Tibetan
ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་ཏེ། མ་མ་ལ་གཏད་ནས་གསོས་སོ། །ཁྱེའུ་སྤུན་གཉིས་ཕྱིས་ཆེར་སྐྱེས་ནས། སྤུན་གཉིས་རྒྱ་མཚོར་རིན་པོ་ཆེ་ལེན་པར་དོང་ངོ་། །སོ་སོ་ནས་འཁོར་དང་གྲོགས་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱ་རྙེད་ནས་ལམ་དུ་ཞུགས་སོ། །ལམ་རིང་བས་ཞག་བདུན་གྱི་གནས་སུ་མ་ཕྱིན་པར་རྒྱགས་ཆད་དེ། སྲོག་དང་བྲལ་དུ་ཉེ་ནས། ལེགས་ཚོལ་དང་ཚོང་པ་གྲོགས་པོ་རྣམས་ཉམ་ཐག་སྟེ། ཐམས་ཅད་ལྟ་བརྗོད་ཅིང་ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་འབྲོག་སྟོང་པ་དེ་ན་རྒྱང་མ་ནས་སྐྱེད་ཤིང་བཟང་པོ་ཞིག་མཐོང་ནས། ཐམས་ཅད་སྐྱེད་ཤིང་གི་དྲུང་དུ་ལྷགས་པ་དང་། ཤིང་གི་དྲུང་ན་ཆུ་མིག་བཟང་པོ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་དེ། ཚོང་པ་རྣམས་ཆུ་མིག་དེ་ལ་འཐུངས་ནས། བདག་ཅག་གིས་ལྷ་མཆོད་པའི་རྟགས་འདི་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ལྷས་མངོན་སུམ་དུ་སྨྲས་ཏེ། སྐྱེད་ཤིང་གི་ཡལ་ག་ཆོག་ཤིག་དང་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བསྒོའོ། །དེ་ནས་ཡལ་ག་གཅིག་བཅད་པ་དང་། བཏུང་བ་ཞིམ་པོར་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཡལ་ག་གཅིག་བཅད་པ་དང་། ཁ་ཟས་རོ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་བྱུང་ནས། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཚིམ་པར་ཟོས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་ཡལ་ག་གཅིག་ བཅད་པ་དང་། གོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཡང་ཡལ་ག་གཅིག་བཅད་པ་དང་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་བྱུང་སྟེ། ཁལ་ཐམས་ཅད་ལོངས་སོ། །དེ་ནས་ཉེས་ཚོལ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེར་ལྷགས་ཏེ། སྔ་མའི་ཡལ་ག་བཅད་པ་ལས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཁལ་ལོངས་པ་མཐོང་ནས། འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །སྔ་མ་འདི་དག་གིས་ཡལ་ག་ལས་ཀྱང་རིན་པོ་ཆེ་ཆོག་པར་རྙེད་ན། ཤིང་འདིའི་རྩ་བ་ཕྱུང་ན་ནི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་མང་དུ་རྙེད་དོ། །སྙམ་བསམས་ནས། ཤིང་གི་རྩ་བ་བརྐོ་བར་གཟས་སོ། །དེ་ནས་ལེགས་ཚོལ་མི་དགའ་སྟེ་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་ནི་ཕོངས་ཏེ་སྲོག་དང་བྲལ་བ་ལས་ཤིང་འདིས་བདག་ཅག་གི་སྲོག་གསོས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཤིང་འདི་མ་གཅོད་ཅེས་སྨྲས་ན་ཉེས་ཚོལ་མ་ཉན་ཏེ་ཤིང་རྩ་བ་བཅད་དོ། །དེ་ནས་ལེགས་ཚོལ་ཀྱང་མཐོང་མི་འདོད་པར་ཁལ་དང་བཅས་པ་སོང་བའི་འོག་ཏུ་ཤིང་གི་རྩ་བ་ནས་སྲིན་པོ་ལྔ་བརྒྱ་བྱུང་སྟེ། ཉེས་ཚོལ་དང་ཚོང་པ་ཀུན་ཟོས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ལེགས་ཚོལ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ངའི་ཡབ་ཟས་གཙང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་མ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ངའི་ཡུམ་ལྷ་མཛེས་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེས་ཚོལ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་ཡིན་ནོ། །ཀུན་དགའ་བོ་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་ང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་མ་ཟད་ཀྱིས་རྙེད་པ་དང་གྲགས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ང་ལ་གནོད་པ་བྱས་ན། ངས་ཕན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ་ཕན་པར་བྱས་ཀྱང་། ལྷ་སྦྱིན་ནི་ང་ལ་དགྲར་འཛིན་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་ནས། འཁོར་མང་པོ་རྣམས་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས་མངོན་པར་དགའོ། །ལེགས་ཚོལ་དང་ཉེས་ཚོལ་གཉིས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་སུམ་ཅུ་གཉིས་པའོ།། །། སུམ་ཅུ་གསུམ་པ། རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱི་ལེའུ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་བྱ་རྒོད་སྤུངས་པའི་རི་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཆེན་པོ་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱ་བར་བསམས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ལྷ་སྦྱིན་དང་སྒྲ་གཅན་ཟིན་ གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བར་མེད་པར་དགོངས་ཏེ། རྟག་ཏུ་དེ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བར་མཐོང་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ། ལྷ་སྦྱིན་འདིས་དུས་འདི་ཉིད་ན་ང་ལ་གནོད་པ་བྱས་པར་མ་ཟད་དེ། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་ང་ལ་གནོད་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དགེ་སློང་དག་ཐེ་ཙོམ་དུ་གྱུར་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་འདིས་སྐྱེ་བ་གཞན་དག་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གནོད་པ་ཅི་ལྟར་བགྱིས་ཤེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །སྔོན་འདས་པའི་དུས་བསྐལ་པ་ཚད་མེད་གྲངས་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕ་རོལ་དུ། འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྒྱལ་པོ་རིན་པོ་ཆེ་གོ་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་ཕྲན་ལྔ་བརྒྱ་ལ་དབང་བྱེད་པ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་བཙུན་མོ་དང་ཕོ་བྲང་གི་སླས་ལྔ་བརྒྱ་སྙེད་ཡོད་ཀྱང་བུ་མེད་དེ། ཉི་ཟླའི་ལྷ་ལ་སོགས་ཏེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་བྱས་ཏེ། ལོ་དུ་མ་ལོན་ཀྱང་བུ་མེད་པས་མི་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། འདི་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །བདག་ལ་བུ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད་དེ། དེའུ་རེ་ཚེ་ཟད་པས་རྒྱལ་ཕྲན་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་གཅིག་ལ་གཅིག་མི་ཉན་ཏེ། ཐམས་ཅད་འཁྲུགས་ནས། ཡུལ་མི་བདེ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་སེམས་ཁོངས་སུ་ཆུད་དེ། ལག་པ་འགྲམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདུག་པ་ལས། དེའི་ཚེ་ན་ལྷ་ཞིག་རྒྱལ་པོའི་བསམ་པ་ཤེས་ནས། རྨི་ལམ་དུ་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ། །ཕོ་བྲང་གི་ཕྱི་རོལ་ཚལ་གྱི་ནང་ན། དྲང་སྲོང་གཉིས་ཤིག་ཡོད་དེ་གཅིག་གི་ལུས་གསེར་གྱི་མདོག་
Chinese
便给它取名为某某，交给乳母喂养。两个小兄弟后来长大了，兄弟俩去海里取宝。各自找到眷属和朋友五百人，然后启程出发。因为路途遥远，还没到七天路程的地方，干粮就断绝了，濒临死亡。善求和商人们都非常困苦，全都仰天祈祷，供奉诸神。之后在那荒无人烟的地方，远远地看到一棵茂盛的好树。大家都来到那棵树下，树下还有一眼好泉。商人们喝了那泉水，说道：这是我们供奉神灵的征兆啊！ 这样说着，神灵显现并说道：砍下这棵树的树枝，所有想要的都会出现。 之后砍下一根树枝，就出现了美味的饮料。之后又砍下一根树枝，就出现了具有百种味道的食物，他们都饱餐了一顿。之后又砍下一根树枝，就出现了各种各样的衣服。之后又砍下一根树枝，就出现了各种珍宝，把所有的驮子都装满了。之后恶求等所有人都来到了那里，看到之前的人砍树枝得到了装满驮子的各种珍宝，心里想：之前这些人从树枝上都能得到足够的珍宝，如果把这棵树的根挖出来，那就能得到更多的各种珍宝了。这样想着，就打算挖掘树的根。 之后善求不高兴地说：我们因为贫困而濒临死亡，这棵树救了我们的命，你们不要砍这棵树。这样说了，恶求不听，还是砍断了树根。之后善求也不想看到，带着驮子走了。树根里出现了五百个罗刹，把恶求和所有商人都吃了。 具寿阿难陀，那时那刻的善求就是现在的我。他的父亲就是现在我的父亲净饭王。他的母亲就是现在我的母亲摩耶夫人。恶求就是现在的提婆达多。具寿阿难陀，提婆达多现在仅仅是想加害于我。
English
So it was named so-and-so, and entrusted to a wet nurse to be raised. Later, the two young brothers grew up, and the two brothers went to the sea to collect treasures. Each of them found five hundred attendants and friends, and then set out on the road. Because the road was long, before they had reached a place seven days away, their provisions ran out and they were on the verge of death. The well-seeking one and the merchant friends were all distressed, and they all looked up and prayed, making offerings to the gods. Then, in that desolate wilderness, they saw a good, flourishing tree from afar. Everyone came to the foot of the tree, and there was also a good spring at the foot of the tree. The merchants drank from the spring and said, "This is a sign that we have made offerings to the gods!" As they said this, the gods appeared and said, "Cut off a branch of this tree, and everything you desire will appear." Then they cut off one branch, and a delicious drink appeared. Then they cut off another branch, and all kinds of food with a hundred flavors appeared, and they all ate their fill. Then they cut off another branch, and all kinds of clothes appeared. Then they cut off another branch, and all kinds of precious jewels appeared, filling all the loads. Then the ill-seeking one and all the others arrived there, and seeing that the previous ones had cut branches and obtained loads of various jewels, they thought to themselves: "If these previous ones can obtain enough jewels from the branches, then if we dig up the roots of this tree, we will obtain even more various jewels." Thinking this, they planned to dig up the roots of the tree. Then the well-seeking one was displeased and said, "We were poor and on the verge of death, and this tree saved our lives, so do not cut down this tree." Although he said this, the ill-seeking one did not listen and cut down the roots of the tree. Then the well-seeking one did not want to see it, and left with his loads. From the roots of the tree, five hundred ogres appeared and devoured the ill-seeking one and all the merchants. Venerable Ananda, the well-seeking one at that time was none other than myself now. His father was none other than my father, Śuddhodana, now. His mother was none other than my mother, Maya, now. The ill-seeking one was none other than Devadatta now. Venerable Ananda, Devadatta now only seeks to harm me.
Chinese
不仅如此，为了名利，他在一切生世中都加害于我。我虽已宣说有益之法，饶益于他，然提婆达多仍视我为仇敌。世尊如是说已，众多眷属皆随喜而欢喜。善求与恶求二者之品，即第三十二品。 第三十三品，王子善义之品。 如是我闻，一时，世尊住于王舍城鹫峰山，与大比丘僧众俱。彼时，具寿阿难陀思惟：提婆达多以种种方便欲加害如来，然如来视提婆达多与罗睺罗无有差别，常见彼具慈悲心。遂请问世尊。世尊告阿难陀曰：提婆达多不仅于此时加害于我，于其他生世亦曾生害我之心。众比丘心生疑惑，阿难陀遂请问世尊：此提婆达多于其他生世中，如何加害于世尊？世尊告阿难陀曰：往昔过无数无量不可思议之劫，此赡部洲有一国王，名宝甲，统治五百小国。彼有五百妃嫔及宫女，然无子嗣。彼向日月诸神等一切天神祈祷，历经多年仍无子嗣，故不悦，作是念：我无一子，一旦命终，五百小国亦将互不听命，一切皆乱，国土不安。如是思惟，心怀忧虑，手托面颊而坐。彼时，一天神知国王心念，于梦中告国王曰：王宫外之园林中，有二仙人，一身金色
English
Not only that, for the sake of fame and gain, he has harmed me in all lifetimes. Although I have taught the beneficial Dharma and benefited him, Devadatta still regards me as an enemy. After the Blessed One said this, the many attendants rejoiced and were delighted. The chapter on seeking good and seeking evil, the thirty-second chapter. The thirty-third chapter, the chapter on Prince Good Meaning. Thus I have heard, at one time, the Blessed One was dwelling in Rajagriha on Vulture Peak Mountain, together with a large community of monks. At that time, the Venerable Ananda thought: Devadatta, by various means, intends to harm the Thus-Gone One, but the Thus-Gone One regards Devadatta and Rahula as no different, and always sees him with compassion. Then he asked the Blessed One. The Blessed One said to Ananda: Devadatta has not only harmed me at this time, but in other lifetimes he has also harbored thoughts of harming me. The monks were in doubt, and Ananda asked the Blessed One: How did this Devadatta harm the Blessed One in other lifetimes? The Blessed One said to Ananda: In the past, beyond countless, immeasurable, inconceivable eons, in this Jambudvipa there was a king named Precious Armor, who ruled five hundred small kingdoms. He had five hundred consorts and palace women, but no children. He prayed to all the gods, including the gods of the sun and moon, but after many years he still had no children, so he was unhappy and thought: I have no son, and once I die, the five hundred small kingdoms will not obey each other, everything will be in chaos, and the country will be uneasy. Thinking thus, he was worried and sat with his hand on his cheek. At that time, a god knew the king's thoughts and announced to the king in a dream: In the garden outside the palace, there are two hermits, one with a golden body.