Tibetan
་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ཕྲིན་འདི་སྐད་དུ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མི་འདི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་གནང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་འོས་པར་རིག་ནས་གནང་སྟེ། དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ནས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་དེ། དེས་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་། འབད་པས་ཕོལ་མིག་ལྔ་པའི་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་འདི་ཉིད་གཡོ་ཞིང་མི་བརྟན་པར་རིག་ནས། འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྙིལ་བ་དང་། ལྟུང་བ་དང་། རྣམ་པར་ འཐོར་བ་དང་། རྣམ་པར་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་རྩད་ཆོད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས། གསེར་དང་བོང་བར་མཉམ་པ། ནམ་མཁའ་དང་ལག་མཐིལ་དུ་འདྲ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། ཙན་དན་སྦངས་པ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ། རིག་པས་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཅོམ་པ། རིག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ། སྲེད་པའི་རྙེད་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ། དབང་པོ་དང་ཉེ་དབང་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཐེ་ཙོམ་སྐྱེས་ཏེ། ཐེ་ཙོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་དེ་ནི་ངོ་མཚར་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་ཚེ་རབས་གཞན་དག་ཏུ་ཚོགས་རྙེད་ཅིང་རྐྱེན་གྲུབ་པ་དང་ལྡན་པ། དབའ་རྒལ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་འོང་བའི་ལས་དེ་དག་བྱས་ཤིང་བསགས་པས་ན། ང་ཉིད་ཀྱིས་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་དེ་དག་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་དག་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་ཆུའི་ཁམས་དང་། མེའི་ཁམས་དང་། རླུང་གི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་འབའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ཅན་དག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། དེ་བཞིན་གཤེ
Chinese
世尊向胜光国王传达旨意说：大王，请允许这个人在世尊处出家。胜光国王也认为非常合适，就允许了。世尊让他出家并受了比丘戒。他通过精进、修行和努力，认识到这五眼轮回之轮是动摇不定的。他彻底明白一切有为法的性质都是毁坏、堕落、消散和毁灭的，从而舍弃了一切烦恼，现证了阿罗汉果位。阿罗汉断绝了三界的贪欲，拥有黄金与瓦砾等同，天空与手掌无别的平等心，像旃檀浸泡过一样清凉，以智慧摧毁了卵壳，获得了智慧、神通和各别正智，背弃了贪求利养、执着和恭敬。他成了诸天，包括有权势和近侍的诸天供养、忆念和恭敬的对象。之后，比丘们产生了疑惑，向断除一切疑惑的佛陀世尊请教：尊者，世尊仅凭意念就能成就一切，真是太神奇了！世尊开示说：比丘们，如来自己往昔在其他世代积累了资粮，具备了成就的因缘，做了那些像过河一样必然发生且不可避免的业。我所做和积累的业，又怎会由他人来承受呢？比丘们，所做和积累的业不会在外在的地界成熟，也不会在水界、火界和风界成熟。所做和积累的善业和恶业，只会成熟在所执着的蕴、界和处上。众生的业，即使百劫也不会磨灭。一旦因缘聚合，时机成熟，自会显现果报。比丘们，过去世曾发生过这样的事，如来
English
The Blessed One sent a message to King Prasenajit, saying: "Great King, please allow this man to go forth into homelessness under the Blessed One." King Prasenajit of Kosala, recognizing that it was very appropriate, granted permission. The Blessed One ordained him and conferred upon him the full ordination of a bhikkhu. Through diligence, practice, and effort, he realized that this wheel of the five-eyed cycle of existence was wavering and unstable. He thoroughly understood that all conditioned phenomena are of the nature of decay, decline, dissolution, and destruction, and having abandoned all defilements, he directly realized the state of an Arhat. The Arhat, having become free from attachment to the three realms, possessed a mind of equanimity, regarding gold and rubble as equal, the sky and the palm of the hand as indistinguishable, having become as cool as sandalwood soaked in water, having shattered the shell of ignorance with wisdom, having attained wisdom, supernormal powers, and individual perfect knowledge, having turned his back on the gains, attachments, and honors of craving, he became an object of worship, remembrance, and reverence by the gods, including those with power and attendants. Then, the bhikkhus arose with doubts and inquired of the Buddha, the Blessed One, who cuts off all doubts: "Venerable One, it is wonderful that the Blessed One accomplishes everything merely by intention!" The Blessed One said: "Bhikkhus, the Tathagata himself, in other lifetimes, accumulated merit and possessed the conditions for accomplishment, and because he did and accumulated those deeds that are certain to occur and unavoidable, like crossing a river, how could the deeds that I have done and accumulated be experienced by someone else? Bhikkhus, the deeds that have been done and accumulated will not ripen in the external element of earth, nor will they ripen in the element of water, fire, or wind. The virtuous and non-virtuous deeds that have been done and accumulated will only ripen in the aggregates, elements, and sense bases that are grasped. The deeds of sentient beings will not be lost even for hundreds of eons. When the conditions gather and the time arrives, they will ripen into their own fruit. Bhikkhus, in the past, in a bygone era, the Tathagata...
Tibetan
གས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་། མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དབང་པོའི་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པ་ལས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་ཞིག་ཏུ་བྱོན་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དེ་ན་བྲམ་ཟེ་རིག་བྱེད་དང་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་མཐར་ཕྱིན་པ། རྒྱལ་པོའི་གྲོང་ན་འདུག་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །དེ་ནས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དབང་པོའི་རྒྱལ་མཚན་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་གསོལ་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས་ཕོ་བྲང་འཁོར་དེར་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དབང་པོའི་རྒྱལ་མཚན་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་པ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་མཛེས་པར་བྱས་པ་འོད་འདོམ་གང་གིས་བརྒྱན་པ། ཉི་མ་སྟོང་བས་ལྷག་པའི་འོད་མངའ་བ། རིན་པོ་ཆེའི་རི་བོ་འགྲོ་བ་ལྟ་བུ་ཀུན་ནས་བཟང་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་སྡོང་པོ་རྩ་བ་ནས་བཅད་པ་བཞིན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་དམ་པ་སྩོལ་བའི་འོས་ལགས་སོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་བདག་ནི་དམ་པ་སྩོལ་བའི་འོས་ལགས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་དུ་བཞུགས་སུ་གསོལ། དེ་ནས་དེ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དབང་པོའི་རྒྱལ་མཚན་གང་དུ་བཞུགས་སོ། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དབང་པོའི་རྒྱལ་མཚན་བཞུགས་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་ཚིག་བརྒྱས་བསྟོད་དོ། །ཞལ་ཟས་བཟང་པོ་ཡང་གསོལ་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ། །གཞི་དེ་ལས་རྒྱལ་པོ་དང་། བློན་པོ་དང་། ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་དད་པ་སྐྱེས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་ དེའི་དུས་ན་བྲམ་ཟེར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ང་ཡིན་ཏེ། ངས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དབང་པོའི་རྒྱལ་མཚན་ལ་མཆོད་པ་བྱས་པ་དེའི་རྒྱུས་ན། ངས་འཁོར་བ་ན་བདེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་ལ། ད་ལྟར་ཡང་ངས་ཅི་བསམས་པ་དང་ཅི་འདོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ་སྟོན་པ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱའོ། །བླ་མར་བྱའོ། །རི་མོར་བྱའོ། །མཆོད་པ་བྱའོ། །སྟོན་པ་
Chinese
如是薄伽梵，应供、正等觉、明行足、善逝、世间解、调御丈夫、无上士、天人师、佛陀薄伽梵名为自在幢者出现于世。彼游方行诣至王之都城一处，于彼王之都城有婆罗门，于吠陀及吠陀支究竟通达，住于王之都城。其后正等觉自在幢佛陀，清晨着下裙及法衣，持钵前往彼都城行乞。其后婆罗门见正等觉自在幢佛陀，身具大丈夫相三十二相善妙庄严，八十随好妙好修饰，周身光芒一寻，具有胜过千日之光，犹如珍宝山行走一般，一切皆善妙。见已如树木自根斩断一般，顶礼薄伽梵之足，禀白：薄伽梵，我乃施予胜妙之器。善逝，我乃施予胜妙之器，薄伽梵请于何处安住？其后为利益彼故，薄伽梵正等觉自在幢佛陀于彼安住。正等觉自在幢佛陀安住后，婆罗门以百句赞颂。亦献上佳肴美食，并发无上正等觉之愿。以此为基，国王及大臣，都城之人皆生起信心。诸比丘，汝等作何思维？彼时，彼刻之婆罗门即是我，我因供养正等觉自在幢佛陀之故，于轮回中受用无量安乐，如今我之所思所想皆得成办。诸比丘，是故应如是学习，当恭敬导师，当尊为上师，当视为画像，当行供养，导师。
English
Thus the Blessed One, the Arhat, the perfectly enlightened Buddha, endowed with knowledge and conduct, the Sugata, the knower of the world, the guide of beings to be tamed, the unsurpassed, the teacher of gods and humans, the Buddha, the Blessed One, named Dhvajendra, appeared in the world. He traveled and went to a certain royal city, where there was a Brahmin in that royal city, who had mastered the Vedas and the branches of the Vedas, and lived in the royal city. Then the perfectly enlightened Buddha Dhvajendra, in the early morning, wearing his lower garment and Dharma robes, carrying his bowl, went to that city for alms. Then the Brahmin saw the perfectly enlightened Buddha Dhvajendra, whose body was well adorned with the thirty-two marks of a great man, beautified by the eighty minor marks, adorned with a fathom of light, possessing light surpassing a thousand suns, like a moving mountain of jewels, all good and beautiful. Having seen him, as if a tree had been cut from its roots, he prostrated at the feet of the Blessed One and said: "Blessed One, I am worthy of receiving the supreme. Sugata, I am worthy of receiving the supreme, Blessed One, where do you reside?" Then, for the sake of benefiting him, the Blessed One, the perfectly enlightened Buddha Dhvajendra, resided there. After the perfectly enlightened Buddha Dhvajendra resided there, the Brahmin praised him with a hundred verses. He also offered fine food and made a prayer for unsurpassed perfect enlightenment. Based on this, the king, ministers, and people of the city all developed faith. Monks, what do you think? At that time, the Brahmin was me. Because I made offerings to the perfectly enlightened Buddha Dhvajendra, I experienced infinite happiness in samsara, and now all my thoughts and desires are fulfilled. Monks, therefore, you should train like this: respect the teacher, regard him as the supreme teacher, regard him as an image, make offerings to him, the teacher.
Tibetan
ལ་བཀུར་སྟི་བྱས། བླ་མར་བྱས། རི་མོར་བྱས། མཆོད་པ་བྱས་ནས་བརྟེན་ཏེ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་དགེ་སློང་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ཡི་རངས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ།། །།ཀ་ཤི་ཀའི་གོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ། རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་། བློན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། ཕྱུག་པོ་རྣམས་དང་། ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་དང་། ཚོང་དཔོན་རྣམས་དང་། དེད་དཔོན་རྣམས་དང་། ལྷ་རྣམས་དང་། ཀླུ་རྣམས་དང་། གནོད་སྦྱིན་རྣམས་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་རྣམས་དང་། མི་འམ་ཅི་རྣམས་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱས། བླ་མར་བྱས། རི་མོར་བྱས། མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་ཤེས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། ན་བཟའ་དང་། ཞལ་ཟས་དང་། གཟིམས་ཆ་དང་། གདན་དང་། སྙུན་གསོས་དང་། སྨན་ཟོང་རྣམས་བརྙེས་པ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་འོད་མའི་ཚལ་བྱ་ཀ་ལན་ད་ཀ་གནས་པ་ན་བཞུགས་སོ། །གང་གི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་གཡོག་འཁོར་མི་འབུམ་ཕྲག་དུ་མ་དང་བཅས་པས་བདེན་པ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེས་ཕན་བཏགས་པ་ལ་དྲིན་ བསབ་པར་བསྟན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཆོད་པ་ལུགས་སུ་གཞུག་པ་དང་། ཁྱིམ་ཡངས་པར་བསྟན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་གཅེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་སོ། །དེ་ནས་མ་ག་དྷཱའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་ལ་བསྒོ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་གཤེགས་པ་ལ་མེ་ཏོག་དང་། མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་། སྤོས་དང་། བྱུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་གྱིས་ཤིག །རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྡོ་དང་། གསེག་མ་དང་། གྱོ་མོ་མེད་པར་གྱིས་ཤིག །མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཏོར་ལ་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་སྒྲེང་ཤིག། འོད་མའི་ཚལ་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་བར་གྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རས་ཀྱིས་ཁེབས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་བླངས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་རང་གི་ལག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དབུའི་སྟེང་དུ་གདུགས་རྩིབས་བརྒྱ
Chinese
受到尊敬，被视为上师，被描绘，进行供养，依靠而住，比丘，你们应当如此学习。世尊如是宣说后，比丘们心生欢喜，对世尊所说表示赞叹。所谓“迦尸迦衣”，是指对佛陀世尊，国王们、大臣们、富人们、王宫侍从们、商人们、船长们、天神们、龙族们、夜叉们、阿修罗们、迦楼罗们、紧那罗们、大腹行者们，都予以尊敬，视为上师，加以描绘，进行供养。天神、龙族、夜叉、阿修罗、迦楼罗、紧那罗、大腹行者们供养并知晓的佛陀世尊，具大福德，获得了衣服、食物、卧具、坐垫、医药和药品。与声闻僧团一起，住在王舍城的光明园林卡兰达卡处。当国王形坚心与无数侍从眷属一起证悟真理之时，为了显示报答他人的恩情，为了使供养佛陀成为惯例，为了显示家庭的宽广，为了显示佛陀出世的珍贵，世尊与声闻僧团一起被迎请到王宫的庭院中。之后，告诫摩揭陀王宫的侍从们：世尊前往城市时，用鲜花、花环、香和涂香进行供养。王舍城的所有城市，都要清理掉石头、瓦砾和碎瓦。用各种鲜花撒布，竖立起旗帜和幡幢。从光明园林到王舍城之间的所有道路，都要用布覆盖。众大臣们也全部遵照执行。之后，国王形坚心亲自用自己的手，在世尊的头顶撑起一把八辐伞。
English
Were respected, regarded as teachers, depicted, offered to, and relied upon to dwell. Monks, you should train yourselves in this way. After the Blessed One had spoken thus, those monks rejoiced and praised what the Blessed One had said. The so-called "Kashika garment" refers to the fact that the Buddha, the Blessed One, was respected by kings, great ministers, wealthy people, palace attendants, merchants, captains, gods, nagas, yakshas, asuras, garudas, kinnaras, and great belly-crawlers; regarded as teachers; depicted; and offered to. The Buddha, the Blessed One, who was offered to and known by gods, nagas, yakshas, asuras, garudas, kinnaras, and great belly-crawlers, possessed great merit and obtained robes, food, bedding, cushions, medicines for the sick, and medicinal supplies. Together with the monastic community of hearers, he resided in the Bamboo Grove at Rajagriha. When King Bimbisara, together with countless attendants and retinue, realized the truth, then, in order to show repaying the kindness of those who had benefited him, to establish the custom of offering to the Buddha, to show the spaciousness of the household, and to show the preciousness of the Buddha's appearance, the Blessed One, together with the monastic community of hearers, was invited to the courtyard of the royal palace. Then, instructing the attendants of the Magadha royal palace: When the Blessed One goes to the city, make offerings with flowers, garlands, incense, and perfumes. All the cities of Rajagriha should be cleared of stones, gravel, and broken tiles. Scatter various flowers and raise banners and flags. All the roads from the Bamboo Grove to Rajagriha should be covered with cloth. The ministers also carried out everything accordingly. Then, King Bimbisara himself held an eight-spoked umbrella over the head of the Blessed One with his own hands.