Tibetan
ང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་འབའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ཅན་དག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་པོ་ཆེའི་རི་བོ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པ་ལས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་ཞིག་ཏུ་བྱོན་ནས། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དེ་ན་ཡམས་ཀྱི་ནད་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་ཡམས་ཀྱི་ནད་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་སོ། །ཟླ་བ་གསུམ་ལོན་ནས་ཡམས་ཀྱི་ནད་དེ་ཞི་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དང་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མི་སེམས་དད་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་ལོ་ལྔ་པའི་དགའ་སྟོན་བྱས་སོ། །འདིར་གསུངས་པ། ཀུན་ དགའ་ང་ནི་རྒྱལ་གྱུར་ནས། །རིན་ཆེན་རི་བོ་འོད་ཆེན་ལ། །ཞི་བར་འདོད་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ། །ལོ་ལྔ་པ་ཡི་དགའ་སྟོན་བྱས། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཡིན་ཏེ། ངས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་རི་བོ་དེ་ལ་ལོ་ལྔ་པའི་དགའ་སྟོན་བྱས་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། ངས་འཁོར་བ་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་ལ་ད་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གྱུར་པ་ན་ཡང་ང་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་བཀུར་སྟི་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་ངའི་བསྟན་པ་ལ་ལོ་ལྔ་པའི་དགའ་སྟོན་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། སྟོན་པ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱའོ། །བླ་མར་བྱའོ། །རི་མོར་བྱའོ། །མཆོད་པ་བྱའོ། །སྟོན་པ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱས། བླ་མར་བྱས། རི་མོར་བྱས། མཆོད་པ་བྱས་ནས་བརྟེན་ཏེ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་དགེ་སློང་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ཡི་རངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ།། །།གང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ
Chinese
我仅仅对诸蕴生起成熟。众生的业，即使百劫也不空耗。积聚并时机成熟时，自会结成果实。比丘们，过去世曾有如来、应供、正等觉、明行足、善逝、世间解、调御丈夫、无上士、天人师、佛、薄伽梵，名为宝山，出现于世。他游化后，来到一座王宫附近。那座王宫附近发生了瘟疫。之后，那位国王为了平息瘟疫，迎请了薄伽梵及其声闻僧团，供养了三个月。三个月后，瘟疫平息了。之后，国王和城市里生起信心的人们，为如来及其声闻僧团举行了五年一度的庆典。这里说到： 贤首我为王之时，于珍宝光耀之山，为求寂静而祈请，举行五年之庆典。比丘们，你们怎么想？那时那刻成为国王的那个人就是我，我以对正等觉佛宝山举行五年庆典的业之成熟，在轮回中感受了巨大的安乐，现在成为如来时，也受到了这样的尊敬。我圆寂之后，我的教法中也会举行无数个五年一度的庆典。比丘们，因此应当如此学习：要恭敬导师，要敬为上师，要尊重，要供养。恭敬导师，敬为上师，尊重，供养后，要依止而住，比丘们，你们应当如此学习。薄伽梵如此开示后，比丘们心生欢喜，对薄伽梵所说表示赞赏。关于江波等的证悟
English
I am solely matured by the aggregates. The actions of sentient beings are not wasted even for hundreds of eons. When they are gathered and the time has come, they will surely ripen into fruit. Monks, in the past, there was a Tathagata, Arhat, Samyaksambuddha, endowed with knowledge and conduct, Sugata, Lokavidu, Anuttara-purusa-damya-sarathi, Shasta Deva-manushyanam, Buddha, Bhagavan, named Jewel Mountain, who appeared in the world. He traveled and came to a royal palace. In that royal palace, there was a plague. Then, that king, in order to pacify the plague, invited the Bhagavan and his Shravaka Sangha, and offered them for three months. After three months, the plague was pacified. Then, the king and the people of the city who had developed faith, held a five-year festival for the Tathagata and his Shravaka Sangha. Here it is said: When I, Kundga, was king, on the precious mountain of light, I prayed for peace and held a five-year festival. Monks, what do you think? The one who became king at that time was me. Because of the maturation of the karma of holding a five-year festival for the Samyaksambuddha Jewel Mountain, I experienced great happiness in samsara, and even now that I have become a Tathagata, I am being honored in this way. Even after my complete Nirvana, hundreds of five-year festivals will be held for my teachings. Monks, therefore, you should train like this: Respect the teacher, regard him as a guru, respect him, and make offerings to him. Having respected the teacher, regarded him as a guru, respected him, and made offerings to him, you should abide in reliance, monks, you should train like this. After the Bhagavan had spoken thus, the monks rejoiced and praised what the Bhagavan had said. The realization of Gangpo and others.
Tibetan
་བརྗོད་པ་བརྒྱ་པ། བམ་པོ་ལྔ་པ། བསྟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་། བློན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། ཕྱུག་པོ་རྣམས་དང་། ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་དང་། ཚོང་དཔོན་རྣམས་དང་། དེད་དཔོན་རྣམས་དང་། ལྷ་རྣམས་དང་། ཀླུ་རྣམས་དང་། གནོད་སྦྱིན་རྣམས་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་རྣམས་དང་། མི་འམ་ཅི་རྣམས་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱས། བླ་མར་བྱས། རི་མོར་བྱས། མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་ཤེས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། ན་བཟའ་དང་། ཞལ་ཟས་དང་། གཟིམས་ཆ་ དང་། གདན་དང་། སྙུན་གསོས་དང་། སྨན་ཟོང་རྣམས་བརྙེས་པ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་རོལ་མོ་མཁན་མཛའ་སྡེ་གཅིག་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་འཁོད་དོ། །དེའི་ཚེ་རོལ་མོ་མཁན་གྱི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་གསར་དུ་འོངས་པ་དེའི་མཐུ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གཅིག་ལས་སྐད་སྣ་བདུན་དང་ཁོང་དུ་འཁྱིག་པ་སྣ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་འབྱུང་བར་ཤེས་སོ། །དེས་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་དྲུག་ཡུལ་པོ་ཆེ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲགས་ཏེ་མཉན་དུ་ཡོད་པར་ཕྱིན་ནས། མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་རོལ་མོ་མཁན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། འདིའི་དུས་ངས་ཤེས་ཀྱིས་ཁྱེད་སྙིང་མ་ཆུང་ཤིག །དེ་ནས་རོལ་མོ་མཁན་གྱི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་རོལ་མོ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་ཞེས་དེ་སྐད་གྲག་གིས་དེ་དང་འགྱེད་པར་བྱའོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་རོལ་མོ་མཁན་གྱི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་རོལ་མོ་ཤིན་ཏུ་མཁྱེན་ཏོ་ཞེས་བདག་གིས་ཐོས་ན། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལ་གནོད་པ་མ་མཆིས་ན་སད་པར་བགྱིའོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་དེ་ལ་བསྒྱངས་ཏེ་སྨྲས་པ། ཀྱེ་ལེགས་པ་ངའི་མཁན་པོ་རོལ་མོ་མཁན་གྱི་རྒྱལ་པོ་བླ་ན་མེད་པ་ཡོད་དེ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ན་བཞུགས་ཀྱིས་ཚུར་ཤོག་དང་དེར་འདོང་ངོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གས
Chinese
《百喻经》，第五卷，名为赞颂。诸国王和伟大的大臣们，富人们和宫廷侍从们，商人们和船长们，天神们和龙族们，夜叉们和阿修罗们，迦楼罗们和紧那罗们，以及大腹行者们，都对佛陀世尊恭敬侍奉，尊为上师，绘制画像，供养礼拜。天神、龙族、夜叉、阿修罗、迦楼罗、紧那罗和大腹行者们，供养并了解的佛陀世尊，具足大福德，获得了衣服、食物、卧具、坐垫、医药和药品。与声闻僧团一起住在舍卫城时，住在祇陀林给孤独园。当时，在舍卫城，有五百名乐师聚集在一起。当时，来了一位新的乐师之王，名叫悦喜，他的能力是这样的：他知道从一根弦上发出七种声音，以及二十一种调式。他宣布六个大城市不是富饶之地，然后前往舍卫城。在舍卫城，居住的乐师们向国王禀告。国王说：我知道这件事，你们不要灰心。然后，乐师之王悦喜心想：国王胜光对音乐非常精通，我应该和他比赛。然后，乐师之王悦喜前往拘萨罗国王胜光所在的地方，对拘萨罗国王胜光说道：国王，我听说您非常精通音乐。如果对您没有妨碍，我想和您切磋一下。然后，胜光国王对他笑着说：好啊，我的上师，无上的乐师之王住在祇陀林的祇陀林，你来这里，我们去那里吧。然后，拘萨罗国王胜
English
The Hundred Parable Sutra, Volume Five, entitled Praise. The Buddha, the Blessed One, was revered and honored by kings, great ministers, wealthy people, palace attendants, merchants, captains, gods, nagas, yakshas, asuras, garudas, kinnaras, and mahoragas, who served him with respect, regarded him as their teacher, painted his image, and offered him worship. The Buddha, the Blessed One, who was worshiped and known by gods, nagas, yakshas, asuras, garudas, kinnaras, and mahoragas, possessed great merit and obtained robes, food, bedding, cushions, medicine, and medical supplies. While residing in Shravasti with the monastic community of Shravakas, he stayed in the Jeta Grove, Anathapindika's Park. At that time, in Shravasti, about five hundred musicians were gathered together. Then, a new king of musicians named Delightful Joy arrived, whose power was such that he knew how to produce seven tones from a single string and twenty-one modes. He declared that six great cities were not prosperous lands and then went to Shravasti. In Shravasti, the resident musicians informed the king. The king said: I know this, do not be discouraged. Then, the king of musicians, Delightful Joy, thought to himself: King Prasenajit is very skilled in music, I should compete with him. Then, the king of musicians, Delightful Joy, went to where King Prasenajit of Kosala was, and said to King Prasenajit of Kosala: King, I have heard that you are very skilled in music. If it is not an inconvenience to you, I would like to have a contest with you. Then, King Prasenajit smiled at him and said: Well, my teacher, the supreme king of musicians is residing in the Jeta Grove of Jeta Grove, come here and we will go there. Then, King Prasenajit of Kos
Tibetan
ལ་རྒྱལ་རོལ་མོ་མཁན་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་གྱིས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་པ་དང་། རོལ་མོ་མཁན་གྱི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་དང་མི་འབུམ་ཕྲག་དུ་མ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་དོང་ངོ་། །དེའི་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་མཁྱེན་པའམ། མི་གཟིགས་པའམ། མི་རྟོགས་པའམ། ཐུགས་སུ་མི་ཆུད་པ་ཅི་ཡང་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ ལྡན་པ། འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ཞུགས་པ། སྲུང་བ་གཅིག་པ་དང་ལྡན་པ། གཅིག་ཏུ་དཔའ་བ། ཟླ་མེད་པ། གཉིས་སུ་མི་གསུང་བ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་གནས་པ། རིག་པ་གསུམ་སྣང་བར་མཛད་པ། བསླབ་པ་གསུམ་ལ་ལེགས་པར་བསླབས་པ། འདུལ་བའི་གཞི་གསུམ་ལ་མཁས་པ། ཆུ་བོ་བཞི་ལས་རྒལ་བ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞིའི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་ལ་ཡུན་རིང་པོ་ནས་འདྲིས་པར་བྱས་པ། མི་འཇིགས་པ་བཞིས་མི་འཇིགས་པ། ཁྱུ་མཆོག་གི་ཡང་དག་པའི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ། ཡན་ལག་ལྔ་རྣམ་པར་སྤངས་པ། འགྲོ་བ་ལྔ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ། ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ། རྟག་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་དྲུག་ལ་གནས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་མེ་ཏོག་གིས་ཕྱུག་པ། ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་སྟོན་པ། མཐར་གྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་མཁས་པ། སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ། ཕྱོགས་བཅུར་གྲགས་པས་ཀུན་ཏུ་བརྒྱན་པ། བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་པ་ལ་དབང་བྱེད་པ་བས་ཀྱང་ཆེས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་རྣམས་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཉིན་དུས་གསུམ་མཚན་དུས་གསུམ་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་ཏེ། སུ་ནི་རྒུད། སུ་ནི་དར། སུ་ནི་ཕོངས་ཤིང་འདུག །སུ་ནི་ཉམ་ང་བར་གྱུར། སུ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ཕོངས་པ་དང་ཉམ་ང་བ་དང་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་གཞོལ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་འབབ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་བབ། སུ་ནི་ངས་ངན་སོང་ནས་ཕྱུང་སྟེ། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞག་པར་བྱ། སུ་ནི་འདོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་བར་བྱ། སུ་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་མེད་པ་ལས་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་ཡོངས་སུ་ སྨིན་ཟིན་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ །འདིར་སྨྲས་པ། རྒྱ་
Chinese
有五百名乐师侍奉国王，乐师之王名曰乐喜，以及成千上万的人们都前往了胜军王子的花园。那时，诸佛世尊们对于任何事物都没有不了解、不看见、不理解或不领会的。诸佛世尊们具有伟大的慈悲心，致力于利益世界，具有唯一的守护，无比勇敢，无与伦比，不说二语，安住于止观，显现三种智慧，精进修习三种学，精通三种调伏之基，超越四条河流，以四神足的足底极为稳固，长久地熟悉四摄事，以四无畏而无所畏惧，发出最胜狮子吼，彻底舍弃五种支分，完全超越五种趣，具有六种支分，圆满六度，安住于六种应常住之事，富含七觉支之花，宣说八支道，精通九次第定，具有十力之力量，以十方之名声而普遍庄严，比掌管十个百千的数量还要卓越。依照法性，他们日夜三次以佛眼观察世界：谁在衰败？谁在兴盛？谁是贫穷的？谁变得可怜？谁具有损害？谁是贫穷、可怜且具有损害的？谁倾向于恶道？谁堕入恶道？谁已堕入恶道？谁是我要从恶道中救出，安置于天界、解脱和果位之上的？谁是从欲望的泥潭中拉出来的？谁是从没有七圣财而使之拥有七圣财的权柄的？谁是从未生起善根而使之生起的？谁是已生起善根而使之完全成熟的？谁是从完全成熟而使之解脱的？他们如此运用智慧之眼观察。这里说道：印度
English
Attended by about five hundred musicians of the kingdom, the king of musicians named Rabga, and hundreds of thousands of people went to the garden of Prince Gyalje. At that time, the Buddhas, the Bhagavat, did not lack knowledge, sight, understanding, or comprehension of anything. The Buddhas, the Bhagavat, possessed great compassion, engaged in benefiting the world, possessed a single protector, were singularly brave, incomparable, did not speak in two ways, abided in tranquility and insight, manifested the three knowledges, were well-trained in the three trainings, were skilled in the three bases of discipline, crossed the four rivers, had extremely firm soles of their feet due to the four legs of miraculous power, had long been familiar with the four objects of collection, were fearless with the four fearlessnesses, proclaimed the great lion's roar of the supreme among the flock, completely abandoned the five branches, completely transcended the five migrations, possessed the six branches, completely perfected the six perfections, abided in the six things to be constantly abided in, were rich with the flowers of the seven branches of enlightenment, taught the eightfold path, were skilled in the nine gradual abidings, possessed the power of the ten powers, were universally adorned with fame in the ten directions, and were even more exceptionally superior than those who wield power over ten hundred thousands. By nature, three times during the day and three times during the night, they would look upon the world with the Buddha's eye: Who is declining? Who is prospering? Who is poor? Who has become miserable? Who is afflicted? Who is poor, miserable, and afflicted? Who is inclined towards the lower realms? Who is falling into the lower realms? Who has fallen into the lower realms? Who is it that I should rescue from the lower realms and place in the heavens, liberation, and fruition? Who is it that I should pull out of the swamp of desire by the hand? Who is it that I should place in the dominion of the seven noble riches, from not having the seven noble riches? Who is it that I should cause to arise from not having generated roots of virtue? Who is it that I should cause to fully ripen from having already generated roots of virtue? Who is it that I should liberate from having fully ripened? They would thus engage their wisdom-seeing. Here it is said: India