Tibetan
་ཀྱི་བར་ན་ཚོང་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཞིག་རྟག་ཏུ་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་བ་ལས། ཕན་ཚུན་དུ་རྒྱུ་བའི་ལམ་དེ་ཡང་འཇིགས་པ་ཆེ་ བས་ཚོང་པ་ཅིག་ལ་ཁྱི་དཀར་པོ་ཅིག་ཡོད་དེ། དེའི་ཚེ་ཚོང་པ་དེའི་གྲོགས་པོ་གཅིག་གིས་སྲོད་ལ་ཤ་བཙོས་ནས་བཞག་པ་ལས། ནམ་གྱི་ཆ་སྨད་ལ་ཁྱི་དེས་བརྐུས་ནས་ཟོས་སོ། །ཕྱི་དེ་ཉིན་ནམ་ནངས་ནས་ཚོང་པ་གྲོགས་པོས་ཤ་བཟའ་བར་བྱས་པ་ལས་མ་རྙེད་པས་གདུངས་ནས། ཁྲོས་ཏེ་མཚོན་ཐོགས་ཏེ། ཁྱི་དེའི་རྐང་ལག་བཞི་བཅད་དེ་སུ་ར་ཁུང་དུ་བོར་ནས་དོང་ངོ་། །སུ་ར་ཁུང་ན་ཁྱི་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་མྱོང་བ་དེ། ཤཱ་རིའི་བུས་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་ལ་ལྷའི་མིག་གིས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་ནས་རྒྱང་མ་ནས་ཁྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་ནམ་ནངས་ནས་ཆོས་གོས་བགོས། ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས་གྲོང་ཁྱེར་ནས་བསོད་སྙོམས་བླངས་ནས། གང་ན་འཇིགས་པའི་ལམ་སུ་ར་ཁུང་དུ་ཕྱིན་ནས། བསོད་སྙོམས་བསླངས་པ་ཁྱི་དེ་ལ་བསྙོད་དོ། །དེ་ནས་སྤྲོ་བ་དང་དགའ་བའི་ཆོས་བཤད་དོ། །ཁྱི་དེས་ཆོས་དེ་ཐོས་ནས་ངོ་ཚ་ཞིང་མི་དགའ་སྟེ། དེ་ནས་ཞག་བདུན་ལོན་ནས་སྡིག་པའི་ལས་བོར་ནས་ཐར་ཏེ་དེ་ནས་མིར་སྐྱེས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ཁྱི་དཀར་པོ་དེ་ནི་ད་ལྟར་དགེ་སྦྱོང་ཙུན་ད་འདི་ཡིན་ནོ། །སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་འཕགས་པ་ལ་ཚིག་ངན་པ་སྨྲས་པས་ངན་འགྲོར་སྐྱེས་ཏེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགྱོད་ཅིང་བཤགས་ནས་ངོ་ཚ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། བདག་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་པར་ཤོག་ཤིག་པར་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ། །དེ་ལྟར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་དེ་སྡིག་པའི་ལས་བྱང་ནས་མིར་སྐྱེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་དང་ཕྲད་པས་ཟག་པ་ཟད་པར་གྱུར་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཕ་མ་དང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་དྲིན་དྲན་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་ནས་དེ་ལྟར་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་ཤེས་ནས་དྲིན་ལན་བསབ་པར་བྱའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །འཁོར་མང་པོ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཕྱིར་དོང་ངོ་། །ཐབས་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོ་ལས་བསྟན་བཅོས
Chinese
在……之间，有五百个商人经常互相来往。由于互相来往的道路非常危险，其中一个商人有一只白狗。当时，那个商人的一个朋友晚上煮了肉放在那里，结果半夜的时候，那只狗偷吃了。第二天早上，那个商人朋友想吃肉，却找不到，非常痛苦，于是生气地拿起武器，砍断了那只狗的四肢，扔进了苏拉孔（地名）里。那只狗在苏拉孔里遭受着巨大的痛苦。舍利子在半夜用天眼观察一切，从远处看到了那只痛苦的狗。之后，第二天早上，他穿上法衣，拿着钵，从城市里乞讨食物，然后前往那个危险的苏拉孔，把乞讨来的食物喂给那只狗。然后，他宣讲了快乐和喜悦的佛法。那只狗听到佛法后，感到羞愧和不高兴。七天后，它放弃了罪恶的业力，得以解脱，然后转世为人。世尊告诉阿难说：当时的那个白狗，就是现在的比丘尊者尊达。过去，他因为对圣者说了恶语而堕入恶道。但他立刻忏悔，感到羞愧，并发愿说：愿我未来能够遇到善知识。就这样发愿后，他遇到了善知识，清净了罪恶的业力，转世为人，并遇到了佛陀，从而漏尽烦恼。世尊告诉阿难说：要铭记父母和善知识的恩德。之后，要懂得如何报答恩情，并努力偿还恩情。善知识，是指能够带来利益的原因。世尊这样开示后，当时无数的众生，从发无上圆满菩提心，到声闻和缘觉，都发起了菩提心。众多的眷属们对佛陀的教诲非常欢喜，顶礼后离开了。出自《大方便佛报恩经》的论著。
English
Between... there were five hundred merchants who constantly traveled back and forth. Because the road they traveled was very dangerous, one of the merchants had a white dog. At that time, a friend of that merchant cooked meat and left it there in the evening, and in the middle of the night, the dog stole and ate it. The next morning, the merchant friend wanted to eat the meat, but couldn't find it, and was very distressed. He became angry, took up a weapon, cut off the dog's four limbs, and threw it into Surakhung (place name). The dog was suffering greatly in Surakhung. Shariputra, in the first part of the night, observed everything with his divine eye and saw the suffering dog from afar. Then, the next day, in the morning, he put on his Dharma robes, took his alms bowl, begged for food from the city, and went to the dangerous road of Surakhung, where he offered the begged food to the dog. Then, he preached the Dharma of joy and happiness. The dog, hearing the Dharma, felt ashamed and unhappy. After seven days, it abandoned its sinful karma, was liberated, and was then reborn as a human. The Blessed One told Ananda: The white dog at that time is now the renunciate Venerable Tsunda. In the past, he was born into a lower realm because he spoke evil words to a noble being. Immediately he regretted and confessed, and a feeling of shame arose, and he prayed: May I meet a virtuous friend in the future. Having prayed in this way, he met a virtuous friend, purified his sinful karma, was reborn as a human, and met the Buddha, thereby exhausting his defilements. The Blessed One told Ananda: Remember the kindness of your parents and virtuous friends. Then, knowing how to repay kindness, strive to repay it. A virtuous friend is said to be the cause that brings about benefit. After the Blessed One taught in this way, at that time countless beings, from generating the mind of unsurpassed perfect enlightenment to the Shravakas and Pratyekabuddhas, generated the mind of enlightenment. The many attendants were very happy with the Buddha's teachings, prostrated, and departed. Commentary from the Sutra of the Great Skillful Means of Repaying the Kindness of the Buddha.
Tibetan
་ཀྱི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །། དྲུག་པ། ངན་དོན་གྱི་ལེའུ། ཐབས་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོ། བམ་པོ་བཞི་པ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཁོར་བཞི་པོས་མདུན་གྱིས་བྱས་ནས་མཆོད་པ་བྱས། རིམ་གྲོ་བྱས་བཀུར་སྟི་བྱས་ཏེ་ཚིག་གིས་བསྟོད་པ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འཛུམ་པ་མཛད་དེ་ཞལ་གྱི་སྒོ་ནས་འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཀྱེ་ནས། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མན་ཆད་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་སྣང་བར་བྱས་ནས། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ལུས་ལ་ཡང་འོད་ཀྱིས་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། ལྷ་སྦྱིན་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལས་བདེ་བར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་འཁོར་མང་པོའི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཚིག་འཐུན་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་བསྟོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡང་དག་པ་སྟེ། དགྲ་དང་གཉེན་ལ་ཐུགས་སྙོམས་པའོ། །ལྷ་སྦྱིན་ལྟ་བུ་རྟག་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གནོད་པ་དང་དགྲར་བགྱིད་པ་ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་གནོད་པ་བགྱིད་པ་ལ་ཡང་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་ཏེ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་འོད་བཀྱེ་ནས་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ལུས་ལ་རེག་པར་བྱས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་མཛད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཁོར་མང་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་འདི་ནི་ཚེ་འདི་འབའ་ཞིག་ལ་ང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ང་ལ་རྟག་ཏུ་གནོད་པ་བྱས་ཀྱང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟག་པར་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་དོན་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་འཁོར་ མང་པོའི་བསམ་པ་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་ཏེ། ཀུན་གྱི་ཐེ་ཙོམ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་སྟན་ལས་ལངས་ནས་བླ་གོས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་འདི་སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གནོད་པ་ཅི་དག་བགྱིས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དངོས་པོ་དེ་དག་བསྟན་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ལེགས་པར་ཉོན་ཅིག་དང་ཁྱོད་ལ་དགྲོལ་ཞིང་བཤད་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྔོན་ལོ་ཚད་མེད་པ་སྟོང་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ན་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ཞེས་བྱ་བར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེག
Chinese
名为第五品。 第六品，恶事品。 大善巧佛陀报恩经，第四卷。当时，世尊被四众弟子围绕，供养、承事、恭敬，并以言辞赞颂。当时，如来面露微笑，从口中放出蓝色、黄色、红色、白色等光芒，名为大慈悲光，照亮十方世界，乃至有顶以下，十八大地狱中的众生。光芒也照在提婆达多的身上，使提婆达多从痛苦中解脱，获得安乐。之后，众多眷属异口同声地赞叹如来：“善哉！善哉！世尊具大慈、大悲，真实不虚，于怨亲平等。提婆达多常对世尊作害为敌，世尊仍慈悲怜悯，放出大悲之光照触其身，使其脱离痛苦。”之后，世尊对众多眷属说道：“提婆达多不仅今生对我作害，过去世也常对我作害，但我常以慈悲之力，恒常为他做利益和安乐之事。”之后，阿难陀以心知晓众多眷属的心念，为了断除众人的疑惑，从座位上站起，整理好袈裟，右膝着地，合掌恭敬，向世尊禀告道：“请世尊开示，提婆达多过去世对世尊作了哪些损害？”世尊对阿难陀说：“好好听着，我将为你解说。”世尊开示道：“过去无量无数劫前，在名为波罗奈（古印度地名，今瓦拉纳西）的国度里，有佛陀世尊如来……
English
This is called the fifth chapter. The sixth chapter, the chapter on evil deeds. The Sutra of the Great Skillful Buddha Repaying Kindness, Volume Four. At that time, the Blessed One was surrounded by the fourfold assembly, who made offerings, served, revered, and praised him with words. At that time, the Tathagata smiled and emitted rays of blue, yellow, red, and white from his mouth, called Great Compassion, illuminating the ten directions of the world, from the peak of existence down to the eighteen great hells of sentient beings. The light also illuminated the body of Devadatta, causing Devadatta to be relieved of suffering and attain happiness. Then, all of the many attendants praised the Tathagata in unison, saying, "Well done! Well done! The Blessed One is endowed with great love and great compassion, and is truly impartial to enemies and friends. Although Devadatta constantly harms and opposes the Blessed One, the Blessed One still cherishes him with compassion, emits the light of great compassion, touches Devadatta's body, and liberates him from suffering." Then the Blessed One said to the many attendants, "This Devadatta not only harms me in this life, but also constantly harmed me in the past, but I have always done things that benefit and bring happiness to him through the power of love and compassion." Then Ananda, knowing the thoughts of the many attendants, arose from his seat to dispel the doubts of all, arranged his upper robe to one side, knelt on his right knee, joined his palms, and then said to the Blessed One, "Please show us what harm Devadatta did to the Blessed One in the past." The Blessed One said to Ananda, "Listen well, and I will explain it to you." The Blessed One said, "In the past, countless eons ago, in a country called Varanasi (ancient Indian place name, present-day Varanasi), there was a Buddha, the Blessed One, the Tathagata..."
Tibetan
ས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས། རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་ན་མེད་པ། སྟོན་པ་རྒྱལ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། ལོ་སྟོང་ཕྲག་བཅུའི་བར་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་དམ་པའི་ཆོས་ལོ་ཁྲི་ཕྲག་ཉི་ཤུའི་བར་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཆོས་ཀྱང་ནུབ་ཅིང་མེད་པར་གྱུར་ནས་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱལ་པོ་མ་ཧཱ་རཱ་ཛཱ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་དགེ་ཞིང་མཁས་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ། ཡང་དག་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་སྲིད་འཚོ་སྟེ་མི་རྣམས་ཀྱང་བདེ་སྐྱིད་དོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་མཐའི་རྒྱལ་ཕྲན་དྲུག་ཅུ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་བརྒྱད་བརྒྱ་ལ་དབང་སྒྱུར་ཏེ། བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེ་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་ཡོད་དོ། །བཙུན་མོ་ཉི་ཁྲི་ཡོད་ཀྱང་སྲས་མེད་པས། རྒྱལ་པོ་དེ་རྒྱུན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་དང་། རི་དང་། ཆུ་ཀླུང་དང་། ཤིང་གི་ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་འབྲས་བྱེད་ཅིང་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པ་དང་། བཙུན་མོ་ཆེན་མོ་ལ་ཡང་སྲས་མངའ་བར་གྱུར། བཙུན་མོ་འབྲིང་མོ་ལ་ཡང་སྲས་མངའ་བར་གྱུར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཤིན་ཏུ་དགའ་ནས་རྒྱལ་པོ་ལག་དར་ཏེ་ རིམ་གྲོ་དང་། བཀུར་སྟི་དང་། མལ་ཆ་བྱ་བ་དང་། ཟས་དང་། སྐོམ་དང་། དེ་ལ་སོགས་པ་ཡོ་བྱད་ཀྱི་བར་དུ་འཇམ་ཞིང་བཟང་བ་སྦྱར་ཏེ། རིམ་གྲོ་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་ཟླ་བ་བཅུའི་བར་དུ་རིམ་གྲོ་བྱས་ནས་བཙུན་མོ་ཆེན་མོ་ལ་སྲས་མངའ་བྱད་བཟང་ལ་མཛེས་ཤིང་མཚན་བཟང་པོས་བརྒྱན་པ། མིའི་མཚན་རྫོགས་པར་ལྡན་པ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། །བཙུན་མོ་འབྲིང་མོ་ལ་ཡང་སྲས་ཅིག་བྱུང་བས་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བས་བློན་པོ་རྣམས་དང་། མཚན་མཁན་རྣམས་དང་། བྲམ་ཟེ་རྣམས་བསྡུས་ནས་སྲས་བུ་བསྟན་ནས་མཚན་བསྟན་ཏོ། །མཚན་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་མཚན་བལྟས་ནས་རྒྱལ་བུའི་མཚན་གདགས་པའི་ཕྱིར་སྲས་བུ་འདི་བལྟམ་པའི་ཚེ་ལྟས་ཇི་ལྟ་བུ་བྱུང་ཞེས་དྲིས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་བུ་ཆེན་པོའི་ཡུམ་བཙུན་མོ་ཆེན་མོ་ནི་སྔོན་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྲོ་ལ་ཕྲག་དོག་ཆེ་ཞིང་། ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་ལས་སྲས་མངལ་དུ་ཆགས་ནས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དགེ་དེས་པར་གྱུར་ནས། རྟག་ཏུ་འཛུམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སེམས་ཅན་ལ་ཡང་བུ་གཅིག་པ་དང་འདྲ་བར་བྱམས་ཤིང་བརྩེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་འཛུམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་གསོང་པོར་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་མཚན་མཁན་གྱིས་ཀྱང་རྒྱལ་
Chinese
彼世尊、应供、正等觉、明行足、善逝、世间解、无上调御丈夫、天人师、佛陀出世后，一万年间利益有情而入灭。入灭之后，正法住世二万年。形象之法也隐没消失后，在名为波罗奈斯的地方，有位名叫玛哈拉匝的国王，天性善良，具备聪慧的头脑，以正法治理国家，人民也安乐幸福。那位国王统治着六十个边陲小国和八百个大城市，拥有五百头尼泊尔大象。虽然有两万名妃子，却没有儿子。因此，国王经常向世间的神灵、山神、河神和树神供奉祭品并祈祷，十二年后，大妃终于怀孕了，中妃也怀孕了。国王非常高兴，亲自照顾她们，在服侍、尊敬、床铺、食物、饮料以及其他用品方面，都提供柔软美好的东西，尽心尽力地服侍。就这样照顾了十个月，大妃生下了一个相貌端庄美丽，具足美好相好，圆满具备大丈夫相的儿子。中妃也生了一个儿子，国王非常高兴，召集大臣、相师和婆罗门，展示了两位王子并询问他们的名字。相师们为了给王子取名，询问王子出生时出现了什么征兆。国王说：大王子的母亲，大妃，以前天性暴躁，嫉妒心强，傲慢自大，自从怀上王子后，天性变得善良温顺，总是面带微笑，像对待自己的孩子一样慈爱众生，以慈悲之心面带微笑，说话坦诚。之后，相师也对国王
English
That Bhagavan, Arhat, Perfectly Awakened One, endowed with knowledge and conduct, Sugata, Knower of the World, unsurpassed tamer of beings, teacher of gods and humans, the Buddha, appeared in the world and, for ten thousand years, worked for the benefit of sentient beings before passing into nirvana. After passing into nirvana, the sacred Dharma remained for twenty thousand years. When the Dharma of images also faded and disappeared, in a place called Varanasi, there was a king named Maharaza, who was naturally virtuous and possessed a wise mind. He ruled the country with the true Dharma, and the people were happy and prosperous. That king ruled over sixty border kingdoms and eight hundred great cities, and he also had five hundred elephants from Nepal. Although he had twenty thousand consorts, he had no sons. Therefore, the king regularly made offerings and prayed to the gods of the world, mountain gods, river gods, and tree gods. After twelve years, the great queen became pregnant, and the middle queen also became pregnant. The king was very happy and personally attended to them, providing soft and beautiful things in terms of service, respect, bedding, food, drink, and other necessities. He served them wholeheartedly. After attending to them in this way for ten months, the great queen gave birth to a son who was handsome and beautiful, adorned with excellent marks, and perfectly endowed with the marks of a great man. The middle queen also gave birth to a son, and the king was overjoyed. He gathered ministers, diviners, and Brahmins, showed them the two princes, and asked for their names. The diviners, in order to name the princes, asked what omens had appeared at the time of the princes' birth. The king said: The mother of the great prince, the great queen, was formerly naturally wrathful, jealous, and arrogant, but since conceiving the prince, her nature has become virtuous and gentle. She is always smiling and treats all beings with the same love and affection as her own child, smiling with a compassionate heart and speaking frankly. Then, the diviner also to the king