྱུང་། །མེད་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་མེད་པའི་སྙིང་པོ་འབྱུང་། །སྟོང་སྟེ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་གནས། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་འབྱུང་བའི་དྲན་པ་སྐྱེ། །བྱ་བྲལ་ཟིན་པའི་བདེ་བ་འདོད་པ་མེད་པས་ལེན། །བཟའ་བའི་ཡུལ་མེད་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་རྩོམ། །སྔོན་གྱི་དྲང་སྲོང་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཡིད་ཀྱང་འཇོག །རྣམ་རྩོལ་འབད་པའི་གདུང་པས་ཀུན་ཏུ་ཟིན་ཏ་རེ། །རང་ བཞིན་ལམ་དེར་ཞུགས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། །ཇི་བཞིན་པ་ཞེས་རྣམ་རྟོག་དེ་ཕྱིར་རྟོག་བསྒོམ་པ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདོད་པས་ཆགས་པའི་ནད་ཡིན་ཏེ། །མི་གཡོ་མཉམ་པར་གནས་པས་སྨན་ཆེན་མ་བྱས་ན། །མཐོ་རིས་བགྲོད་པའི་རྒྱུ་དེས་ཉོན་མོངས་ཟིན་པར་འགྱུར། །ལམ་མེད་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནད་ཆེ་བ། །ཕྱིན་པར་འདོད་པས་རི་དགས་སྨིག་རྒྱུ་སྙེགས་པ་འདྲ། །རྙེད་པའི་ཡུལ་མེད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་མི་འབྱུང་ཞིང་། །ས་བཅུར་ལྟོས་པའི་གནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །ཤིན་ཏུ་མྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་བསམ་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །བཤེས་གཉེན་ཀུན་ལས་འབྱུང་བའི་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་བཞིན། །དམིགས་པ་མེད་ཅིང་འགྱུར་བའི་གནས་ལ་མི་ལྟོས་པར། །རང་གི་རང་བཞིན་ལེགས་པས་རེ་བ་ཐམས་ཅད་སྐོང་། །བརྟགས་ན་མེད་ལ་བཞག་ན་ལེགས་པ་འབྱུང་བ་ཆེ། །དངོས་སུ་མི་སྣང་ཆགས་པའི་ཆ་ལུགས་ཀུན་ལ་སྟོན། །བདག་དང་གཞན་དུ་བྲལ་བའི་སྟོན་མཁན་རིན་ཆེན་མཛོད། །ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་ཡུལ་ཞེས་བདག་མེད་སྙིང་རྗེས་བསྟན། །ནང་ནས་མ་གཡོས་ནང་དུ་བཙལ་བའི་གནས་མེད་དེ། །ཡུལ་ཕྱིར་ཆགས་ལ་ཡུལ་ལ་བསྔོ་བའི་དམིགས་པ་མེད། །མི་འབྱུང་མི་འཇུག་བདག་མེད་སྙིང་རྗེ་དེ་ཡིས་ནི། །གཞན་གྱི་ནོར་མིན་མི་འོང་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན། །བདེ་བ་འདོད་ན་བདེ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། །བདེ་བས་ཟིན་ཏེ་བདེ་བས་བདེ་བ་ཚོལ། །བྱང་ཆུབ་འཁྲུལ་པ་ཡེ་རྔམ་ཆོས་ལ་ཟ། །འདི་ལྟའི་ཡུལ་ཅན་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་མེད། །སངས་རྒྱས་མེད་པས་སངས་རྒྱས་མིང་ཡང་མེད། །སངས་རྒྱས་སྟོན་པས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ནོར། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་ཐོབ་བྱེད་ནོར་བའི་ལམ། །གཟུགས་མེད་ཆོས་ཀུན་བཤད་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །ཟིན་དང་ཆགས་དང་བྲལ་དང་ཞི། །དངོས་པོ་མེད་དང་རྣམ་པར་སྤོང་། །བདུད་རྩི་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ལ
Chinese
也无有。 迷乱与菩提之道，以分别念获得也无有。 自生智慧本身，也远离言辞的边际。 本自俱生的自性，于现前安住之时， 如影随形般，对此生起分别念。 无有，非为断灭，生起无有之精华。 空性，非为空无，安住于空性之境。 于虚空之自性中，生起显现之忆念。 无为而得之安乐，以无欲而取受。 无有可食之境，于此开始生起智慧。 亦舍弃随顺往昔仙人之后之意。 以种种勤作之苦，而完全占据。 进入自性之道，成为一切智者。 如是之分别念，故而修习分别念。 希求大乐乃是贪执之病。 若不以不动摇之平等安住，则不作大药。 以此通往天界之因，将为烦恼所染。 入于无道之路者，其病甚大。 欲求到达，如鹿追逐海市蜃楼。 无有可得之境，不生于三界之中。 观待十地之位，亦是菩提之障碍。 极其迅速之智慧，远离一切思念。 如从一切善知识处生出之珍宝。 不观待所缘，亦不依赖变化之境。 以自之自性良好，圆满一切期望。 若观察则无有，若安住则生起广大之善。 不显现于事物，于一切贪执之相皆示现。 远离自他之导师，乃珍宝之宝藏。 证悟一切之境，以无我之慈悲宣说。 若不从内动摇，则无有向内寻觅之处。 于外境贪执，亦无有向外境回向之所缘。 不生不灭，以此无我之慈悲。 非为他者之财，不来不去，本自安住。 若欲求安乐，则背离安乐。 为安乐所缚，却以安乐寻觅安乐。 菩提迷乱，皆为本然，于法中吞噬。 如是之境，未曾见有佛陀。 无有佛陀，故亦无有佛陀之名。 以佛陀之宣说，而安立名号乃是错误。 从他处获得佛陀，乃是错误的道路。 所说之无色诸法，无有丝毫尘埃。 执取与贪执，远离与寂灭。 无有事物与完全舍弃。 乃大甘露之自性。
English
Also, there is nothing. The path of delusion and enlightenment is not attained through conceptualization. The very self-arisen wisdom is also free from the limits of words. In the manifest abiding of the very nature of innate abundance, Conceptualization arises towards it like a shadow to a form. There is nothing, it is not annihilation, the essence of nothing arises. It is emptiness, it is not void, it abides in the realm of emptiness. In the very nature of space, the memory of arising arises. The bliss of non-action is taken without desire. There is no object to consume, and the arising of wisdom begins. Also, abandon the mind that clings to the ancient sages. It is completely seized by the suffering of various efforts. By entering that path of self-nature, one becomes omniscient. That conceptualization is why one meditates on conceptualization. Desiring great bliss is the disease of attachment. If one does not apply the great medicine by abiding immovably and equally, Then that cause of going to the higher realms will be tainted by afflictions. The greatest disease is that of those who enter the pathless path. Desiring to go is like a deer chasing a mirage. There is no object to be found, it does not arise in the three realms, And the state that depends on the ten bhumis is also an obscuration to enlightenment. The wisdom that is extremely swift is free from all thoughts. Like a precious jewel that arises from all spiritual friends, Without an object of focus and without relying on a changing state, By the goodness of one's own nature, all hopes are fulfilled. If investigated, there is nothing, but if left alone, great goodness arises. It does not appear as an object, but it shows all aspects of attachment. The teacher who is free from self and other is a treasure of jewels. The realm of accomplishing everything is taught by compassion without self. If it does not move from within, there is no place to search within. There is attachment to external objects, and there is no object of dedication to external objects. Unborn and unceasing, by that compassion without self, It is not the wealth of others, it does not come or go, it abides primordially. If you desire happiness, turn your back on happiness. Seized by happiness, you seek happiness with happiness. Enlightenment and delusion are all natural, devouring the Dharma. Such a realm has never been seen by a Buddha. Since there is no Buddha, there is also no name of Buddha. It is a mistake to give a name by teaching the Buddha. Obtaining a Buddha from elsewhere is a mistaken path. All the formless dharmas that are taught have not even a speck of dust. Grasping and attachment, separation and peace. Without things and complete abandonment. It is the nature of great nectar.