Tibetan
་འཁོར་བུད་མེད་བཙུན་མོ་དེ། །བརྒྱལ་ཏེ་ས་ལ་འགྱེལ་མཐོང་སྟེ། །སྐད་ཆེན་ཕྱུང་སྟེ་རབ་ཏུ་ངུས། །མྱ་ངན་དངངས་སྐྲག་གནས་ཀྱང་སྟོར། །རྒྱལ་པོས་ཚིག་དེ་ཐོས་པས་ན། །མྱ་ངན་རང་ཉིད་གཟུང་མ་ནུས། །བློན་པོ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་ནི། །བུ་སྡུག་ཚོལ་བ་ཡོངས་སུ་བཀྱེ། །ཐམས་ཅད་གྲོང་ཁྱེར་ཕྱིར་བྱུང་སྟེ། །དེ་དང་དེ་དག་ཀུན་དུ་བཙལ། །ངུས་ནས་མི་ནི་མང་པོ་ལ། །རྒྱལ་བུ་གང་ན་ཡོད་ཅེས་སྨྲས། །ད་ལྟར་གསོན་ནམ་འོན་ཏེ་ཤི། །གང་དུ་སོང་བ་སུ་ཡིས་ཤེས། །ཇི་ལྟར་བྱས་ན་མཐོང་གྱུར་ནས། །བདག་ཅག་མྱ་ངན་བསལ་བར་འགྱུར། །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀུན། །རྒྱལ་བུ་དེ་ནི་ཤི་ཟེར་བས། །ཐོས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་གདུང་། །སྨྲེ་སྔགས་སྡུག་བསྔལ་བརྗོད་པར་དཀའ། ། དེ་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ཆེ། །ཆོ་ངེས་སྨྲས་ནས་སྟན་ལས་ལངས། །བཙུན་མོའི་དྲུང་དུ་ཉེར་སོང་སྟེ། །དེ་ཡི་ལུས་ལ་ཆུས་ཀྱང་གཏོར། །བཙུན་མོ་ཆུས་ནི་གཏོར་བས་ན། །རིང་ཞིག་ལོན་ནས་དྲན་པ་ཐོབ། །རབ་སྨྲེས་རྒྱལ་པོ་ལ་ཞུས་པ། །བདག་བུ་ད་ལྟ་གང་ན་མཆིས། །རྒྱལ་པོས་བཙུན་མོ་ལ་བསྒོ་བ། །ངས་ནི་ཕོ་ཉ་མང་བཀྱེ་སྟེ། །ཕྱོགས་བཞིར་རྒྱལ་བུ་ཚོལ་བཅུག་ན། །ད་དུང་གཏམ་སྐྱེས་ཡོང་མ་འོངས། །རྒྱལ་པོས་བཙུན་མོ་ཡང་བསྒོ་བ། །ཁྱོད་ནི་མྱ་ངན་མ་བྱེད་པར། །རེ་ཞིག་རང་ཉིད་བདེ་བར་བྱོས། །ལྷན་ཅིག་ཕྱིར་བྱུང་བཙལ་བར་བྱ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་བཙུན་མོར་བཅས། །བཞོན་པ་ཞོན་ནས་མདུན་དུ་ཆས། །སྨྲེ་བའི་སྐད་ཀྱིས་ཆོ་ངེས་བཏབ། །གདུང་སེམས་མེ་ནི་འབར་བ་འདྲ། །ཡ་རབས་མ་རབས་བརྒྱ་སྟོང་རྣམས། །རྒྱལ་པོའི་རྗེས་སུ་གྲོང་ཁྱེར་བྱུང་། །བརྩེ་བའི་ངུ་སྒྲ་མི་འཆད་པར། །སོ་སོར་རྒྱལ་བུ་ཡོངས་སུ་བཙལ། ། རྒྱལ་པོས་བུ་སྡུག་བཙལ་བའི་ཕྱིར། །མིག་གིས་ཕྱོགས་བཞིར་བལྟས་པ་ལས། །སྐྲ་བཤིག་ཁྲག་གིས་ལུས་བསྐུས་ཏེ། །ལུས་ཀུན་རྡུལ་གྱིས་གོས་པ་དང་། །ངུས་ནས་མདུན་བཅད་འོང་བ་ཡི། །མི་ཞིག་ཀྱང་ནི་མཐོང་བར་གྱུར། །རྒྱལ་པོས་ལྟས་ངན་དེ་མཐོང་ནས། །ལྷག་པར་ མྱ་ངན་སྐྱེས་པར་འགྱུར། །རྒྱལ་པོས་ལག་པ་གཉིས་བཏེག་ནས། །བརྩེ་བས་ངུས་ཏེ་བཀུག་མ་ནུས། །ཐོག་མར་བློན་པོ་ཆེན་པོ་ཞིག །རིངས་བརྟབས་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་འོངས་ནས། །རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་འདི་སྐད་སྨྲས། །ལྷ་ནི་ཐུགས་ངན་མི་མཛད་གསོལ། །ལྷ་ཡི་ཐུགས་བརྩེ་སྲས་བུ་དེ། །ད་དུང་རྙེད་པར་མ་གྱུར་ཀྱང་། །རིང་པོར་མི་ཐོགས་ཕྱིན་པར་མཆི། །ལྷ་ནི་ཐུགས་ངན་མི་མཛད་གསོལ། །རྒྱལ་པོ་ཡང་ནི་སོང་བ་ལས། །བློན་པོ་འབྲིང་པོ་འོངས་པ་མཐོང་། །བློན་པོ་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་འོངས་ནས། །ངུས་ཏེ་རྒྱལ་ལ་འདི་སྐད་སྨྲས། །རྒྱལ་བུ་གཉིས་ནི་བཞུགས་པ་ཡང་། །མྱ་ངན་ཞུགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གདུངས། །རྒྱལ་བུ་ཐ་ཆུངས་གང་ལགས་པ། །དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིས་ཟིན། །བུ་བཙས་སྟག་མོ་ལྟོགས་པ་ཞིག །བུ་འཚལ་སྙམ་པ་གཟིགས་ནས་ནི། །རྒྱལ་བུ་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་ཡིས། །ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། །བླ་མེད་ལམ་ནི་གཉེར་བ་དང་། །མང་པོ་ཐམས་ཅད་བཟླ་བའི་སླད། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་འདུ་ཤེས་བཅིངས། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཡངས་རྒྱ་མཚོ་བཞིན། །རི་མཐོ་རྩེ་ལ་འཛེགས་ནས་ནི། །སྟག་མོ་ལྟོགས་མདུན་སྐུ་ཡང་བོར། །ཉམ་ཆུང་འཚལ་རྔོ་མ་ཐོགས་ནས། ། འོད་མས་མགུལ་དུ་ཁྲག་ཕྱུང་བས། །རྒྱལ་བུའི་སྐུ་ནི་འཚལ་བས་ན། །སྐུ་གདུང་ལྷག་མ་ཙམ་ཞིག་ལུས། །དེ་ཚེ་རྒྱལ་པོ་བཙུན་མོར་བཅས། །དེ་སྐད་ཐོས་ནས་བརྒྱལ་བར་གྱུར། །སེམས་ནི་མྱ་ངན་མཚོར་བྱིང་སྟེ། །ཉོན་མོངས་མེ་ཡིས་རབ་ཏུ་བསྲེགས། །བློན་པོས་ཙནྡན་ཆུ་དག་གིས། །རྒྱལ་པོ་བཙུན་མོ་གཏོར་བས་ན། །ཅིག་ཆར་ལངས་ནས་རབ་ཏུ་ངུས། །ལག་བཏེགས་བྲང་དག་ལ་ཡང་བརྡུངས། །བློན་པོ་ཆུང་ངུ་འོངས་ནས་ནི། །རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་འདི་སྐད་སྨྲས། །བདག་གིས་རྒྱལ་བུ་གཉིས་པོ་ནི། །ཚལ་ན་བརྒྱལ་བར་གྱུར་པ་མཐོང་། ། བདག་གིས་ཆབ་གྲང་གཏོར་བས་ན། །དྲན་པ་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པར་གྱུར། །ཕྱོགས་བཞི་དག་ཏུ་གཟིགས་པ་ནི། །རབ་ཏུ་འབར་མེ་ཀུན་ཁྱབ་འདྲ། །སྐད་ཅིག་བཞེངས་ཀྱང་སླར་ཡང་འགྱེལ། །ཆོ་ངེས་བདག་ཉིད་འཛིན་མི་སྤྱོད། །ཕྱག་བཏེག་བརྩེ་བའི་ཚིག་དག་གིས། །གཅུང་གི་ཡ་ མཚན་བསྔགས་པར་མཛད། །རྒྱལ་པོས་དེ་སྐད་ཐོས་ནས་ཀྱང་། །མྱ་ངན་མེ་ཡིས་ལྷག་པར་བཙོས། །བཙུན་མོས་རབ་ཏུ་ངུས་ནས་ནི། །སྐད་ཆེར་ཕྱུང་སྟེ་འདི་སྐད་སྨྲས། །བདག་གི་བུ་སྡུག་ལྷག་པར་བྱམས་པ་དེ། །མི་རྟག་སྲིན་པོ་དག་གིས་མིད་པར་གྱུར། །ད་ལྟར་བུ་གཉིས་ལུས་པར་གྱུར་པ་ཡང་། །མྱ་ངན་མེ་ཡིས་རབ་བསྲེགས་ཉོན་ཡང་མོངས། །བདག་དེང་རི་དྲུང་དག་ཏུ་མྱུར་སོང་ལ། །སྤྲོ་བསྐྱེད་སྲོག་གི་ལྷག་མ་བསྲུང་བར་བྱ། །དེ་ནས་བཞོན་ཞོན་ལམ་དུ་མྱུར་ཞུགས་ནས། །རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་ལུས་སྤངས་བྲག་དྲུང་སོང་། །བུ་གཉིས་ཡིད་གཅགས་བྲང་བརྡུངས་སྤྱོད་ཚུལ་ཉམས། །འགྲོ་བཞིན་ངུ་བ་དག་དང་ལམ་དུ་ཕྲད། །ཕ་མས་པང་བླངས་མྱ་ངན་སྨྲེ་སྔགས་བཏོན། །ཅིག་ཅར་ལུས་བཏང་རི་དང་ནགས་སུ་དོང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལུས་སྤངས་ནགས་ཕྱིན་ནས། །ལྷན་ཅིག་འདུས་
Chinese
那眷属的王妃，见到昏倒在地，大声哭泣，悲伤恐惧，失魂落魄。国王听到那话，悲伤得无法自持。召集所有大臣，四处寻找爱子。所有人都出了城，到处寻找。哭着对很多人说，王子在哪里？现在是活着还是死了？谁知道他去了哪里？怎样才能见到他，消除我们的悲伤？所有很多人都说王子死了，听到的人都非常悲痛，哀号痛苦难以言表。当时国王坐着大车，发出哀号，从座位上站起来，走到王妃身边，用水洒在她身上。王妃被水洒后，过了很久才恢复知觉，哭诉着问国王：我的儿子现在在哪里？国王安慰王妃说：我已经派出很多使者，让他们向四面八方寻找王子，但至今还没有消息传来。国王又安慰王妃说：你不要悲伤，暂时让自己快乐起来，一起出去寻找吧。然后国王和王妃一起，乘坐车辆向前走去，发出悲伤的哭声，悲痛的心情如同火焰燃烧。成百上千的贤愚之人，都跟随国王出了城，不停地发出悲伤的哭声，各自寻找王子。国王为了寻找爱子，眼睛向四面八方看去，看到一个人披头散发，身上涂满鲜血，全身沾满灰尘，哭着挡在前面。国王看到那不祥之兆，更加悲伤。国王举起双手，悲伤地哭泣，无法自持。最初，一位大臣急忙来到国王面前，对国王说：天神请不要悲伤，天神您所疼爱的王子，即使现在还没有找到，也不会拖延太久，一定会找到的，天神请不要悲伤。国王又继续前行。
English
That consort, the queen, seeing her faint and fall to the ground, cried out loudly, grief-stricken and terrified, losing her senses. When the king heard those words, he was unable to contain his grief. He summoned all the ministers and sent them out to search for his beloved son. Everyone went out of the city, searching everywhere. Crying, they said to many people, "Where is the prince? Is he alive or dead? Who knows where he has gone? How can we see him and dispel our sorrow?" All the many people said that the prince was dead, and all who heard it were deeply grieved, their lamentations and suffering beyond description. At that time, the great king in his chariot, uttering cries of sorrow, rose from his seat and went to the queen's side, sprinkling water on her body. When the queen was sprinkled with water, after a long time, she regained consciousness, and weeping, asked the king, "Where is my son now?" The king consoled the queen, saying, "I have sent out many messengers, ordering them to search for the prince in all four directions, but still no news has come. The king also consoled the queen, saying, "Do not grieve, but for a while make yourself happy, and let us go out together to search." Then the king and queen together, riding in their vehicle, went forward, uttering sorrowful cries, their hearts burning with grief like a fire. Hundreds and thousands of wise and foolish people followed the king out of the city, constantly uttering cries of sorrow, each searching for the prince. The king, in order to search for his beloved son, looked with his eyes in all four directions, and saw a person with disheveled hair, his body smeared with blood, his whole body covered with dust, coming forward weeping. When the king saw that inauspicious sign, he became even more grieved. The king raised both hands, weeping with sorrow, unable to restrain himself. At first, a great minister hurried to the king's presence and said to the king, "O divine one, please do not grieve, that beloved son of yours, even if he has not yet been found, it will not be long before he is found, O divine one, please do not grieve." The king then continued on his way.
Chinese
大臣中等者前来拜见，大臣来到国王的面前，哭泣着对国王这样说：两位王子虽然在世，却被悲伤之火完全煎熬。小王子发生了什么事呢？他被无常所控制。一只刚生产的饥饿母老虎，看到王子想要布施自己的身体，王子这位伟大的有情众生，生起了大慈悲心，为了寻求无上之道，为了念诵众多的一切，与殊胜菩提心紧密相连，如极其深广的海洋。登上高山之巅后，将自己的身体舍弃于饥饿的母老虎面前。由于虚弱无力无法取食，母老虎用牙齿咬断了王子的喉咙，王子为了布施自己的身体，只剩下了遗骸。当时，国王和王后，听到这些话后昏倒了。内心沉浸在悲伤的海洋中，被烦恼之火彻底焚烧。大臣用檀香水，洒在国王和王后身上，他们立刻起身，放声大哭，举起双手捶打胸膛。小臣前来，对国王这样说：我看到两位王子，在花园里昏倒了。我用冷水洒在他们身上，他们才稍微恢复了知觉。向四个方向看去，如同烈火蔓延。片刻起身又再次倒下，无法控制自己的悲伤。举起双手，用充满爱意的语言，赞叹弟弟的奇迹。国王听到这些话后，悲伤之火更加炽烈。王后放声大哭，大声说道：我那可爱至极的儿子，被无常的恶魔吞噬了。现在剩下的两个儿子，也被悲伤之火焚烧，倍受烦恼折磨。我现在要赶快去山脚下，为了保护剩余的生命，振作精神。之后，骑上马匹，迅速踏上道路，一心一意地舍弃身体，前往岩石山洞。两位王子心灰意冷，捶胸顿足，行为失常，在路上遇到了边走边哭的人们。父母拥抱他们，发出悲伤的哀嚎，立刻舍弃身体，进入山林。菩萨舍弃身体进入森林后，大家聚集在一起。
English
A minister of middle rank came to pay respects. The minister came before the king and, weeping, spoke thus to the king: "The two princes, though still alive, are completely tormented by the fire of sorrow. What has happened to the youngest prince? He has been seized by impermanence. A newly delivered, hungry tigress, seeing that the prince wished to give his body, the prince, that great sentient being, generated great compassion. In order to seek the unsurpassed path, in order to recite all of the many, he bound his mind to supreme enlightenment, like a sea that is exceedingly deep and vast. Having climbed to the peak of a high mountain, he abandoned his body before the hungry tigress. Because he was weak and unable to take it, the tigress bit through the prince's throat with her teeth. Because the prince gave his body, only his remains were left. At that time, the king and queen, upon hearing these words, fainted. Their minds sank into an ocean of sorrow, and they were utterly burned by the fire of affliction. The ministers sprinkled sandalwood water on the king and queen, and they immediately arose and wept loudly, raising their hands and beating their breasts. A junior minister came and spoke thus to the king: "I saw the two princes fainting in the garden. When I sprinkled cold water on them, they regained consciousness slightly. Looking in the four directions, it was as if a raging fire were spreading everywhere. They arose for a moment, but then fell again, unable to control their grief. Raising their hands, with words of affection, they praised the wonders of their younger brother." When the king heard these words, the fire of sorrow burned even more fiercely. The queen wept loudly and exclaimed: "My beloved son, whom I cherished above all others, has been devoured by the demon of impermanence. Now the two sons who remain are also burned by the fire of sorrow and tormented by affliction. I must now quickly go to the foot of the mountain, to protect the remaining life and to lift their spirits." Then, mounting their steeds, they quickly set out on the road, abandoning their bodies with single-minded devotion, and went to the rocky cave. The two princes were disheartened, beating their chests, and their behavior was deranged. On the road, they met people who were walking and weeping. The parents embraced them, uttering cries of sorrow, and immediately abandoning their bodies, they entered the mountains and forests. After the Bodhisattva abandoned his body and went into the forest, they gathered together.