Tibetan
ནི། ། ཉུང་ཞིག་ས་ལ་ཡོད་པར་གྱུར། །རྒྱལ་པོའི་བུ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱིས། །ཁྲག་ཆགས་པ་ཡི་ས་དེ་མཐོང་། །རབ་ཏུ་བརྒྱལ་ཏེ་ས་དེ་ལ། །འགྱེལ་ནས་ཡིད་ནི་ཉམས་པར་གྱུར། །ལུས་རྣམས་ལ་ནི་རྡུལ་གྱིས་གོས། །དྲན་དབང་ཉམས་ཤིང་སེམས་ཀྱང་མྱོས། །དེ་དག་གི་ནི་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་། །སྙིང་རྗེར་ངུ་ཞིང་མྱ་ངན་ནོན། །དེ་དག་ཆུས་ནི་རབ་འཐོར་ཞིང་། །ལག་པ་སྒྲེང་སྟེ་ངུ་ཞིང་གནས། །དེ་ནི་འགྱེལ་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་། །བཙུན་མོ་གཅེས་མཆོག་སྐྱེད་པའི་མ། །བུད་མེད་དག་ནི་ལྔ་བརྒྱ་དང་། །ཕོ་བྲང་ནང་ན་བདེར་འདུག་པ། །ནུ་སོར་གཉིས་ཀའི་རྩེ་མོ་ནས། །འོ་མ་ཁྲག་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་འཛག །དེ་ཡི་ལུས་དང་ཡན་ལག་ཀུན། །ཁབ་ཀྱིས་གཙགས་པ་བཞིན་དུ་ཚ། །སྙིང་ནི་རབ་ཏུ་མྱ་ངན་གང་། །བུ་བྲལ་མྱ་ངན་དྲག་མདས་ཕོག །རྒྱལ་པོའི་གན་དུ་ཉེར་སོང་སྟེ། །མྱ་ངན་རབ་གདུངས་ཡིད་མི་དགའ། ། སྙིང་རྗེའི་སྒྲ་ཡིས་རབ་ངུ་ཞིང་། །རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ཆེ་ལ་སྨྲས། །མི་དབང་རྒྱལ་པོ་བདག་ལ་གསོན། །བདག་ལུས་མྱ་ངན་མེ་ཡིས་ཚིག །བདག་གི་ནུ་སོར་རྩེ་གཉིས་ནས། །འོ་མ་ཁྲག་ཏུ་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །བདག་ལུས་ཁབ་ཀྱིས་གཙགས་བཞིན་ཚ། །བདག་གི་སྙིང་ཡང་གས་ལ་ཐུག །ཇི་ལྟར་སྡུག་པའི་བུ་རྣམས་ནི། །ཕྱིན་ཅད་མི་མཐོང་འདི་འདྲའི་ལྟས། །བདག་གི་བུ་རྣམས་དེ་ལྟར་འཚལ། །ཐུགས་རྗེ་མཛོད་དེ་བདག་སྲོག་སྩོལ། །དེ་རིང་བདག་གི་རྨི་ལམ་ན། །ཐི་བ་ཕྲུག་གུ་གསུམ་རྙེད་ན། །བདག་གི་ཐི་བ་ཕྲུག་གུ་ནི། །སྡུག་ཅིང་ཡིད་འོང་གང་ལགས་ པ། །དེར་ནི་ཁྲ་མཆིས་བདག་གི་ནི། །ཐི་བ་ཕྲུག་གུ་དེ་ཁྲས་འཚལ། །བདག་གི་རྨི་ལམ་དེ་འདྲ་བའི། །མྱ་ངན་སྙིང་འདིར་རབ་ཏུ་ཞུགས། །སེམས་ནི་མྱ་ངན་རབ་གདུངས་པས། །བདག་ནི་རིང་པོར་མི་ཐོགས་འགུམ། །བདག་གི་བུ་རྣམས་དེ་ལྟར་འཚལ། །ཐུགས་རྗེ་ལྡན་པ་བདག་སྲོག་སྩོལ། །དེ་སྐད་སྨྲས་ནས་བཙུན་མོ་མཆོག །བརྒྱལ་ནས་ས་དེར་འགྱེལ་བར་གྱུར། །དྲན་པའི་དབང་པོ་རྣམ་པར་ཉམས། །སེམས་ཀྱང་སྟོར་ཞིང་དྲན་པ་མེད། །བཙུན་མོའི་འཁོར་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །སྙིང་རྗེའི་སྐད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ངུ་། །བཙུན་མོ་དམ་པ་བརྒྱལ་གྱུར་ཏེ། །ས་ལ་འགྱེལ་བ་མཐོང་ནས་ནི། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་དབང་དེ། །བུ་དང་བྲལ་བའི་མྱ་ངན་ནོན། །བློན་པོ་དང་ནི་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་། །གཞོན་ནུ་རྣམས་ནི་བཙལ་ཕྱིར་དོང་། །གྲོང་ཁྱེར་ཀུན་གྱི་སྐྱེ་བོ་དག །ཐ་དད་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་ཞིང་འཁོད། །ངུ་ཞིང་གདོང་ནས་མཆི་མ་ཟག །ལམ་ཁར་སེམས་ཅན་ཆེ་དེ་འདྲི། །གསོན་ནམ་འོན
Chinese
少许在地上。国王的两个儿子，看见那血迹斑斑的土地，极度昏厥，倒在那地上，心神丧失。身体被尘土覆盖，记忆丧失，心也迷茫。他们的随从们，可怜地哭泣，压抑着悲伤。他们用水泼洒，举着手哭泣。就在她倒下的时候，王后，养育珍爱之子的母亲，五百位在宫殿里安乐居住的妇女，两个乳头的顶端，流出乳汁变成血滴。她的身体和四肢，像被针刺一样疼痛。内心充满了悲伤，被失去儿子的悲伤之箭击中。她走向国王，悲伤压抑，心情不悦，用悲伤的声音哭泣，对国王大车说道：人王国王，请听我说，我的身体被悲伤之火燃烧。我的两个乳头顶端，乳汁大量变成血。我的身体像被针刺一样疼痛，我的心也快要破裂。如此可爱的孩子们，以后再也见不到了，这是怎样的预兆啊。我正在寻找我的孩子们，请您发慈悲，赐予我生命。今天我的梦里，找到了三只鹧鸪幼鸟，我的鹧鸪幼鸟，是多么可爱又令人喜爱啊。在那里，一只花喜鹊正在寻找我的鹧鸪幼鸟。我做了那样悲伤的梦，悲伤深深地进入了我的内心。心被悲伤压抑，我活不了多久了。我正在寻找我的孩子们，慈悲的您，请赐予我生命。说完这些话，尊贵的王后，昏倒在地。记忆的力量完全丧失，心也迷失，失去了记忆。王后的所有随从们，都用悲伤的声音哭泣。看到尊贵的王后昏倒在地，就在那一刻，国王压抑着失去儿子的悲伤。大臣和随从们，为了寻找年轻人们而出发。所有城市的人们，从不同的家中出来聚集。哭泣着，眼泪从脸上流下，在路上询问着年长的人们，是生是死。
English
A little was on the ground. The king's two sons, seeing that blood-stained land, fainted greatly, fell on that ground, and lost their minds. Their bodies were covered with dust, their memories were lost, and their minds were also confused. Their attendants, pitifully weeping, suppressed their sorrow. They scattered water and stood weeping with their hands raised. Just as she fell, the queen, the mother who raised the beloved son, five hundred women who lived happily in the palace, from the tips of both nipples, milk flowed and turned into drops of blood. Her body and limbs, all ached as if pierced by needles. Her heart was filled with sorrow, struck by the arrow of grief from losing her son. She went near the king, oppressed by sorrow, displeased in her heart, weeping with a sorrowful voice, and said to the king's great chariot: "O King, lord of men, listen to me, my body is burned by the fire of sorrow. From the tips of my two nipples, milk turns into a great amount of blood. My body aches as if pierced by needles, and my heart is about to break. Such beloved children, I will never see again, what kind of omen is this? I am looking for my children, please have mercy and grant me life. In my dream today, I found three partridge chicks, my partridge chicks, how lovely and delightful they are. There, a magpie is looking for my partridge chicks. I had such a sorrowful dream, sorrow has deeply entered my heart. My heart is oppressed by sorrow, I will not live long. I am looking for my children, compassionate one, please grant me life." After saying these words, the noble queen fainted and fell to the ground. The power of memory was completely lost, her mind was also lost, and she lost her memory. All the queen's attendants wept with sorrowful voices. Seeing the noble queen faint and fall to the ground, at that moment, the king suppressed the sorrow of losing his sons. The ministers and attendants set out to search for the young men. All the people of the city came out from different homes and gathered. Weeping, tears flowed from their faces, and on the road they asked the elders, whether they were alive or dead.