Tibetan
ན་ནས། རྒྱལ་པོས་དེ་སྐད་ཅེས་ཐོས་པ་དང་། རབ་ཏུ་མྱ་ངན་གྱིས་ཡི་མུག་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་མུ་གེ་ཆེན་པོ་བྱུང་ན། མི་མང་པོ་འདི་དག་ལ་ལོ་དེ་སྙེད་ཀྱི་ཁ་ཟས་ཅི་ལྟར་སྙེད་སྙམ་ནས། རྒྱལ་ཕྲན་དང་བློན་པོ་ཀུན་བསྡུས་ཏེ། བགྲོས་ནས་བང་བ་ན་འབྲུ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དང་། ད་ལྟར་མི་ཅི་སྙེད་ཡོད་པ་རྩིས་སུ་སྦྱར་ནས། ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མི་རེ་ལ་ཕུལ་རེ་རེའི་ཐད་དུ་རྩིས་ན་ཡང་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་མི་ཐུབ་བོ་ཞེས་དྲིལ་བསྒྲགས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་ཕྱི་ཕྱིར་མུ་གེ་ཆེ་སྟེ་ཚེ་འཕོས་པ་ཡང་མང་ནས། རྒྱལ་པོ་དེས་ཇི་ལྟར་བྱས་ན་མི་མང་དུ་འཚོ་བར་འགྱུར་སྙམ་བསམས་ཏེ། བཙུན་མོ་དང་ཕོ་བྲང་སླས་སུ་བཅས་ཏེ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་འཆག་ཏུ་སོང་བ་ལས། བསྟི་བའི་གནས་ཞིག་ཏུ་ཕྱིན་ནས། བཙུན་མོ་དང་། མི་མང་པོ་ཀུན་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པའི་འོག་ཏུ་ཉལ་བ་ལས་ལངས་ཏེ། ཕྱོགས་བཞིར་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་ཡི་དམ་བཅས་སོ། །ཡུལ་འདིར་མུ་གེ་བྱུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་བཟའ་བ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། ལྟོགས་ཀྱིས་བདག་གིས་ལུས་འདི་བཏང་སྟེ། ཚེ་འཕོས་པའི་འོག་ཏུ་ཉ་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེས་ནས། ཐམས་ཅད་བདག་གི་ཤ་ཟ་ཞིང་འགྲངས་པར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་ཤིང་ཞིག་ལ་འཛེག་སྟེ། ཤིང་ཁ་ནས་ལུས་གཡང་དུ་བཏང་ངོ་། །དེར་ཚེ་འཕོས་ནས་ཆུ་ཆེན་པོར་བརྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པའི་ཉ་ཆེན་པོ་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་དེ་ན་ཤིང་མཁན་མི་ལྔ་ཞིག་ཆུ་འགྲམ་དུ་ཤིང་ཐུར་དོང་བ་ལས་ཉ་ཆེན་པོ་དེ་མཐོང་ནས། ཉ་དེས་མིའི་སྐད་དུ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་བཀྲེས་ན་ངའི་ཤ་ལ་ཆོད་ལ་ཅི་འདོད་པ་ཟོ་ཤིག །འགྲངས་ནས་ཀྱང་ཅི་ཐེག་པ་ཁྱིམ་དུ་ཁྱེར་ཅིག།ཁྱེད་ཀྱིས་སྔར་ངའི་ཤ་ཟོས་ཏེ་འགྲངས་པས་ན། ཕྱིས་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ཀྱང་། ཐོག་མར་ཁྱོད་ཆོས་ཀྱི་ཟས་ མྱང་བར་བྱའོ། །ཡུལ་མི་དག་ལ་གང་བཀྲེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅི་དགའ་བར་ངའི་ཤ་ལ་ལོང་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་ཤིག།དེའི་ཚེ་ན་མི་ལྔ་པོས་ཤ་བཅད་དེ་ཟོས་ནས་ཡུལ་མི་ལ་སྦྲན་ཏེ། དེ་ནས་གཅིག་གིས་གཅིག་སྦྲན་པས། འཛམ་བུའི་གླིང་གི་མི་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ། དེའི་ཤ་བཅད་ནས་ཟོས་སོ། །རྩིབ་ལོགས་ངོས་གཅིག་ཟད་ཙམ་ན། རྩིབ་ལོགས་ངོས་གཅིག་རང་བསྒྱུར་ཏེ། སྟེང་མ་ཟད་ཙམ་ན་འོག་མ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྟག་འོག་བསྒྱུར་ཅིང་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཤ་བཅད་དེ་ཟོས་ནས། ཐམས་ཅད་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་བའི་སེམས་སྐྱེས་པས། དེའི་ཤ་ཟོས་པ
Chinese
此后，国王听到这些话，极度悲伤沮丧，心想：如果发生这样的大饥荒，这么多人该如何获得那么多年的食物呢？于是召集所有小国王和大臣，商议后计算粮仓里有多少粮食，现在有多少人，即使按每人每年一普（藏制容量单位）计算，也无法维持十二年，于是发布了公告。之后，饥荒越来越严重，死亡的人也越来越多，国王心想：怎样才能让更多的人活下去呢？于是带着王后和宫女们，到花园里散步，走到一个隐蔽的地方，等王后和许多人都熟睡后，他起身向四方顶礼，立下这样的誓愿：此地发生饥荒，大家都无食物可吃，我愿因饥饿而舍弃此身，死后转生成一条大鱼，让大家吃我的肉而饱腹。如此发愿后，他爬上一棵树，从树上跳下舍身。他死后，化作一条大河中出生的大鱼，身长五百由旬。当时，那个地方有五个木匠在河边挖木桩，看到了那条大鱼。那鱼用人的语言说道：你们如果饿了，就割我的肉，随意吃吧！吃饱后，把能拿的都拿回家吧！你们以前吃了我的肉而饱腹，以后我成佛后，也要先让你们品尝佛法的食物。 告诉所有饥饿的乡民，随意割我的肉吃吧！当时，那五个人割了鱼肉，分给乡民，然后一个传一个，整个赡部洲的人都聚集起来，割那鱼的肉吃。当一侧的肋骨快要吃完时，另一侧的肋骨会自动转过来，上面快吃完时，下面也会同样生长出来。就这样，上下翻转，十二年里，所有人都割那鱼的肉吃，所有人都对它生起了慈悲心，因此停止了吃它的肉。
English
Thereafter, the king, hearing these words, became extremely saddened and despondent, thinking: If such a great famine occurs, how will so many people obtain food for so many years? So he gathered all the petty kings and ministers, and after deliberation, they calculated how much grain was in the granaries and how many people there were now. Even if they calculated one 'phul' (a Tibetan unit of volume) per person per year, it would not last for twelve years, so they made an announcement. After that, the famine grew worse and worse, and many people died. The king thought: How can I enable more people to survive? So, taking his queen and palace maids, he went for a stroll in the garden. Reaching a secluded spot, he waited until the queen and many people had fallen fast asleep. Then he arose, prostrated to the four directions, and made this vow: In this land, a famine has occurred, and everyone has nothing to eat. I will give up this body because of hunger, and after death, may I be born as a great fish, so that everyone may eat my flesh and be filled. Having made this aspiration, he climbed a tree and threw himself down from the tree, sacrificing his life. After his death, he was reborn as a great fish in a great river, measuring five hundred yojanas in length. At that time, there were five carpenters in that land who were digging wooden stakes by the riverbank. They saw the great fish, and the fish spoke in human language, saying: If you are hungry, cut my flesh and eat as much as you desire! After you are full, take as much as you can carry home! Because you have eaten my flesh and been filled before, when I later attain perfect Buddhahood, I will first let you taste the food of the Dharma. Tell all the hungry villagers to freely cut my flesh and eat! At that time, the five men cut the fish meat and distributed it to the villagers, and then one person told another, and all the people of Jambudvipa gathered together and cut the fish's flesh to eat. When one side of the ribs was almost finished, the other side of the ribs would automatically turn over, and when the top was almost finished, the bottom would grow in the same way. In this way, turning it over and over, for twelve years, everyone cut the fish's flesh and ate it. Everyone developed a compassionate heart towards it, and therefore stopped eating its flesh.
Tibetan
་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཚེའི་དུས་བྱས་པ་ཡང་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན། རྒྱལ་པོ་ཉར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ང་ཡིན་ནོ། །ཤིང་མཁན་ལྔ་པོ་ཐོག་མར་ངའི་ཤ་བཅད་དེ་ཟོས་པ་དེ་ནི། དགེ་སློང་་་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཕྱིས་ངའི་ཤ་ཟོས་པ་དེ་ནི། ལྷའི་སྲས་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་དང་ངའི་ཉེ་གནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་སྔར་མི་ལྔ་པོ་ལ་བྱིན་ཏེ། འཚོ་བའི་སྲོག་སྐྱབས་པས་འདིར་ཡང་སྔར་ཆོས་བསྟན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡན་ལག་གིས། དུག་གསུམ་གྱི་མེ་ཞི་བར་བྱས་སོ། ། ཀུན་དགའ་བོ་དང་། འཁོར་མང་པོ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས་མངོན་པར་དགའོ། །ཤུད་དོ་ལག་གར་ནིའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་དྲུག་པའོ།། །། ཉི་ཤུ་བདུན་པ། རྒྱལ་པོ་ཨ་ཤོ་ཀའི་ལེའུ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དགའ་བོ་དང་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་པ་ལས། ལམ་ཁ་ན་བྱིས་པ་དག་ཅིག་ས་ལ་ཁང་བུ་དང་། བང་མཛོད་དང་། རིན་པོ་ཆེར་བསྔོས་ནས་རྩེ་ཞིང་འཁོད་དོ། །དེ་ལ་ཁྱེའུ་གཅིག་ཅིག་གིས། སངས་རྒྱས་རྒྱང་མ་ནས་གཤེགས་པ་མཐོང་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་སྟེ། སྦྱིན་པ་བྱ་བར་བསམས་ནས། བང་བར་བསྔོས་པའི་ས་ལས་སྙིམ་པ་གང་བླངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་འབུལ་བར་གཟས་པ་ན། ཁྱེའུ་ཆུང་ཆེས་པས་མ་སླེབས་ནས། གྲོགས་ ཁྱེའུ་ཅིག་ལ་ཁྱོད་ས་ལ་རྒུ་ཤིག།ཁོ་བོ་ཁྱོད་ཀྱི་སྟེང་དུ་འགྲེང་སྟེ་ལྷུང་བཟེད་དུ་བླུགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། གྲོགས་པོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། ཁྱེའུ་དེ་གྲོགས་པོའི་ཕྲག་པ་ལ་འཛེགས་ནས། ས་སྙིམ་པ་གང་སངས་རྒྱས་ལ་ཕུལ་ལོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་ལྷུང་བཟེད་སྨད་ནས་ས་ཕུལ་བ་བཞེས་སོ། །བཞེས་ནས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་གཏད་དོ། ས་འདི་འཇིམ་པ་གྱིས་ལ་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སྐུས་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཀུན་དགའ་བོ་བྱིས་པ་ཆུང་ངུས་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ད་ལྟར་ང་ལས་ཕུལ་བ་བཞེས་ནས། ལྷ་ཁང་ལ་བསྐུས་པས། དེའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཏེ་ལོ་བརྒྱ་ལོན་པའི་འོག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་ཨ་ཤོ་ཀ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེའུ་ཅིག་ཤོས་ནི་དེའི་བློན་པོར་འགྱུར་ཏེ། འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་དབང་བྱེད་ཅིང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡང་། ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲགས་ནས་རིང་བཕྲེལ་ལ་ཡང་རྒྱས་པར་མཆོད་པ་བྱེད་དོ། །
Chinese
那些全部结束寿命时也转生到高处的天神中。 贤者阿难，那时那刻，成为国王的持地王就是现在的我。 最初砍下我的肉吃掉的那五个木匠，就是比丘等五人。 后来吃掉我的肉的很多人，就是八万天子和我的近侍解脱者们。 那时，因为先布施给五个人，救了他们的生命，所以在这里也先说法，以法身的支分，平息了三种毒的火焰。 贤者阿难和众多眷属们，对世尊所说的话语随喜赞叹，非常欢喜。 《树多洛伽尔尼品》第二十六品完毕。 第二十七品 国王阿育王品 如是我闻，一时，世尊住在胜幢王子的花园，给孤独施主的祇陀林。 那时，世尊与阿难一起去乞食。 在路上，一些孩子们在地上用土做房子、仓库和供奉珍宝，玩耍着。 其中一个孩子，远远地看到佛陀走来，非常高兴，心想应该做布施。 于是从供奉的土中捧起一把，想要供养佛陀。 但是因为年纪太小够不着，就对一个朋友说：你趴在地上，我站在你身上，把土倒进钵里。 朋友也说：好的，就这样做。 于是那个孩子爬到朋友的肩膀上，把一把土供养给了佛陀。 佛陀也低下钵，接受了供养的土。 接受后，交给了阿难，吩咐说：把这些土做成泥，用来涂抹寺庙。 阿难，因为这个小孩以欢喜的心情，现在接受了我供养的土，并用来涂抹寺庙，以此功德，我涅槃后一百年，他将成为名叫阿育王的国王。 另一个孩子将成为他的大臣，统治赡部洲，并将三宝的功德，宣扬到所有地方，甚至对舍利也广作供养。
English
All of them, having completed their lifespan, were also born as gods in the higher realms. Ananda, at that time, the king who was called Nyargyurpa was me. The five carpenters who first cut and ate my flesh were the five monks and others. The many people who later ate my flesh were the eighty thousand sons of gods and my attendants who were liberated. At that time, because I first gave to the five people and saved their lives, here too I first taught the Dharma, and with the limbs of the Dharmakaya, pacified the fire of the three poisons. Ananda and the many attendants rejoiced and were delighted at the words spoken by the Bhagavan. The twenty-sixth chapter, "Shuddo Laggar Ni," is complete. Twenty-seventh Chapter: The Chapter on King Ashoka Thus I have heard. Once, the Bhagavan was dwelling in the Jeta Grove of Prince Jeta, in the Garden of Anathapindika. At that time, the Bhagavan went for alms with Ananda. On the road, some children were playing, dedicating houses, storehouses, and jewels on the ground. Among them, one child saw the Buddha coming from afar and was very happy, thinking to make an offering. So he took a handful of earth from the earth that had been dedicated and intended to offer it to the Buddha. But because he was too young to reach, he said to a friend: "You lie down on the ground, and I will stand on you and pour it into the bowl." The friend also said, "Yes, let's do that." So the child climbed onto his friend's shoulders and offered a handful of earth to the Buddha. The Buddha also lowered his bowl and accepted the offering of earth. Having accepted it, he gave it to Ananda and commanded, "Make this earth into clay and use it to plaster the temple." Ananda, because this small child has now accepted the earth offered by me with a joyful heart and used it to plaster the temple, by that merit, one hundred years after my nirvana, he will become a king named Ashoka. The other child will become his minister, ruling Jambudvipa, and will proclaim the qualities of the Three Jewels in all places, and will also make extensive offerings to the relics.